Prostaar

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Prostaar (ProstAAR)

Skład:

substancja czynna: dutasteryda;

1 miękka kapsułka zawiera dutasterydy 0,5 mg;

substancje pomocnicze: gliceryny monokaprylokaprynan Imwitor 742, butylohydroksytoluen (E 321), żelatyna, gliceryna, dwutlenek tytanu (E 171), żelazo żółte tlenkowe (E 172), woda oczyszczona, barwnik Opacode Black Printing Ink NS-78-17821, trójglicerydy kwasów kaprylowego/kaprynowego Miglyol 812N.

Postać leku. Miękkie kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: nieprzezroczyste, matowe, żółte, miękkie żelatynowe kapsułki o kształcie owalnym, zawierające przezroczysty płyn z napisem „DUTA05” czarnym, jadalnym tuszem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w łagodnym przerostie gruczołu krokowego. Inhibitory testosteron-5α-reduktazy. Kod ATC G04C B02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dutasteryd to podwójny inhibitor 5α-reduktazy, który hamuje zarówno izoenzymy typu 1, jak i typu 2 5α-reduktazy odpowiedzialne za przekształcanie testosteronu w 5α-dihydrotestosteron. Dihydrotestosteron to androgen odpowiedzialny przede wszystkim za hiperplazję tkanki gruczołu krokowego. Maksymalne zmniejszenie stężenia dihydrotestosteronu pod wpływem leku Prostaar zależy od dawki i obserwuje się je w pierwszych 1–2 tygodniach. Po 1 i 2 tygodniach stosowania leku Prostaar w dawce dobowej 0,5 mg średnie stężenie dihydrotestosteronu zmniejsza się odpowiednio o 85 % i 90 %.

U pacjentów z łagodnym przerostem gruczołu krokowego, którzy stosowali 0,5 mg dutasterydu dziennie, średnie zmniejszenie stężenia dihydrotestosteronu wynosiło 94 % po 1 roku i 93 % po 2 latach leczenia, natomiast średnie stężenie testosteronu wzrastało o 19 % po 1 i po 2 latach.

Farmakokinetyka.

Dutasteryd należy stosować doustnie w postaci roztworu w miękkich kapsułkach żelatynowych. Po przyjęciu dawki jednorazowej 0,5 mg maksymalne stężenie leku we krwi osoczowej obserwuje się po 1–3 godzinach. Biodostępność absolutna wynosi 60 %. Biodostępność nie zależy od przyjmowania pokarmu.

Dutasteryd po jednorazowym lub wielokrotnym przyjęciu charakteryzuje się dużą objętością rozprzędu (od 300 l do 500 l). Udział związania z białkami przekracza 99,5 %.

Przy stosowaniu w dawce dobowej 0,5 mg 65 % ustalonego stężenia stacjonarnego dutasterydu we krwi osoczowej osiągane jest po 1 miesiącu leczenia, a około 90 % – po 3 miesiącach leczenia. Stężenie stacjonarne dutasterydu wynoszące około 40 ng/ml we krwi osoczowej osiągane jest po 6 miesiącach leczenia w dawce dobowej 0,5 mg. Tak jak we krwi osoczowej, ustalone stężenie dutasterydu w nasieniu osiągane jest po 6 miesiącach. Po 52 tygodniach leczenia średnie stężenie dutasterydu w nasieniu wynosi 3,4 ng/ml (w zakresie 0,4–14 ng/ml). Procentowy udział rozprzędu dutasterydu z osocza krwi do nasienia to około 11,5 %.

In vitro dutasteryd jest metabolizowany przez enzymy CYP3A4 cytochromu P450 człowieka do dwóch monohydroksylowych metabolitów.

Zgodnie z danymi analizy spektrometrycznej w osoczu krwi człowieka wykrywany jest niezmieniony dutasteryd, trzy główne metabolity (4´-hydroksydutasteryd, 1,2-dihydrodutasteryd i 6-hydroksydutasteryd) oraz dwa mniejsze metabolity (6,4´-dihydroksydutasteryd i 15-hydroksydutasteryd).

