Prozerin-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Prozerin-Darnytsia (Prozerin-Darnytsia)

Skład:

substancja czynna: neostigmin methylsulphate;

1 ml roztworu zawiera 0,5 mg prozerinu;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwholinesterazowe. Kod ATC N07A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Prozerin-Darnytsia – syntetyczny odwracalny inhibitor cholinesterazy. Wykazuje wysoką powinność do acetylocholinesterazy, spowodowaną strukturalną tożsamością z acetylocholiną. Podobnie jak acetylocholina, prozerin początkowo wiąże się z centrum katalitycznym cholinesterazy, jednak w przeciwieństwie do acetylocholiny tworzy następnie, dzięki swojej grupie karbaminowej, stabilny kompleks z enzymem. Enzym traci tymczasowo (od kilku minut do kilku godzin) swoją specyficzną aktywność. Po upływie tego czasu, w wyniku powolnego hydrolizy prozerinu, cholinesteraza uwalnia się od blokera i przywraca swoją aktywność. Działanie to prowadzi do gromadzenia się i wzmocnienia działania acetylocholiny w synapsach cholinergicznych. Prozerin-Darnytsia wykazuje wyraźne działanie muskarynowe i nikotynowe, a także bezpośrednie pobudzające działanie na mięśnie szkieletowe.

Powoduje obniżenie częstości skurczów serca, zwiększenie sekrecji gruczołów wydzielania zewnętrznego (ślinianek, oskrzelowych, potowych oraz przewodu pokarmowego), sprzyja rozwojowi hipersalwacji, oskrzelowej hipersekrecji, zwiększa kwasowość soku żołądkowego, zwęża źrenice, powoduje skurcz akomodacji, obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe, nasila napięcie mięśni gładkich jelita (wzmacnia perystaltykę i rozluźnia zwieracze) oraz pęcherza moczowego, powoduje skurcz oskrzeli, nasila napięcie mięśni szkieletowych.

Farmakokinetyka.

Biodostępność prozerinu po podaniu parenteralnym jest wysoka – 0,5 mg prozerinu podanego parenteralnie odpowiada 15 mg podanym doustnie. Wraz ze wzrostem dawki leku biodostępność rośnie. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia we krwi po wstrzyknięciu domięśniowym wynosi 30 minut. Wiązanie z białkami (albuminami) osocza krwi – 15–25 %. Lek słabo przenika przez barierę krew-mózg i nie wykazuje działania centralnego. Metabolizm zachodzi dwoma drogami: poprzez hydrolizę w miejscu wiązania z cholinesterazą oraz przez enzymy mikrosomalne wątroby. W wątrobie powstają nieaktywne metabolity. 80 % podanej dawki wydala się z moczem w ciągu 24 godzin (z czego 50 % w niezmienionej formie, a 30 % w postaci metabolitów). Okres półwydalenia (T1/2) po podaniu domięśniowym wynosi 51–90 minut, po podaniu dożylnym – 53 minuty.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Miazenia, ostra kryza miażdżycowa; zaburzenia ruchowe po urazach mózgu; paralie; okres rekonwalescencji po przebytym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, poliomyelitis, encefalitis; zapalenie nerwów, atrofia nerwu wzrokowego; atonia jelit, atonia pęcherza moczowego; usuwanie zjawisk resztkowych po blokadzie przekazywania nerwowo-mięśniowego przez miorelaksanty niepolaryzujące.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku; epilepsja; hiperkinezy; wagetomia; choroba niedokrwienna serca; dławica piersiowa; arytmie; bradykardia; astma oskrzelowa; zaawansowany miażdżyca; tarczycawość; choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy; zapalenie otrzewnej; obturacja przewodu pokarmowego i dróg moczowych; przerost gruczołu krokowego towarzyszący zaburzeniom mikcji; ostry okres choroby zakaźnej; zatrucia u wyraźnie osłabionych dzieci, jednoczesne stosowanie z miorelaksantami polaryzującymi.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku z innymi lekami możliwe są:

z lekami stosowanymi do znieczulenia miejscowego oraz niektórymi znieczulającymi ogólnymi, lekami przeciwarytmicznymi, organicznymi nitratami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, lekami przeciwpadaczkowymi, lekami przeciwparkinsonowymi, guanetydyną – zmniejszenie skuteczności Prozerin-Darnytsia;

