Prenelia®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Prenelia® (Prenelia)

SkÅ ad:

substancja czynna: perindopryl;

1 tabletka Prenelia®, 4 mg, zawiera perindoprylu tert-butylaminy 4,0 mg, co odpowiada 3,338 mg perindoprylu;

1 tabletka Prenelia®, 8 mg, zawiera perindoprylu tert-butylaminy 8,0 mg, co odpowiada 6,676 mg perindoprylu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształyczna; krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny; stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Prenelia®, 4 mg: tabletki białe lub prawie białe, kształtu kapsułkowatego, o powierzchni dwuwypukłej, z ryflowaniem z obu stron;

Prenelia®, 8 mg: tabletki biaÅ‚e lub prawie biaÅ‚e, o ksztaÅ‚cie okrÄ gÅ‚ym, o powierzchni dwuwypukÅ‚ej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertujÄ cego angiotensynÄ (ECA), pojedyncze substancje. Perindopryl. Kod ATC C09A A04.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Perindopryl – inhibitor enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II (IEC). Enzym przekształcający lub kinaza to egzopeptydaza umożliwiająca przekształcenie angiotensyny I w zwężający naczynia angiotensynę II oraz rozpad wazodylatacyjnego bradykininy do nieaktywnego heptapeptydu. Inhibicja IEC prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II we krwi, co zwiększa aktywność reniny we krwi (mechanizm sprzężenia zwrotnego) oraz zmniejsza wydzielanie aldosteronu. Ponieważ IEC inaktywuje bradykininę, inhibicja IEC prowadzi również do zwiększenia aktywności krążącego i lokalnego układu kalikreïna-kininy (a tym samym również do aktywacji układu prostaglandyn). Ten mechanizm działania może być odpowiedzialny za obniżenie ciśnienia tętniczego przez inhibitory IEC oraz częściowo za występowanie niektórych działań niepożądanych (np. kaszlu).

Perindopryl działa poprzez swój aktywny metabolit – perindoprylat. Inne metabolity nie wykazują aktywności w hamowaniu IEC in vitro.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Przetętnienie tętnicze

Perindopryl skutecznie obniża ciśnienie tętnicze we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim; obserwuje się obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego zarówno u pacjentów w pozycji leżącej, jak i stojącej.

Perindopryl zmniejsza opór naczyń obwodowych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W konsekwencji zwiększa się przepływ krwi obwodowej bez wpływu na częstość skurczów serca.

Zazwyczaj zwiększa się również przepływ krwi przez nerki, natomiast szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) zazwyczaj nie ulega zmianie.

Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy rozwija się w ciągu 4–6 godzin po jednorazowym przyjęciu i utrzymuje się co najmniej 24 godziny: stosunek T/R (minimalna skuteczność/maksymalna skuteczność w ciągu doby) perindoprylu wynosi 87–100%.

Ciśnienie tętnicze obniża się szybko. U pacjentów odpowiadających na leczenie normalizacja ciśnienia tętniczego następuje w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez tachyfilaksji.

W przypadku przerwania stosowania perindoprylu nie występuje efekt odstawienia.

Perindopryl zmniejsza nadżatkę lewej komory.

Badania kliniczne wykazały, że perindopryl wykazuje właściwości rozszerzające naczynia. Poprawia elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany do światła naczynia w przypadku małych tętnic.

Dodatkowa terapia z diuretykiem tiazydowym wykazuje efekt addytywny i synergiczny. Kombinacja inhibitora IEC i diuretyka tiazydowego zmniejsza również ryzyko hipokaliemii wywołanej przez diuretyk.

Niewydolność serca

Perindopryl ułatwia pracę serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępno- i końcowego.

Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością serca wykazały:

• zmniejszenie ciśnienia napełnienia prawej i lewej komory;
• zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego;
• zwiększenie indeksu sercowego i poprawę wyrzutu serca;
• zwiększenie przepływu krwi regionalnej w mięśniu sercowym.

W badaniach porównawczych pierwsze podanie 2 mg perindoprylu pacjentom z niewydolnością serca o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie było związane z istotnym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z placebo.

Pacjenci z wywiadem chorób naczyniowych mózgu

Wieloośrodkowe międzynarodowe, podwójnie ślepe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie PROGRESS wykazało korzyści 4-letniego leczenia perindoprylem (jako monoterapii lub w połączeniu z indapamidem) w zapobieganiu nawrotowi udaru u pacjentów z wywiadem chorób naczyniowych mózgu.