Dutasteryd jest intensywnie metabolizowany. Po doustnym przyjęciu dutasterydu w dawce 0,5 mg dziennie od 1 % do 15,4 % (średnio 5,4 %) zastosowanej dawki wydalane jest z kałem w niezmienionej formie. Pozostała część dawki wydalana jest w formie metabolitów.

W moczu wykrywane są jedynie śladowe ilości niezmienionego dutasterydu (mniej niż 0,1 % zastosowanej dawki). Ostateczny okres półwylęgania dutasterydu wynosi 3–5 tygodni. Resztki dutasterydu we krwi osoczowej mogą być wykrywane przez 4–6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych nie ma potrzeby zmiany dawki dutasterydu w zależności od wieku pacjenta.

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Jednak po przyjęciu 0,5 mg dutasterydu z moczem u człowieka wydala się mniej niż 0,1 % dawki, dlatego nie ma potrzeby zmiany dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Bezpieczeństwo i badania kliniczne.

Niewydolność serca

W czteroletnim badaniu klinicznym stosowania dutasterydu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego u 4844 mężczyzn (badanie CombAT) częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii skojarzonej (14/1610, 0,9 %) była wyższa niż w każdej grupie monoterapii dutasterydem (4/1623, 0,2 %) lub tamsulozyną (10/1611, 0,6 %).

W oddzielnym czteroletnim klinicznym badaniu porównawczym placebo z chemioprofilaktyką dutasterydem z udziałem 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszym negatywnym wynikiem biopsji raka prostaty i początkowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub między 3 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 60 lat (badanie REDUCE) stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd 0,5 mg raz dziennie (30/4105, 0,7 %) była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (16/4126, 0,4 %). W retrospektywnym analizie tego badania wykazano wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących jednocześnie dutasteryd i bloker alfa (12/1152, 1,0 %) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi dutasteryd bez blokera alfa (18/2953, 0,6 %), placebo i bloker alfa (1/1399, < 0,1 %) lub placebo bez blokera alfa (15/2727, 0,6 %). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (osobno lub w połączeniu z blokerami alfa) a występowaniem niewydolności serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Rak gruczołu krokowego i nowotwory o niskim stopniu zróżnicowania

W czteroletnim badaniu porównawczym placebo i dutasterydu z udziałem 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszym negatywnym wynikiem biopsji raka prostaty i początkowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub między 3 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 60 lat (badanie REDUCE) u 6706 pacjentów wykonano biopsję igłową prostaty (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem), której dane wykorzystano do analizy zróżnicowania według skali Gleasona. W badaniu wykryto 1517 pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty. Większość guzów prostaty (70 %) wykrytych za pomocą biopsji w obu grupach leczenia charakteryzowała się wysokim stopniem zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasterydu odnotowano wyższą częstość (n = 29, 0,9 %) raka prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo (n = 19, 0,6 %) (p = 0,15). W latach 1–2 badania liczba pacjentów z rakiem gruczołu krokowego o zróżnicowaniu 8–10 punktów według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasterydu (n = 17, 0,5 %) i w grupie placebo (n = 18, 0,5 %). W latach 3–4 więcej przypadków raka gruczołu krokowego o zróżnicowaniu 8–10 punktów według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasterydu (n = 12, 0,5 %) w porównaniu z grupą placebo (n = 1, < 0,1 %) (p = 0,0035). Brak danych o wpływie na ryzyko rozwoju raka prostaty u mężczyzn przyjmujących dutasteryd przez ponad 4 lata. Odsetek pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego o zróżnicowaniu 8–10 punktów według skali Gleasona pozostawał stały w różnych okresach badania (lata 1–2, lata 3–4) w grupie dutasterydu (0,5 % w każdym okresie), podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z rakiem prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w latach 3–4 niż w latach 1–2 (< 0,1 % i 0,5 % odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Nie stwierdzono różnicy w częstości raka gruczołu krokowego o zróżnicowaniu 7–10 punktów według skali Gleasona (p = 0,81).

