Pompezo

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Pompezo (Pompezo)

Skład:

substancja czynna: ezomeprazol;

1 fiolka zawiera ezomeprazolu (w postaci ezomeprazolu sodu) 40 mg;

substancje pomocnicze: edetat sodu, wodorotlenek sodu.

Postać farmaceutyczna. Liofilizat do sporz¹dzania roztworu do wstrzykiwań i do przetaczania.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany bia³ego koloru; sporz¹dzony roztwór: przezroczysty, bezbarwny lub lekko ¿ó³ty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu choroby peptycznej i refluksu ¿o³¹dkowo-prze³yku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC05.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Esomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki specyficznemu, skierowanemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej (IPP) komórek okładzinowych. Zarówno izomer R, jak i S omeprazolu wykazują podobną aktywność farmakodynamiczną.

Mechanizm działania. Esomeprazol jest słabą zasadą, która koncentruje się i przekształca w formę aktywną w silnie kwaśnym środowisku kanałów sekretycznych komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę protonową – i tłumi wydzielanie kwasu zarówno podstawowe, jak i stymulowane.

Efekty farmakodynamiczne. Po 5 dniach doustnego przyjmowania esomeprazolu w dawkach 20 mg i 40 mg poziom pH w żołądku utrzymywał się powyżej 4 odpowiednio średnio przez 13 godzin i 17 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu u pacjentów z objawową chorobą refluksową przełyku (GERD). Działanie esomeprazolu po podaniu doustnym i dożylnej jest podobne.

Za pomocą takiego pośredniego parametru stężenia leku we krwi, jak pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” (AUC), wykazano zależność między hamowaniem wydzielania kwasu a AUC po doustnym podaniu esomeprazolu.

Po dożylnej podaniu esomeprazolu w dawce 80 mg w postaci bolusu dożylnego o czasie trwania 30 minut, a następnie w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 8 mg/h przez 23,5 godziny u zdrowych ochotników, poziom pH w żołądku powyżej 4 i powyżej 6 utrzymywał się średnio odpowiednio przez 21 godzin i 11–13 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu.

Po doustnym podaniu esomeprazolu w dawce 40 mg u około 78 % pacjentów z zapaleniem przełyku spowodowanym refluksiem uzyskano wyleczenie po 4 tygodniach, a u 93 % – po 8 tygodniach leczenia.

W randomizowanym, podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym pacjentów z potwierdzonym endoskopowo krwawieniem z wrzodu żołądka lub dwunastnicy w klasach Ia, Ib, IIa lub IIb (odpowiednio 9 %, 43 %, 38 % i 10 %) według klasyfikacji Forresta, pacjentów podzielono losowo do grupy leczenia esomeprazolem (roztwór do infuzji, n = 375) lub placebo (n = 389). Po endoskopowym zatrzymaniu krwawienia pacjentom podawano esomeprazol w dawce 80 mg w postaci dożylnej infuzji trwającej 30 minut, a następnie długotrwałą infuzję z prędkością 8 mg/h, lub placebo przez 72 godziny. Po początkowym 72-godzinnym okresie wszyscy pacjenci byli przenoszeni na doustne przyjmowanie esomeprazolu w dawce 40 mg przez 27 dni w celu hamowania wydzielania kwasu. Częstość nawrotu krwawienia w ciągu 3 dni wyniosła 5,9 % w grupie esomeprazolu i 10,3 % w grupie placebo. Po 30 dniach od terapii częstość nawrotów krwawienia w grupach esomeprazolu i placebo wynosiła odpowiednio 7,7 % i 13,6 %.

W trakcie leczenia lekami hamującymi sekrecję kwasu poziom gastryny we krwi wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, zwiększa się poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać 5–14 dni przed pomiarami poziomu CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA do zakresu wartości normalnych, które mogą być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP.

W trakcie długotrwałej terapii esomeprazolem u dzieci i dorosłych obserwowano zwiększenie liczby komórek typu ECL (enterochromaffin-like), co mogło być spowodowane podwyższonym stężeniem gastryny we krwi. Uważa się, że te wyniki są klinicznie nieistotne.

W trakcie długotrwałego stosowania leków hamujących sekrecję obserwowano nieco większe nasilenie powstawania kist żołądkowych. Takie zmiany są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania soku żołądkowego; są one dobro jakościowe i ustępują po zakończeniu leczenia.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego z dowolnych przyczyn, w tym w wyniku stosowania IPP, prowadzi do wzrostu liczby bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie IPP nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanych np. przez Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów – być może także przez Clostridium difficile.

