Propofol-Novofarm

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku PROPOL-NOWOFARM (PROPOFOL-NOVOFARM)

Skład:

substancja czynna: propofol;

1 ml emulsji zawiera 10 mg propofolu;

substancje pomocnicze: olej z nasion soi, rafinowany; fosfolipidy jajeczne (lecytyna); glikol; oleinian sodu; wodorotlenek sodu; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Emulsja do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: jednolita emulsja biała lub prawie biała, wolna od cząstek stałych i dużych kropelek oleju.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki znieczulające ogólne. Leki do znieczulenia ogólnego. Kod ATC N01A X10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Propofol (2,6-diizopropylofenol) to lek o krótkim czasie działania, stosowany do znieczulenia ogólnego, z szybkim początkiem działania – około 30 sekund. Przebudzenie z znieczulenia jest zazwyczaj szybkie. Mechanizm działania, podobnie jak w przypadku innych środków do znieczulenia ogólnego, nie jest w pełni poznany. Uważa się jednak, że propofol wykazuje działanie uspokajające i narkotyczne poprzez pozytywny wpływ na hamującą funkcję neuroprzekaźnika GABA (kwas gamma-aminomasłowy) poprzez ułatwienie interakcji tego ostatniego z ligandem aktywowanymi receptorami GABAA.

Właściwości farmakodynamiczne

Zazwyczaj podczas stosowania propofolu w celu indukcji i utrzymania znieczulenia obserwuje się obniżenie średniego ciśnienia tętniczego oraz niewielkie zmiany częstości akcji serca. Parametry hemodynamiczne pozostają jednak względnie stabilne podczas utrzymania znieczulenia, a liczba wystąpień niepożądanych reakcji hemodynamicznych jest niewielka.

Chociaż po podaniu propofolu może dojść do depresji oddychania, reakcje te jakościowo przypominają te obserwowane przy stosowaniu innych środków do znieczulenia dożylnej i są łatwo korygowalne w praktyce klinicznej.

Propofol obniża przepływ krwi do mózgu, ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz metabolizm mózgowy. Obniżenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego jest bardziej wyraźne u pacjentów z pierwotnie podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym.

Bezpieczeństwo i skuteczność kliniczna

Przebudzenie z znieczulenia jest zazwyczaj szybkie i charakteryzuje się szybkim przywróceniem funkcji poznawczych, przy niewielkiej liczbie przypadków bólu głowy oraz wymiotów i nudności pooperacyjnych.

Ogólnie rzecz biorąc, po stosowaniu propofolu wymioty i nudności pooperacyjne występują rzadziej niż po stosowaniu środków do znieczulenia inhalacyjnego. Dane wskazują, że może to być związane z niższym potencjałem emetycznym propofolu.

Propofol w klinicznie stosowanych stężeniach nie hamuje syntezy hormonów kory nadnerczy.

Populacja pediatryczna

Ograniczone dane z badań nad znieczuleniem z zastosowaniem propofolu u dzieci wskazują na zachowanie bezpieczeństwa i skuteczności przy czasie trwania znieczulenia do 4 godzin. Zgodnie z opublikowanymi danymi, lek można stosować u dzieci podczas długotrwałych zabiegów bez zmiany bezpieczeństwa lub skuteczności.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podczas stosowania propofolu w celu utrzymania znieczulenia stężenie we krwi asymptotycznie zbliża się do stanu równowagi dla ustalonej szybkości podania.

Rozkład

Propofol szeroko rozkłada się i szybko wydala z organizmu (ogólny klirens wynosi 1,5–2,0 l/min).

Eliminacja

Spadek stężenia propofolu po podaniu dawki bolusowej lub zakończeniu wlewu można opisać za pomocą otwartej trójkomorowej modeli, z bardzo szybkim rozkładem (okres półtrwania dystrybucji: 2–4 minuty), szybką eliminacją (okres półtrwania eliminacji: 30–60 minut) oraz wolniejszą końcową fazą charakteryzującą przemieszczanie propofolu z tkanek słabo perfuzowanych.

Klirens odbywa się poprzez procesy metaboliczne, głównie w wątrobie, gdzie zależy od przepływu krwi, z tworzeniem nieaktywnych koniugatów propofolu i odpowiedniego chinolu, które wydalane są z moczem.

Po dożylnej podaniu pojedynczej dawki 3 mg/kg klirens propofolu na 1 kg masy ciała wzrasta z wiekiem według następującej zasady: średni klirens jest znacznie niższy u noworodków w wieku < 1 miesiąca (n = 25) (20 ml/kg/min) w porównaniu z starszymi dziećmi (n = 36, zakres wieku: 4 miesiące – 7 lat). Ponadto u noworodków zaobserwowano dużą zmienność tego parametru między pacjentami (zakres 3,7–78 ml/kg/min). Z powodu tych ograniczonych danych z badań klinicznych wskazujących na znaczną zmienność, nie można podać zaleceń dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Średni klirens propofolu u starszych dzieci po jednorazowym podaniu dawki bolusowej 3 mg/kg wynosił 37,5 ml/kg/min (4–24 miesiące) (n = 8), 38,7 ml/kg/min (11–43 miesiące) (n = 6), 48 ml/kg/min (1–3 lata) (n = 12), 28,2 ml/kg/min (4–7 lat) (n = 10) w porównaniu z 23,6 ml/kg/min u dorosłych (n = 6).

