Proxium Pro

INSTRUKCJA
dotycząca stosowania leku

Proxium Pro
(PROXIUM PRO)

Postać lekarska. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały, porowaty, liofilizowany proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Mechanizm działania. Pantoprazol to związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺-K⁺-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie zależy od dawki i tłumi zarówno wydzielanie kwasu podstawowego, jak i stymulowane. Większość pacjentów uzyskuje ulgę w objawach w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, tak jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H₂, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do obniżenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu komórkowego receptora, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu zwiększa stężenie gastryny na czczo. Przy krótkoterapeutycznym stosowaniu leku stężenie gastryny zazwyczaj nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenia gastryny w większości przypadków wzrastają dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie się stężenia występuje jednak rzadko. W konsekwencji, przy długotrwałym leczeniu, obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (komórek ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednakże, zgodnie z danymi badań, nie obserwowano u ludzi powstawania komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dane opublikowane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarami stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA do zakresu normy, które może być błędnie podwyższone po leczeniu IPP.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Eliminacja. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnionej eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z dużo dłuższym czasem działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta wydzielana jest z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skonjuguowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Osobliwe grupy pacjentów

Metabolizatorzy wolni. Około 3% Europejczyków ma niską aktywność enzymu CYP2C19; są oni nazywani metabolizatorami wolnymi. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest prawdopodobnie głównie katalizowany przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednej dawki 40 mg pantoprazolu, średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u metabolizatorów wolnych niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (metabolizatorzy szybcy). Średnie stężenie szczytowe w osoczu wzrosło o około 60%. Te wyniki nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy podawaniu pantoprazolu pacjentom z zaburzoną funkcją nerek (w szczególności pacjentom w dializie). Tak jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo małe ilości pantoprazolu. Mimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), eliminacja jest nadal szybka, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg Childa-Pugh) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu wzrasta jedynie nieznacznie – 1,5 razy w porównaniu z takim u zdrowych ochotników.

Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotników nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie stwierdzono istotnego związku między klirensie pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym podczas badań z udziałem dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek wskazany jest do stosowania u dorosłych w przypadku:

• refluksu przełyku,
• żołądka i dwunastnicy,
• zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego, pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich bio dostępności (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak keto konazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich bio dostępności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z IPP, zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny antykoagulacyjne (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki). Jednak zgłaszano zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny może prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia i nawet śmierci. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania należy prowadzić monitorowanie INR i czasu protrombiny.

Metotreksat. Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez system enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które również są metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, glibenklamid, nifedypina i doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam system enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych za pomocą CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinę związane z wchłanianiem digoksyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnie podawanymi środkami przeciwwymiotnymi.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z jednoczesnie podawanymi pewnymi antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykryto klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki inhibitora CYP2C9 u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i zioło św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te systemy enzymatyczne.

Wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych. Zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić dodatnie wyniki, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod badania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowe odpowiadanie na stosowanie pantoprazolu może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich diagnozę. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. istotna utrata masy ciała, okresowe wymioty, dysfagia, wymioty z krwią, anemia, melena), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć obecność procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo adekwatnego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich bio dostępności (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Infekcje przewodu pokarmowego spowodowane bakteriami. Leczenie lekiem może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych przez takie bakterie, jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia. Wiadomo o przypadkach ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących IPP, takich jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok. Mogą wystąpić i stopniowo się rozwijać poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (i hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan większości pacjentów poprawiał się po korekcyjnej terapii substytucyjnej preparatami magnezu i przerwaniu stosowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii oraz u pacjentów stosujących IPP jednocześnie z digoksyną lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretyki), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP i okresowo podczas leczenia.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub u osób z innymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami klinicznymi i spożywać wystarczającą ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie skórne efekty niepożądane. Zgłaszano powiązane ze stosowaniem pantoprazolu ciężkie skórne efekty niepożądane o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, takie jak wielopostaciowe zaczerwienienie, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne zespół martwicze naskórka i reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach powyższych reakcji skórnych i dokładnie obserwować ich rozwój. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, stosowanie pantoprazolu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość alternatywnego leczenia.