Dzieci. W badaniu kontrolowanym placebo (98 chorych w wieku od 1 do 11 miesięcy) oceniano skuteczność i bezpieczeństwo leku u pacjentów z objawami i objawami GERD. Esomeprazol w dawce 1 mg/kg raz dziennie podawano doustnie przez 2 tygodnie (faza otwarta), a następnie 80 pacjentów kontynuowało leczenie przez dodatkowe 4 tygodnie (podwójnie ślepa faza odstawienia leku). Nie zaobserwowano istotnej różnicy między esomeprazolem a placebo w osiągnięciu punktu końcowego podstawowego ani w przerwaniu leczenia z powodu nasilenia objawów.

W badaniu kontrolowanym placebo (52 pacjenci w wieku <1 miesiąca) oceniano skuteczność i bezpieczeństwo leku u pacjentów z objawami GERD. Esomeprazol w dawce 0,5 mg/kg raz dziennie podawano doustnie przez co najmniej 10 dni. Nie zaobserwowano istotnej różnicy między esomeprazolem a placebo w odniesieniu do punktu końcowego podstawowego – zmiany liczby przypadków objawów GERD – w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Wyniki uzyskane w badaniach z udziałem dzieci wskazują, że dawki esomeprazolu 0,5 mg/kg i 1,0 mg/kg u niemowląt w wieku <1 miesiąca i 1–11 miesięcy odpowiednio zmniejszają średni procent czasu, w którym pH w przełyku jest < 4,0. Profil bezpieczeństwa stosowania leku był podobny do takiego u dorosłych.

W badaniu przeprowadzonym wśród pacjentów pediatrycznych z GERD (w wieku od <1 do 17 lat), którzy otrzymywali długotrwałe leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP), u 61 % dzieci zaobserwowano łagodne hiperplazje komórek ECL, których znaczenie kliniczne było nieznane; nie odnotowano rozwoju zapalenia żołądka atroficznego ani guzów karcynoidowych.

Farmakokinetyka

Rozkład. U zdrowych ochotników objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi około 0,22 l/kg masy ciała. Esomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97 %.

Metabolizm. Esomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu esomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie metabolitów hydroksy- i desmetylowych esomeprazolu. Pozostała część metabolizmu jest zapewniona przez inną izoformę, CYP3A4, odpowiedzialną za powstawanie esomeprazolu sulfonu, głównego metabolitu we krwi.

Eliminacja. Poniższe parametry odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19, tzn. farmakokinetykę szybkich metabolizatorów.

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 17 l/h po dawce pojedynczej i około 9 l/h po dawkowaniu wielokrotnym. Okres półtrwania (t½) esomeprazolu we krwi wynosi około 1,3 godziny po wielokrotnym stosowaniu raz dziennie.

Esomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami; nie obserwuje się tendencji do jego akumulacji w organizmie przy stosowaniu raz dziennie.

Główne metabolity esomeprazolu nie wpływają na wydzielanie soku żołądkowego. Prawie 80 % doustnej dawki esomeprazolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, reszta – z kałem. Mniej niż 1 % pierwotnej substancji wydala się z moczem.

Linowość/nielinowość. AUC wzrasta po wielokrotnym podawaniu esomeprazolu. Wzrost ten zależy od dawki i prowadzi do powstania nieliniowej zależności między dawką a AUC po wielokrotnym podawaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika z obniżenia metabolizmu presystemowego i klirensu ogólnoustrojowego, spowodowanego najprawdopodobniej hamowaniem enzymu CYP2C19 przez esomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy.

Po wielokrotnym podawaniu esomeprazolu w dawkach 40 mg w postaci wstrzyknięć dożylnych, średnie maksymalne stężenie esomeprazolu we krwi (Cmax) wynosi około 13,6 μmol/l. Średnie Cmax po podaniu odpowiednich dawek doustnych wynosi około 4,6 μmol/l. Mniejszy wzrost (około 30 %) AUC obserwuje się po dożylnej podaniu w porównaniu z doustnym. Zaobserwowano liniowy, zależny od dawki wzrost AUC po podaniu esomeprazolu w postaci 30-minutowej infuzji dożylnej (w dawkach 40 mg, 80 mg lub 120 mg), a następnie po podaniu w postaci długotrwałej infuzji (z prędkością 4 mg/h lub 8 mg/h) przez 23,5 godziny.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci z polimorfizmem enzymu CYP2C19. Oколо 2,9 ± 1,5 % populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i określa się ich jako wolnych metabolizatorów. U takich osób metabolizm esomeprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym podawaniu esomeprazolu w dawce 40 mg raz dziennie średnie AUC było o około 100 % wyższe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie Cmax było podwyższone o około 60 %. Podobne różnice obserwowano również po dożylnej podaniu esomeprazolu. Różnice te nie wymagają zmiany dawkowania esomeprazolu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Metabolizm esomeprazolu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby może być zaburzony. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby szybkość metabolizmu jest obniżona, w wyniku czego AUC esomeprazolu wzrasta dwukrotnie. Dlatego pacjentom z GERD i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki 20 mg. Pacjentom z krwawiącym wrzodem i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej 80 mg, podawanie esomeprazolu w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością maksymalnie 4 mg/h przez 71,5 godziny może być wystarczające. Esomeprazol ani jego główne metabolity nie wykazują tendencji do akumulacji przy stosowaniu raz dziennie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów esomeprazolu, ale nie za wydalanie głównej substancji, nie oczekuje się zmian metabolizmu esomeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym. Metabolizm esomeprazolu nieznacznie zmienia się u pacjentów w wieku podeszłym (71–80 lat).