Liniowość

Podczas stosowania propofolu 1 % w zalecanym zakresie szybkości wlewu farmakokinetyka tego leku jest liniowa.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Opublikowane dane badań na zwierzętach (w tym na naczelnym), w których stosowano dawki powodujące znieczulenie lekkie lub umiarkowane, wskazują, że stosowanie środków znieczulających w okresie szybkiego wzrostu mózgu lub synaptogenezy prowadzi do utraty komórek rozwijającego się mózgu, co może skutkować trwałym niedoborem poznawczym. Kliniczne znaczenie tych danych przedklinicznych jest nieznane.

Opublikowane wyniki badań przeprowadzonych na zwierzętach wykazują, że stosowanie środków znieczulających w okresie szybkiego wzrostu mózgu lub synaptogenezy prowadzi do rozległej utraty neuronów i oligodendrocytów w rozwijającym się mózgu, a także do zmian morfologii synaps i neurogenezy. Na podstawie porównania danych uzyskanych u różnych gatunków ustalono, że ryzyko rozwoju takich zmian koreluje, jak się uważa, z ekspozycją w III trymestrze ciąży i pierwszych kilku miesiącach życia, ale może utrzymywać się do około trzeciego roku życia u człowieka. U noworodków naczelnych ekspozycja na znieczulenie do 3 godzin w trybie zapewniającym lekkie znieczulenie chirurgiczne nie prowadziła do wzrostu utraty komórek neuronalnych, natomiast tryby znieczulenia trwające 5 godzin lub dłużej powodowały taki wzrost. Dane dotyczące działania na płód i noworodki u gryzoniów i naczelnych wskazują, że utrata neuronów i oligodendrocytów wiąże się z lekkim, ale trwałym niedoborem poznawczym w zakresie uczenia się i pamięci. Kliniczne znaczenie tych danych przedklinicznych jest nieznane, dlatego lekarze powinni brać pod uwagę korzyści wynikające z odpowiedniego znieczulenia u dzieci poniżej 3 roku życia oraz u kobiet w ciąży wymagających zabiegu chirurgicznego, oraz potencjalne ryzyka wskazane przez dane przedkliniczne.

Propofol-Novofarm to lek, dla którego zgromadzono znaczne doświadczenie kliniczne. Wszystkie niezbędne informacje dla lekarza przepisującego lek zawarte są w instrukcji do stosowania leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Środek leczniczy Propofol-Novofarm stosowany do krótkotrwałej narkozy ogólnego wstrzykuje się dożylnie w celu:

• indukcji i utrzymywania narkozy ogólnej u dorosłych oraz u dzieci powyżej 1 miesiąca życia;
• sedacji podczas wykonywania procedur diagnostycznych i chirurgicznych, samodzielnie lub w połączeniu ze środkami do znieczulenia miejscowego lub ogólnego, u dorosłych oraz u dzieci powyżej 1 miesiąca życia;
• sedacji pacjentów powyżej 16 roku życia poddawanych sztucznej wentylacji płuc w oddziale intensywnej terapii (OIT).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Wiek dziecięcy do 1 miesiąca (do indukcji i utrzymywania narkozy ogólnej).

Preparat zawiera olej sojowy i nie jest wskazany u pacjentów z nadwrażliwością na orzechy ziemne lub soję.

Nie należy stosować leku w celu sedacji u pacjentów w wieku ≤ 16 lat przebywających w oddziale intensywnej terapii (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Propofol stosowano w połączeniu ze środkami do znieczulenia przewodowego i zewnątrzoponowego oraz z często stosowanymi lekami stosowanymi przed narkozą, miorelaksantami, lekami do znieczulenia inhalacyjnego i analgetykami; nie zaobserwowano przypadków niestosowności farmaceutycznej. W przypadku stosowania do narkozy ogólnej lub sedacji w połączeniu ze znieczuleniami miejscowymi możliwe jest zastosowanie mniejszych dawek propofolu.

Obserwowano przypadki wyraźnej hipotensji podczas stosowania propofolu do indukcji narkozy u pacjentów przyjmujących ryfampycynę.

Efekt hipotensyjny propofolu może być nasilany przy jednoczesnym stosowaniu analgetyk opioidowych. Ten efekt może być bardziej wyrażony u pacjentów w podeszłym wieku. Po dodatkowej premedykacji opioidami efekt uspokajający propofolu może być nasilony i wydłużony, a także może występować większa częstość i dłuższy okres apnei.

Zauważono potrzebę mniejszych dawek propofolu u pacjentów przyjmujących walproat. W przypadku jednoczesnego stosowania należy rozważyć zmniejszenie dawki propofolu.

Zauważono potrzebę mniejszych dawek propofolu u pacjentów przyjmujących midazolam. Jednoczesne stosowanie propofolu i midazolamu może prawdopodobnie prowadzić do nasilenia sedacji i hamowania oddychania. W przypadku stosowania łączonego należy rozważyć zmniejszenie dawki propofolu.

Szczególności stosowania.

Propofol-Novofarm wskazany jest do stosowania w warunkach zakładów leczniczo-profilaktycznych.

Lekarstwo powinien podawać specjalista posiadający doświadczenie w prowadzeniu znieczuleń (lub, w razie potrzeby, lekarz z doświadczeniem pracy w oddziale intensywnej terapii).

