Preskor®

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Preskor® (Preskor)

SkÅ ad:

substancja czynna: levosimendan;

1 ml roztworu koncentratu do przygotowania roztworu do wlewu zawiera 2,5 mg levosimendanu;

substancje pomocnicze: povidon, kwas cytrynowy bezwodny, etanol bezwodny.

PostaÄ c leku. Koncentrat do sporzÄ dzania roztworu do wlewu.

GŠwne fizykochemiczne wŠaŠciwoŠci: przezroczysty roztwà r od Šwà tego, pomaraŠcowo-Šwà tego do pomaraŠcowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach ukÅ adu sercowo-naczyniowego. Leki stosowane w chorobach serca. Nieglikozydowe leki kardiotoniczne. Inne leki kardiotoniczne. Levosimendan.
Kod ATC C01CX08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levosimendan zwiększa wrażliwość białek kurczliwych na wapń, wiążąc się w sposób zależny od wapnia z troponiną C serca. Levosimendan zwiększa siłę skurczu, nie zaburzając relaksacji komor. Ponadto levosimendan otwiera wrażliwe na ATP kanały potasowe w mięśniach gładkich naczyń, stymulując w ten sposób rozszerzenie naczyń tętniczych układu ogólnego, tętnic wieńcowych oraz żył ogólnych. In vitro levosimendan jest selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy III. U pacjentów z niewydolnością serca pozytywne działanie inotropowe i rozszerzające naczynia efekty levosimendanu prowadzą do zwiększenia siły skurczu mięśnia sercowego oraz zmniejszenia obciążenia wstępnego i następczego bez niepożądanych skutków na funkcję rozkurczową. Levosimendan aktywuje uszkodzony miocządż u pacjentów po angioplastyce wieńcowej lub trombolizie.

Badania farmakodynamiczne z udziałem zdrowych ochotników oraz pacjentów z niewydolnością serca w stanie stabilnym i niestabilnym wykazały zależny od dawki efekt levosimendanu podawanego dożylnie w dawce nasycenia (od 3 do 24 µg/kg) oraz w postaci ciągłej infuzji w dawce 0,05–0,2 µg/kg. W porównaniu z placebo levosimendan zwiększa objętość wyrzutową serca, objętość skurczową, frakcję wyrzutu, częstość skurczów serca oraz zmniejsza ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, ciśnienie w naczyniach włosowatych płucnych, ciśnienie w przedsionku prawym oraz opór naczyniowy obwodowy.

Infuzja leku zwiększa przepływ krwi przez tętnice wieńcowe u pacjentów po operacjach chirurgicznych na sercu oraz poprawia perfuzję mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca. Te korzyści osiągane są bez istotnego wzrostu poboru tlenu przez miocządż. Leczenie levosimendanem istotnie obniża poziom krążącego endoteliny-1 u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Nie prowadzi to do wzrostu poziomu katecholamin w osoczu krwi przy zalecanych szybkościach infuzji.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka levosimendanu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 0,05–0,2 µg/kg/min.

Rozkład. Objętość rozkładu levosimendanu (Vss) wynosi około 0,2 l/kg. Levosimendan wiąże się z białkami osocza w 97–98%, głównie z albuminą. Dla metabolitów OR-1855 i OR-1896 stopień wiązania z białkami wynosi odpowiednio 39% i 42%.

Metabolizm. Levosimendan metabolizowany jest głównie poprzez koniugację do cyklicznych lub N-acetylowanych koniugatów cysteinyloglicyny i cysteiny. Około 5% dawki metabolizowane jest w przewodzie pokarmowym do aminofenylopirydazynonu (OR-1855), który po resorpcji jest metabolizowany przez N-acetylotransferazę do aktywnego metabolitu acetyloaminofenylopirydazynonu (OR-1896). Stężenia metabolitu OR-1896 są nieco wyższe u pacjentów z genetycznie wysokim poziomem acetylowania w porównaniu z pacjentami o niższym poziomie acetylowania. Jednak różnica ta nie ma znaczenia klinicznego dla hemodynamicznego efektu terapeutycznego przy zalecanych dawkach.

