INSTRUKCJA dotyczÄ cza zastosowania leku PROXIUMÂ (PROXIUMÂ)

SkÅ ad:

substancja czynna: pantoprazole;

1 butelka zawiera 40 mg pantoprazolu (w postaci sodowej seskwihydratu 46 mg);

substancja pomocnicza: edetatu sodu disodowy.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ .

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: proszek biaÅ y lub prawie biaÅ y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki do leczenia chorÃ³b zwiÄ zanych z kwasem. Inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol. Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol – substytuowany benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się do formy aktywnej w kwasowym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie zależy od dawki i tłumi zarówno wydzielanie kwasu podstawowego, jak i stymulowane. Większość pacjentów jest wolna od objawów w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, tak jak w przypadku innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia się kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem położonym dystalnie względem receptora komórkowego, może on hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu powoduje zwiększenie stężenia gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu leku stężenie gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenie gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Jednak znaczne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu u niewielkiej liczby pacjentów obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (komórek ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnego). Jednak zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że stosowanie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiaru poziomu CgA. Umożliwia to powrót stężenia CgA do zakresu normy, które może być błędnie podwyższone po leczeniu IPP.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym przyjęciu leku. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Eliminacja. Ostateczny okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z znacznie dłuższym czasem trwania działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Metabolizatorzy wolni. Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymatyczną CYP2C19; nazywa się ich metabolizatorami wolnymi. U tych osób metabolizm pantoprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” (AUC) było około 6 razy większe u metabolizatorów wolnych niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (metabolizatorzy szybcy). Średnie stężenie szczytowe w osoczu krwi wzrosło o około 60%. Te wyniki nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy przepisywaniu pantoprazolu pacjentom z upośledzeniem funkcji nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długie półtrwanie (2-3 godziny), wydalenie nadal jest szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Upośledzenie funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg Childa-Pugh) okres półtrwania wydłuża się do 7-9 godzin, a AUC wzrasta 5-7 razy, maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) zwiększa się jedynie nieznacznie – 1,5 razy w porównaniu z zdrowymi ochotnikami.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodszy ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej korelacji między kliremsem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Proxium® jest wskazany w leczeniu dorosłych w przypadku:

refluksowego zapalenia przełyku,
wrzodów żołądka i dwunastnicy,
zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich biodostępności (np. niektórych leków przeciwpłochawkowych, takich jak ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz sekcja „Uwagi dotyczące stosowania”).

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorem pomp protonowych (IPP), zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna).

Współprowadzenie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Jednakże donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów jednoczesnie przyjmujących IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny może prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet skutku śmiertelnego. W przypadku takiego współstosowania należy monitorować INR i czas protrombiny.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) oraz IPP zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom przyjmującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe wstrzymanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie za pomocą enzymu CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etyniloestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych, które są metabolizowane przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinowe związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnie podawanymi lekami przeciwwymiotnymi.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z jednoczesnie podawanymi niektórymi antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Donoszono o wynikach fałszywie dodatnich w niektórych badaniach przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów przyjmujących pantoprazol. W celu potwierdzenia dodatnich wyników należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod potwierdzających.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nowotwory złośliwe żołądka. Objawowa odpowiedź na leczenie pantoprazolem może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub stwierdzeniu wrzodu żołądka należy wykluczyć obecność procesu nowotworowego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Zaburzenia funkcji wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie lekiem Proxium® może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych bakteriami, takimi jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co czyni go w zasadzie „bezsodowym”.

Hipomagnezemia. Opisywano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPPs), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez ponad rok. Hipomagnezemia może powodować poważne objawy kliniczne, które mogą początkowo rozwijać się niezauważalnie: osłabienie, tężyczkę, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmie komorowe. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii powiązanej z hipomagnezemią) stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu leków magnezu i przerwaniu leczenia IPP.