Należy prowadzić ciągłą kontrolę stanu pacjenta. Sprzęt do zapewnienia przejrzystości dróg oddechowych pacjenta, sztucznej wentylacji płuc, podawania tlenu oraz prowadzenia innych zabiegów resuscytacyjnych musi być zawsze dostępny i gotowy do użycia. Lekarstwa Propofol-Novofarm nie powinna podawać ta sama osoba, która wykonuje procedurę diagnostyczną lub chirurgiczną.

Zgłaszano przypadki nadużywania i rozwoju uzależnienia od propofolu, głównie wśród pracowników medycznych. Podobnie jak w przypadku stosowania innych leków do znieczulenia ogólnego, podawanie emulsji propofolu bez wsparcia funkcji oddechowej może prowadzić do rozwoju powikłań ze strony układu oddechowego zagrożonych dla życia.

Podczas podawania propofolu w celu sedacji bez utraty świadomości w trakcie procedur chirurgicznych lub diagnostycznych należy prowadzić ciągłą kontrolę stanu pacjenta pod kątem wczesnych objawów hipotensji tętniczej, zaburzeń przepływu dróg oddechowych oraz obniżenia nasycenia tlenem.

Podobnie jak w przypadku stosowania innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy, podczas zastosowania propofolu w celu sedacji w trakcie procedur chirurgicznych u pacjenta mogą wystąpić mimowolne ruchy. Podczas wykonywania zabiegów wymagających unieruchomienia, ruchy te mogą stanowić zagrożenie dla pacjenta.

Przed wypisaniem pacjenta musi upłynąć wystarczająco dużo czasu, aby upewnić się o pełnym przywróceniu funkcji organizmu po zastosowaniu propofolu. Bardzo rzadko zastosowanie propofolu może być związane z późną utratą przytomności po zabiegu, która może towarzyszyć zwiększeniu napięcia mięśniowego. Stanowi temu może poprzedzać okres bezsenności. Choć stan ten ustępuje spontanicznie, należy zapewnić pacjentowi, który stracił przytomność, niezbędną pomoc.

Zazwyczaj zaburzenia funkcji spowodowane zastosowaniem propofolu nie są obserwowane już po 12 godzinach. Należy uwzględnić wpływ propofolu, charakter wykonanej procedury, przyjmowanie innych leków, wiek i stan pacjenta przy udzielaniu porad dotyczących:

• konieczności opuszczania zakładu opieki zdrowotnej w towarzystwie innych osób;
• okresu czasu do przywrócenia czynności związanych z wykonywaniem złożonych lub niebezpiecznych zadań, takich jak prowadzenie pojazdów;
• stosowania innych leków, które mogą hamować ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepin, opioidów, etanolu).

Tak jak w przypadku innych leków do znieczulenia dożylnej, propofol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji serca, oddechowej, nerek lub wątroby, a także u pacjentów z hipowolemią lub wyczerpaniem. Klirens propofolu zależy od przepływu krwi, dlatego jednoczesne stosowanie leków, które zmniejszają rzut serca, prowadzi do obniżenia klirensu propofolu.

Propofol nie wykazuje wyraźnej aktywności wagolitycznej, jednak stosowanie leku wiązane jest z przypadkami wystąpienia bradykardii (w pojedynczych przypadkach – głębokiej) oraz asystolii. Należy rozważyć celowość dożylnej podania leku antycholinergicznego przed indukcją lub w trakcie utrzymania znieczulenia, szczególnie w przypadku możliwego przewagi tonusu nerwu błędnego lub stosowania propofolu w połączeniu z innymi lekami, które mogą wywołać bradykardię.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków do znieczulenia dożylnej i leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy, pacjentom należy zwrócić uwagę na konieczność unikania spożycia alkoholu przed i przynajmniej przez 8 godzin po podaniu propofolu.

Podczas bolusowego podawania leku w trakcie procedur chirurgicznych należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową lub zahamowaniem oddychania.

Wspólne stosowanie z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy, np. z etanolem, lekami do znieczulenia ogólnego i lekami przeciwbólowymi opioidowymi, prowadzi do nasilenia efektów hamowania ośrodkowego układu nerwowego. W połączeniu propofolu z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy, podawanymi parenteralnie, może wystąpić ciężkie hamowanie funkcji układu oddechowego i układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się podawanie propofolu po zastosowaniu leku przeciwbólowego, a dawkę należy ostrożnie dobrać z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Podczas indukcji znieczulenia mogą wystąpić hipotensja i tymczasowe apneę, w zależności od dawki, przeprowadzenia procedur premedykacji oraz stosowania innych leków.

W pojedynczych przypadkach do wyeliminowania hipotensji może być konieczne podanie płynów dożylne oraz zmniejszenie szybkości podawania propofolu w trakcie okresu utrzymania znieczulenia.

Podczas podawania propofolu pacjentom z padaczką istnieje ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych.

Pacjentom z zaburzeniami metabolizmu lipidów i w stanach, w których należy ostrożnie stosować emulsje tłuszczowe, należy zapewnić odpowiednią pomoc (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Nie zaleca się stosowania podczas terapii elektrowstrząsowej.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków do znieczulenia, w trakcie wybudzania z narkozy może występować rozluźnienie seksualne.