W czteroletnim badaniu klinicznym leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego (Combat), w którym pierwotny protokół nie przewidywał obowiązkowej biopsji, a wszystkie rozpoznania raka prostaty stawiano na podstawie biopsji wykonanej z wskazań, częstość raka gruczołu krokowego o zróżnicowaniu 8–10 punktów według skali Gleasona wynosiła n = 8, 0,5 % – w grupie dutasterydu, n = 11, 0,7 % – w grupie tamsulozyny oraz n = 5, 0,3 % – w grupie terapii skojarzonej.

Związek między stosowaniem dutasterydu a występowaniem raka gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania pozostaje niejasny.

Rak piersi u mężczyzn

Dwa badania epidemiologiczne typu „przypadek-kontrola”, jedno przeprowadzone w USA (n = 339 przypadków raka piersi i n = 6780 w grupie kontrolnej), a drugie w Wielkiej Brytanii (n = 398 przypadków raka piersi i n = 3930 w grupie kontrolnej), nie wykazały żadnego zwiększenia ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania nie wykazały związku z rakiem piersi (względne ryzyko przy stosowaniu ≥ 1 roku przed rozpoznaniem raka piersi w porównaniu ze stosowaniem < 1 roku: 0,70: 95 % przedział ufności (PU) 0,34; 1,45). W drugim badaniu względne ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z brakiem stosowania wynosiło 1,08: 95 % PU 0,62; 1,87).

Nie stwierdzono związku przyczynowego między przypadkami raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasterydu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów łagodnego i umiarkowanego stopnia dobroczynnego przerostu gruczołu krokowego; zmniejszenie ryzyka wystąpienia ostrego zatrzymania moczu oraz konieczności interwencji chirurgicznej u pacjentów z objawami umiarkowanego i ciężkiego stopnia dobroczynnego przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Lek Prostaar jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na dutasteryd, inne inhibitory 5α-reduktazy, soję, orzechy ziemne lub inne składniki preparatu.

Nie stosować u kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Informacje dotyczące obniżenia poziomu PSA (antygen specyficzny prostaty) we krwi osoczu podczas leczenia dutasterydem oraz informacje dotyczące wykrywania raka prostaty znajdują się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutasterydu

Stosowanie razem z inhibitorami CYP3A4 i/lub glikoproteiną P

Dutasteryd wydalany jest głównie drogą metabolizmu. Badania in vitro wskazują, że katalizatorami metabolizmu są CYP3A4 i CYP3A5. Nie przeprowadzono oficjalnych badań interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenie dutasterydu we krwi osoczu było średnio 1,6–1,8 raza wyższe u niewielkiej liczby pacjentów leczonych jednocześnie werapamilem lub diltiazemem (umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 oraz inhibitorami glikoproteiny P) niż u innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutasterydu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol stosowane doustnie), stężenie dutasterydu we krwi osoczu może wzrosnąć. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy wydłużeniu czasu działania dutasterydu jest mało prawdopodobne. Jednak możliwe jest zmniejszenie częstości podawania dawek dutasterydu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku hamowania aktywności enzymu okres półtrwania może się jeszcze wydłużyć, a terapia towarzysząca może w takim przypadku trwać ponad 6 miesięcy, zanim osiągnięto nową stężenie równowagowe.

Podanie 12 g cholestyraminy godzinę po jednorazowej dawce 5 mg dutasterydu nie wpływało na farmakokinetykę dutasterydu.

Wpływ dutasterydu na farmakokinetykę innych leków

Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani digoksyny. Wskazuje to na to, że dutasteryd nie hamuje/indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani przenośnika glikoproteiny P. Dane badań in vitro wskazują, że dutasteryd nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