Różnice płciowe. Po jednorazowym podaniu esomeprazolu w dawce 40 mg średnie AUC u kobiet jest o około 30 % wyższe niż u mężczyzn. Nie obserwuje się różnicy zależnej od płci po wielokrotnym podawaniu esomeprazolu raz dziennie. Podobne różnice obserwowano po dożylnej podaniu esomeprazolu. Różnice te nie wymagają zmiany dawkowania esomeprazolu.

Dzieci. W randomizowanym, otwartym, międzynarodowym badaniu wielokrotnych dawek esomeprazol podawano przez 3-minutowe wstrzyknięcie raz dziennie przez 4 dni. W badaniu wzięło udział łącznie 59 dzieci w wieku od 0 do 18 lat, z których 50 (w tym 7 dzieci w wieku od 1 do 5 lat) ukończyło badanie i na podstawie których oceniono farmakokinetykę esomeprazolu.

W tabeli 1 przedstawiono wyniki wpływu systemowego esomeprazolu po dożylnej podaniu przez 3-minutowe wstrzyknięcie u pacjentów pediatrycznych i zdrowych dorosłych ochotników. Wartości w tabeli 1 podano jako średnie geometryczne (zakres). Dawka 20 mg dla dorosłych była podawana przez 30-minutową infuzję. Maksymalne stężenie równowagowe leku we krwi (Css,max) oceniano 5 minut po podaniu dawki u dzieci we wszystkich grupach wiekowych, a u dorosłych pacjentów – 7 minut po podaniu dawki 40 mg i po zakończeniu infuzji w dawce 20 mg.

Tabela 1

* Grupa wiekowa od 0 do 1 miesiąca obejmowała pacjentów ze skorygowanym wiekiem (suma wieku wewnątrzmacicznego i wieku po urodzeniu w pełnych tygodniach) ≥ 32 pełne tygodnie i < 44 pełne tygodnie. Grupa wiekowa od 1 do 11 miesięcy obejmowała pacjentów ze skorygowanym wiekiem ≥ 44 pełne tygodnie.

** Wykluczono dwóch pacjentów: jeden najprawdopodobniej z powodu obniżonej aktywności izoenzymu CYP2C19, drugi — z powodu współbieżnego stosowania inhibitora izoenzymu CYP3A4.

Zgodnie z opracowanym modelem, Css,max po wewnątrzżylnym podaniu esomeprazolu w formie 10-minutowej, 20-minutowej i 30-minutowej infuzji zmniejszy się średnio odpowiednio o 37–49 %, 54–66 % oraz 61–72 % we wszystkich grupach wiekowych i grupach dawkowania w porównaniu ze wartością Css,max po 3-minutowej iniekcji.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Dorośli

• Stosować w terapii antysekretoryjnej, gdy nie można zastosować drogi doustnej, na przykład:

• w przypadku choroby refluksowej przełyku (GERD) u pacjentów z przełytem erozyjnym i/lub ciężkimi objawami refluksu;

• w leczeniu ran żołądka związanych z terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID);

• w zapobieganiu ranom żołądka i dwunastnicy związanych z terapią NSAID u pacjentów z wysokim ryzykiem.

• Stosować w profilaktyce nawrotu krwawienia u pacjentów po endoskopowym leczeniu ostrego krwawienia spowodowanego raną żołądka lub dwunastnicy.