z blokerami m-cholinergicznymi – osłabienie efektów m-cholinomimetycznych Prozerin-Darnytsia;

z miorelaksantami polaryzującymi – wydłużenie i wzmocnienie działania tych ostatnich;

z miorelaksantami niepolaryzującymi – osłabienie działania tych ostatnich. Prozerin-Darnytsia stosować jako antydotum w przypadku przedawkowania miorelaksantów niepolaryzujących;

z innymi lekami przeciwholinesterazowymi – wzmocnienie toksyczności;

z m-cholinomimetykami – zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego, toksyczne działanie na układ nerwowy;

z β-blokerami – wzmocnienie bradykardii;

z efedryną – wzmacnianie działania Prozerin-Darnytsia.

Stosować z ostrożnością jednoczesne podawanie z neomycyną, streptomycyną, kanamycyną.

W miażdżycy stosować w połączeniu z antagonistami aldosteronu, glikokortykosteroidami oraz hormonami anabolicznymi.

Szczególne ostrzeżenia.

Podczas dożylnego lub domięśniowego podawania dużych dawek konieczne jest (wcześniejsze lub jednoczesne) podanie atropiny.

W przypadku wystąpienia podczas leczenia kryzysu miastenicznego (przy niewystarczającej dawce terapeutycznej) lub cholinergicznego (na skutek przedawkowania) dalsze stosowanie leku wymaga starannego rozpoznania różnicowego z powodu podobieństwa objawów.

Przed leczeniem medycznym lub stomatologicznym, jak również przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować lekarza o przyjmowaniu Prozerinu.

Lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom po operacjach jelita lub pęcherza moczowego oraz pacjentom z parkinsonizmem.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży. Lek może być stosowany tylko wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W razie potrzeby stosowania Prozerinu należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W okresie leczenia lekiem Prozerin-Darnytsia zabronione jest prowadzenie pojazdów oraz wykonywanie innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Lek stosować podskórnie w dawce 0,5–2 mg (1–4 ml) 1–2 razy na dobę. Maksymalna pojedyncza dawka dla dorosłych – 2 mg, dobowe – 6 mg. Czas trwania leczenia (z wyjątkiem miastenii, kryzysu miastenijnego, pooperacyjnej atonii jelita i pęcherza moczowego, przedawkowania miorelaksantów) – 25–30 dni. W razie potrzeby przepisuje się kolejny cykl leczenia po upływie 3–4 tygodni. Większą część całkowitej dobowej dawki należy podawać w ciągu dnia, kiedy chory jest najbardziej zmęczony.

Miastenia: lek stosować podskórnie lub domięśniowo w dawce 0,5 mg (1 ml) na dobę. Cykl leczenia jest długotrwały, ze zmianą sposobu podania.

Kryzys miastenijny (z trudnościami w oddychaniu i połykaniu): lek stosować dożylnie w dawce 0,25–0,5 mg (0,5–1 ml), następnie podskórnie, w krótkich odstępach czasu.

Atonia pooperacyjna jelita i pęcherza moczowego, zapobieganie, w tym pooperacyjne zatrzymanie oddawania moczu: lek stosować podskórnie lub domięśniowo w dawce 0,25 mg (0,5 ml) jak najszybciej po operacji, a następnie powtarzać co 4–6 godzin przez 3–4 dni.

Jako antydotum w przypadku przedawkowania miorelaksantów (po wcześniejszym podaniu siarczanu atropiny w dawce 0,6–1,2 mg dożylnie, aż do zwiększenia częstości tętna do 80 uderzeń/min): lek stosować powoli dożylnie w dawce 0,5–2 mg co 0,5–2 minuty. W razie potrzeby zastrzyki powtarzać (w tym atropinę w przypadku bradykardii), przy całkowitej dawce nie przekraczającej 5–6 mg (10–12 ml) w ciągu 20–30 minut. Podczas procedury należy zapewnić sztuczną wentylację płuc.

Dzieci (tylko w warunkach szpitalnych).