Obserwowano również istotne zmniejszenie ryzyka wystąpienia:

• udaru śmiertelnego lub powodującego niepełnosprawność;
• całkowitej liczby znaczących zdarzeń kardiowaskularnych, składających się ze śmiertelności kardiowaskularnej, nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego i nieśmiertelnego udaru;
• demencji powstającej w wyniku udaru oraz ciężkich zaburzeń funkcji poznawczych po udarze;
• znaczących zdarzeń koronarnych, w tym nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego lub śmiertelnego skutku wynikającego z choroby niedokrwotnej serca (CHNS).

Korzyści terapeutyczne obserwowano u pacjentów niezależnie od obecności/braku nadciśnienia tętniczego, wieku, płci, typu udaru lub obecności cukrzycy. Wyniki badania PROGRESS wykazały, że po 5-letnim leczeniu można zapobiec wystąpieniu jednego udaru u każdego 23 pacjenta oraz jednego poważnego powikłania kardiowaskularnego u każdego 18 pacjenta.

Pacjenci ze stabilną chorobą niedokrwienną serca (CHNS)

Opisano międzynarodowe, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie kliniczne EUROPA trwające 4 lata. W badaniu uczestniczyli pacjenci z potwierdzoną CHNS i bez klinicznych objawów niewydolności serca. Ogółem 90% pacjentów miało w wywiadzie zawał mięśnia sercowego i/lub zabieg rewaskularyzacji. Większość pacjentów stosowała perindopryl dodatkowo do standardowej terapii: leków przeciwpłytkowych, leków obniżających stężenie lipidów i β-blokatorów.

Głównym kryterium skuteczności była ocena skumulowana wystąpienia śmiertelności sercowo-naczyniowej, nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego i/lub zatrzymania krążenia z późniejszym skutecznym ożywieniem. Leczenie perindoprylem w dawce 8 mg 1 raz dziennie prowadziło do istotnego, absolutnego zmniejszenia wskaźnika pierwotnego punktu końcowego badania o 1,9% (zmniejszenie ryzyka względnego o 20%, 95% CI [9,4; 28,6] – p < 0,001).

U pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i/lub rewaskularyzacją w wywiadzie zaobserwowano absolutne zmniejszenie wskaźnika pierwotnego punktu końcowego o 2,2%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka względnego o 22,4% (95% CI [12,0; 31,6] – p < 0,001) w porównaniu z placebo.

Stosowanie u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania perindoprylu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat nie zostały ustalone.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu perindopryl szybko wchłania się, maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania perindoprylu we krwi wynosi 1 godzinę.

Perindopryl jest lekiem prolekowym. 27% całkowitej ilości przyjętego perindoprylu wykrywane jest we krwi w postaci aktywnego metabolitu – perindoprylatu. Oprócz aktywnego metabolitu – perindoprylatu – lek tworzy 5 metabolitów, które są nieaktywne. Cmax perindoprylatu we krwi osiągane jest 3–4 godziny po przyjęciu.

Spożycie pokarmu zmniejsza przekształcanie perindoprylu w perindoprylat. W związku z tym zmniejsza się jego biodostępność, dlatego zaleca się jednorazowe przyjmowanie dobowej dawki perindoprylu tert-butylaminy rano, przed posiłkiem.

Obserwuje się liniową zależność między dawką perindoprylu a jego stężeniem we krwi.

Rozkład

Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie perindoprylatu z białkami osocza krwi wynosi 20%, głównie z IEC, ale ten wskaźnik jest zależny od dawki.

Eliminacja

Perindoprylat wydzielany jest z moczem. Okres końcowego półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin. Stan stężenia równowagi we krwi osiągany jest po 4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Osobliwe grupy pacjentów

Eliminacja perindoprylatu opóźnia się u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek. Zaleca się dobrać dawkę u pacjentów z niewydolnością nerek, uwzględniając stopień niewydolności (klirens kreatyniny).

Klirens dializacyjny perindoprylatu – 70 ml/min.

Kinetyka perindoprylu zmienia się u chorych z marskością wątroby: klirens wątrobowy perindoprylu zmniejsza się dwukrotnie. Jednak ilość powstającego perindoprylatu nie zmniejsza się. Dlatego u tych chorych nie trzeba korygować dawki (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

• Nadciśnienie tętnicze.
• Niewydolność serca.
• Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu.
• Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z potwierdzoną dokumentacją stabilnej choroby niedokrwotnej serca.

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca (na podstawie wyników badania EUROPA).

