INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku POLAPRIL

Sk³ad:

substancja czynna: ramipril;

1 kapsu³ka zawiera 2,5 mg lub 5 mg lub 10 mg ramiprilu;

substancje pomocnicze: skrobia pra¿elatynizowana, żelatyna, woda oczyszczona, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czarny (E 172), indygo karmin (E 132), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postaæ leku. Kapsu³ki twarde.

G³ówne właściwości fizykochemiczne:

dla dawki 2,5 mg: twarda żelatynowa kapsu³ka nr 4, o korpusie jasnoszarego koloru z oznaczeniem „2,5” i czapce jasnozielonego koloru z oznaczeniem „R”. Kapsu³ka zawiera proszek bia³y lub prawie bia³y;

dla dawki 5 mg: twarda żelatynowa kapsu³ka nr 4, o korpusie jasnoszarego koloru z oznaczeniem „5” i czapce zielonego koloru z oznaczeniem „R”. Kapsu³ka zawiera proszek bia³y lub prawie bia³y;

dla dawki 10 mg: twarda żelatynowa kapsu³ka nr 4, o korpusie jasnoszarego koloru z oznaczeniem „10” i czapce ciemnozielonego koloru z oznaczeniem „R”. Kapsu³ka zawiera proszek bia³y lub prawie bia³y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertuj¹cego angiotensynê (ACE).

Kod ATC C09A A05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ramyprylat, aktywny metabolit ramyprylu, hamuje enzym dipeptydylocarbopeptydazę I (synonimy: enzym konwertujący angiotensynę; kinaza II). W osoczu i tkankach enzym ten katalizuje przemianę angiotensyny I w aktywną substancję zwężającą naczynia krwionośne (wazokonstryktor) – angiotensynę II, a także rozpad aktywnego wazodylatacyjnego bradykininy. Zmniejszenie powstawania angiotensyny II oraz hamowanie rozpadu bradykininy prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych.

Ponieważ angiotensyna II stymuluje również uwalnianie aldosteronu, w wyniku działania ramyprylatu zmniejsza się sekrecja aldosteronu. Wzrost aktywności bradykininy wydaje się być przyczyną efektów kardioprotekcyjnych i endoteloprotekcyjnych. Obecnie nie ustalono, w jakim stopniu wpływa to na rozwój niektórych niepożądanych działań (np. kaszlu nieproduktywnego).

inhibitory ACE są skuteczne nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których stężenie reniny we krwi jest niskie. Średnia odpowiedź na monoterapię inhibitorem ACE u chorych rasy nieczarnoskórej (zazwyczaj w populacji z nadciśnieniem tętniczym i niskim stężeniem reniny) była niższa w porównaniu z przedstawicielami innych ras.

Podawanie ramyprylu powoduje znaczące obniżenie oporu tętnic obwodowych. Ogólnie przepływ osoczowy przez nerki i szybkość filtracji kłębuszkowej nie ulegają istotnym zmianom.

Zastosowanie ramyprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego we wszystkich pozycjach ciała (w leżeniu i staniu) bez kompensacyjnego wzrostu częstości skurczów serca.

U większości pacjentów efekt przeciw nadciśnieniowy po jednorazowym doustnym podaniu dawki pojawia się po 1–2 godzinach. Maksymalny efekt jednorazowej dawki osiągany jest zazwyczaj po 3–6 godzinach i trwa zazwyczaj 24 godziny.

Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy przy długotrwałym leczeniu ramyprylem obserwuje się ogólnie po 3–4 tygodniach. Stwierdzono, że przy długotrwałej terapii utrzymuje się on przez 2 lata.

W odpowiedzi na nagłe przerwanie przyjmowania ramyprylu nie występuje szybki i silny wzrost ciśnienia tętniczego.

U pacjentów z objawami klinicznymi niewydolności serca, których leczenie rozpoczęto 3–10 dni po ostrym zawałcie mięśnia sercowego, ramypryl zmniejszał ryzyko śmiertelności o 27% w porównaniu z placebo.

U pacjentów z wyraźną nefropatią niecukrzycową lub cukrzycową ramypryl zmniejsza szybkość postępu niewydolności nerek i wystąpienia niewydolności nerek w stadium końcowym, a tym samym potrzebę przeprowadzenia dializy lub przeszczepienia nerki. U pacjentów z wczesną nefropatią niecukrzycową lub cukrzycową ramypryl zmniejsza wydalanie albumin.