Przed powtórnym lub długotrwałym (> 3 godziny) stosowaniem propofolu u dzieci poniżej 3. roku życia lub u kobiet w ciąży należy dokładnie ocenić korzyści i ryzyko proponowanej procedury, ponieważ w badaniach przedklinicznych zgłaszano o neurotoksyczności (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Rozwiązania dotyczące stosowania pacjentom w oddziale intensywnej terapii (OIT).

Stosowanie emulsji propofolu do wlewu dożylnej w celu sedacji w OIT wiąże się z różnymi zaburzeniami metabolicznymi i niewydolnością różnych układów narządów, które mogą prowadzić do skutku śmiertelnego. Zgłaszano rozwój kombinacji takich niepożądanych zjawisk: kwasica metaboliczna, rabdomioliza, hiperkaliemia, hepatomegalia, niewydolność nerek, hiperlipidemia, arytmia serca, EKG typu Brugadów (podniesienie odcinka ST i wypukły ząb T) oraz niewydolność serca, która szybko postępuje i zazwyczaj nie odpowiada na terapię wspierającą inotropami. Kombinacja tych zjawisk nazywana jest zespołem infuzji propofolu i zazwyczaj obserwuje się ją u pacjentów z ciężkimi urazami głowy i dzieci z infekcjami dróg oddechowych, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane dla dorosłych w celu sedacji w oddziale intensywnej terapii.

Główne czynniki ryzyka rozwoju tych zjawisk: obniżone zaopatrzenie tkanek w tlen; poważne urazy neurologiczne i/lub sepsa; stosowanie dużych dawek jednego lub kilku z następujących leków: leki zwężające naczynia, sterydy, inotropy i/lub propofol (zazwyczaj w dawkach powyżej 4 mg/kg/godzina przy czasie podawania dłuższym niż 48 godzin).

Pracownicy medyczni powinni być przygotowani na możliwe wystąpienie tych zjawisk u pacjentów z powyższymi czynnikami ryzyka i powinni natychmiast przerwać podawanie propofolu w przypadku ich wystąpienia. Dawki wszystkich leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy oraz innych leków stosowanych w oddziale intensywnej terapii należy dobrać tak, aby zapewnić wystarczające zaopatrzenie tkanek w tlen i zachować parametry hemodynamiczne. Pacjenci z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym powinni otrzymywać odpowiednie leczenie skierowane na utrzymanie wystarczającego ciśnienia perfuzyjnego mózgu w trakcie tych zmian terapeutycznych.

Zaleca się nie przekraczania dawki 4 mg/kg/godzina.

Pacjentom z zaburzeniami metabolizmu lipidów i z innymi stanami, w których należy ostrożnie stosować emulsje tłuszczowe, należy zapewnić odpowiednią pomoc.

Zaleca się monitorowanie stężenia lipidów we krwi u pacjentów z podwyższonym ryzykiem przeciążenia tłuszczami podczas stosowania propofolu. Jeśli wyniki monitorowania wskazują na zaburzenia usuwania tłuszczów z organizmu, podawanie propofolu należy odpowiednio skorygować. Jeśli pacjentowi konieczne jest jednoczesne dożylne podawanie innych płynów zawierających lipidy, dawkę należy zmniejszyć z uwzględnieniem ilości tłuszczów dostarczanych organizmowi podczas wlewu jako składnik postaci leku propofolu; 1,0 ml leku zawiera około 0,1 g tłuszczów.

Lekarstwo zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 100 ml, czyli jest praktycznie pozbawione sodu.

Dodatkowe środki ostrożności.

Lekarstwo należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami mitochondrialnymi. U takich pacjentów możliwe jest nasilenie choroby podczas znieczulenia, zabiegów chirurgicznych i innych procedur w OIT. U takich pacjentów zaleca się utrzymywanie normotermii, zapewnienie węglowodanów i odpowiedniej ilości płynów. Wczesne objawy nasilenia chorób mitochondrialnych i zespołu infuzji propofolu mogą być podobne.

Lekarstwo nie zawiera konserwantów przeciwbakteryjnych, dlatego nie zapobiega wzrostowi mikroorganizmów.

Przed zastosowaniem emulsję propofolu należy nabrać w sterylną strzykawkę lub układ wlewową w warunkach bezpylnych bezpośrednio po otwarciu fiolki. Następnie należy natychmiast rozpocząć podawanie lekarstwa. W trakcie wlewu wszystkie operacje na emulsji propofolu i sprzęcie do wlewów należy przeprowadzać w warunkach bezpylnych. Wszystkie roztwory do wlewów należy dodawać do układu wlewowego z emulsją propofolu bezpośrednio przed miejscem podania. Lekarstwa nie należy stosować w układach z filtrem mikrobiologicznym.

Zawartość fiolki lekarstwa, strzykawka przygotowana do użycia lub odpowiedni układ wlewową przeznaczone są do jednorazowego użycia przez jednego pacjenta. Zgodnie z przyjętymi wytycznymi dotyczącymi stosowania innych emulsji tłuszczowych, jednorazowy wlew propofolu nie powinien trwać dłużej niż 12 godzin. Na końcu procedury lub po 12 godzinach, w zależności od tego, który z tych momentów nastąpi wcześniej, pojemnik z propofolem i linię wlewową należy zutylizować i zastąpić nowymi.

Zawartość opakowania pierwotnego należy wymieszać przed zastosowaniem.