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na perindopryl, którykolwiek z substancji pomocniczych leku lub którykolwiek inny inhibitor ACE;
• przeszłość angioedemu związanego z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• idiopatyczny lub dziedziczny angioedem;
• ciąża lub kobiety planujące zajść w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• jednoczesne stosowanie leków zawierających substancję czynną aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• jednoczesne stosowanie z lekiem sakubitril/valsartan; leczenie lekiem Prenelia® nie może być rozpoczynane wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• metody leczenia ekstrakorowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynego funkcjonującego nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością reakcji niepożądanych, takich jak nadciśnienie tętnicze, hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek (w tym ostre niewydolności nerek), w porównaniu do stosowania jednego leku oddziałującego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zwiększające ryzyko rozwoju angioedemu

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko rozwoju angioedemu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Stosowanie sakubitrilu/valsartanu należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki perindoprylu. Leczenie perindoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. z sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) oraz gliptynami (np. z linagliptynem, saxagliptynem, sitagliptynem, wipaglitynem) może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju angioedemu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki powodujące hiperkaliemię

Poziom potasu w surowicy krwi zwykle pozostaje w normie, jednak u niektórych pacjentów przyjmujących lek Prenelia® może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne leków mogą powodować hiperkaliemię: aliskiren, sole potasu, moczopochłonne zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), inhibitory ACE, antagonisty receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), heparyny, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprym oraz ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ trimetoprym działa jak moczopochłonnik zatrzymujący potas, podobnie jak amilorid. Jednoczesne przyjmowanie wymienionych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Dlatego jednoczesne stosowanie leku Prenelia® z powyższymi lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je z ostrożnością i przeprowadzać częste monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi.

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)

Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, zaburzeń funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności wzrasta.

Metody leczenia ekstrakorowe, prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takimi jak błony o wysokiej przepuszczalności do dializy lub hemofiltracji (np. błony poliakrylowe) oraz do aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z dekstranem siarczanem, co może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W razie potrzeby takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia błony dializacyjnej innego typu lub zastosowanie innej klasy leków przeciwciśnieniowych.

Jednoczesne stosowanie niezalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)

Aliskiren: u wszystkich innych pacjentów, tak jak u chorych na cukrzycę lub pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, zaburzeń funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności wzrasta.

Jednoczesne stosowanie inhibitora ACE i blokera receptorów angiotensyny

Dane literaturowe wskazują, że u pacjentów z ustaloną miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny wiązało się z wyższą częstością występowania hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią lekami oddziałującymi na RAAS. Stosowanie podwójnej blokady (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II) jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna: zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych, takich jak angioedem (obrzęk naczynioruchowy).

Moczopochłonne zatrzymujące potas (np. triamteren, amilorid), sole potasu: ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (potencjalnie śmiertelnej), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (addytywny efekt hiperkaliemiczny). Wymienione leki nie są zalecane do jednoczesnego stosowania z perindoprylem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jednak jeśli jednoczesne przepisanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je z ostrożnością i przeprowadzać częste monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi. W kwestii stosowania spironolaktonu w niewydolności serca patrz punkt „Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi”.

Lit. Podczas stosowania inhibitorów ACE z lekami litu obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy krwi i jego toksyczność. Nie zaleca się stosowania perindoprylu z lekami litu. W przypadku konieczności takiego przepisania należy koniecznie dokładnie monitorować poziom litu w surowicy krwi (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi

Leki przeciwdiabetyczne (insulina, doustne środki hipoglikemiczne)

Wyniki badań epidemiologicznych wskazują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwdiabetycznych (insulina, doustne środki hipoglikemiczne) może nasilać działanie obniżające poziom glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Prawdopodobnie to zjawisko może występować w pierwszych tygodniach leczenia kombinowanego i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Baklofen nasila działanie przeciwciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby dostosować dawkę leku przeciwciśnieniowego.

Moczopochłonne. U pacjentów przyjmujących moczopochłonne, szczególnie u tych z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Ryzyko rozwoju efektu hipotensyjnego może być zmniejszone poprzez odstawienie moczopochłonnego, zwiększenie objętości krwi obiegowej lub spożycie soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem, którą należy rozpoczynać od niskiej dawki z stopniowym jej zwiększaniem.

W przypadku nadciśnienia tętniczego, gdy wcześniej przepisany moczopochłonny mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE (w takich przypadkach przyjmowanie moczopochłonnego może być wznowione z czasem) lub przepisać inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym jej zwiększaniem.