Ramypryl istotnie statystycznie zmniejsza częstość wystąpienia zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu lub śmierci sercowo-naczyniowej. Ponadto ramypryl zmniejsza ogólną śmiertelność i konieczność przeprowadzenia rewaskularyzacji, a także opóźnia pojawienie się i postęp niewydolności serca. Ramypryl zmniejsza ryzyko rozwoju nefropatii w populacji ogólnej oraz u chorych na cukrzycę. Ramypryl istotnie zmniejsza również częstość występowania mikroalbuminurii. Takie efekty obserwowano u pacjentów zarówno z nadciśnieniem tętniczym, jak i z normotensją.

Farmakokinetyka. W wątrobie poprzez hydrolizę powstaje jeden aktywny metabolit ramyprylu – ramyprylat.

Biodostępność ramyprylatu po doustnym przyjęciu dawek 2,5 i 5 mg ramyprylu wynosi około 45% w porównaniu z jego dostępnością po dożylnej podaniu tych samych dawek.

Po doustnym przyjęciu 10 mg ramyprylu około 40% wydala się z kałem, 60% – z moczem.

Około 80–90% metabolitów w moczu i żółci przypada na ramyprylat lub metabolity ramyprylatu.

W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że ramypryl przenika do mleka matki.

Ramypryl szybko wchłania się po doustnym przyjęciu. Wchłanianie ramyprylu wynosi nie mniej niż 56%. Podawanie ramyprylu wraz z posiłkiem nie wykazywało istotnego wpływu na wchłanianie.

Pikowa stężenie w osoczu ramyprylu osiągane jest po 1 godzinie po doustnym przyjęciu. Okres półwylu ramyprylu wynosi około 1 godziny. Pikowe stężenie ramyprylatu w osoczu krwi obserwuje się między 2 a 4 godziną po doustnym przyjęciu ramyprylu.

Spadek stężenia ramyprylatu w osoczu krwi zachodzi w kilku fazach. Okres półwylu początkowej fazy rozprowadzenia i eliminacji wynosi około 3 godziny. Następnie następuje faza przejściowa (okres półwylu wynosi około 15 godzin), a potem faza końcowa (okres półwylu wynosi około 4–5 dni).

Obecność fazy końcowej wynika z powolnej dysocjacji ramyprylatu z bliskiego, ale nasycenego wiązania z ACE.

Po jednorazowym przyjęciu ramyprylu w dawce 2,5 mg i wyższej stan stacjonarny – gdy stężenia ramyprylatu w osoczu pozostają stałe – osiągany jest już po około 4 dniach. Po wielokrotnym podawaniu dawek efektywny okres półwylu, w zależności od dawki, wynosi 13–17 godzin.

Wiązanie ramyprylu i ramyprylatu z białkami osocza krwi wynosi odpowiednio około 73% i 56%.

U zdrowych pacjentów w wieku od 65 do 76 lat kinetyka ramyprylu i ramyprylatu jest podobna do tej obserwowanej u młodych zdrowych osób.

Przy pogorszeniu funkcji nerek wydalanie ramyprylatu z moczem zmniejsza się, klirens nerkowy ramyprylatu zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny. Powoduje to wzrost stężeń ramyprylatu w osoczu, które obniżają się znacznie wolniej niż u osób z prawidłową funkcją nerek.

Przy stosowaniu wysokich dawek (10 mg) przy zaburzonej funkcji wątroby przemiana ramyprylu na ramyprylat zachodzi później, stężenia ramyprylu w osoczu rosną, a wydalanie ramyprylatu zwalnia się.

Tak u zdrowych osób, jak i u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym po doustnym przyjęciu 5 mg ramyprylu 1 raz dziennie przez 2 tygodnie, u pacjentów z niewydolnością serca nie obserwowano istotnej akumulacji ramyprylu i ramyprylatu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych: zmniejszenie zachorowalności i śmiertelności sercowo-naczyniowej u pacjentów z:

zaawansowanymi chorobami sercowo-naczyniowymi o podłożu aterotrombotycznym (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych);
cukrzycą, u których występuje co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Leczenie choroby nerek:

wczesna cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o której świadczy występowanie mikroalbuminurii;
zaawansowana cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o której świadczy występowanie makroproteinurii, u pacjentów z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”);
zaawansowana niecukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o której świadczy występowanie makroproteinurii ≥ 3 g/na dobę (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Leczenie niewydolności serca towarzyszącej objawom klinicznym.