W małym badaniu (n = 24) trwającym 2 tygodnie z udziałem zdrowych mężczyzn dutasteryd (0,5 mg na dobę) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W tym badaniu nie stwierdzono również objawów interakcji farmakodynamicznej.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Leczenie skojarzone może być przepisywane po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po rozważeniu alternatywnych opcji terapii, w tym monoterapii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Na podstawie danych z czterolecich badań klinicznych częstość występowania niewydolności serca (termin zbiorczy obejmujący wszystkie doniesienia, głównie niewydolność serca pierwotną i niewydolność serca typu zastoinowego) była wyższa u pacjentów leczonych kombinacją dutasterydu z blokerem alfa, głównie z tamsulozyną, w porównaniu z pacjentami, którzy nie otrzymywali tej kombinacji. Według danych z tych dwóch badań częstość niewydolności serca była niska (≤ 1 %) i zmienna w obrębie poszczególnych badań. Nie stwierdzono dysproporcji częstości występowania działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego w żadnym z badań. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (osobno lub w połączeniu z blokerami alfa) a wystąpieniem niewydolności serca (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeprowadzono meta-analizę 12 randomizowanych, placebo-kontrolowanych lub porównawczych badań klinicznych (n = 18802), w których oceniano ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu dutasterydu (w porównaniu z grupą kontrolną). Nie stwierdzono trwało statystycznie istotnego zwiększenia ryzyka niewydolności serca (RR 1,05; 95 % CI 0,71; 1,57), ostrej nieswoistej choroby mięśnia sercowego (RR 1,00; 95 % CI 0,77; 1,30) ani udaru (RR 1,20; 95 % CI 0,88; 1,64).

Wpływ na antygen specyficzny prostaty (PSA)

Stężenie PSA jest ważnym elementem procesu przesiewowego w celu wykrycia raka gruczołu krokowego.

Lek Prostaar może obniżać poziom PSA surowicy u pacjentów średnio o około 50 % po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący lek Prostaar powinni mieć ustalony nowy poziom początkowy PSA po 6 miesiącach od rozpoczęcia stosowania tego leku. Następnie ten poziom zaleca się regularnie kontrolować. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas stosowania leku Prostaar może wskazywać na obecność raka gruczołu krokowego lub niestosowanie się do zaleceń dotyczących dawkowania leku Prostaar i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie u mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Przy interpretacji wartości PSA u pacjentów stosujących lek Prostaar należy uwzględniać poprzednie wartości PSA w celu porównania.

Stosowanie leku Prostaar nie wpływa na wykorzystanie poziomu PSA do diagnostyki raka gruczołu krokowego po ustaleniu nowego poziomu początkowego.

Ogólny poziom PSA surowicy powraca do wartości początkowej w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Stosunek wolnego PSA do ogólnego poziomu PSA pozostaje stały nawet podczas stosowania leku Prostaar. Dlatego jeśli lekarz zdecyduje się u pacjenta przyjmującego lek Prostaar wykorzystać procent wolnego PSA jako wskaźnik raka gruczołu krokowego, nie jest konieczna korekta tej wartości.

Przed rozpoczęciem leczenia dutasterydem oraz okresowo podczas terapii należy przeprowadzać pacjentowi badanie rektalne oraz stosować inne metody wykrywania raka gruczołu krokowego.

Rak gruczołu krokowego i nowotwory o wysokim stopniu złośliwości wg skali Gleasona (nisko zróżnicowane)

W trakcie czterolecistego badania klinicznego z udziałem ponad 8000 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego oraz początkowym poziomem PSA w zakresie od 2,5 ng/ml do 10,0 ng/ml (badanie REDUCE) u 1517 mężczyzn zdiagnozowano raka gruczołu krokowego. Częstość przypadków raka gruczołu krokowego (8–10 wg skali Gleasona) w grupie pacjentów przyjmujących lek Prostaar (n = 29, 09 %) była wyższa w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (n = 19, 06 %). Nie zaobserwowano zwiększenia częstości przypadków raka gruczołu krokowego o stopniu Gleasona 5–6 oraz 7–10. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem leku Prostaar a wysokimi stopniami zaawansowania raka gruczołu krokowego. Kliniczne znaczenie liczbowej dysproporcji jest nieznane. Mężczyźni przyjmujący lek Prostaar powinni być regularnie badani pod kątem ryzyka raka gruczołu krokowego, w tym pod kątem oznaczenia PSA.