W przypadku niewydolności serca zastoinowej na tle stosowania moczopochłonnego przyjmowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od dawki minimalnej, możliwej po zmniejszeniu dawki moczopochłonnego. W każdym przypadku należy monitorować funkcję nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Moczopochłonne zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 do 50 mg na dobę z niskimi dawkami inhibitorów ACE u pacjentów z niewydolnością serca II–IV klasy funkcjonalnej według skali NYHA i frakcją wyrzutu < 40 %, którzy wcześniej przyjmowali inhibitory ACE i moczopochłonne pętlowe, istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (potencjalnie śmiertelnej), szczególnie w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących przepisywania tej kombinacji. Przed rozpoczęciem stosowania tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek. Zalecane jest dokładne monitorowanie kaliiemii i kreatyninemii co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia i co miesiąc później.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym kwas acetylosalicylowy ≥3 g/dobę. Możliwe osłabienie działania przeciwciśnieniowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z NSAID, takimi jak kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NSAID. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID może prowadzić do zwiększenia ryzyka zaburzeń funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia poziomu potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w wywiadzie. Taką kombinację należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie pacjentom starszym. Pacjenci powinni otrzymać zalecenia dotyczące uzupełnienia płynów oraz monitorowania funkcji nerek po rozpoczęciu leczenia kombinowanego i w trakcie dalszej terapii.

Jednoczesne stosowanie wymagające uwagi

Leki przeciwciśnieniowe i wazodylatory: jednoczesne stosowanie leków przeciwciśnieniowych może nasilić działanie hipotensyjne perindoprylu. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub z innymi wazodylatorami może sprzyjać dodatkowemu obniżeniu ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie niektórych trójpierścieniowych leków przeciwdziałających depresji lub leków przeciwpsychotycznych, lub środków znieczyniających z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatomietyki mogą osłabiać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Złoto: rzadko obserwowano reakcję podobną do nitroglicerynowej (objawy: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensja tętnicza) u pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE, w tym perindopryl, i leki dożylne zawierające złoto (sód aurotiomalat).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania

Stabilna choroba wieńcowa serca. W przypadku wystąpienia epizodu niestabilnej dławicy piersiowej (niezależnie od stopnia nasilenia) w pierwszym miesiącu leczenia perindoprylem należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuacji terapii.

Przetężenie tętnicze. Stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego. Objawowe przetężenie tętnicze rzadziej występuje u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym i jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z hipowolemją, u tych przyjmujących diuretyki, stosujących dietę o ograniczonej zawartości soli, u pacjentów poddawanych dializie, u pacjentów z biegunką lub wymiotami, a także u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Objawowe przetężenie tętnicze obserwowano u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z niewydolnością nerek lub bez niej. Wystąpienie objawowego przetężenia tętniczego jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, przyjmujących wysokie dawki diuretyków pętlowych, z hiponatremią lub z czynnościową niewydolnością nerek. Pacjenci z zwiększonym ryzykiem objawowego przetężenia tętniczego powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza na początku terapii i w trakcie dobierania dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”). Te same ostrzeżenia dotyczą pacjentów z chorobą wieńcową serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia przetężenia tętniczego pacjentowi należy nadać pozycję poziomą, a w razie potrzeby podać wewnętrznie dożylnie 0,9 % (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu. Przejściowe przetężenie tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania leku, który zazwyczaj można kontynuować bez przeszkód po przywróceniu objętości krwi i podniesieniu ciśnienia tętniczego.

U niektórych pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym perindopryl tert-butylamina może powodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie wymaga odstawienia leku. Jeśli przetężenie tętnicze staje się objawowe, może być konieczne zmniejszenie dawki lub odstawienie leku.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia. Podobnie jak inne inhibitory ACE, perindopryl tert-butylaminę należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub z przeszkodą odpływu z lewej komory (stenozę aortalną lub hipertroficzna kardiomiopatię).

Układy nerkowe

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę początkową perindoprylu należy dostosować do klirensu kreatyniny pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), a następnie dostosować dawkę w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie. Regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny należy do standardowej praktyki medycznej u tych pacjentów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów z objawową niewydolnością serca przetężenie tętnicze, które występuje na początku stosowania inhibitorów ACE, może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w niektórych przypadkach z rozwojem ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki podczas stosowania inhibitorów ACE obserwowano wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, które zazwyczaj wracały do normy po odstawieniu leku. Dotyczy to szczególnie pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku współistniejącej nadciśnienia nerek z przyczyn naczyniowych ryzyko wystąpienia ciężkiego przetężenia tętniczego i niewydolności nerek wzrasta. Takim pacjentom leczenie należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem lekarza, od małych dawek i z ostrożną kroplówką dawkową. Biorąc pod uwagę powyższe, leczenie diuretykami może prowadzić do wystąpienia przetężenia tętniczego, dlatego należy je odstawić i monitorować funkcję nerek w pierwszych tygodniach leczenia perindoprylem tert-butylaminą.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których przed rozpoczęciem leczenia nie wykryto chorób nerek z przyczyn naczyniowych, obserwowano wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielki i tymczasowy, szczególnie gdy perindopryl tert-butylamina był stosowany jednocześnie z diuretykiem. Jednakże jest to bardziej charakterystyczne dla pacjentów z już istniejącą niewydolnością nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub odstawienie diuretyku i/lub perindoprylu tert-butylaminy.