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca: zmniejszenie śmiertelności w ostrym okresie zawału mięśnia serca u pacjentów z objawami klinicznymi niewydolności serca, pod warunkiem rozpoczęcia leczenia ponad 48 godzin po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład leku, lub na inne inhibitory ACE (enzymu konwertującego angiotensynę) (patrz sekcja „Skład”).

W wywiadzie występowanie obrzęku naczynioruchowego (dziedzicznego, idiopatycznego lub poprzednio wystąpiłego w przebiegu stosowania inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II).

Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/valsartanem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy nerkowej przy obecności jednej funkcjonującej nerki.

Nie stosować u kobiet w ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią”).

Ramipryl nie powinien być stosowany u pacjentów z hipotensją tętniczą lub hemodynamicznie niestabilnym stanem.

Nie należy stosować razem z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy (eGFR) < 60 ml/min) (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i metod leczenia pozanaczyniowego prowadzących do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, ponieważ może to spowodować ciężkie reakcje anafilaktyczne. Metody te obejmują dializę lub hemofiltrację z użyciem określonych membran o wysokiej przepuszczalności hydraulicznej (np. poliakrylonitrylowych) oraz aferezę lipoprotein o niskiej gęstości z zastosowaniem dekstranu siarczanu.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością występowania niepożądanych zjawisk, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jedynie jednego leku oddziałującego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazane kombinacje.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Leczenie ramiprylem należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu. Leczenie sakubitrylem/valsartanem należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki ramiprylu.

Stosowanie inhibitorów ACE jednoczesne z metodami terapii pozanaczyniowej, w wyniku których dochodzi do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takimi jak dializa lub hemofiltracja z użyciem określonych membran o wysokiej intensywności przepływu (np. membrany z poliakrylonitrylu) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości z zastosowaniem dekstranu siarczanu, jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie innej membrany dializacyjnej lub zastosowanie leku z innej grupy przeciwnadciśnieniowej.

Jednoczesne stosowanie leku Polapryl z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz nie jest zalecane innym kategoriom pacjentów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kombinacje wymagające środków ostrożności.

Sole potasu, heparyna, moczopędne zatrzymujące potas oraz inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprym i jego stałe kombinacje z sulfametoksazolem, tacymikolimus, cyklosporyna). Może wystąpić hiperkaliemia, dlatego należy dokładnie monitorować stężenie potasu w osoczu.

Leki przeciwnadciśnieniowe (np. diuretyki) oraz inne substancje mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitraty, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, środki znieczulające, alkohol, baklofen, alfuzosyna, doksazosyna, prazozyna, tamsulozyna, terazosyna). Należy oczekiwać zwiększenia ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” dotycząca diuretyków).

Wazopresyjne sympatomietyki oraz inne substancje (np. izoprenalina, dobutamina, dopamina, adrenalina), które mogą zmniejszać efekt przeciwnadciśnieniowy leku Polapryl. Zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Allopurinol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytotoksyczne oraz inne substancje mogące powodować zmiany obrazu krwi. Zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji hematologicznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sole litu. Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, co może prowadzić do zwiększenia toksyczności litu. Należy dokładnie monitorować stężenie litu.

Leki przeciwdiabetyczne, w tym insulina. Może dojść do reakcji hipoglikemicznych. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy. Oczekuje się osłabienia efektu przeciwnadciśnieniowego leku Polapryl. Ponadto jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może wiązać się z zwiększonym ryzykiem pogorszenia funkcji nerek i wzrostu stężenia potasu we krwi.

Sól. Przy nadmiernym spożyciu soli może dojść do osłabienia efektu hipotensyjnego leku.

Specyficzna hiposensytyzacja. Ze względu na hamowanie ACE zwiększa się prawdopodobieństwo i ciężkość reakcji anafilaktycznych i anafilaktycznopodobnych na jad owadów. Uważa się, że taki efekt może również występować w odniesieniu do innych alergenów.

Inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) lub wildaagliptyna. Może wystąpić zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego u pacjentów jednoczesnie przyjmujących inhibitory mTOR (np. temsirolimus, ewerolimus, sirolimus) lub wildaagliptynę. Rozpoczęcie takiej terapii należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Racecadotryl. Zgłaszano zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i inhibitora NEP (neutralnej endopeptydazy), np. racecadotrylu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inhibitory neprylizyny. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego.

Szczególne środki ostrożności.