W krążeniu ogólnoustrojowym w znaczących ilościach występują tylko dwa metabolity — OR-1855 i OR-1896. Te metabolity osiągają równowagę in vivo poprzez procesy acetylowania i deacetylowania regulowane przez N-acetylotransferazę-2, enzym polimorficzny. U pacjentów z genetycznie niskim poziomem acetylowania dominuje metabolit OR-1855, podczas gdy u pacjentów z genetycznie wysokim poziomem acetylowania dominuje metabolit OR-1896. Łączna ilość tych dwóch metabolitów oraz częstość występowania efektów hemodynamicznych są podobne u pacjentów z obu grup. Te metabolity mogą wywierać długotrwały wpływ na parametry hemodynamiczne (przez 7–9 dni po zakończeniu 24-godzinnej infuzji levosimendanu).

Eliminacja. Klirens levosimendanu wynosi około 3 ml/min/kg, a okres półtrwania — około jednej godziny. 54% dawki wydzielane jest z moczem, a 44% — z kałem. Ponad 95% dawki wydzielane jest w ciągu tygodnia. Niewielkie ilości w postaci niezmienionego levosimendanu (< 0,05% dawki) wydzielane są z moczem. Krążące metabolity OR-1855 i OR-1896 powstają i wydzielają się powoli. Maksymalne stężenia metabolitów w osoczu osiągane są 2 dni po zakończeniu infuzji levosimendanu. Okres półtrwania metabolitów wynosi 75–80 godzin. Aktywne metabolity OR-1855 i OR-1896 ulegają koniugacji lub filtracji nerkowej i są głównie wydzielane z moczem.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Farmakokinetykę levosimendanu badano u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek bez niewydolności serca. Działanie levosimendanu było podobne u pacjentów z zaburzeniami od łagodnych do umiarkowanych oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek działanie levosimendanu może być nieco słabsze.

W porównaniu z odpowiednimi wartościami u zdrowych ochotników, frakcja wolna levosimendanu była nieco zwiększona, a AUC (pole pod krzywą „stężenie w osoczu – czas”) metabolitów (OR-1855 i OR-1896) była o 170% wyższa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek i u pacjentów poddawanych hemodializie. Oczekuje się, że efekty farmakokinetyczne OR-1855 i OR-1896 u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem zaburzeń funkcji nerek będą mniej nasilone niż u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami. Wpływ hemodializy na farmakokinetykę levosimendanu nie został określony. Choć OR-1855 i OR-1896 podlegają dializie, ich klirens jest niski (około 8–23 ml/min) i ogólny efekt usuwania tych metabolitów podczas 4-godzinnej dializy jest bardzo niski.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce ani w wiązaniu levosimendanu z białkami u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem marskości wątroby w porównaniu z zdrowymi ochotnikami. Farmakokinetyka levosimendanu, OR-1855 i OR-1896 jest podobna do tej u zdrowych ochotników i pacjentów z umiarkowanym stopniem zaburzeń funkcji wątroby (klasa B wg skali Childa-Pugha), z wyjątkiem nieco wydłużonego okresu półtrwania OR-1855 i OR-1896 u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby.

Dzieci. Ograniczone dane wskazują, że farmakokinetyka levosimendanu po podaniu dawki pojedynczej u dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 6 lat) jest podobna do farmakokinetyki u dorosłych. Farmakokinetyka aktywnego metabolitu u dzieci nie była badana.

Analiza populacyjna nie wykazała wpływu wieku, pochodzenia etnicznego ani płci na farmakokinetykę levosimendanu. Jednakże ta sama analiza pozwoliła stwierdzić, że objętość rozkładu i całkowity klirens zależą od masy ciała dziecka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie ciężkiej, ostrej dekompensowanej niewydolności serca w przypadku niewystarczającej skuteczności tradycyjnej terapii oraz w stanach, gdy konieczne jest wspomaganie inotropowe.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewosymendan lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Ciężka hipotensja tętnicza oraz tachykardia.

Znaczące przeszkody mechaniczne wpływające na napełnianie komór serca krwią i/lub utrudniające odpływ krwi z komór.

Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

W wywiadzie: tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lewosymendan należy stosować z ostrożnością razem z innymi doustnymi lub dożylnymi lekami wpływowymi na naczynia, ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej.