Pacjentom wymagającym długotrwałego leczenia lub pacjentom przyjmującym IPP jednocześnie z doustnym derytetykiem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre przypadki mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie działania niepożądane na skórę. Opisywano poważne działania niepożądane na skórę związane ze stosowaniem pantoprazolu, o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do śmierci, takie jak: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, wielopostaciowa erytrema oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach wskazujących na te reakcje skórne oraz dokładnie monitorować pod kątem ich wystąpienia. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie pantoprazolu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre łuszczycowe zapalenie skóry (subacute cutaneous lupus erythematosus – SCLE). Stosowanie IPP wiązano z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego łuszczycowego zapalenia skóry. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Proxium®. Wcześniejsze wystąpienie podostrego łuszczycowego zapalenia skóry u pacjentów podczas poprzedniego leczenia IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Proxium® należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić powtórne oznaczenie po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 zgłoszeń dotyczących wyników ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetopłodowej/neonatalnej. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność reprodukcyjną. Z uwagi na środki ostrożności, należy unikać stosowania leku Proxium® u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu z mlekiem ludzkim, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem Proxium® należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Proxium® dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosuje się zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym.

Wstrzykiwanie dożylnego leku zaleca się tylko w przypadku niemożności stosowania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia dożylnego do 7 dni. Dlatego, gdy tylko stanie się możliwe doustne stosowanie pantoprazolu, należy przejść ze wstrzykiwania dożylnego leku Proxium® na doustne stosowanie pantoprazolu w dawce 40 mg.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylnie.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją zalecana dawka początkowa leku Proxium® wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa wstrzyknięcia. Możliwe jest czasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak długość stosowania powinna być ograniczona tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku potrzeby szybkiego zmniejszenia zakwaszenia, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (<10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania

Proszek rozpuszcza się w 10 ml roztworu chlorku sodu 0,9 %, dodanego do fiolki. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml roztworu chlorku sodu 0,9 % lub roztworu glukozy 5 % w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy stosować natychmiast.

Proxium® nie można przygotowywać ani mieszać z innymi rozpuszczalnikami niż wymienione powyżej.

Wstrzykiwanie dożylne leku należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Odpadki leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami prawa.

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg (½ fiolki leku Proxium®, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań o zawartości 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci

Proxium®, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w tej grupie wiekowej są ograniczone. Obecnie dostępne dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylne w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków, które łatwo można usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Efekty uboczne.

Około 5 % pacjentów może doświadczyć efektów ubocznych. Najczęstszym efektem ubocznym jest zatorowawcze zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia. Diareę i bóle głowy obserwowano u około 1 % pacjentów.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie:

bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Wszystkie efekty uboczne zgłaszane w okresie pogwarancyjnym nie pozwalają na ustalenie częstości występowania, dlatego są wymienione z określeniem „częstość nieznana”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione według stopnia nasilenia, w kolejności malejącej.

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwościowe (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Przemiany materii i zaburzenia metaboliczne.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia¹, hipokaliemia¹.

Zaburzenia psychiczne.

Niec ofteno: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Częstość nieznana: halucynacje, zamroczenie świadomości (szczególnie u pacjentów predysponowanych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Niec ofteno: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Częstość nieznana: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie obrazu.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy z gruczołów dna (łagodne).

Niec ofteno: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból i dyskomfort brzuszny.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Niec ofteno: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Częstość nieznana: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrobowo-komórkowa.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Niec ofteno: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana: zespół Stevensa–Johnsona, zespół Lyella (toksyczny epidermalny nekrolioza), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), erytema wielopostaciowe, fotosensytywność, podostre łupieżowate zapalenie skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Niec ofteno: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Częstość nieznana: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego.

Częstość nieznana: nerkowy zapalenie naczyń międzykomórkowych (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: zatorowawcze zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia.

Niec ofteno: osłabienie, zmęczenie, niedowolność.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

² Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego (https://aisf.dec.gov.ua).

Okres ważności. 2 lata.

Po rozcieńczeniu okres ważności przygotowanego roztworu wynosi 12 godzin.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 1 fiolka w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Laboratorios Normon S.A.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności. Ronda de Valdecarrizo, 6, Tres Cantos, 28760 Madryt, Hiszpania.