Osoby szczególnej grupy pacjentów.

Ciąża. Leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptorów angiotensyny II nie należy rozpoczynać w okresie ciąży. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja leczenia inhibitorem ACE / antagonistą receptorów angiotensyny II jest absolutnie konieczna, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na inne leki przeciwciśnieniowe, których stosowanie w okresie ciąży uznaje się za bezpieczne. Gdy tylko zostanie zdiagnozowana ciąża, leczenie inhibitorem ACE / antagonistą receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć leczenie innym lekiem (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Podwójna blokada układu renyna-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą leków zawierających aliskiren.

Nie zaleca się podwójnej blokady układu renyna-angiotensyna-aldosteron (RAAS) przez jednoczesne stosowanie leku Polapryl i aliskirenu, ponieważ wiąże się to z zwiększonego ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek).

Jeśli terapia w postaci takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym oraz starannym monitorowaniu funkcji nerek, stężenia elektrolitów i poziomu ciśnienia tętniczego.

Nie można jednocześnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II pacjentom z cukrzycową chorobą nerek.

Jednoczesne stosowanie leku Polapryl i aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR poniżej 60 ml/min) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci, u których istnieje szczególne ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej.

Pacjenci z istotnie podwyższoną aktywnością układu renyna-angiotensyna-aldosteron. U pacjentów z istotnie podwyższoną aktywnością układu renyna-angiotensyna-aldosteron istnieje ryzyko nagłego, znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego i pogorszenia funkcji nerek w wyniku hamowania ACE, szczególnie jeśli inhibitor ACE lub lek towarzyszący diuretyk jest stosowany po raz pierwszy lub po raz pierwszy zwiększono jego dawkę. Istotnie podwyższonej aktywności układu renyna-angiotensyna-aldosteron, która wymaga nadzoru medycznego, w tym stałego monitorowania ciśnienia tętniczego, można się spodziewać np. u pacjentów:

z ciężką nadciśnieniem tętniczym;
z dekompensowaną niewydolnością serca;
z hemodynamicznie istotnym przeszkodzeniem przepływu krwi do lub z lewej komory (np. z zwężeniem zastawki aortalnej lub dwulistkowej);
z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy obecności drugiej funkcjonującej nerki;
u których występuje lub może się rozwinąć niedobór płynów lub elektrolitów (w tym u osób przyjmujących diuretyki);
z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem;
którym wykonuje się rozległe zabiegi chirurgiczne lub podczas znieczulenia lekami powodującymi hipotensję tętniczą.

Ogólnie zaleca się skorygować odwodnienie, hipowolemię lub niedobór elektrolitów przed rozpoczęciem leczenia (jednak u pacjentów z niewydolnością serca takie działania korygujące należy starannie rozważyć pod kątem ryzyka przeciążenia objętościowego).

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby odpowiedź na leczenie lekiem Polapryl może być wzmocniona lub osłabiona. Ponadto u pacjentów z ciężką marskością wątroby, towarzyszącą obrzękom i/lub wodobrzuszem, aktywność układu renina-angiotensyna może być istotnie podwyższona; dlatego podczas leczenia tych chorych należy zachować szczególną ostrożność.

Przejściowa lub utrzymująca się niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego.

Pacjenci, u których istnieje ryzyko wystąpienia niedokrwienia serca lub mózgu w przypadku ostrej hipotensji tętniczej. W wczesnym okresie leczenia wymagany jest szczególny nadzór medyczny.

Pacjenci w podeszłym wieku. Patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Zabiegi chirurgiczne. Jeśli to możliwe, leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę, takimi jak ramipryl, należy przerwać jeden dzień przed zabiegiem chirurgicznym.

Kontrola funkcji nerek. Funkcję nerek należy ocenić przed i podczas leczenia oraz dostosować dawkę, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Szczególnie staranne monitorowanie jest konieczne u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Istnieje ryzyko pogorszenia funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca lub po przeszczepie nerki.

Światłożądło naczynioruchowe. U pacjentów, którzy otrzymywali inhibitory ACE, w tym ramipryl, obserwowano światłożądło naczynioruchowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko światłożądła naczynioruchowego zwiększa się u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują takie leki, jak inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) (np. temsirolimus, ewerolimus, sirolimus), wildagliptynę lub inhibitory neprylizyny (np. raczekadotryl).