Miastenia gravis:

Noworodki: na wstępnym etapie lek stosować w dawce 0,1 mg w postaci zastrzyków domięśniowych. Następnie dawkę dobierać indywidualnie, zazwyczaj 0,05–0,25 mg lub 0,03 mg/kg masy ciała leku domięśniowo co 2–4 godziny. Ze względu na szczególny charakter choroby u noworodków, dobową dawkę leku można zmniejszyć nawet do całkowitego odstawienia.

Dzieci do 12. roku życia: lek stosować w dawce 0,2–0,5 mg w postaci zastrzyków w razie potrzeby. Dawkowanie leku należy dostosować do odpowiedzi pacjenta.

Jako antydotum w przypadku przedawkowania miorelaksantów (po wcześniejszym podaniu siarczanu atropiny w dawce 0,02–0,03 mg/kg masy ciała dożylnie, aż do zwiększenia częstości tętna do 80 uderzeń/min): lek stosować powoli dożylnie w dawce 0,05–0,07 mg/kg masy ciała w ciągu 1 minuty. Maksymalna zalecana dawka u dzieci wynosi 2,5 mg.

Inne wskazania: lek stosować w dawce 0,125–1 mg w postaci zastrzyków. Dawki mogą być dostosowane indywidualnie, zgodnie z potrzebami pacjenta.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Przedawkowanie.

Objawy: związane z nadmiernym pobudzeniem cholinoceptorów (kryzys cholinergiczny): tachykardia, bradykardia, nadmierne ślinienie, trudności z połykaniem, miazm, skurcz oskrzeli, trudności w oddychaniu, nudności, wymioty, nasilenie perystaltyki, biegunka, częstomocz, zaburzenia koordynacji, drgawki mięśni języka i mięśni szkieletowych, zimny pot, stopniowy rozwój osłabienia ogólnego, porażenie, obniżenie ciśnienia tętniczego, niepokój, panika. Bardzo wysokie dawki mogą powodować agitację, niecierpliwość. Skutek śmiertelny może wystąpić na skutek zatrzymania serca lub porażenia oddechowego, obrzęku płuc. U chorych na miastenię gravis, u których przedawkowanie jest bardziej prawdopodobne, drgawki mięśni oraz efekty parasympatykomimetyczne mogą być nieobecne lub słabo wyrażone, co utrudnia różnicowanie przedawkowania od kryzysu miastenijnego.

Leczenie: zmniejszenie dawki lub całkowite odstawienie leku. W razie potrzeby należy podać atropinę (1 ml 0,1% roztworu), metacynę. Dalsze leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Strony narządów wzroku: miaz, zaburzenia wzroku.

Strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej, śródpiersia: duszność, osłabienie oddychania, aż do zatrzymania, skurcz oskrzeli, nasilenie wydzielania oskrzelowego.

Strony układu pokarmowego: nadmierna produkcja śliny, skurczowe skurcze i nasilenie perystaltyki jelit, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, niekontrolowane wypróżnienie.

Strony nerek i układu moczowego: częstsze oddawanie moczu, niekontrolowane oddawanie moczu.

Strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, omdlenia, osłabienie, senność, drżenie, drgawki, skurcze i mimowolne skurcze mięśni szkieletowych, w tym mięśni języka i krtani, drętwienie nóg, zaburzenia wymowy.

Strony układu sercowo-naczyniowego: arytmię, brady- lub tachykardię, blokadę przedsionkowo-komorową, rytm węzła przedsionkowo-komorowego, niestandardowe zmiany na EKG, zatrzymanie serca, obniżenie ciśnienia tętniczego (głównie przy podawaniu parenteralnym).

Strony układu immunologicznego: wysypka, swędzenie, zaczerwienienie, pokrzywka, reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: nasilenie wydzielania potu, uczucie gorąca, łzawienie, ból stawów, reakcje w miejscu podania, w tym zaczerwienienie, swędzenie, obrzęk skóry.

Okres ważności. 4 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Prozerin nie powinien być mieszany w jednej strzykawce z roztworami alkalicznymi i utleniaczami, ponieważ prowadzi to do jego rozkładu.

Opakowanie.

Po 1 ml w ampułce; po 5 ampułek w blistrze; 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Darnytsia” sp. z o.o.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.