Pacjenci poddawani hemodializie. Opisywano przypadki wystąpienia reakcji anafilaktycznych u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas hemodializy z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności. Takim pacjentom należy stosować inny typ membran dializacyjnych lub inny klasę leków przeciwnadciśnieniowych.

Pacjenci po przeszczepie nerki. Brak doświadczeń dotyczących stosowania perindoprylu tert-butylaminy u pacjentów po niedawno przeprowadzonej operacji przeszczepu nerki.

Nadciśnienie nerek z przyczyn naczyniowych

W przypadku stosowania inhibitorów ACE u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej funkcjonującej nerki zwiększa się ryzyko wystąpienia przetężenia tętniczego i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czynnikiem sprzyjającym może być leczenie diuretykami. Utrata funkcji nerek może objawiać się niewielkimi zmianami w stężeniu kreatyniny w surowicy krwi nawet u pacjentów ze zwężeniem tętnicy jednej z nerek.

Podatność na reakcje alergicze/obrzęk naczynioruchowy

Opisywano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, fałdów głosowych i/lub krtani u pacjentów podczas stosowania inhibitorów ACE, w tym perindoprylu tert-butylaminy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Może to wystąpić w dowolnym momencie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lek i zapewnić odpowiednią opiekę medyczną do całkowitego ustąpienia objawów. W pojedynczych przypadkach, gdy obrzęk ogranicza się tylko do obszaru twarzy i warg, stan pacjenta zazwyczaj się poprawia bez leczenia. Stosowanie leków przeciwhistaminowych może być pomocne w złagodzeniu objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może prowadzić do śmierci. W przypadkach, gdy obrzęk rozprzestrzenia się na język, fałdy głosowe lub krtanię, powodując obturację dróg oddechowych, konieczne jest natychmiastowe leczenie ratujące życie, które może obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu powietrza. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem medycznym do całkowitego ustąpienia objawów i ustabilizowania stanu. Pacjenci z wywiadem obrzęku naczynioruchowego, który nie był związany z przyjmowaniem inhibitorów ACE, należą do grupy zwiększonych ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego podczas przyjmowania inhibitorów ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Opisywano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku jelitowego u pacjentów podczas leczenia inhibitorami ACE. U tych pacjentów obserwowano ból brzucha (z nudnościami lub bez nich); w niektórych przypadkach nie obserwowano wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy, a poziom esterazy C-1 był w normie. Rozpoznanie obrzęku jelitowego stawiano podczas tomografii komputerowej jamy brzusznej lub badania ultrasonograficznego, lub podczas zabiegu chirurgicznego. Po odstawieniu inhibitora ACE objawy obrzęku naczynioruchowego ustąpiły. Obrzęk jelitowy należy uwzględnić w różnicowaniu diagnozy u pacjentów z bólem brzucha przyjmujących inhibitory ACE.

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakuwbitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Leczenie sakuwbitrylem/valsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki perindoprylu. W przypadku odstawienia leczenia sakuwbitrylem/valsartanem, terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki sakuwbitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami neutralnej endopeptydazy (NEP) (np. z raczekadotrylem), inhibitorami mTOR (np. z sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) oraz gliptynami (np. z linagliptynem, saksagliptynem, sytagliptynem, wildaagliptynem) może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniem oddychania lub bez) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy ostrożnie rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) oraz gliptynami (np. linagliptynem, saksagliptynem, sytagliptynem, wildaagliptynem) u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitory ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). Rzadko u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) z zastosowaniem dekstranu siarczanu wystąpiły groźne dla życia reakcje anafilaktyczne. Rozwoju reakcji anafilaktycznych można uniknąć, tymczasowo odstawiając leczenie inhibitorami ACE przed każdą plazmaferezą.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii odczulającej. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego (np. lekami zawierającymi jad pszczoły) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne zagrożone dla życia. Tych reakcji można uniknąć, tymczasowo odstawiając inhibitory ACE, ale reakcje mogą ponownie wystąpić przy nieostrożnym przeprowadzeniu testów prowokacyjnych.