Kombinacja ramiprylu z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazana ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju światłożądła naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

W przypadku rozwoju światłożądła naczynioruchowego należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Polapryl. Należy niezwłocznie rozpocząć leczenie nagłe. Pacjent powinien pozostawać pod nadzorem medycznym przez co najmniej 12–24 godziny i może zostać wypisany dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów.

U pacjentów, którzy otrzymywali inhibitory ACE, w tym Polapryl, obserwowano przypadki światłożądła jelitowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ci pacjenci skarżyli się na ból brzucha (z nudnościami/wymiotami lub bez nich).

Reakcje anafilaktyczne podczas desensytyzacji. Przy stosowaniu inhibitorów ACE zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia i ciężkość reakcji anafilaktycznych i anafilaktoidealnych na jad owadów i inne alergeny. Przed przeprowadzeniem desensytyzacji należy tymczasowo przerwać przyjmowanie leku Polapryl.

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiperkaliemia. U niektórych pacjentów, którzy otrzymywali inhibitory ACE, w tym lek Polapryl, obserwowano wystąpienie hiperkaliemii. Do grupy ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, pacjenci w wieku powyżej 70 lat, pacjenci z niekontrolowaną cukrzycą, pacjenci przyjmujący sole potasu, oszczędzające potas diuretyki, a także inne substancje czynne, które zwiększają stężenie potasu we krwi, lub pacjenci z takimi stanami jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna. Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków uznaje się za wskazane, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiponatremia. U niektórych pacjentów, którzy otrzymywali ramipryl, obserwowano zespół niewłaściwej sekrecji hormonu antydiuretycznego z późniejszym rozwojem hiponatremii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu w surowicy u osób w podeszłym wieku oraz u innych pacjentów, którzy mają ryzyko rozwoju hiponatremii.

Neutropenia/agranulocytoza. Rzadko obserwowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, a także trombocytopenii i anemii. Zgłaszano również hamowanie funkcji szpiku kostnego. W celu wykrycia możliwej leukopenii zaleca się kontrolę liczby białych krwinek we krwi. Częstsze badania zaleca się na początku leczenia oraz u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, współistniejącym kolagenozą (np. toczeń rumieniowaty układowy lub twardzina) lub u tych, którzy przyjmują inne leki, które mogą powodować zmiany w obrazie krwi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Działania niepożądane”).

Różnice etniczne. Inhibitory ACE częściej powodują światłożądło naczynioruchowe u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, działanie hipotensyjne ramiprylu może być mniej wyrażone u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z przedstawicielami innych ras. Może to być spowodowane tym, że u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym częściej występuje nadciśnienie tętnicze z niską aktywnością reniny.

Kaszel. Przy stosowaniu inhibitorów ACE zgłaszano występowanie kaszlu. Charakterystyczne jest to, że kaszel jest nieproduktywny, trwały i ustępuje po przerwaniu terapii. W różnicowaniu diagnostycznym kaszlu należy pamiętać o możliwości wystąpienia kaszlu w wyniku stosowania inhibitorów ACE.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Leku nie należy stosować kobietom w ciąży ani kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas terapii, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i, jeśli konieczne, zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania ramiprylu w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) nie zaleca się przepisywania tego leku kobietom karmiącym piersią, a należy preferować inne leki, których stosowanie w okresie laktacji jest bezpieczniejsze, szczególnie przy karmieniu noworodków lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Niektóre działania niepożądane (np. obniżenie ciśnienia tętniczego, senność, zaburzenia widzenia, zawroty głowy) mogą pogorszyć koncentrację i szybkość reakcji pacjenta. W przypadku wystąpienia takich objawów należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Może to wystąpić szczególnie na początku leczenia lub po przejściu z innych leków. Po przyjęciu pierwszej dawki lub dalszego zwiększenia dawki nie zaleca się prowadzenia pojazdu lub urządzenia przez kilka godzin.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego.

Polapryl zaleca się przyjmować codziennie o tej samej porze. Można go przyjmować przed, podczas lub po posiłku, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność leku. Tabletki Polapryl należy połykać całkowicie, popijając wodą. Nie wolno ich żuć ani miażdżyć.

Dorośli.

Pacjenci stosujący diuretyki. Na początku leczenia lekiem Polapryl może wystąpić hipotensja tętnicza, co jest bardziej prawdopodobne u pacjentów równocześnie przyjmujących diuretyki. W takich przypadkach należy zachować ostrożność, ponieważ u tych pacjentów może występować zmniejszona objętość krwi krążącej (OKK) i/lub stężenie elektrolitów.