Każdą pozostałą po zastosowaniu ilość lekarstwa należy zutylizować.

Przed podaniem lekarstwa nie należy mieszać go z roztworami do wstrzykiwań lub wlewów, z wyjątkiem 5% roztworu glukozy lub roztworu do wstrzykiwań lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo lekarstwa w okresie ciąży nie zostało ustalone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Lekarstwa nie należy stosować kobietom w ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności. Propofol przenika przez barierę łożyskową i może wywołać depresję u noworodków. Jednak lekarstwo można stosować podczas sztucznego przerywania ciąży.

Należy unikać stosowania wysokich dawek (powyżej 2,5 mg/kg do indukcji lub 6 mg/kg/godz. do utrzymania znieczulenia).

Karmienie piersią

Badania z udziałem kobiet karmiących piersią wykazały, że niewielkie ilości propofolu wydzielają się w mleku matki. Dlatego kobiety nie powinny karmić piersią przez 24 godziny po podaniu lekarstwa. Mleko wytwarzane w tym okresie należy odpompować i wylać.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Pacjentów należy ostrzec, że wykonywanie złożonych zadań, takich jak prowadzenie pojazdów lub praca z innymi automatyzowanymi systemami, może być utrudnione przez pewien czas po przeprowadzeniu znieczulenia ogólnego.

Zazwyczaj zaburzenia funkcji spowodowane zastosowaniem propofolu nie są obserwowane już po 12 godzinach (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Indukcja znieczulenia ogólnego.

Dorośli

Pacjentom z przeprowadzoną lub nieprzeprowadzoną premedykacją zaleca się dozowanie propofolu (wstrzykiwanie leku dorosłemu pacjentowi w postaci wstrząsu bolusowego lub infuzji, około 4 ml [40 mg] co 10 sekund) dostosowane do odpowiedzi klinicznej, aż do wystąpienia objawów znieczulenia. U większości dorosłych pacjentów w wieku do 55 lat wystarczające jest podanie dawki propofolu w ilości 1,5–2,5 mg/kg masy ciała. Całkowitą wymaganą dawkę można zmniejszyć poprzez obniżenie szybkości podania (2–5 ml/min [20–50 mg/min]). U osób w wieku powyżej 55 lat dawka potrzebna do osiągnięcia znieczulenia ogólnego jest zazwyczaj mniejsza. Pacjentom z oceną 3 lub 4 według skali oceny ryzyka American Society of Anesthesiologists (ASA) lek należy podawać wolniej (około 2 ml [20 mg] co 10 sekund).

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku wymagają mniejszych dawek propofolu do indukcji znieczulenia. Przy zmniejszaniu dawki należy uwzględnić stan zdrowia i wiek pacjenta. Zmniejszoną dawkę należy podawać wolniej i dostosowywać do odpowiedzi klinicznej.

Populacja pediatryczna

Nie zaleca się stosowania propofolu do indukcji znieczulenia u dzieci w wieku do 1 miesiąca.

Do indukcji znieczulenia u dzieci w wieku od 1 miesiąca dawkę propofolu należy powoli dozować aż do wystąpienia objawów znieczulenia. Dawkę należy dobierać zgodnie z wiekiem i/lub masą ciała. U większości pacjentów w wieku od 8 lat do indukcji znieczulenia wystarczające jest podanie dawki propofolu około 2,5 mg/kg masy ciała. Młodszym dzieciom, szczególnie w wieku od 1 miesiąca do 3 lat, może być potrzebne podanie większych dawek (2,5–4 mg/kg masy ciała).

Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA zaleca się stosowanie mniejszych dawek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Utrzymanie znieczulenia ogólnego.

Dorośli

Utrzymanie znieczulenia można zapewnić poprzez podawanie leku w postaci ciągłej infuzji lub powtarzanych wstrząsów bolusowych w celu utrzymania odpowiedniej głębokości narkozy. Wybudzenie z narkozy jest zazwyczaj szybkie, dlatego ważne jest kontynuowanie podawania leku aż do końca procedury.

Ciągła infuzja

Wymagana szybkość podania może znacznie różnić się u poszczególnych pacjentów, jednak wartości w zakresie 4–12 mg/kg/godz. są zazwyczaj wystarczające do utrzymania odpowiedniej głębokości znieczulenia.

Powtarzane wstrząsy bolusowe

Przy powtarzanych wstrząsach bolusowych zaleca się stopniowe zwiększanie dawek od 25 mg (2,5 ml) do 50 mg (5,0 ml) w zależności od potrzeb klinicznych.

Pacjenci w podeszłym wieku

Podczas stosowania leku do utrzymania znieczulenia należy obniżyć szybkość podania lub docelową stężenie. Pacjenci z oceną 3 lub 4 według ASA wymagają dalszego zmniejszenia dawki i szybkości podania. Należy unikać szybkiego wstrzykiwania bolusowego (jednorazowego i powtarzanego) u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ może to prowadzić do depresji funkcji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Populacja pediatryczna

Nie zaleca się stosowania leku do utrzymania znieczulenia u dzieci w wieku do 1 miesiąca.