Dzieci w wieku od 1 do 18 lat

• Stosować w terapii antysekretoryjnej, gdy nie można zastosować drogi doustnej, na przykład:

• w przypadku choroby refluksowej przełyku (GERD) u pacjentów z przełytem refluksowym erozyjnym i/lub ciężkimi objawami refluksu.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, inne zastąpione benzimidazole lub inne składniki leku.
• Jednoczesne stosowanie z nelfinawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Inhibitory proteazy

Zauważono interakcję omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizmy tych interakcji nie są zawsze znane. Podwyższenie pH soku żołądkowego w czasie terapii omeprazolem może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne mechanizmy interakcji są możliwe poprzez hamowanie CYP2C19.

Obserwowano obniżenie stężenia atazanawiru i nelfinawiru w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników powodowało istotne zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, Cmax i minimalnego stężenia w osoczu (Cmin) o około 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję atazanawiru.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu w dawce 20 mg na dobę z atazanawirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników zmniejszało AUC atazanawiru o około 30% w porównaniu z AUC uzyskanym przy stosowaniu atazanawiru 300 mg/rytonawir 100 mg bez omeprazolu (w dawce 20 mg na dobę).

Jednoczesne stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg na dobę zmniejszało średnie wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39%, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 — o 75–92%.

Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i atazanawiru (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zauważono wzrost stężenia w osoczu (80–100%) saquinawiru (w połączeniu z rytonawirem) przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem (w dawce 40 mg na dobę).

Omeprazol (w dawce 20 mg na dobę) nie wpływał na AUC darunawiru (w połączeniu z rytonawirem) ani amprenewiru (w połączeniu z rytonawirem).

Ezomeprazol (w dawce 20 mg na dobę) nie wpływał na AUC amprenewiru (w połączeniu z rytonawirem lub samodzielnie).

Stosowanie omeprazolu (w dawce 40 mg na dobę) nie zmieniało AUC lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Metotreksat

U niektórych pacjentów obserwowano wzrost stężenia metotreksatu w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorem pompy protonowej (IPP). Przy stosowaniu metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe przerwanie stosowania ezomeprazolu.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu zaobserwowano zwiększenie stężenia takrolimusu w osoczu. W przypadku jednoczesnego stosowania należy przeprowadzać wzmocniony monitoring stężenia takrolimusu w osoczu, funkcji nerek (klirens kreatyniny) oraz, w razie potrzeby, dostosować dawkę takrolimusu.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Hamowanie kwasowości żołądka podczas leczenia ezomeprazolem i innymi IPP może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Tak jak w przypadku innych środków obniżających kwasowość w żołądku, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol, a także erlotynib może się zmniejszać, podczas gdy wchłanianie takich leków jak dicygoxyna może wzrastać podczas leczenia ezomeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (w dawce 20 mg na dobę) i dicygoxyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność dicygoxyny o 10% (u 2 z 10 badanych osób — do 30%). Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem dicygoxyny. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu wysokich dawek ezomeprazolu u pacjentów w podeszłym wieku. Konieczny jest wzmocniony terapeutyczny monitoring leku dicygoxyna.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol hamuje CYP2C19 — główny enzym metabolizujący ezomeprazol. Dlatego przy łączeniu ezomeprazolu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, citalopram, imipramina, klozaprymina, fenytoina, stężenia tych leków w osoczu mogą wzrastać i może być konieczne zmniejszenie ich dawek. Badania interakcji in vivo z zastosowaniem postaci do wstrzykiwania dożylnej w wysokich dawkach (80 mg+8 mg/godz.) nie przeprowadzono. Wpływ ezomeprazolu na leki metabolizowane przez CYP2C19 w takim trybie leczenia może być bardziej wyrażony, i należy pilnie obserwować pacjentów pod kątem wystąpienia działań niepożądanych w trakcie 3-dniowego okresu wstrzykiwania dożylnego ezomeprazolu.

Diazepam

Jednoczesne doustne stosowanie ezomeprazolu (w dawce 30 mg) prowadziło do zmniejszenia klirensu diazepamu, substratu CYP2C19, o 45%.

Fenytoina

Przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ezomeprazolu (w dawce 40 mg) u chorych na padaczkę zaobserwowano wzrost Cmin fenytoiny w osoczu o 13%. Zaleca się kontrolowanie stężenia fenytoiny w osoczu na początku i po zakończeniu terapii ezomeprazolem.

Worykonazol

Stosowanie omeprazolu (w dawce 40 mg raz na dobę) zwiększało Cmax i AUC worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Cilostazol

Omeprazol, jak również ezomeprazol, działają jako inhibitory CYP2C19. W trakcie badania krzyżowego stosowanie omeprazolu (w dawce 40 mg) zdrowym ochotnikom zwiększało Cmax i AUC cilostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów — odpowiednio o 29% i 69%.

