Pulcet®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PULCET® (PulCet®)

Skład:

substancja czynna: pantoprazole;

1 tabletka zawiera pantoprazolu sodowego seskwihydretu odpowiadającego 40 mg pantoprazolu;

substancje pomocnicze: fosforan sodu, izomalt (E 953), karboksymetyloceluloza sodowa, kroszpawidon, stearylofumaran sodu, hydroksypropyloceluloza, powidona, glikol propylenowy, dyspersja kopolimeru metakrylanowego, cytrynian trietylu, emulsja simetykonu (30 %), dwutlenek tytanu (E 171), żółty tlenek żelaza (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane, o działaniu przedłużonym, odporne na działanie kwasu żołądkowego.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne tabletki powlekane o działaniu przedłużonym, odporne na działanie kwasu żołądkowego, od jasnożółtego do żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku.

Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol – związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku.

Hamowanie to jest zależne od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu w stanie podstawowym, jak i wywołanego stymulacją. Większość pacjentów pozbywa się uczucia pieczenia za mostkiem oraz objawów refluksu kwasowego w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, tak jak w przypadku innych inhibitorów pompy protonowej i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do stopnia obniżenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu komórkowego receptora, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej aplikacji leku jest taki sam.

W trakcie stosowania pantoprazolu wzrastają stężenia gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym leczeniu przeważnie nie przekraczają one górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenia gastryny w większości przypadków wzrastają dwukrotnie. Ich nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu u niewielkiej liczby pacjentów obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych w żołądku (podobnie jak w hiperplazji adenomatoidalnej). Niemniej jednak, według dotychczas przeprowadzonych badań, nie obserwowano u ludzi powstawania komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) ani nowotworów neuroendokrynnych żołądka.

Z uwagi na wyniki badań na zwierzętach nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, z powodu obniżonej kwasowości żołądka, wzrasta stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać 5–14 dni przed oznaczeniem stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA do zakresu normy, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu inhibitorami pompy protonowej (IPP).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenia (Cmax) w osoczu krwi osiągane są już po jednorazowej doustnej dawce 40 mg. Średnio, po około 2,5 godziny od przyjęcia, osiągane jest Cmax w osoczu krwi na poziomie około 2–3 μg/ml; stężenie pozostaje na stałym poziomie po wielokrotnym przyjmowaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani powtarzalnym przyjmowaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej aplikacji. Stwierdzono, że całkowita biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) ani na Cmax w osoczu krwi, a tym samym nie wpływa na biodostępność. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa jedynie zmienność okresu wczesnego.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Pantoprazol metabolizowany jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Eliminacja. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z o wiele dłuższym czasem trwania działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu krwi, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Osoby wolno metabolizujące. Około 3% Europejczyków ma funkcjonalny niedobór aktywności enzymu CYP2C19; określa się je mianem wolnych metabolizatorów. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednorazowej dawki 40 mg pantoprazolu średnie AUC było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie stężenie szczytowe w osoczu krwi wzrastało o około 60%. Te wyniki nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy podawaniu pantoprazolu pacjentom z obniżoną funkcją nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godziny), wydalanie nadal jest szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugh) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5–7-krotnie, maksymalne stężenie w osoczu krwi wzrasta jedynie nieznacznie – 1,5-krotnie w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym doustnym podaniu dawki 20 lub 40 mg pantoprazolu, wartości AUC i Cmax u dzieci w wieku od 5 do 16 lat znajdowały się w granicach odpowiednich wartości u dorosłych. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między kliremsem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

• Refluksowe zapalenie przełyku.

Dorośli.

• Eradykacja Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy związanych z H. pylori w połączeniu z określonymi antybiotykami.
• Wrzód dwunastnicy.
• Wrzód żołądka.
• Zespół Zollingera-Ellisona i inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na pantoprazol, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego, pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwdrożdżycowych, takich jak ketokonazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV, takimi jak atazanawir, nelfinawir, których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne obniżenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może istnieć potrzeba dostosowania dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani na INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednakże donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do śmierci. Dlatego w przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombiny.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i inhibitorów pompy protonowej zwiększa stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz utlenianie enzymem CYP3A4. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z lekami, które również są metabolizowane tymi drogami, takimi jak karbamazepina, diazepan, glibenklamid, nifedypina oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etynylestradiol.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa również na białko P-glikoproteinę, odpowiedzialne za wchłanianie cyklosporyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym podawaniem środków przeciwwskazowych.

