Proxium®

Ukraina
Nazwa handlowa Proxium®
Postać farmaceutyczna tabletki, powlekane filmem, odporne na sok żołądkowy
Substancja czynna / Dawkowanie
pantoprazol · 40 mg
Typ recepty na receptę
Kod ATC
A02BC02
Numer rejestracyjny UA/13996/01/01
Producent Laboratorios Normon S.A.

Spis treści

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU PROXIUM® (PROXIUM®)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 tabletka zawiera pantoprazolu sodowego seskwihydratu odpowiadającego 40 mg pantoprazolu;

substancje pomocnicze: sodu węglan bezwodny, manitol (E 421), sodowa króska karboksymetelową, sodowa skrobioglikolian (typ A), stearynian magnezu, krzemionka koloidalna bezwodna;

skład powłoki: glikol propylenowy, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek tytanu (E 171), hipromeloza, cytrynian trietylu, kopolimer metakrylanowy (typ A).

Postać leku. Tabletki powlekane, o działaniu przedłużonym w jelicie.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki o kolorze pomarańczowym, pokryte powłoką ochronną przedwchłonową.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach zależnych od kwasu. inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol. Kod ATC: A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol – związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie to zależy od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu podstawowego, jak i stymulowanego. Większość pacjentów uwalnia się od objawów w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do stopnia obniżenia kwasowości. Zwiększone wydzielanie gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu komórkowego receptora, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

W wyniku stosowania pantoprazolu zwiększają się stężenia gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekraczają one górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenia gastryny w większości przypadków wzrastają dwukrotnie. Ich nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu u niewielkiej liczby pacjentów obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (komórek ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnej). Niemniej jednak, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, nie obserwowano u ludzi powstawania komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) ani nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które wykryto w badaniach na zwierzętach.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad 1 rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA do zakresu normy, które może być błędnie podwyższone po leczeniu IPP.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenia we krwi osiąga już po jednorazowym doustnym podaniu dawki 40 mg. Średnio po około 2,5 godziny po podaniu osiągane jest maksymalne stężenie w surowicy krwi na poziomie około 2–3 μg/ml; stężenie pozostaje na stałym poziomie po wielokrotnym podawaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani powtarzalnym przyjmowaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu we krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej. Stwierdzono, że całkowita biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na AUC (pole pod krzywą „stężenie-czas”) ani maksymalne stężenie w surowicy krwi, a tym samym również na biodostępność. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa jedynie zmienność okresu wczesnego.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy krwi wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotańska transformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylowanie przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Eliminacja. Ostateczny okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych okres półtrwania nie koreluje z o wiele dłuższym czasem trwania działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy krwi, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Powolni metabolizatorzy. Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19; określa się ich jako powolnych metabolizatorów. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u powolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi wzrastało o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Upośledzenie czynności nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek (w tym pacjentów poddawanych dializie). Podobnie jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializie ulegają jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Mimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), eliminacja nadal jest szybka, więc nie dochodzi do kumulacji.

Upośledzenie czynności wątroby. Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugh) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5–7 razy, maksymalne stężenie w surowicy krwi wzrasta jedynie nieznacznie – o 1,5 raza w porównaniu z osobami zdrowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodymi również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 20 lub 40 mg pantoprazolu stężenia AUC i Cmax u dzieci w wieku od 5 do 16 lat znajdowały się w granicach odpowiednich wartości u dorosłych. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

  • Refluxoesofagitis.

Dorośli.

  • Eradykacja Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastniczy asocjowanymi z H. pylori w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami.
  • Wrzód dwunastniczy.
  • Wrzód żołądka.
  • Zespół Zollingera–Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się stosowania pantoprazolu łącznie z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne obniżenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwkrzepne (fenprokumon i warfaryna).

Współczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednakże donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP z warfaryną lub fenprokumonem. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet skutku śmiertelnego. W przypadku takiego współstosowania należy monitorować INR i czas protrombiny.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) oraz inhibitorów pompy protonowej zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez system enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które również są metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, glibenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam system enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinę związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym przyjmowaniem leków przeciwwkwasnych.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami stosowanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki preparatu u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia w osoczu IPP metabolizowanych przez te systemy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. W celu potwierdzenia dodatnich wyników należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod potwierdzających.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałego leczenia. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie lekiem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Kombinowana terapia. Podczas terapii skojarzonej należy przestrzegać instrukcji dotyczących zastosowania stosowanych leków.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowe działanie pantoprazolu może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. istotna utrata masy ciała, wymioty okresowe, dysfagia, wymioty z krwią, anemia, melena), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć obecność procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne obniżenie ich biodostępności (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wchłanianie witaminy B12. U pacjentów z zespołem Zollingera–Ellisona i innymi stanami hipersekrecyjnymi wymagającymi długotrwałego leczenia, pantoprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące produkcję kwasu solnego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu wystąpienia hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z obniżoną masą ciała lub z czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałego leczenia, a także przy obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Długotrwałe leczenie. Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu, szczególnie dłuższemu niż 1 rok, powinni być regularnie kontrolowani przez lekarza.

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie lekiem Proxium® może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia. Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków przez okres dłuższy niż rok. Mogą wystąpić poważne objawy kliniczne hipomagnezemii, które początkowo mogą rozwijać się niezauważalnie: osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanych z hipomagnezemią) stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu zastępczej terapii magnezu i przerwaniu stosowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii, a także u pacjentów stosujących IPP jednocześnie z doustnym cyfoglikanem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe (ponad 1 rok) stosowanie wysokich dawek inhibitorów pompy protonowej może umiarkowanie zwiększać ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększać ogólne ryzyko złamania od 10 do 40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie działania niepożądane na skórę. Zgłaszano powikłania skórne związane ze stosowaniem pantoprazolu o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, takie jak wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa–Johnsona, toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN) oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach wskazujących na te reakcje skórne i dokładnie obserwować pod kątem ich rozwoju. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre ułamekowe zapalenie skóry (lupus). Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego ułamekowego zapalenia skóry (lupus). Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Proxium®. Wystąpienie podostrego ułamekowego zapalenia skóry u pacjentów podczas poprzedniego leczenia inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań podczas diagnostyki nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Proxium® należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po pierwszym oznaczeniu, należy przeprowadzić powtórne oznaczenia po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Chlorek sodu. Lek Proxium® zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie bezsodowy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u kobiet w ciąży (około 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetopłodowej/neonatalnej pantoprazolu. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Z uwagi na środki ostrożności należy unikać stosowania leku Proxium® u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do mleka ludzkiego, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od leczenia lekiem Proxium® należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Proxium® dla kobiety.

Płodność. W badaniach na zwierzętach pantoprazol nie wpływał na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami mechanicznymi.

Sposób stosowania i dawki.

Proxium®, tabletki powlekane, o działaniu opóźnionym, należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem, nie żując i nie rozgniatając, w całości, popijając wodą.

Zalecane dawkowanie.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat.

Leczenie przełyku refleksowego.

Zalecana dawka to 1 tabletka Proxium® 40 mg na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Proxium® 40 mg na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków na przełyk refleksowy. Leczenie przełyku refleksowego wymaga zazwyczaj 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Dorośli.

Eradykacja H. pylori w połączeniu z dwoma antybiotykami.

U dorosłych pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy oraz z dodatnim wynikiem na H. pylori należy osiągnąć eradykację mikroorganizmu za pomocą terapii skojarzonej. Należy wziąć pod uwagę lokalne dane dotyczące oporności bakterii oraz krajowe rekomendacje dotyczące stosowania i przepisywania odpowiednich środków przeciwbakteryjnych. W zależności od wrażliwości, w celu eradykacji H. pylori u dorosłych mogą być stosowane następujące kombinacje terapeutyczne:

a) 1 tabletka Proxium® 40 mg 2 razy na dobę

  • 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

  • 500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

b) 1 tabletka Proxium® 40 mg 2 razy na dobę

  • 400-500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę

  • 250-500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

c) 1 tabletka Proxium® 40 mg 2 razy na dobę

  • 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

  • 400-500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę.

