Pregabalin-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pregabalin-Darnytsia (Pregabalin-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: pregabalin;

1 ml roztworu zawiera 20 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: metylo-p-hydroksybenzoan (E 218), propylo-p-hydroksybenzoan (E 216), dwuhydrazyn fosforan sodu dwuwodny, fosforan disodowy, sukralozę, aromat jagodowy, wodę oczyszczoną.

Postać farmaceutyczna. Roztwór doustny.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe. Pregabalin. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalin, która jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalin wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny *

Podczas badań wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neurytalgi poherpesowej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność pregabaliny w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem dawkowania pregabaliny 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem dawkowania 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % w skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawę taką zaobserwowano u 33 % pacjentów oraz u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W trakcie kontrolowanego badania klinicznego bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % w skali oceny bólu.

• Epilepsja *

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem dawkowania 2 razy na dobę lub 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci do 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów padaczkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją, wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych u dzieci występują częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg na dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg na dobę) lub placebo. Odsetek pacjentów z redukcją napadów częściowych o co najmniej 50 % w porównaniu z poziomem wyjściowym wyniósł 40,6 % u pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), 29,1 % u pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz 22,6 % u tych, którzy przyjmowali placebo.

W 14-dniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dziennej częstości napadów na poziomie wyjściowym i na wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszono logarytmicznie przekształconą częstość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223), pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazano poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo 219 pacjentom z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi (w wieku od 5 do 65 lat, z których 66 miało od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksimum 300 mg na dobę), 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg na dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Odsetek pacjentów z co najmniej 50 % zmniejszeniem częstości napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych wyniósł odpowiednio 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % dla pregabaliny 5 mg/kg/dobę, pregabaliny 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą)

Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem dawkowania 2 razy na dobę. Stosowanie pregabaliny nie osiągnęło porównywalnej skuteczności w porównaniu z lamotrygyną, zgodnie z oceną po 6 miesiącach w punkcie końcowym – brakiem napadów padaczkowych. Pregabalin i lamotrygyna były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z podwójnie ślepej fazie zapobiegania nawrotom trwającej 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego zgodnie ze skalą Hamiltona oceny lękliwości (HAM-A) zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % w ogólnej liczbie punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromyalgia *

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepej, kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromyalgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 określonych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu w wizualnej analogowej skali. Poprawę dodatkowo wykazano w ogólnej ocenie pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromyalgii.

Dzieci. Przeprowadzono badanie kontrolowane placebo trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku od 12 do 17 lat z fibromyalgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce

75–450 mg na dobę. Na podstawie oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczono za pomocą

11-punktowej skali oceny) wykazano ilościowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi obserwowanymi w badaniach klinicznych były zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

• Farmakokinetyka. *

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalin jest szybko wchłaniany po podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) we krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30 % i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W trakcie badań przedklinicznych wykazano, że pregabalin przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Ustalono, że u szczurów pregabalin przenika przez łożysko i przenika do mleka w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalin nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalin ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny oznaczonej radioaktywną znacznikową około 98 % substancji radioaktywnej wydalane było z moczem w niezmienionej postaci. Część N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu pregabaliny wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9 % podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie doszło do racemizacji enancjomeru S-pregabaliny do

enancjomeru R.

Wydalanie

Pregabalin jest wydalany z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci, głównie przez nerki. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens plazmatyczny i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowanego monitorowania stężenia pregabaliny we krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny we krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny we krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ pregabalin jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby nie przeprowadzano. Ponieważ pregabalin nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalany z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny we krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax we krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynikało ze zwiększenia o 43 % klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres końcowy półwydalenia pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie analizy populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariatem dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariatem dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów do 3 miesięcy życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci starsi (od 65 roku życia)

• Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. * Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalin przenikał do mleka matki, przy czym jego średnie stężenie w stanie równowagi wynosiło około 76 % stężenia we krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ból neuropatyczny

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja

Terapia uzupełniająca napadów częściowych z drugorytną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2% dawki wydanej z moczem w formie metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej obiektem.

Badania in vivo oraz analiza populacyjna farmakokinetyki

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrygyną, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tigabina i topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki przeciwwskazane doustne, noretysteron oraz (lub) etynylowy estradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretysteronem i (lub) etynylem estradiolu nie wpływa na farmakokinetykę stanu równowagi żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu.