W dodatkowym, kolejnym dwuletnim badaniu pacjentów uczestniczących w badaniu z zastosowaniem dutasterydu jako środka profilaktycznego (badanie REDUCE), stwierdzono niską częstość nowych przypadków raka gruczołu krokowego (grupa dutasterydu [n = 14, 1,2 %]) oraz grupa placebo [n = 7, 0,7 %]) bez nowych zidentyfikowanych przypadków raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 punktów według skali Gleasona.

Długotrwałe, kolejne (do 18 lat) obserwacje pacjentów z badania klinicznego z zastosowaniem innego inhibitora 5α-reduktazy (finasterydu) jako środka profilaktycznego nie wykazały statystycznie istotnej różnicy między grupami finasterydu a placebo pod względem częstości ogólnego przeżycia (HR 1,02, 95 % CI 0,97–1,08) ani przeżycia po rozpoznaniu raka gruczołu krokowego (HR 1,01, 95 % CI 0,8–1,20).

Rak piersi

Zgłaszano rzadkie przypadki raka piersi u mężczyzn podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowym. Badania epidemiologiczne wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać wszelkie zmiany w tkance piersi, np. wydzielanie z brodawki sutkowej lub obrzęk.

Niehermetyczne kapsułki

Dutasterid jest wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z niehermetycznymi kapsułkami. Jeśli ciecz z kapsułki dostanie się na skórę, należy ją natychmiast opłukać wodą z mydłem.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Ze względu na intensywny metabolizm dutasterydu oraz 3–5-tygodniowy okres półwylęgu leczenie dutasterydem u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby należy prowadzić ostrożnie (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dutasterid jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet.

Stosowanie w czasie ciąży

Tak jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasterid przeszkadza w przekształcaniu testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój narządów płciowych zewnętrznych u płodu męskiego. Niewielkie ilości dutasterydu wykryto w ejakulacie pacjentów przyjmujących 0,5 mg dutasterydu dziennie. Nie wiadomo, czy dutasterid dostający się do organizmu kobiety z nasieniem mężczyzny leczonego dutasterydem wpływa na płód męskiego płci (to ryzyko jest najwyższe w pierwszych 16 tygodniach ciąży).

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy, jeśli partnerka pacjenta jest w ciąży lub potencjalnie może zajść w ciążę, w celu zapobiegania dostaniu się nasienia do organizmu kobiety.

Stosowanie w czasie karmienia piersią

Nie wiadomo, czy dutasterid przenika do mleka matki.

Fertylność

Zgłaszano przypadki wpływu dutasterydu na parametry ejakulatu (zmniejszenie liczby plemników, objętości ejakulatu oraz ruchliwości plemników) u zdrowych mężczyzn. Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia męskiej płodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Ze względu na właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dutasterid nie wpływa na zdolność prowadzenia samochodu i innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Prostaar można stosować samodzielnie lub w połączeniu z alfa-blokerem tamsulozynem (0,4 mg).

Dorośli mężczyźni (w tym pacjenci w wieku podeszłym)

Zalecaną dawką leku Prostaar jest 1 kapsułka (0,5 mg) doustnie, raz dziennie. Kapsułkę należy połykać całą, nie otwierać ani nie żuć, ponieważ kontakt z zawartością kapsułki może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Lek Prostaar można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Chociaż ulga objawów może być obserwowana we wczesnym etapie leczenia, dla obiektywnej oceny skuteczności leku leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyki dutasterydu u pacjentów z niewydolnością nerek nie badano, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z ciężką niewydolnością nerek.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyki dutasterydu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie badano, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Dzieci.

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Według danych z badań klinicznych, jednorazowe dawki dutasterydu do 40 mg na dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) podawane przez 7 dni nie wywołały niepokojących objawów pod względem bezpieczeństwa. W trakcie badań klinicznych stosowano dawki dutasterydu 5 mg na dobę przez 6 miesięcy bez wystąpienia dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu z dawką 0,5 mg na dobę.

Nie ma specyficznego antydota, dlatego w przypadku możliwego przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspomagające.

Działania niepożądane.