Utrzymanie znieczulenia u dzieci w wieku od 1 miesiąca można zapewnić poprzez podawanie leku w postaci infuzji lub powtarzanych wstrząsów bolusowych w celu utrzymania odpowiedniej głębokości narkozy. Wymagana szybkość podania może znacznie różnić się u poszczególnych pacjentów, jednak wartości w zakresie 9–15 mg/kg/godz. są zazwyczaj wystarczające do osiągnięcia odpowiedniej głębokości znieczulenia. Młodszym dzieciom, szczególnie w wieku od 1 miesiąca do 3 lat, może być potrzebne podanie większych dawek.

Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA zaleca się stosowanie mniejszych dawek (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Sedacja pacjentów przebywających w oddziale intensywnej terapii.

Dorośli

W celu przeprowadzenia sedacji pacjentów przebywających w oddziale intensywnej terapii lek należy podawać w postaci ciągłej infuzji. Szybkość infuzji należy dobierać w zależności od pożądanego poziomu sedacji. U większości pacjentów wystarczający poziom sedacji można osiągnąć przy dawce propofolu 0,3–4,0 mg/kg/godz. (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nie należy stosować leku do sedacji pacjentów w wieku do 16 lat przebywających w oddziale intensywnej terapii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Podczas stosowania leku do sedacji należy obniżyć szybkość infuzji. Pacjenci z oceną 3 lub 4 według ASA wymagają dalszego zmniejszenia dawki i szybkości podania. Należy unikać szybkiego wstrzykiwania bolusowego (jednorazowego i powtarzanego) u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ może to prowadzić do depresji funkcji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Populacja pediatryczna

Nie należy stosować leku do sedacji dzieci w wieku ≤ 16 lat, którym prowadzi się sztuczną wentylację płuc w oddziale intensywnej terapii.

Sedacja przed przeprowadzeniem procedur diagnostycznych i chirurgicznych.

Dorośli

W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu sedacji podczas procedur diagnostycznych i chirurgicznych należy indywidualnie dobrać szybkość podania i dostosować dawkę do odpowiedzi klinicznej.

U większości pacjentów indukcję sedacji można osiągnąć poprzez podanie propofolu w dawce 0,5–1,0 mg/kg w ciągu 1–5 minut.

Utrzymanie sedacji zapewnia dostosowanie dawki propofolu podawanego w postaci infuzji do pożądanego poziomu sedacji. U większości pacjentów wystarczające jest podanie 1,5–4,5 mg/kg/godz. Oprócz infuzji możliwe jest bolusowe podanie 10–20 mg, jeśli konieczne jest szybkie zwiększenie głębokości sedacji. Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA może być potrzebne zmniejszenie szybkości podania i dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku

Podczas stosowania leku do sedacji należy obniżyć szybkość podania lub docelowe stężenie. Pacjenci z oceną 3 lub 4 według ASA będą wymagać dalszego zmniejszenia dawki i szybkości podania. Należy unikać szybkiego wstrzykiwania bolusowego (jednorazowego i powtarzanego) u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ może to prowadzić do depresji funkcji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Populacja pediatryczna

Nie zaleca się stosowania leku podczas przeprowadzania procedur diagnostycznych i chirurgicznych u dzieci w wieku do 1 miesiąca.

U dzieci w wieku od 1 miesiąca dawkę i szybkość podania należy dobierać zgodnie z wymaganą głębokością sedacji i odpowiedzią kliniczną. U większości dzieci indukcję sedacji można osiągnąć poprzez podanie propofolu w dawce 1–2 mg/kg masy ciała. Utrzymanie sedacji można zapewnić dostosowując dawki propofolu podczas infuzji do osiągnięcia pożądanego poziomu sedacji. U większości pacjentów wystarczająca jest dawka propofolu 1,5–9,0 mg/kg/godz. Infuzję można uzupełnić bolusowym podaniem dawek do 1 mg/kg masy ciała, jeśli konieczne jest szybkie zwiększenie głębokości sedacji.

Pacjentom z oceną 3 lub 4 według ASA może być potrzebne zmniejszenie dawki.

Sposób stosowania.

Propofol nie wykazuje aktywności przeciwbólowej, dlatego zazwyczaj konieczne jest współrzutne podawanie dodatkowych leków przeciwbólowych.

Lek można stosować do infuzji w formie nierozcieńczonej z pojemników szklanych lub rozcieńczonej 5% roztworem glukozy (do wlewów dożylnych) z worków infuzyjnych z PVC lub szklanych butelek infuzyjnych. Rozcieńczenia, które nie powinny przekraczać stosunku 1 do 5 (2 mg propofolu na 1 ml), należy wykonywać w warunkach aseptycznych bezpośrednio przed podaniem, a rozcieńczoną emulsję należy stosować w ciągu 6 godzin od przygotowania.

Podczas stosowania rozcieńczonego leku zaleca się całkowite zastąpienie objętości 5% roztworu glukozy usuniętego z pojemnika infuzyjnego podczas procesu rozcieńczania emulsją propofolu (patrz tabela 1).

Rozcieńczenie można przeprowadzać przy użyciu różnych urządzeń do kontroli infuzji, jednak samo użycie zestawu do infuzji nie wykluczy ryzyka przypadkowego, niekontrolowanego wlewu dużych objętości rozcieńczonego leku. Do linii infuzyjnej należy dołączyć bürette, licznik kropel lub pompę wolumetryczną. Ryzyko niekontrolowanego wlewu należy uwzględnić przy określaniu maksymalnej objętości emulsji propofolu w bürette.