Niewydolność wątroby. Rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązano z rozwojem zespołu rozpoczynającego się od żółtaczki cholestatycznej i postępującego do szybkiego martwicy wątroby, czasem zakończonego śmiercią. Mechanizm tego zespołu nie jest znany. Pacjentom, u których podczas przyjmowania inhibitorów ACE rozwinęła się żółtaczka lub obserwuje się podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, należy odstawić inhibitor ACE i zapewnić odpowiednie badania medyczne i leczenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Neutropenia/agranulocytoza, trombocytopenia i anemia

Wśród pacjentów przyjmujących inhibitory ACE odnotowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ryzyka neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z kolagenozami, podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub przy połączeniu tych czynników ryzyka, szczególnie jeśli występuje zaburzenie funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów stwierdzono rozwój ciężkich chorób zakaźnych, które w kilku przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. W przypadku stosowania perindoprylu u tych pacjentów zaleca się okresowe monitorowanie liczby białych krwinek we krwi. Pacjenci powinni również wiedzieć, że należy powiadomić lekarza o każdym objawie choroby zakaźnej (ból gardła, gorączka).

Cechy rasowe. Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Perindopryl, podobnie jak inne inhibitory ACE, mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras. Co może wynikać z niskiego poziomu reniny we krwi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w tej populacji.

Kaszel. Opisywano wystąpienie kaszlu podczas terapii inhibitorami ACE. Kaszel charakteryzuje się jako nieproduktywny, trwały i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel spowodowany przez inhibitory ACE należy uwzględnić w różnicowaniu diagnozy kaszlu.

Podczas zabiegów chirurgicznych lub podczas stosowania narkotyków powodujących przetężenie tętnicze, perindopryl może blokować wtórne tworzenie angiotensyny II w odpowiedzi na kompensacyjne uwalnianie reniny. Lek należy odstawić dzień przed zabiegiem chirurgicznym. Jeśli rozwinie się przetężenie tętnicze i uważa się, że jest spowodowane właśnie tym mechanizmem, stan pacjenta można znormalizować zwiększeniem objętości krwi krążącej.

Hyperkaliemia. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, obserwowano zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi. Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek ten efekt jest zazwyczaj niewielki. Do czynników ryzyka hiperkaliemii należą niewydolność nerek, zaburzenia funkcji nerek, wiek (70 lat i więcej), cukrzyca, stany współistniejące, takie jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolaktonu, eplerenonu, triamterenu lub amiloridu), suplementów diety zawierających potas lub zastępców soli zawierających potas; lub przyjmowanie innych leków, które powodują podwyższenie stężenia potasu w surowicy krwi (np. heparyny, ko-trimoksazolu, znanego również jako trimetoprym/sulfametoksazol), szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptora angiotensyny. Stosowanie suplementów diety zawierających potas, diuretyków zatrzymujących potas lub zastępców soli zawierających potas, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Hiperkaliemia może prowadzić do rozwoju ciężkich, czasem śmiertelnych arytmii. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE należy ostrożnie przepisywać diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny, a także dokładnie monitorować poziom potasu w surowicy krwi i funkcję nerek. Jeśli jednoczesne stosowanie perindoprylu i któregokolwiek z powyższych środków jest uznane za uzasadnione, należy stosować je ostrożnie i z częstym monitorowaniem poziomu potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą, którzy przyjmują doustne leki obniżające poziom glukozy lub insulinę, należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi w pierwszym miesiącu terapii inhibitorami ACE (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lit. Jednoczesne stosowanie litu i perindoprylu zazwyczaj nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z diuretykami zatrzymującymi potas, suplementami diety zawierającymi potas lub zastępcami soli zawierającymi potas nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia przetężenia tętniczego, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli leczenie z jednoczesnym stosowaniem dwóch blokerów RAAS jest uznane za absolutnie konieczne, może być stosowane wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, dokładnym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerczką cukrzycową.

Pierwotny hiperaldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u takich pacjentów.

Składniki pomocnicze. Preparat zawiera laktozę, dlatego pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub całkowitą niedoborem laktozy nie zaleca się przyjmowania perindoprylu tert-butylaminy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w czasie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Lek jest przeciwwskazany kobietom w ciąży lub kobietom planującym zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wystąpienia efektu teratogennego w wyniku przyjmowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne, dlatego nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży prowadzi do toksyczności płodu i toksyczności noworodkowej.