Cisapryda

U zdrowych ochotników przy jednoczesnym doustnym stosowaniu z ezomeprazolem (w dawce 40 mg) AUC wzrastała o 32%, a okres t½ wzrastał o 31%, ale nie zaobserwowano istotnego wzrostu Cmax cisaprydy. Nie zaobserwowano również istotnego wydłużenia interwału QTc, które obserwowano przy monoterapii cisaprydą, przy jednoczesnym stosowaniu cisaprydy z ezomeprazolem.

Warfaryna

W badaniu klinicznym wykazano, że przy jednoczesnym doustnym stosowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg u pacjentów leczonych warfaryną czas krzepnięcia pozostał w dopuszczalnych granicach. Jednak w okresie pozarejestracyjnym zgłoszono kilka przypadków klinicznie istotnego wzrostu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) podczas jednoczesnego doustnego stosowania tych leków. Zaleca się monitorowanie INR na początku i po zakończeniu jednoczesnego stosowania ezomeprazolu w trakcie terapii warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

Klopidogrel

Wyniki badań farmakokinetycznych (PK) / farmakodynamicznych (PD) dotyczących interakcji między klopidogrelem (dawka ładunkowa 300 mg / dawka utrzymująca 75 mg na dobę) i ezomeprazolem (doustnie w dawce 40 mg na dobę), uzyskane w badaniach z udziałem zdrowych ochotników, wykazały zmniejszenie AUC aktywnego metabolitu klopidogrelu średnio o 40% i zmniejszenie maksymalnego wskaźnika inhibicji (wywołanej ADP [adenozynodifosforanem]) agregacji płytek średnio o 14%.

Podczas badania z udziałem zdrowych ochotników, gdy klopidogrel stosowano razem z ezomeprazolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w stałej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu z zastosowaniem klopidogrelu jako monoterapii, zaobserwowano zmniejszenie AUC aktywnego metabolitu klopidogrelu o prawie 40%. Jednak maksymalne poziomy inhibicji (wywołanej ADP) agregacji płytek u tych osób były takie same w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z ezomeprazolem i ASA.

W obserwacyjnych i badaniach klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych aspektów interakcji PK/PD ezomeprazolu w odniesieniu do głównych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Leki hamujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ezomeprazol metabolizuje się przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne doustne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 klaritromycyny (w dawce 500 mg 2 razy na dobę) prowadzi do podwojenia AUC ezomeprazolu. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora kombinowanego CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do wzrostu AUC ezomeprazolu więcej niż 2-krotnie. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 worykonazol powodował wzrost AUCτ omeprazolu o 280%. Korekta dawki ezomeprazolu zazwyczaj nie jest potrzebna w żadnej z tych sytuacji. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby oraz w przypadku długotrwałego leczenia.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Środki indukujące aktywność CYP2C19 lub CYP3A4 lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny) mogą obniżać stężenia ezomeprazolu w osoczu poprzez przyspieszenie szybkości jego metabolizmu.

<Leki, z którymi nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina i chinidyna

Podczas badań interakcji ezomeprazol nie wywierał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny ani chinidyny.

Naproteksen lub rofekoksib

W krótkotrwałych badaniach jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z naproteksenem lub rofekoksybem nie zaobserwowano żadnej farmakokinetycznej interakcji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów alarmowych (takich jak znaczne, nieplanowane zmniejszenie masy ciała, naprzemienny wymioty, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia wrzodu żołądka należy wykluczyć chorobę nowotworową, ponieważ ezomeprazol może maskować objawy i opóźniać rozpoznanie.

Infekcje przewodu pokarmowego

Stosowanie inhibitorem pompy protonowej (IP) wiąże się z nieco zwiększonym ryzykiem infekcji przewodu pokarmowego, takich jak infekcje wywołane przez Salmonella i Campylobacter (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Ezomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu, może hamować wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to wziąć pod uwagę w przypadku leczenia pacjentów z obniżonym zapasem witaminy B12 w organizmie lub z czynnikami ryzyka zaburzeń wchłaniania tej witaminy przy długotrwałym leczeniu.