Podczas stosowania nierozcieńczonego leku do utrzymania znieczulenia zaleca się zawsze stosowanie takiego sprzętu jak pompa strzykawkowa lub wolumetryczna pompa infuzyjna w celu kontroli szybkości infuzji.

Lek można podawać przez rozgałęzienie typu Y, umieszczone bezpośrednio przed miejscem infuzji następujących roztworów:

• 5% roztwór glukozy do wlewów dożylnych;
• 0,9% roztwór chlorku sodu do wlewów dożylnych;
• 4% roztwór glukozy z 0,18% roztworem chlorku sodu do wlewów dożylnych.

Wstępnie napełniony szklany strzykawka ma mniejszy opór tłoka w porównaniu do plastikowej strzykawki jednorazowej i łatwiej się porusza. Dlatego podczas ręcznego podawania leku za pomocą wstępnie napełnionej strzykawki linia infuzyjna pomiędzy strzykawką a pacjentem nie może być pozostawiona otwarta bez nadzoru personelu medycznego.

Podczas stosowania wstępnie napełnionej strzykawki z pompą strzykawkową należy upewnić się o ich wzajemnej zgodności. W szczególności konstrukcja pompy musi zapobiegać syfonowaniu i musi mieć sygnalizator zatoru przy ciśnieniu nie przekraczającym 1000 mm Hg. Jeśli stosuje się programowalną lub równoważną pompę umożliwiającą stosowanie różnych strzykawek, to w przypadku użycia wstępnie napełnionej strzykawki należy wybrać wyłącznie tryb „B-D” 50/60 ml „PLASTIPAK”.

W celu zmniejszenia bólu na początku podawania lek można zmieszać z roztworem lidokainy do wstrzykiwań (0,5% lub 1%, bez konserwantów) (patrz tabela 1). W takim przypadku należy przeprowadzić wstępne próby skórne na nadwrażliwość na lidokainę.

Miotrelaksantów, atrakurium i miwakurium nie należy podawać przez tę samą linię dożylną, przez którą podawano propofol, bez wcześniejszego jej przemywania.

Poniżej przedstawiono zalecenia dotyczące docelowych stężeń propofolu. Z uwagi na zmienność farmakokinetyki i farmakodynamiki propofolu u pacjentów, w przypadku przeprowadzenia lub nieprzeprowadzenia premedykacji należy dostosować docelowe stężenie propofolu do odpowiedzi klinicznej w celu osiągnięcia wymaganej głębokości narkozy.

Indukcja i utrzymanie znieczulenia ogólnego

U dorosłych pacjentów w wieku do 55 lat znieczulenia można zazwyczaj osiągnąć przy docelowych stężeniach propofolu we krwi w zakresie 4–8 μg/ml. Zaleca się stosowanie początkowego docelowego stężenia 4 μg/ml u pacjentów z przeprowadzoną premedykacją oraz 6 μg/ml – bez premedykacji. Czas indukcji przy takich docelowych stężeniach zazwyczaj mieści się w zakresie 60–120 sekund. Wyższa szybkość pozwoli osiągnąć wcześniejszą indukcję znieczulenia, ale może być związana z bardziej wyraźną depresją funkcji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.

Pacjentom w wieku powyżej 55 lat i/lub z oceną 3 lub 4 według ASA należy stosować niższe początkowe docelowe stężenie. Następnie docelowe stężenie można stopniowo zwiększać o 0,5–1,0 μg/ml co minutę w celu osiągnięcia stopniowej indukcji znieczulenia.

Zazwyczaj będzie konieczne przeprowadzenie dodatkowej analgezji. W takim przypadku stopień obniżenia docelowego stężenia do utrzymania znieczulenia będzie zależał od dawki współrzutnie podawanych analgetyków. Docelowe stężenia propofolu w zakresie 3–6 μg/ml zazwyczaj zapewniają odpowiednie znieczulenie.

Oczekiwane stężenie propofolu przy przebudzeniu zazwyczaj mieści się w zakresie 1,0–2,0 μg/ml, a na ten parametr będzie wpływać dawka analgetyków podanych podczas utrzymania znieczulenia.

Sedacja z zachowaniem świadomości podczas procedur chirurgicznych i diagnostycznych

W celu osiągnięcia wymaganej głębokości sedacji docelowe stężenie należy dostosować do reakcji pacjenta.

Zazwyczaj wymagane jest początkowe docelowe stężenie propofolu we krwi w zakresie od 0,5 do 2,5 μg/ml. Początkowe docelowe stężenie we krwi na poziomie górnej granicy zalecanego zakresu pozwoli na szybsze rozpoczęcie sedacji z zachowaniem świadomości.

Pacjentom w podeszłym wieku oraz pacjentom z oceną 3 i 4 według ASA należy stosować początkowe docelowe stężenia we krwi na poziomie dolnej granicy zakresu.

W placówce medycznej musi znajdować się sprzęt do podawania tlenu.

Rozcieńczanie i współrzutne podawanie Propofol-Novofarm

z innymi lekami lub roztworami do infuzji

Tabela 1

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania propofolu u noworodków, ponieważ zastosowanie leku w tej grupie pacjentów nie zostało w pełni zbadane. Dane farmakokinetyczne (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) wskazują, że u noworodków klirens propofolu jest znacznie obniżony i charakteryzuje się dużą zmiennością między pacjentami. Podawanie dawek zalecanych dla starszych dzieci może prowadzić do względnego przedawkowania i rozwoju ciężkiego nacisku na układ sercowo-naczyniowy.