Preskor® można stosować bez utraty skuteczności u pacjentów przyjmujących β-blokery i doustny digoksynę. Jednoczesne stosowanie izosorbudu mononitratu i lewosymendanu u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego nasilenia hipotensji ortostatycznej.

Właściwości stosowania.

Początkowy efekt hemodynamiczny levosymendanu może powodować obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, dlatego lek ten należy stosować ostrożnie u pacjentów z niskim poziomem ciśnienia skurczowego i rozkurczowego lub z ryzykiem wystąpienia epizodów hipotensji tętniczej. Przed rozpoczęciem infuzji levosymendanu należy skorygować ciężką hipowolemię. W przypadku wystąpienia nadmiernych odchyleń wartości ciśnienia tętniczego lub rytmu serca należy zmniejszyć szybkość infuzji lub całkowicie ją przerwać.

Korzystny hemodynamicznie efekt na minutową objętość serca oraz ciśnienie w naczyniach włosowatych płucnych utrzymuje się co najmniej 24 godziny po zakończeniu 24-godzinnej infuzji. Dokładna długość trwania wszystkich efektów hemodynamicznych nie jest znana, ale ogólnie wpływ ten utrzymuje się od 7 do 10 dni. Częściowo jest to związane z obiegiem aktywnego metabolitu, którego stężenie we krwi osiąga maksimum około 48 godzin po zakończeniu infuzji. Monitorowanie nieinwazyjne powinno być kontynuowane co najmniej przez 4–5 dni po zakończeniu infuzji, aż do momentu ponownego wzrostu ciśnienia tętniczego po okresie jego maksymalnego spadku. Okres monitorowania może trwać dłużej niż 5 dni, jeśli nadal występuje obniżenie ciśnienia tętniczego, ale może być również krótszy niż 5 dni, jeśli stan pacjenta ustabilizuje się. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby lub nerek zaleca się dłuższy okres monitorowania.

Należy ostrożnie przepisywać lek Preskor® pacjentom z łagodnym lub umiarkowanym stopniem niewydolności nerek lub wątroby. Dane dotyczące wydalania aktywnych metabolitów u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek są ograniczone. Zaburzenia funkcji wątroby lub nerek mogą prowadzić do podwyższenia stężenia metabolitów, co może skutkować silniejszym i dłuższym wpływem na rytm serca.

Infuzja leku może prowadzić do obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego należy skorygować niskie stężenia potasu w surowicy krwi przed podaniem leku oraz kontrolować poziom potasu w surowicy krwi podczas leczenia. Jak również w przypadku stosowania innych leków stosowanych w leczeniu niewydolności serca, infuzje levosymendanu mogą wiązać się ze spadkiem stężenia hemoglobiny i hematokrytu, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i współistniejącą anemią.

Infuzję leku Preskor® należy przeprowadzać ostrożnie u chorych z tachykardią lub tachyystoliczną formą migotania przedsionków oraz u pacjentów z potencjalnie zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca.

Pacjentów z trwającą tachykardią komorową, nietrwającą tachykardią niezwiązaną z reperfuzją lub zaburzeniami rytmu zagrażającymi życiu należy przed rozpoczęciem leczenia wyleczyć z zaburzeń rytmu serca.

Doświadczenie w ponownym podawaniu levosymendanu jest ograniczone. Ograniczone są również doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu lub po zakończeniu infuzji levosymendanu innych środków vazoaaktywnych, w tym środków inotropowych (z wyjątkiem cyfostatyny). Korzyści i ryzyko jednoczesnego stosowania należy ocenić indywidualnie dla każdego pacjenta.

Lek Preskor® należy podawać ostrożnie i z dokładnym monitorowaniem EKG u pacjentów z niedokrwieniem wieńcowym, wydłużonym interwałem QT niezależnie od etiologii lub w przypadku jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi interwał QT.

Lek Preskor® należy stosować ostrożnie u pacjentów z tachykardią, migotaniem przedsionków, szybką odpowiedzią komorową lub zaburzeniami rytmu potencjalnie zagrażającymi życiu.

Zastosowanie levosymendanu w szoku kardiogennym nie było badane.

Brak danych dotyczących stosowania levosymendanu w przypadku następujących zaburzeń: kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia przerostowa, niewydolność zastawki mitralnej w ciężkim stopniu, pęknięcie mięśnia sercowego, tamponada serca, zawał prawej komory serca.