Jeśli kobieta przyjmowała inhibitor ACE w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego funkcji nerek i kości czaszki u dziecka. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE w czasie ciąży, powinny być pod ścisłym nadzorem ze względu na możliwość wystąpienia przetężenia tętniczego.

Karmienie piersią. Nie zaleca się stosowania perindoprylu tert-butylaminy w czasie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących jego przenikania do mleka matki. W czasie karmienia piersią zaleca się przepisać leczenie alternatywne o lepiej zbadanym profilu bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Plodność. Nie stwierdzono wpływu na zdolność rozrodczą lub płodność.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn

Perindopryl tert-butylamina nie ma bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i korzystania z maszyn. Jednakże u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W rezultacie zdolność prowadzenia pojazdów lub korzystania z maszyn może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego.

Tabletki Prenelia®, 4 mg, mogą być dzielone (posiadają ryflowanie do podziału).

Tabletki Prenelia®, 8 mg, nie powinny być dzielone.

Tabletki zaleca się przyjmować 1 raz dziennie rano, przed posiłkiem.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od profilu pacjenta, wartości ciśnienia tętniczego oraz odpowiedzi na leczenie (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Nadciśnienie tętnicze

Perindopryl tert-butylamina może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z lekami innych klas środków przeciwnadciśnieniowych.

Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg, przyjmowane 1 raz dziennie rano.

Pacjenci z wysoką aktywnością RAAS (szczególnie pacjenci z nadciśnieniem naczyniowo-nerek, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolnością serca lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) mogą doświadczyć nadmiernej hipotensji po przyjęciu pierwszej dawki. Takim pacjentom zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 2 mg (½ tabletki leku Prenelia®, 4 mg) i rozpoczęcie terapii pod opieką lekarza.

Dawkę można zwiększyć do 8 mg 1 raz dziennie po miesiącu leczenia.

Na początku stosowania perindoprylu tert-butylaminy może wystąpić hipotensja objawowa, co jest bardziej prawdopodobne u pacjentów stosujących jednocześnie diuretyki. Takim pacjentom należy zaczynać leczenie perindoprylem z ostrożnością, ponieważ mogą mieć niedobór wody i/lub soli.

Jeśli to możliwe, należy przerwać stosowanie diuretyku 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii perindoprylem tert-butylaminą (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać stosowania diuretyków, leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg. U takich pacjentów należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy. Dalsze zwiększanie dawki perindoprylu tert-butylaminy należy przeprowadzać w zależności od wartości ciśnienia tętniczego.

W razie potrzeby leczenie diuretykiem można wznowić.

Pacjentom w wieku podeszłym leczenie należy rozpoczynać od dawki 2 mg, którą można zwiększyć do 4 mg po miesiącu leczenia, a następnie, jeśli konieczne, do 8 mg, uwzględniając stan funkcji nerek (patrz tabela 1).

Niewydolność serca z objawami

Pacjentom z niewydolnością serca, u których perindopryl tert-butylamina jest zwykle stosowany równolegle z diuretykiem wydalanym potas lub/lub derywatkiem digitalis lub/lub blokerem β-adrenergicznym, zaleca się rozpoczęcie leczenia pod ścisłą opieką medyczną od dawki początkowej 2 mg, przyjmowanej rano. Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji, dawkę zwiększa się do 4 mg 1 raz dziennie. Następnie dawkę należy dobierać indywidualnie, w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta na leczenie.

Pacjentom z ciężką niewydolnością serca oraz innym pacjentom z grupy wysokiego ryzyka (pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i tendencją do zaburzeń poziomu elektrolitów, pacjenci otrzymujący jednoczesną terapię diuretykami i/lub lekami rozszerzającymi naczynia) leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą opieką medyczną (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia hipotensji objawowej, a mianowicie u pacjentów z niedoborem elektrolitów, z hiponatremią lub bez niej, pacjentów z hipowolemią lub tych, którzy otrzymywali intensywne leczenie diuretykami, należy skorygować powyższe stany, jeśli to możliwe, przed przepisaniem leku. Ciśnienie tętnicze, funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy należy dokładnie kontrolować zarówno przed, jak i w trakcie leczenia (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu

Zalecana dawka początkowa wynosi 2 mg (½ tabletka leku Prenelia®, 4 mg) 1 raz dziennie rano. Po 2 tygodniach leczenia dawkę zwiększa się do 4 mg (1 tabletka leku Prenelia®, 4 mg) 1 raz dziennie rano.