Monoterapia dutasterydową

U około 19 % z 2167 pacjentów przyjmujących dutasteryd w dwuletnich badaniach klinicznych III fazy kontrolowanych placebo, w ciągu pierwszego roku leczenia wystąpiły działania niepożądane. Większość zaobserwowanych działań niepożądanych była łagodna lub umiarkowana i dotyczyła układu rozrodczego. W ciągu następnych 2 lat w badaniach otwartych nie stwierdzono żadnych zmian w profilu działań niepożądanych.

W tabeli 1 przedstawiono działania niepożądane zaobserwowane podczas kontrolowanych badań klinicznych. Wymienione działania niepożądane, które wystąpiły podczas badań klinicznych i które, według badaczy, były związane z przyjmowaniem leków (z częstością występowania większą lub równą 1 %), obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących dutasteryd niż placebo w ciągu pierwszego roku leczenia.

Klasyfikacja częstości: bardzo często (> 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), rzadko (od 1/1000 do 1/100), bardzo rzadko (od 1/10000 do 1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1

*Wskazane działania niepożądane ze strony układu rozrodczego związane z leczeniem dutasterydą (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Wymienione działania niepożądane mogą trwać także po zakończeniu leczenia. Rola dutasterydu w tej trwałości jest nieznana.

^ Obejmuje zmniejszenie objętości nasienia.

• Obejmuje uczucie wrażliwości i powiększenie piersi.

Lek Prostaar w połączeniu z blokerem alfa tamsulozyną

Dane czterolecznego badania CombAT, w którym porównywano przyjmowanie dutasterydu 0,5 mg (n = 1 623) i tamsulozyny 0,4 mg (n = 1611) raz dziennie oddzielnie oraz w połączeniu (n = 1610), wykazały, że częstość działań niepożądanych spowodowanych przyjmowaniem leków w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia wynosiła odpowiednio 22%, 6%, 4% i 2% dla terapii skojarzonej dutasterydem/tamsulozyną oraz 15%, 6%, 3% i 2% dla monoterapii dutasterydem, a także 13%, 5%, 2% i 2% dla monoterapii tamsulozyną. Wyższa częstość występowania działań niepożądanych w grupie terapii skojarzonej w pierwszym roku leczenia była spowodowana większą częstością zaburzeń układu rozrodczego, w szczególności zaburzeń ejakulacji, obserwowanych w tej grupie.

W pierwszym roku leczenia w badaniu CombAT zaobserwowano poniższe działania niepożądane, które według badaczy były związane z przyjmowaniem leków, z częstością występowania większą lub równą 1%; częstość występowania tych działań w ciągu czterech lat leczenia przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

a Kombinacja: dutsasteryd 0,5 mg 1 raz na dobę plus tamsulozyna 0,4 mg 1 raz na dobę.

b Ogólny termin „Niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca, niewydolność zastawkową, niewydolność lewej komory, ostrą niewydolność serca, szok kardiogenny, ostrą niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostrą niewydolność prawej komory, niewydolność komorową, niewydolność sercowo-płucną, zastoinową kardiomiopatię.

c Wymienione działania niepożądane ze strony układu rozrodczego są związane z leczeniem dutsasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Wymienione działania niepożądane mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Rola dutsasterydu w tej trwałości jest nieznana.

d Obejmuje nadwrażliwość i powiększenie piersi.

^ Obejmuje zmniejszenie objętości nasienia.

Inne dane

Badanie REDUCE wykazało wyższe występowanie raka prostaty z oceną wg skali Gleasona 8–10 u mężczyzn przyjmujących dutsasteryd w porównaniu z placebo. Nie wiadomo, czy na wyniki tego badania wpłynęło zmniejszenie objętości prostaty czy inne czynniki związane z przyjmowaniem dutsasterydu. Opisywano przypadki wystąpienia raka piersi u mężczyzn (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Zautomatyzowanego Informacyjnego Systemu Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze; po 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Olive Healthcare.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Unit-II, Plot No. 163/2, Mahatma Gandhi Udhyog Nagar, Dabhel Village, Nani Daman, Daman - 396 210, Indie.