Zaleca się przerwanie stosowania diuretyku 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia lekiem Polapryl, jeśli jest to możliwe (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można odstawić diuretyku, leczenie lekiem Polapryl należy rozpocząć od dawki 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu). Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz stężenie potasu we krwi. Dalsze dawkowanie leku Polapryl należy dostosować w zależności od docelowego poziomu ciśnienia tętniczego.

Nadciśnienie tętnicze.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od cech pacjenta (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”) oraz wyników pomiarów ciśnienia tętniczego. Polapryl można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi klasami leków przeciwhypertensyjnych.

Dawka początkowa. Leczenie lekiem Polapryl należy rozpocząć stopniowo, od zalecanej dawki początkowej 2,5 mg na dobę.

U pacjentów z silną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron może po przyjęciu dawki początkowej wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. U takich pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu), a leczenie należy rozpocząć pod opieką medyczną (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dozowanie i dawka utrzymująca. Dawkę można podwajać co 2–4 tygodnie aż do osiągnięcia docelowego poziomu ciśnienia tętniczego; maksymalna dawka leku Polapryl wynosi 10 mg na dobę. Zazwyczaj lek należy przyjmować 1 raz na dobę.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Polapryl wynosi 2,5 mg 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać. Zaleca się podwojenie dawki po 1–2 tygodniach leczenia, a następnie po kolejnych 2–3 tygodniach zwiększenie jej do docelowej dawki utrzymującej 10 mg 1 raz na dobę.

Zobacz również powyższe informacje dotyczące dawkowania leku u pacjentów przyjmujących diuretyki.

Leczenie choroby nerek.

U pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Polapryl wynosi 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg, a następnie po kolejnych 2 tygodniach leczenia do 5 mg.

U pacjentów z cukrzycą i co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Polapryl wynosi 2,5 mg 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać. Po 1–2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dobowej dawki leku Polapryl do 5 mg, a następnie po kolejnych 2–3 tygodniach do 10 mg. Docelowa dawka dobową wynosi 10 mg.

U pacjentów z nefropatią niecukrzycową, o której świadczy makroproteinuria ≥ 3 g/na dobę.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Polapryl wynosi 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta dawkę należy zwiększać. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg, a następnie po kolejnych 2 tygodniach leczenia do 5 mg.

Ostre niewydolność serca z objawami klinicznymi.

Dawka początkowa. U pacjentów, których stan został ustabilizowany po leczeniu diuretykami, zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu) na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. Dawkę leku Polapryl należy dobrać poprzez jej podwajanie co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia maksymalnej dawki dobowej 10 mg. Zaleca się podzielenie dawki na 2 przyjęcia.

Wtórna profilaktyka po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego w obecności niewydolności serca.

Dawka początkowa. Pacjentom, których stan jest klinicznie i hemodynamicznie stabilny, 48 godzin po wystąpieniu zawału mięśnia sercowego, należy podać dawkę początkową 2,5 mg 2 razy na dobę przez 3 dni. Jeśli dawka początkowa 2,5 mg jest źle tolerowana, należy stosować dawkę 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę przez 2 dni, a następnie stopniowo zwiększyć do 2,5 mg i 5 mg 2 razy na dobę. Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg 2 razy na dobę, leczenie należy przerwać.

Zobacz również powyższe informacje dotyczące dawkowania leku u pacjentów przyjmujących diuretyki.

Dozowanie i dawka utrzymująca. Następnie dawkę dobową należy zwiększać poprzez jej podwajanie co 1–3 dni aż do osiągnięcia docelowej dawki utrzymującej 5 mg 2 razy na dobę.

Jeśli jest to możliwe, dawkę utrzymującą dzienną należy podzielić na 2 przyjęcia.

Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg 2 razy na dobę, leczenie należy przerwać. Doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężką [klasa IV według klasyfikacji NYHA (New York Heart Association)] niewydolnością serca bezpośrednio po zawałcie mięśnia sercowego jest wciąż niewystarczające. Jeśli jednak podjęto decyzję o leczeniu takich pacjentów tym lekiem, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę, a każdą jej zwiększenie należy prowadzić z nadzwyczajną ostrożnością.