W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i skutków śmiertelnych u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia takich objawów obrzęku naczynioruchowego jak obrzęk twarzy, obrzęk okolicy ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększać ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w wieku podeszłym. Ponadto po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. W związku z tym pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż do momentu ustalenia, jakie efekty może wywoływać ten lek.

Zaburzenia wzroku

Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków objaw ten ustępował po kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzono badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku oraz zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; natomiast częstotliwość występowania zmian dna oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zarejestrowano przypadki wystąpienia niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Ciężkie działania niepożądane skórne (CDNS)

W związku ze stosowaniem pregabaliny rzadko zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne (CDNS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczne martwicze zapalenie skóry (TEN), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Podczas przepisywania leku Pregabalin-Darnytsia pacjentom należy poinformować o objawach i znakach oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów i znaków wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Wycofanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brak wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami poprzez dodanie pregabaliny do terapii w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, nadmierna potliwość, zawroty głowy oraz myśli samobójcze, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Przewlekła niewydolność serca

Zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w wieku podeszłym z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspolniskowych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano ciężkie przypadki depresji oddychania związane ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, z niewydolnością nerek, z jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz pacjenci w wieku podeszłym mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Pacjentom tym może być potrzebne dostosowanie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki***”***).

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leki przeciwpadaczkowe wskutek różnych wskazań. Wyniki metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazały również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

W związku z tym należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skorzystać z pomocy medycznej.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół jelitowy, niedrożność paralityczna, zaparcia) podczas stosowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Podczas jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć działania zapobiegające zaparciom (szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym i młodych kobiet).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny w połączeniu z opioidami ze względu na ryzyko depresji funkcji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu przypadków-kontrolnych osób stosujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów stosujących pregabalinę jednocześnie z opioidem w porównaniu z takim ryzykiem przy stosowaniu wyłącznie opioidów (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,51 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy monitorować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zgłaszano przypadki uzależnienia, przekraczania dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Stosowanie pregabaliny w I trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u przyszłego dziecka. Lek Pregabalin-Darnytsia nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia pregabaliną.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Lek zawiera metylo-p-hydroksybenzoesan (E 218) i propylo-p-hydroksybenzoesan (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwie opóźnione).

Ten lek zawiera niewielką ilość (mniej niż 100 mg/na dawkę) etanolu, który wchodzi w skład substancji zapachowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Wykazano, że pregabalinę przenika przez łożysko u szczurów. Pregabalin może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady wrodzone (WW)

Dane z obserwacyjnego badania skandynawskiego z udziałem ponad 2700 ciężarnych kobiet, które stosowały pregabalinę w I trymestrze, wykazały większą częstość występowania poważnych wad wrodzonych u dzieci (żywo urodzonych lub martwo urodzonych), które były narażone na działanie pregabaliny w okresie wewnątrzmacicznym, w porównaniu z populacją dzieci, które nie były na nią narażone (5,9 % vs 4,1 %).

Ryzyko rozwoju poważnych wad wrodzonych u dzieci, które były narażone na działanie pregabaliny w I trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z populacją dzieci, które nie były na nią narażone (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)), oraz w porównaniu z populacją, która była narażona na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza specyfiki wad wrodzonych wykazała wyższe ryzyko rozszczepów twarzy i oczu, wad układu nerwowego lub układu moczowo-płciowego, jednak wskaźniki były niskie, a oszacowania niedokładne.

Preparat Pregabalin-Darnytsia nie powinien być stosowany w okresie ciąży bez pilnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Pregabalin przenika do mleka matki. Wpływ pregabaliny na noworodki/dzieci w wieku niemowlęcym jest nieznany. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu terapii pregabaliną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego oceny wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg/dobę. Po 3 miesiącach stosowania leku nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami. Może powodować zawroty głowy i senność, które wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami. W związku z tym pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożonym sprzętem i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż do momentu ustalenia, czy lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Ten lek przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania. W celu zapewnienia dokładnego dawkowania opakowanie zawiera strzykawkę dawkującą.

Dawki

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg (od 7,5 ml do 30 ml) na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg (15 ml) na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg (30 ml) na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg (7,5 ml) na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg (15 ml) na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg (30 ml) na dobę.

Zespół lękowy ogólny

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można zmieniać w zakresie 150–600 mg (7,5–30 ml) na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg (7,5 ml) na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg (15 ml) na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg (22,5 ml) na dobę. Jeszcze po jednym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg (30 ml) na dobę.

Fibromialgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 (15 ml) do 450 mg (22,5 ml) na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy dziennie (po 3,75 ml) lub 150 mg (7,5 ml) na dobę. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy dziennie (po 7,5 ml) lub 300 mg (15 ml) na dobę w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg (15 ml) na dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy dziennie (po 11,25 ml) lub 450 mg (22,5 ml) na dobę. Choć istnieją badania dotyczące stosowania dawki 600 mg (30 ml) na dobę, brak dowodów na dodatkową korzyść z jej stosowania; ponadto dawka ta charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na występowanie działań niepożądanych zależnych od dawki, stosowanie dawek wyższych niż 450 mg (22,5 ml) na dobę nie jest zalecane. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie z moczem, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabalinem

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalinem należy przerywać stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej formie głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszać indywidualnie, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podawać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela).

Tabela

Dostosowanie dawki pregabaliny zgodnie z funkcją nerek

* Całkowitą dawkę dobową (mg/24 godz.) należy podzielić na kilka dawkowań zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawkę dodatkową stanowi dodatkowa dawka pojedyncza.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z powodu zaburzeń funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania

1. Otworzyć pokrywkę fiolki i zdjąć ochronny kapturzek z dozownika strzykawki (ryc. 1).
2. Wprowadzić dozownik strzykawki do adaptera, odwrócić fiolkę do góry nogami i nabrać wymagany objętość leku (ryc. 2 i 3).
3. Wyjąć napełnioną strzykawkę z fiolki w pozycji pionowej (ryc. 4).
4. Umieścić dozownik strzykawki w jamie ustnej, a następnie powoli wciskając tłoczek, wlać zawartość strzykawki (ryc. 5).
5. Powtarzać kroki od 2 do 4 w miarę potrzeby, aż do osiągnięcia wymaganej dawki.
6. Po zastosowaniu fiolkę należy zamknąć, zakręcić pokrywkę (adapter pozostaje na miejscu). Dozownik strzykawki należy przemyć wodą, osuszyć i zakryć ochronnym kapturkiem (ryc. 6).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Dotychczasowa dostępna informacja została przedstawiona w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na jej podstawie niemożliwe jest udzielenie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Zgłaszano również przypadki drgawek.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Efekty uboczne.

W programie badań klinicznych pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnych, ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej notowanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj lekkiego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu efektów ubocznych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% wśród pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstszymi efektami ubocznymi prowadzącymi do przerwania leczenia w grupie przyjmującej pregabalinę były zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta. Efekty uboczne są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie efekty uboczne są uporządkowane według stopnia nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem podstawowej choroby i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości efektów ubocznych ogólnie oraz efektów ubocznych ze strony OUN, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu pregabaliny na rynek są dalej wymienione kursywą.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oka, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości wzroku, ból oka, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierna produkcja łez, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, fotofobia, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szlana, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, ekzoftalmia, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek, zapalenie ucha środkowego.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i narządu równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ściskania w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, wzdychanie, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: osłabienie oddychania.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zespół okresowy.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia układu pokarmowego

Często: zwiększone apetyt.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezje, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonie, utratą przytomności, nadmierna aktywność psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, niestagmus, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedowolstwo, apatia, parestezje w okolicy ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalguzja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Zaburzenia psychiczne

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zmiany nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększone libido, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie.

Zaburzenia ze strony serca

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowa bradykardia, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia naczyniowe

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego

Rzadko: neutropenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierna potliwość, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespoł Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy, pot zimny, zapalenie naskórka egzfoliatywne, zapalenie naskórka typu likenoidalnego, melanoza, zaburzenia paznokci, wysypka plamica, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból piersi, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasadki.

Zaburzenia ogólne

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe odczucia, zwiększona zmęczliwość.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, osłabienie, ogólne osłabienie, niedowolstwo, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała.

Bardzo rzadko: obniżenie poziomu leukocytów we krwi.

* Zwiększenie aktywności alaninotransaminazy i asparaginianotransaminazy.

U niektórych pacjentów po odstawieniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie reakcje jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, niepokój, depresja, ból, nadmierna potliwość, zawroty głowy oraz myśli samobójcze, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstszymi efektami ubocznymi obserwowanymi w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną były senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększone apetyt, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstszymi efektami ubocznymi obserwowanymi w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną były senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych efektów ubocznych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu butelki – 30 dni.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 200 ml w butelce z adapterem, zamkniętej kapslem z kontrolą pierwszego otwarcia; 1 butelka z dawkującym strzykawką w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Farmaaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.