Pantoprazol można stosować jednocześnie z antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć potrzebę zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływających na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenie IPP w osoczu, które są metabolizowane przez te układy enzymatyczne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach niektórych testów przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić dodatnie wyniki, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych metod badawczych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie monitorować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałego leczenia. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie lekiem (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Terapia skojarzona. Podczas terapii skojarzonej należy przestrzegać instrukcji dotyczących stosowania odpowiednich leków.

Złoszczonych nowotworów żołądka. Objawowe działanie leku pantoprazolu może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźnić ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znacznego spadku masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy obecności wrzodu żołądka lub podejrzenia na jego obecność, należy wykluczyć możliwość istnienia procesu nowotworowego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wchłanianie witaminy B12. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona i innymi stanami hipersekrecyjnymi, wymagającymi długotrwałego leczenia, pantoprazol, podobnie jak inne leki przeciwwysiękowe, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu wystąpienia hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z niską masą ciała, u osób z czynnikami ryzyka zaburzeń wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałego leczenia lub przy obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Leczenie długotrwałe. Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu, szczególnie trwającemu dłużej niż rok, powinni być pod stałą opieką lekarza.

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IPP), może zwiększać liczbę bakterii obecnych w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Stosowanie leku nieznacznie zwiększa ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia. Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków przez rok. Mogą wystąpić i stopniowo się rozwijać następujące poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa. W przypadku hipomagnezemii stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu zastępczym magnezu i przerwaniu stosowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałego leczenia, a także u pacjentów przyjmujących IPP jednocześnie z doustną cyfoglicyną lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Alarmujące objawy. Przy występowaniu alarmujących objawów (np. znacznego spadku masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub stwierdzeniu wrzodu żołądka, należy wykluczyć możliwość nowotworu złośliwego, ponieważ leczenie pantoprazolem może maskować objawy złośliwego wrzodu i opóźniać rozpoznanie. Jeśli objawy utrzymują się pomimo dalszego odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Dane z badań wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz powinni spożywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie skórne działania niepożądane. Zgłaszano powikłania skórne związane ze stosowaniem pantoprazolu o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, takie jak wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie nabłonka (TEN) oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołem DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych skórnych reakcji i dokładnie monitorować ich stan pod kątem ich rozwoju. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre tężyczkowe zapalenie skóry. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego tężyczkowego zapalenia skóry. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszone bólem stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Pulcet®. Wystąpienie podostrego tężyczkowego zapalenia skóry u pacjentów podczas wcześniejszego leczenia inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań podczas diagnozowania nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Pulcet® należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed przeprowadzeniem oceny poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić powtórne pomiary po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetalnej/neonatalnej. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Z uwagi na środki ostrożności, należy unikać stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Dane dotyczące wydzielania pantoprazolu do ludzkiego mleka matki są ograniczone, ale o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/utrzymaniu leczenia pantoprazolem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia pantoprazolem dla kobiety.

Niepłodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Pulcet®, tabletki gastrorezystentne, należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem, nie żując i nie rozgniatając, w całości, wypijając wodą.

Zalecane dawkowanie.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat.

Leczenie refluksoesofagitu.

Zalecaną dawką jest 1 tabletka Pulcetu® 40 mg na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Pulcetu® 40 mg na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków na refluksoesofagit. Leczenie refluksoesofagitu wymaga zazwyczaj 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, wyleczenie można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Dorośli.

Eradykacja H. pylori w połączeniu z dwoma antybiotykami.