Hipomagnezemia

Przypadki ciężkiej hipomagnezemii odnotowano u pacjentów stosujących inhibitory pompy protonowej, takie jak ezomeprazol, przez co najmniej trzy miesiące, najczęściej przez okres roku. Hipomagnezemia może prowadzić do poważnych objawów, takich jak zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, a jej rozwój może być stopniowy i pozostawać niezauważony. U większości pacjentów z hipomagnezemią stan poprawił się po leczeniu uzupełniającym magnezem i zaprzestaniu stosowania inhibitorów pompy protonowej. U pacjentów, u których przewiduje się długotrwałą terapię, lub u tych, którzy stosują inhibitory pompy protonowej w połączeniu z doustnym cyfoglinem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), zaleca się pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami pompy protonowej oraz okresowe kontrole stężenia magnezu w trakcie terapii.

Ryzyko złamania

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu w wysokich dawkach i przez dłuższy okres (>1 rok), nieco zwiększają ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań przeglądowych wskazują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamania od 10% do 40%. Część tego zwiększenia może wynikać z innych czynników ryzyka. Pacjentów z ryzykiem osteoporozy należy leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi, a także zapewnić im odpowiednią dawkę witaminy D i wapnia.

Podostre układowe zapalenie skóry (PUS)

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego zapalenia skóry. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność zaprzestania stosowania leku. Wystąpienie podostrego układowego zapalenia skóry u pacjenta podczas poprzedniego leczenia inhibitorami pompy protonowej zwiększa ryzyko jego ponownego wystąpienia podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Stosowanie jednoczesne z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z atazanawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli stosowanie kombinacji atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej jest uznawane za konieczne, zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjenta oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru; dawkę ezomeprazolu nie należy przekraczać 20 mg.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku i na końcu terapii ezomeprazolem należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Zaobserwowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Kliniczna istotność tej interakcji nie została dokładnie ustalona. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Ciężkie reakcje skórne

W trakcie leczenia ezomeprazolem zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym eritemu wielopostaciowego (EM), zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), toksycznego nekrodermy epidermalnej (TEN) oraz reakcji skórnej z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci.

Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych EM/SJS/TEN/DRESS oraz o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej u lekarza w przypadku wystąpienia jakichkolwiek charakterystycznych objawów lub oznak.

Jeśli u pacjenta wystąpią objawy i oznaki ciężkich reakcji skórnych, należy natychmiast zaprzestać stosowania ezomeprazolu i, w razie potrzeby, zapewnić odpowiednią pomoc medyczną / dokładne monitorowanie stanu pacjenta.

Nie należy ponownie przepisywać leku pacjentom, u których wcześniej wystąpiły ciężkie reakcje skórne EM/SJS/TEN/DRESS po przyjęciu ezomeprazolu.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie ezomeprazolem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli po pośrednim pomiarze poziom CgA i gastryny nie powróci do normy, należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 14 dniach od zaprzestania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Każda fiolka leku Pompezo zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 40 mg, co oznacza, że można go uznać za lek niemający znaczącej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Do tej pory nie ma wystarczającej liczby danych dotyczących stosowania ezomeprazolu w czasie ciąży. Pewna ilość danych z badań epidemiologicznych dotyczących stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w czasie ciąży wskazuje na brak wad wrodzonych i fetotoksyczności. Badania ezomeprazolu na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego negatywnego wpływu na rozwój embrionalny/ płodowy. W badaniach racemicznej mieszaniny na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego wpływu na przebieg ciąży, poród i rozwój poporodowy. W czasie ciąży lek należy stosować z ostrożnością.

Pewna ilość danych dotyczących ciężarnych kobiet (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak efektów malformacyjnych lub toksycznego wpływu ezomeprazolu na płód / zdrowie noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu ezomeprazolu na funkcję rozrodczą spowodowanego jego działaniem toksycznym.

Czas karmienia piersią. Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Brakuje informacji o skutkach wpływu ezomeprazolu na noworodki / niemowlęta. Ze względu na to lek nie powinien być stosowany u kobiet w okresie karmienia piersią.

Plodność. Zgodnie z wynikami badań racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach, omeprazol nie wpływa na płodność przy doustnym stosowaniu.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn

Ezomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn. Zanotowano następujące działania niepożądane: zawroty głowy (rzadko) i nieostre widzenie (rzadko) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich zaburzeń pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Dorośli

Dawkowanie

Leczenie antysekretoryjne, gdy nie można stosować ezomeprazolu doustnie

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować ezomeprazolu doustnie, lek można podawać dożylnie w dawce 20–40 mg raz na dobę.

Dla pacjentów z zapaleniem przełyku spowodowanym refluksją zalecana dawka wynosi 40 mg raz na dobę.

Dla pacjentów otrzymujących leczenie objawowe choroby refluksowej dawka wynosi 20 mg raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem NLPZ typowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę.

W zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy spowodowanym terapią NLPZ pacjentom z grupy ryzyka dawka wynosi 20 mg raz na dobę.

Zwykle leczenie ezomeprazolem do wstrzykiwań dożylnych jest krótkotrwałe — pacjentów należy możliwie szybko przełożyć na doustne stosowanie tego leku.

Profilaktyka nawrotu krwawienia u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy

Po terapeutycznej endoskopii ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy podaje się 80 mg leku w postaci bolusowej infuzji trwającej 30 minut, po czym kontynuuje się podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością 8 mg/godz przez 3 doby (72 godziny).

Po leczeniu parenteralnym terapię należy kontynuować za pomocą doustnych środków hamujących sekrecję kwasu.

Sposób stosowania

Wskazówki dotyczące przygotowania roztworu wskrzeszonego podano poniżej („Wskazówki dotyczące przygotowania, stosowania i unieszkodliwiania”).

Iniekcje

Dawka 40 mg:

5 ml roztworu wskrzeszonego (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzyknięcia dożylnej trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg:

2,5 ml lub połowę roztworu wskrzeszonego (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzyknięcia dożylnej trwającego co najmniej 3 minuty. Niewykorzystany roztwór należy zniszczyć.

Infuzje

Dawka 40 mg:

roztwór wskrzeszony podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg:

połowę roztworu wskrzeszonego podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut. Niewykorzystany roztwór należy zniszczyć.

Dawka 80 mg:

roztwór wskrzeszony podaje się w postaci długotrwałej infuzji dożylnej przez 30 minut.

Dawka 8 mg/godz:

roztwór wskrzeszony podaje się w postaci długotrwałej infuzji dożylnej przez 71,5 godziny (obliczona szybkość infuzji — 8 mg/godz; termin przydatności roztworu wskrzeszonego podano w sekcji „Termin przydatności do użycia”).

Pacjenci z grup szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest konieczna korekta dawki leku. Ponieważ doświadczenie w stosowaniu ezomeprazolu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest ograniczone, lek należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

GERD: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest konieczna korekta dawki leku. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki 20 mg (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Wrzody krwawiące: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest konieczna korekta dawki leku; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej leku 80 mg, dalsze podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością 4 mg/godz przez 71,5 godziny może być wystarczające (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie jest konieczna korekta dawki leku.

Dzieci w wieku 1–18 lat

Dawkowanie

Jako lek hamujący sekrecję żołądka, gdy nie można stosować ezomeprazolu doustnie

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, w ramach pełnego okresu leczenia GERD można podawać lek parenteralnie raz na dobę (dawki podano w poniższej tabeli).

Zwykle leczenie ezomeprazolem do wstrzykiwań dożylnych powinno trwać krótko — pacjentów należy możliwie szybko przełożyć na doustne przyjmowanie ezomeprazolu.

Zalecane dawki ezomeprazolu do wstrzykiwań dożylnych

Sposób stosowania

Wskazówki dotyczące przygotowania roztworu do wstrzykiwania podano poniżej („Wskazówki dotyczące przygotowania, stosowania i unieszkodliwienia”).

Wstrzykiwania

Dawka 40 mg:

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg:

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Dawka 10 mg:

1,25 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Infuzje

Dawka 40 mg:

odtworzony roztwór podaje się w formie infuzji dożylnych trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg:

połowę odtworzonego roztworu podaje się w formie infuzji dożylnych trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Dawka 10 mg:

ćwierć odtworzonego roztworu podaje się w formie infuzji dożylnych trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Wskazówki dotyczące przygotowania, stosowania i unieszkodliwienia

Przed zastosowaniem odtworzony roztwór należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząsteczek oraz zmiany barwy. Można stosować wyłącznie przezroczysty roztwór. Roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Jeśli nie jest potrzebna cała zawartość odtworzonego fiolki, nieużywany roztwór należy zniszczyć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Roztwór do wstrzykiwań 40 mg

W celu przygotowania roztworu do wstrzykiwań (8 mg/ml) do fiolki z liofilizatem ezomeprazolu 40 mg dodać 5 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do stosowania dożylnego.

Odtworzony roztwór do wstrzykiwań jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Roztwór do infuzji 40 mg

W celu przygotowania roztworu do infuzji rozpuścić zawartość jednej fiolki ezomeprazolu 40 mg w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do stosowania dożylnego.

Roztwór do infuzji 80 mg

W celu przygotowania roztworu do infuzji rozpuścić zawartość dwóch fiol z ezomeprazolem po 40 mg w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do stosowania dożylnego.