Doświadczenie w stosowaniu leku w następujących przypadkach jest ograniczone: ostra niewydolność serca spowodowana przyczynami niekardiologicznymi, ciężkie pogorszenie niewydolności serca po zabiegu chirurgicznym oraz ciężka niewydolność serca u pacjentów oczekujących na przeszczepienie serca. W związku z tym wymagane są specjalne środki ostrożności.

Lek Preskor® zawiera jako substancję pomocniczą 785 mg/ml etanolu, dlatego jego stosowanie może być szkodliwe dla pacjentów z alkoholizmem. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci oraz pacjentów z chorobami wątroby lub padaczką.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Brak doświadczenia w stosowaniu levosymendanu u kobiet w ciąży. Lek ten należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ponieważ nie wiadomo, czy levosymendan wydzielany jest z mlekiem matki, kobiety otrzymujące ten lek powinny wstrzymać się od karmienia piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Biorąc pod uwagę stan pacjenta, w którym przepisuje się lek, nie oczekuje się, że pacjent będzie w stanie kierować pojazdami lub obsługiwać innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Preskor® przeznaczony jest wyłącznie do stosowania w specjalistycznych placówkach medycznych. Można go stosować w szpitalach, w których znajduje się niezbędnego wyposażenie do monitorowania i oceny stanu pacjenta oraz personel ma doświadczenie w stosowaniu środków inotropowych.

Stężony roztwór jałowy. Przed podaniem należy rozcieńczyć stężony roztwór. Rozcieńczanie należy przeprowadzać w warunkach aseptycznych.

Roztwór do wlewu intrawenijnego Preskor® przeznaczony jest do podawania do żył centralnych i obwodowych.

Jak wszystkie leki dożylne, rozcieńczony roztwór należy dokładnie sprawdzić przed podaniem pod kątem obecności cząstek stałych oraz zmiany barwy.

Dawkę i czas trwania leczenia ustala się indywidualnie, w zależności od stanu klinicznego pacjenta i odpowiedzi na leczenie.

Leczenie należy rozpocząć od dawki nasycenia 6–12 µg/kg, podawanej przez co najmniej 10 minut, a następnie kontynuować ciągłe wlewanie z prędkością 0,1 µg/kg/min. Zaleca się zmniejszenie dawki nasycenia do 6 µg/kg w przypadku jednoczesnego stosowania leków rozszerzających naczynia krwionośne i/lub środków inotropowych w terapii wewnętrznowejną na początku wlewu. Wyższe dawki nasycenia mogą prowadzić do silniejszej odpowiedzi hemodynamicznej, co może być związane z krótkotrwałym zwiększeniem częstości występowania działań niepożądanych. Odpowiedź kliniczną pacjenta na leczenie ocenia się podczas podawania dawki nasycenia lub w ciągu 30–60 minut od momentu dostosowania dawki.

Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta na podanie leku uznana zostanie za nadmierną (hipotensja, tachykardia), tempo podawania roztworu można zmniejszyć do 0,05 µg/kg/min lub całkowicie przerwać podawanie. Jeśli początkowa dawka jest dobrze tolerowana i konieczne jest wzmocnienie efektu hemodynamicznego, tempo podawania można zwiększyć do 0,2 µg/kg/min.

Zalecany czas podawania w przypadku ostrej zdekompensowanej ciężkiej przewlekłej niewydolności serca wynosi 24 godziny. Po zakończeniu podawania leku nie zaobserwowano żadnych objawów uzależnienia ani zjawiska efektu odwróconego. Efekty hemodynamiczne utrzymują się co najmniej 24 godziny i mogą być obserwowane nawet do 9 dni po zakończeniu 24-godzinnego wlewu.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dostosowania dawki nie trzeba.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Preskor® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek; nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Preskor® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby; nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Powtarzane stosowanie. Doświadczenie w zakresie ponownego podawania leku jest ograniczone. Doświadczenie w zakresie jednoczesnego stosowania innych leków vazoaaktywnych, w tym środków inotropowych (z wyjątkiem derywatu cyfrowego), lub stosowania ich po wlewie lewosymendanu jest ograniczone. W badaniu REVIVE stosowano najniższą dawkę nasycenia 6 µg/kg w połączeniu z jednoczesnym podawaniem leków vazoaaktywnych.