Podostre skórne toczeń rumieniowaty. Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego skórnego toczenia rumieniowatego. Jeśli wystąpią zmiany, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, i towarzyszy im ból stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania stosowania leku. Wystąpienie podostrego skórnego toczenia rumieniowatego u pacjentów podczas poprzedniej terapii IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju przy stosowaniu innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Podwyższone stężenie chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed przeprowadzeniem oceny stężenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do zakresu normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić ponowne pomiary po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (około 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetu/neonatalnej pantoprazolu. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą. Jako środek ostrożności, należy unikać stosowania leku u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do mleka matki u ludzi, ale o takim wydzielaniu zgłaszano. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie zaburzał płodności w badaniach na zwierzętach.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju efektów niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosować zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym.

Stosowanie dożylne leku zaleca się tylko w przypadku niemożności stosowania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia dożyciowego do 7 dni. Dlatego, gdy tylko staje się możliwe stosowanie doustne pantoprazolu, należy przejść od dożyciowego podania leku do doustnego stosowania pantoprazolu w dawce 40 mg.

Refluks przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka wynosi 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylne.

Zespół Zollingera-Ellisona i inne stany hipersekrecyjne.

Do długotrwałego leczenia zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych zalecana dawka początkowa leku wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dozować, zwiększając lub zmniejszając, w zależności od wskaźników wydzielania kwasu w żołądku. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, ale czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontroli wydzielania kwasu.

W przypadku, gdy konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg, aby osiągnąć pożądany poziom (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki leku Proxium Pro) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Przygotowanie do stosowania

Proszek rozpuścić w 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, dołączonym do fiolki, bezpośrednio przed zastosowaniem. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy w plastikowych lub szklanych fiolkach.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy użyć natychmiast.

Proxium Pro nie można mieszać z innymi rozpuszczalnikami poza wymienionymi powyżej.

Podawanie dożylne leku należy przeprowadzać przez 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Pozostałości leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Dzieci.

Proxium Pro, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku dla tej grupy wiekowej są ograniczone. Dane dostępne w chwili obecnej przedstawiono w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak zaleceń dotyczących dawkowania nie można podać.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania nie są znane.

Dawki do 240 mg podane dożylne w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami, nie należy do leków łatwo usuwanych za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosować leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących leczenia specyficznego.

Efekty niepożądane.

Wystąpienie efektów niepożądanych może być oczekiwane u około 5% pacjentów.

Niepożądane efekty według częstości występowania klasyfikowane są do następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

Dla wszystkich efektów niepożądanych zgłaszanych w okresie postmarketingowym niemożliwe jest określenie częstości, dlatego są one wymienione z częstością „nieznane”.

W obrębie każdej kategorii częstości efekty niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszania się ich powagi.

Z boku krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Z boku układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), hipokalcemia¹, hipokaliemia¹.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczęsto: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Nieznane: halucynacje, zamieszanie świadomości (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego istnienia).

Z boku układu nerwowego.

Nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Z boku narządów wzroku.

Rzadko: zaburzenia wzroku / zamglenie wzroku.

Z boku przewodu pokarmowego.

Często: polipy gruczołów podstawnych (łagodne).

Nieczęsto: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Z boku układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczęsto: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-glutamylotransferazy).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z boku skóry i tkanek podskórnych.

Nieczęsto: wysypki skórne, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczne zespół martwicze naskórka), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), wielopostaciowe zaczerwienienie, nadwrażliwość na światło, podostre skórne toczeń rumieniowaty (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z boku układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczęsto: złamania kości udowych, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko: artrologia, miologia.

Nieznane: skurcze mięśni².

Z boku nerek i układu moczowego.

Nieznane: zapalenie nerek i kanalików (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Z boku układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: tromboflebita w miejscu wstrzyknięcia.

Nieczęsto: osłabienie, zmęczenie, niedomaganie.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

² Skurcze mięśni jako następstwo zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie efektów niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów niepożądanych i braku skuteczności leku przez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 2 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy użyć natychmiast. Jednak stabilność fizykochemiczna rozcieńczonego leku zachowuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Po rozcieńczeniu termin ważności gotowego roztworu wynosi 12 godzin.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 1 fiolce w kartonowej paczce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Laboratorios Normon S.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta. Ronda de Valdencariso, 6, Tres Cantos, 28760 Madryt, Hiszpania.

Da