Odtworzony roztwór do infuzji jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Dzieci. Lek można stosować dzieciom od 1. roku życia jako lek do terapii antysekrecyjnej, gdy nie jest możliwy doustny przyjmowanie ezomeprazolu.

Przedawkowanie

Do tej pory dane dotyczące celowego przedawkowania są bardzo ograniczone. Spośród objawów opisanych po doustnym przyjmowaniu ezomeprazolu w dawce 280 mg wymieniono zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowe doustne przyjmowanie 80 mg ezomeprazolu oraz podanie dożylne 308 mg ezomeprazolu w ciągu 24 godzin nie powodowały skutków ubocznych. Nie zna się specyficznego antydota. Ezomeprazol w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego jego wydalenie za pomocą dializy jest niewielkie. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe i wspomagające ogólnie.

Efekty uboczne

Do najczęściej występujących efektów ubocznych obserwowanych w badaniach klinicznych oraz w okresie po rejestracyjnym stosowania esomeprazolu należą ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Profil bezpieczeństwa esomeprazolu jest taki sam dla różnych postaci leku, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych oraz innych grup pacjentów. Nie zaobserwowano niepożądanych reakcji zależnych od dawki.

Poniżej wymieniono efekty uboczne pojawiające się podczas stosowania esomeprazolu, które były notowane lub podejrzewane w trakcie badań klinicznych przy doustnym lub dożylnej aplikacji oraz w okresie po rejestracyjnym przy doustnym stosowaniu. Reakcje podano zgodnie z częstością występowania: bardzo często (> 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko — leukopenia, trombocytopenia; bardzo rzadko — agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko — reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy (angioedema) oraz reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny.

Ze strony przemiany materii i odżywiania:

rzadko — obrzęki obwodowe; rzadko — hiponatremia; częstość nieznana — hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); ciężka postać hipomagnezemii może korelować z hipokalcemią. Hipomagnezemia może również wiązać się z hipokaliemią.

Ze strony psychiki:

rzadko — bezsenność; rzadko — pobudzenie, dezorientacja, depresja; bardzo rzadko — agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego:

często — ból głowy; rzadko — zawroty głowy, parestezje, senność; rzadko — zaburzenia smaku.

Ze strony narządu wzroku:

rzadko — nieostre widzenie.

Ze strony narządu słuchu i równowagi:

rzadko — zawroty głowy (wirujące).

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia:

rzadko — skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często — ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, polipy gruczołów trzonowych (łagodne); rzadko — suchość w ustach; rzadko — zapalenie jamy ustnej, grzybica przewodu pokarmowego; częstość nieznana — kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

rzadko — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; rzadko — zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez niej; bardzo rzadko — niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

często — reakcje w miejscu wstrzyknięcia*; rzadko — zapalenie skóry, swędzenie, wysypka, pokrzywka; rzadko — łysienie, nadwrażliwość na światło; bardzo rzadko — rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze rozwinięcie nabłonka, lekowo wywołana eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS); częstość nieznana — podostre czerwcowe toczeń skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko — złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); rzadko — ból stawów, ból mięśni; bardzo rzadko — osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego:

bardzo rzadko — zapalenie nerek typu śródmiąższowego (u niektórych pacjentów stwierdzono jednocześnie niewydolność nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

bardzo rzadko — ginekomastia.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

rzadko — niedoból, nadmierne pocenie się.

* Reakcje w miejscu wstrzyknięcia obserwowano głównie w badaniu z zastosowaniem wysokich dawek esomeprazolu przez 3 dni (72 godziny).

Nieodwracalne zaburzenia wzroku odnotowano pojedynczo u pacjentów w ciężkim stanie, którzy otrzymywali omeprazol (raceut) w postaci dożylnej, szczególnie w wysokich dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Populacja pediatryczna

Przeprowadzono randomizowane, otwarte międzynarodowe badanie mające na celu ocenę farmakokinetyki wielokrotnej dożylnej aplikacji esomeprazolu przez 4 dni z podawaniem raz na dobę u dzieci w wieku od 0 do 18 lat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Do oceny bezpieczeństwa leku włączono łącznie 57 pacjentów (8 dzieci w wieku 1–5 lat). Dane dotyczące bezpieczeństwa leku są zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa esomeprazolu, nie wykazano nowych ryzyk.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Ten lek nie powinien być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób dawkowania i dawka”.

Opakowanie. W fiolce; po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

UORLID MEDITSIN ILACH SAN. VE TIDŻ. A. Sz./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

OPZC, kwartał G.O. Pasha, 6. ulica, nr 30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turcja/

COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.