U dorosłych pacjentów z wrzodem żołądka lub dwunastnicy i dodatnim wynikiem na H. pylori należy osiągnąć eradykację mikroorganizmu za pomocą terapii skojarzonej. Należy wziąć pod uwagę lokalne dane dotyczące oporności bakterii oraz krajowe rekomendacje dotyczące stosowania i doboru odpowiednich środków przeciwbakteryjnych. W zależności od wrażliwości, dorosłym można zastosować następujące kombinacje terapeutyczne:

a) 1 tabletka Pulcetu® 40 mg 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

• 500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

b) 1 tabletka Pulcetu® 40 mg 2 razy na dobę

• 400-500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę

• 250-500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

c) 1 tabletka Pulcetu® 40 mg 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

• 400-500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę.

Podczas stosowania terapii skojarzonej w celu eradykacji H. pylori drugą tabletkę Pulcetu® należy przyjmować wieczorem, 1 godzinę przed posiłkiem. Czas leczenia wynosi 7 dni i może być przedłużony o kolejne 7 dni, przy całkowitej długości leczenia nie przekraczającej 2 tygodni. Jeśli po zakończeniu terapii skojarzonej konieczne jest dalsze leczenie pantoprazolem w celu gojenia wrzodu, należy rozważyć zalecenia dotyczące dawkowania przy wrzodzie żołądka i dwunastnicy. Jeśli terapia skojarzona nie jest wskazana, np. u pacjentów z ujemnym wynikiem na H. pylori, w monoterapii należy zastosować lek Pulcet® w dawkowaniu podanym poniżej.

Leczenie wrzodu żołądka.

1 tabletka Pulcetu® na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Pulcetu® na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Leczenie wrzodu żołądka wymaga zazwyczaj 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, wyleczenie można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Leczenie wrzodu dwunastnicy.

1 tabletka Pulcetu® na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Pulcetu® na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Leczenie wrzodu wymaga zazwyczaj 2 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, wyleczenie można oczekiwać w ciągu kolejnych 2 tygodni.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych.

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych dawką początkową jest 80 mg na dobę (2 tabletki Pulcetu® po 40 mg). W razie potrzeby dawkę tę można następnie dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając, w zależności od wskaźników kwasowości soku żołądkowego. Dawkę przekraczającą 80 mg na dobę należy podzielić na dwa przyjęcia. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg pantoprazolu, jednak czas stosowania należy ograniczyć do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontroli kwasowości.

Czas trwania leczenia zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów patologicznych nie jest ograniczony i zależy od potrzeb klinicznych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg. Nie należy stosować leku Pulcet® w terapii skojarzonej w celu eradykacji H. pylori u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ obecnie brakuje danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Nie należy stosować leku Pulcet® w terapii skojarzonej w celu eradykacji H. pylori u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ obecnie brakuje danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Pulcet® jest wskazany u dzieci w wieku od 12 lat w leczeniu refluksoesofagitu.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności u tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania u ludzi są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane.

Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do leków, które łatwo usuwa się za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne obserwowano u około 5 % pacjentów. Najczęstsze efekty uboczne to biegunka i ból głowy (około 1 %).

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), nieznacznie (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

Częstość efektów ubocznych zgłaszanych w okresie pogwarancyjnym nie może być określona, dlatego podaje się ją jako „nieznana”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszania się ich nasilenia.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia\textsuperscript{1}, hipokaliemia.

Ze strony psychiki.

Niec ofteno: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym zaostrzenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym zaostrzenie).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także zaostrzenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Niec ofteno: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie obrazu.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy gruczołów trzonowych (łagodne).

Niec ofteno: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Niec ofteno: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-glutamylotransferazy).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrobowo-komórkowa.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Niec ofteno: wysypka skórna, egzantema, swędzenie.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (trujące martwicze zapalenie nabłonka), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), wielopostaciowa czerwona zaskórnica, fotouczulenie, podostre tężyczkowe toczeń skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Niec ofteno: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: artrologia, miologia.

Nieznane: skurcze mięśni\textsuperscript{2}.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Niec ofteno: osłabienie, zmęczenie, niedomaganie.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

\textsuperscript{1} Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

\textsuperscript{2} Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 4 tabletki w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu tekturowym.

Po 14 tabletek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Dzielnica Sankaklar, ul. Eskikacakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.