Propofolu nie należy stosować u pacjentów w wieku ≤ 16 lat w celu sedacji w oddziale intensywnej terapii, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność propofolu w celu sedacji w tej grupie wiekowej są nieznane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Przedawkowanie przypadkowe z dużym prawdopodobieństwem będzie charakteryzować się naciskiem na układ sercowo-naczyniowy i układ oddechowy. Nacisk na układ oddechowy należy leczyć za pomocą sztucznej wentylacji płuc i podania tlenu. W przypadku nacisku na układ sercowo-naczyniowy należy ułożyć pacjenta w pozycji poziomej z niskim pochyleniem głowy, a w ciężkich przypadkach podać roztwory przeciwpłynne i leki vasoaktywne.

Efekty niepożądane.

Systemowe.

Indukcja oraz utrzymywanie znieczulenia lub sedacji przebiegają zazwyczaj normalnie, z minimalną fazą pobudzenia. Najczęściej zgłaszane są niepożądane reakcje będące przewidywanymi farmakologicznie skutkami ubocznymi środka do narkozy / leku działającego depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak hipotensja. Charakter, ciężkość i częstość występowania niepożądanych zdarzeń u pacjentów otrzymujących lek mogą być związane ze stanem pacjenta oraz z wykonywanymi zabiegami chirurgicznymi lub terapeutycznymi.

W tabeli 2 zastosowano następujące kryteria określania częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), nieznana częstość (< 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

Efekty uboczne

(1) Przypadki rozwoju ciężkiej bradykardii są rzadkie. Istnieją pojedyncze doniesienia o postępowaniu do asystolii.

(2) W pojedynczych przypadkach do korekcji hipotensji może być konieczne wewnętrzne podawanie płynów oraz zmniejszenie szybkości podania leku.

(3) Bardzo rzadko zgłaszano przypadki rozwoju rabdomiolizy, gdy propofol podawano w dawkach przekraczających 4 mg/kg/godz. w celu sedacji w OIOM.

(4) Można zminimalizować poprzez podawanie do żył większego kalibru: żył przedramienia i dołka łokciowego; ból miejscowy można również zmniejszyć poprzez współpodawanie lidokainy.

(5) Zespół tych zjawisk nazywa się zespołem infuzyjnym propofolu, który może występować u ciężko chorych pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka rozwoju tych zjawisk (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

(6) EKG typu Brugadы: podniesienie odcinka ST i wypukły ząb T w EKG.

(7) Szybko postępująca niewydolność serca (w niektórych przypadkach zakończona zgonem) u dorosłych. Niewydolność serca w tych przypadkach była zazwyczaj oporna na leczenie wspomagające inotropami.

(8) Nadużycia oraz uzależnienie od propofolu, głównie wśród personelu medycznego.

(9) Częstość nieznana, ponieważ nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych z badań klinicznych.

(10) O nekrozie zgłaszano w przypadku naruszenia żywotności tkanek.

(11) Po nagłym przerwaniu podania propofolu podczas prowadzenia intensywnej terapii.

(12) Po leczeniu długotrwałym i krótkotrwałym, a także u pacjentów bez podstawowych czynników ryzyka.

Zgłaszano obrzęk płuc, hipotensję tętniczą, asystolię, bradykardię, drgawki, przypadki rozwoju dystonii/dyskinezy. Rzadko obserwowano rabdomiolizę, kwasycę metaboliczną, hiperkaliemię lub niewydolność serca, czasem zakończone śmiertelnie, przy stosowaniu propofolu w dawkach przekraczających 4 mg/kg/godz. w celu osiągnięcia efektu uspokajającego w warunkach reanimacji.

Doniesienia dotyczące stosowania propofolu w niezarejestrowanym wskazaniu do indukcji znieczulenia u noworodków wskazują na możliwość wystąpienia depresji układu krążenia i oddechowego przy zastosowaniu schematu dawkowania dla dzieci.

Lokalne.

Ból miejscowy, który może wystąpić w fazie indukcji znieczulenia propofolem, można zminimalizować poprzez współpodawanie lidokainy (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”) oraz poprzez podawanie do żył większego kalibru: żył przedramienia i dołka łokciowego. Przypadki rozwoju zakrzepicy i zapalenia żyły są rzadkie. Przypadki przypadkowego podania pozajętniowego oraz badania na zwierzętach wskazują na minimalną reakcję tkanek. Przy podaniu do tętnicy u zwierząt nie obserwowano miejscowych efektów tkankowych.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Po pierwszym otwarciu należy zastosować natychmiast.

Rozcieńczony lek należy użyć natychmiast po przygotowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamarzać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Szczególne wskazania stosowania”.

Leków rozkurczających mięśnie, atrakurium i miwakurium, nie należy podawać przez tę samą linię dożylną, przez którą podawano emulsję propofolu, bez uprzedniego przepłukania.

Opakowanie.

Po 20 ml w fiolce; po 5 fiolach w blisterze; po 1 blisterze w pudełku; po 50 ml w fiolce; po 1 fiolce w pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością firma „Novofarm-Biosynteza”.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, rejon zwiahelski, miasto Zwiahel, ul. Żytomierska 38.