Aby przygotować roztwór do wlewu o stężeniu 0,05 mg/ml, należy wymieszać 10 ml stężonego roztworu z 500 ml 5 % roztworu glukozy. W tabeli 1 przedstawiono szybkości wlewu dla roztworu o stężeniu 0,05 mg/ml dla dawki nasycenia i dawki utrzymania.

Tabela 1

Aby przygotować roztwór do wlewania o stężeniu 0,025 mg/ml, miesza się 5 ml stężenia z 500 ml 5 % roztworu glukozy. W tabeli 2 przedstawiono szybkości wlewu dla roztworu o stężeniu 0,025 mg/ml dla dawki wypadowej i dawki utrzymującej.

Tabela 2

Takie leki jak furosemid 10 mg/ml, digoxyna 0,25 mg/ml, nitrogliceryna 0,1 mg/ml można podawać jednocześnie z lekiem Preskor®.

Podczas przechowywania koncentrat może nabyć barwy pomarańczowej, jednak nie oznacza to utraty skuteczności. W przypadku zmiany barwy lek można stosować do wskazanej daty ważności, o ile zachowano warunki przechowywania.

Okres przechowywania gotowego roztworu po rozcieńczeniu nie powinien przekraczać 24 godzin. Odpowiedzialność za warunki i okres przechowywania rozcieńczonego leku ponosi personel medyczny.

Dzieci. Preskor® nie jest zalecany w leczeniu dzieci (do 18. roku życia), ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku u tej grupy wiekowej jest ograniczone.

Przedawkowanie

Przedawkowanie lewosymendanu może powodować hipotensję tętniczą i tachykardię. W trakcie badań klinicznych hipotensja tętnicza spowodowana lewosymendanem była skutecznie korygowana lekami zwężającymi naczynia (np. dopaminy u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz adrenaliny u pacjentów po operacji serca). Nadmierne obniżenie ciśnienia wstępnej napełnienia komór serca może ograniczać odpowiedź kliniczną na Preskor® i może być korygowane dożylne podawanie płynów. Wysokie dawki lewosymendanu (0,4 μg/kg/min lub wyższe) podawane przez czas dłuższy niż 24 godziny zwiększają częstość pulsu, a czasem prowadzą do wydłużenia interwału QT.

W przypadku przedawkowania lewosymendanu należy prowadzić długotrwałe monitorowanie EKG, powtarzane oznaczanie elektrolitów surowicy krwi oraz inwazyjny monitoring hemodynamiczny. Przedawkowanie lewosymendanu może prowadzić do podwyższenia stężenia aktywnego metabolitu w osoczu krwi i, w rezultacie, do silniejszego i dłuższego wpływu na częstość pulsu, co będzie wymagało przedłużenia okresu obserwacji.

Niepożądane działania

Poniżej przedstawiono niepożądane działania obserwowane u ponad 1 % pacjentów podczas badań klinicznych.

Częstość występowania niepożądanych działań określana jest następująco: bardzo często — ≥ 1/10;
często — ≥ 1/100, < 1/10.

Zaburzenia przemiany materii i przemiany metabolicznej

Często: hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Bardzo często: ból głowy.

Często: zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego

Bardzo często: tachykardia komorowa, hipotensja tętnicza.

Często: migotanie przedsionków, tachykardia, ekstrasystolia komorowa, niewydolność serca, niedokrwienie mięśnia sercowego, ekstrasystolia.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: nudności, zaparcia, biegunka, wymioty.

Zaburzenia ogólne

Reakcje nadwrażliwości, reakcje w miejscu podania.

Badania laboratoryjne

Często: obniżenie poziomu hemoglobiny.

Podczas użytkowania po wprowadzeniu na rynek zgłaszano o trzepotaniu komór u pacjentów leczonych lewosymendanem.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Przechowywanie po rozcieńczeniu. Przygotowany roztwór można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się natychmiastowe użycie roztworu po jego przygotowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Preskor® nie można mieszać z innymi lekami lub rozpuszczalnikami, oprócz tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 2,5 ml lub po 5 ml w fiolce szklanej. Po 1 fiolce w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.