Podczas stosowania terapii skojarzonej w celu eradykacji H. pylori drugą tabletkę Proxium® 40 mg należy przyjmować wieczorem, 1 godzinę przed posiłkiem. Czas trwania leczenia wynosi 7 dni i może być przedłużony o kolejne 7 dni, przy całkowitym czasie leczenia nie przekraczającym 2 tygodni. Jeśli w celu zapewnienia gojenia wrzodu wskazane jest dalsze leczenie pantoprazolem, należy rozważyć zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku wrzodów żołądka i dwunastnicy. Jeśli terapia skojarzona nie jest wskazana, np. u pacjentów z ujemnym wynikiem na H. pylori, w monoterapii lek Proxium® 40 mg należy stosować w dawkowaniu określonym poniżej.

Leczenie wrzodu żołądka.

1 tabletka Proxium® 40 mg na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Proxium® 40 mg na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Do leczenia wrzodu żołądka potrzeba zazwyczaj 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Leczenie wrzodu dwunastnicy.

1 tabletka Proxium® 40 mg na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Proxium® 40 mg na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Do leczenia wrzodu dwunastnicy potrzeba zazwyczaj 2 tygodnie. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 2 tygodni.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych. W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych dawka początkowa wynosi 80 mg (2 tabletki Proxium® 40 mg). W razie potrzeby dawkę tę można następnie dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od poziomu kwasowości soku żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na 2 podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg pantoprazolu, jednak czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania kwasowości.

Czas trwania leczenia zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów patologicznych nie jest ograniczony i zależy od potrzeb klinicznych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (1 tabletka Proxium® 20 mg). Nie należy stosować leku Proxium® w terapii skojarzonej w celu eradykacji H. pylori u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ obecnie brak jest danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego zastosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Nie należy stosować leku Proxium® w terapii skojarzonej w celu eradykacji H. pylori u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ obecnie brak jest danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego zastosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci. Proxium® 40 mg wskazany jest u dzieci w wieku od 12 lat w leczeniu przełyku refleksowego. Leku nie zaleca się stosować dzieciom poniżej 12 roku życia, ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku u tej grupy wiekowej są ograniczone.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do grupy leków, które łatwo można usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się terapię objawową i wspomagającą. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Niepożądane działania.

Powstawanie niepożądanych działań obserwowano u około 5% pacjentów. Najczęstsze niepożądane działania to biegunka i ból głowy (występujące u około 1% pacjentów).

Niepożądane efekty klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

Wszystkie niepożądane działania zgłaszane w okresie postmarketingowym nie pozwalają na określenie częstości ich występowania, dlatego są wymienione z oznaczeniem „nieznane”.

W ramach każdej kategorii częstości niepożądane działania wymienione są w kolejności zmniejszania się nasilenia.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia odżywiania.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), hipokalcemia¹, hipokaliemia¹.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczęsto: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia wzroku/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy z gruczołów fundusowych (łagodne).

Nieczęsto: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból i dyskomfort brzuszny.

Nieznana częstość: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczęsto: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrody.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Nieczęsto: wysypka skórna, egzanema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolyz epidermy), reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), wielopostaciowa rumień, nadwrażliwość na światło, podostre rumień płaski (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu kostno-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczęsto: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadko: artrealgia, mięśnioból.

Nieznane: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Nieczęsto: osłabienie, zmęczenie, niedobój.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z rozwojem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

² Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego (https://aisf.dec.gov.ua).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 8 tabletek w pasku foliowym, po 4 paski w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Laboratorios Normon S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Ronda de Valdecarros, 6, Tres Cantos, 28760 Madryt, Hiszpania.