Jeśli po 2 tygodniach leczenia lekiem Prenelia®, 4 mg, pacjent wymaga dodatkowej kontroli ciśnienia tętniczego, można przepisać indapamid w dawce 1 tabletka dziennie. Leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie od 2 tygodni do kilku lat po pierwotnym udarze.

Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z dokumentalnie potwierdzoną stabilną chorobą wieńcową

Długotrwałe leczenie lekiem Prenelia®, 8 mg (1 tabletka dziennie), zmniejsza ryzyko zawału mięśnia serca i niewydolności serca (na podstawie 4-letniego badania EUROPA).

Leczenie należy rozpocząć od leku Prenelia®, 4 mg (1 tabletka dziennie, rano). Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji i z uwzględnieniem funkcji nerek, dawkę zwiększa się do 8 mg na długotrwałe przyjmowanie leku Prenelia®, 8 mg, 1 tabletka dziennie, rano.

Pacjentom w wieku podeszłym, u których potwierdzono CHD, leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (½ tabletka leku Prenelia®, 4 mg) 1 raz dziennie rano; po tygodniu dawkę zwiększa się do 4 mg (1 tabletka leku Prenelia®, 4 mg); po 2 tygodniach, z uwzględnieniem funkcji nerek, dawkę zwiększa się do 8 mg (Prenelia®, 8 mg, 1 tabletka dziennie) (patrz tabela 1) na potrzeby długotrwałego leczenia. Zwiększenie dawki jest możliwe tylko przy dobrej tolerancji poprzedniej dawki.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek powinno opierać się na klirensie kreatyniny, jak podano w tabeli 1.

Tabela 1

Dobór dawek przy niewydolności nerek

٭Klirens dializy perindoprylatu wynosi 70 ml/min. Pacjentom poddawanym hemodializie dawkę leku należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Pacjenci z niewydolnością wątroby nie wymagają dostosowania dawki leku (patrz sekcje „Farmakokinetyka” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Dlatego nie zaleca się stosowania perindoprylu tert-butylaminy u dzieci.

Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania perindoprylu są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować: hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadwentylację, tachykardię, przyspieszone tętno, bradykardię, zawroty głowy, niepokój, kaszel.

W przypadku przedawkowania zaleca się wstrzykiwanie dożylnie roztworu chlorku sodu 0,9% (9 mg/ml). W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z niskim położeniem głowy. Jeśli jest to możliwe, należy podać infuzję angiotensyny I i/lub wstrzyknąć dożylnie katecholaminy. Perindopryl można usunąć z obiegu ogólnoustrojowego za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku wystąpienia bradykardii opornej na leczenie, wskazane jest zastosowanie sztucznego stymulatora serca. Konieczne jest ciągłe monitorowanie podstawowych wskaźników czynności życiowych, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w osoczu krwi.

Niepożądane działania

Profil bezpieczeństwa perindoprylu jest zgodny z profilem bezpieczeństwa inhibitorów ACE. Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych perindoprylu to: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zawroty głowy (vertigo), zaburzenia wzroku, szum w uszach, hipotensja tętnicza, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcia, biegunka, zaburzenia smaku (dysgeuzja), niestrawność, nudności, wymioty, świąd, wysypka, wysypka makulopapularna, skurcze mięśni oraz osłabienie (astenia).

Podczas badań klinicznych oraz stosowania po rejestracji obserwowano poniżej wymienione działania niepożądane z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych), jak podano w tabeli 2.

Tabela 2

*Częstotliwość działań niepożądanych wykrytych na podstawie doniesień spontanicznych została obliczona na podstawie danych z badań klinicznych.

Badania kliniczne

Podczas okresu randomizacji w badaniu EUROPA zebrano informacje wyłącznie o poważnych przypadkach działań niepożądanych. U niewielkiej liczby pacjentów zaobserwowano poważne działania niepożądane: 16 (0,3 %) spośród 6122 pacjentów w grupie perindoprylu oraz 12 (0,2 %) spośród 6107 pacjentów w grupie placebo. U pacjentów otrzymujących perindopryl hipotensja tętnicza wystąpiła u 6 pacjentów, obrzęk naczynioruchowy – u 3 pacjentów, a nagłe zatrzymanie serca – u 1 pacjenta. Spośród pacjentów, którzy przestali uczestniczyć w badaniu, 6,0 % (n = 366) skarżyło się na kaszel, hipotensję tętniczą lub jakiekolwiek inne nietolerancje perindoprylu w porównaniu do 2,1 % (n = 129) pacjentów przyjmujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze, 3 blistery w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności wytwórcy

Ukraina, 01032, Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.