Szczególne kategorie pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Dawkę dzienną u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”):

jeśli klirens kreatyniny wynosi ≥ 60 ml/min, nie ma potrzeby modyfikacji dawki początkowej (2,5 mg/na dobę), a maksymalna dawka dzienna wynosi 10 mg;
jeśli klirens kreatyniny wynosi 30–60 ml/min, nie ma potrzeby modyfikacji dawki początkowej (2,5 mg/na dobę), a maksymalna dawka dzienna wynosi 5 mg;
jeśli klirens kreatyniny wynosi 10–30 ml/min, dawka dzienna początkowa wynosi 1,25 mg/na dobę (stosować w odpowiednim dawkowaniu), a maksymalna dawka dzienna – 5 mg;
pacjenci z nadciśnieniem tętniczym poddawani hemodializie: podczas hemodializy ramipryl jest wydalany w niewielkim stopniu; dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu), a maksymalna dawka dzienna – 5 mg; lek należy przyjmować kilka godzin po sesji hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Leczenie lekiem Polapryl u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby należy rozpocząć pod ścisłą opieką medyczną, a maksymalna dawka dzienna w takich przypadkach powinna wynosić 2,5 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dawka początkowa powinna być niższa, a dalsze dozowanie należy prowadzić stopniowo ze względu na większe ryzyko wystąpienia niepożądanych działań, szczególnie u bardzo starych i osłabionych pacjentów. W takich przypadkach należy zastosować niższą dawkę początkową – 1,25 mg (stosować w odpowiednim dawkowaniu) ramiprylu.

Zobacz również powyższe informacje dotyczące dawkowania leku u pacjentów przyjmujących diuretyki.

Dzieci.

Polapryl nie jest zalecany dzieciom (do 18. roku życia), ponieważ brakuje wystarczających danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa tego leku u takich pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych (z nasilonym obniżeniem ciśnienia tętniczego, wstrząsem), bradykardia, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz niewydolność nerek. Należy dokładnie monitorować stan pacjenta i stosować leczenie objawowe i wspierające. Do proponowanych działań terapeutycznych należą detoksykacja wstępną (przemywanie żołądka, podanie środków adsorbujących), a także działania skierowane na przywrócenie stabilności hemodynamicznej, w tym podanie agonistów α-1-adrenoreceptorów lub angiotensyny II (angiotensynamide). Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, słabo usuwany jest z krążenia ogólnego podczas hemodializy.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa leku Polapryl obejmuje dane dotyczące trwałego kaszlu oraz reakcji spowodowanych hipotensją tętniczą. Do poważnych działań niepożądanych należą obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia funkcji wątroby lub nerek, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane przedstawione są w kolejności zmniejszającej się ich powagi.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Niecześnie: niedokrwienie mięśnia sercowego, w tym dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia, arytmia, uczucie przyspieszonego serca, obrzęki obwodowe.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Niecześnie: eozynofilia.

Rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów (w tym neutropenia lub agranulocytoza), zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie liczby płytek krwi.

Częstość nieznana: niedostateczność szpiku kostnego, pancytopenia, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Niecześnie: zawroty głowy, parestezje, agewzja, dysgezja.

Rzadko: drżenie, zaburzenia równowagi.

Częstość nieznana: niedokrwienie mózgu, w tym udar niedokrwienny i przejściowy stan niedokrwienny, zaburzenia funkcji psychoruchowych, uczucie pieczenia, parosmia.

Zaburzenia narządu wzroku

Niecześnie: zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie.

Rzadko: zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i błędnika

Rzadko: zaburzenia słuchu, szumy/brzęki w uszach.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i tchawicy

Często: nieproduktywny drażniący kaszel, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, duszność.

Niecześnie: skurcz oskrzeli, w tym nasilenenie astmy; zatkany nos.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: stan zapalny przewodu pokarmowego, zaburzenia trawienia, dyskomfort brzuszny, wzdęcia, biegunka, nudności, wymioty.

Niecześnie: zapalenie trzustki (w pojedynczych przypadkach zgłaszano skutki śmiertelne podczas stosowania inhibitorów ACE), podwyższenie poziomu enzymów trzustkowych, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, ból w górnej części brzucha, w tym zapalenie żołądka, zaparcia, suchość w ustach.

Rzadko: zapalenie języka.

Częstość nieznana: aftowy zapalenie jamy ustnej.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Niecześnie: zaburzenia funkcji nerek, w tym ostre niewydolność nerek, zwiększenie wydzielania moczu, pogorszenie przebiegu istniejącej proteinurii, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Często: wysypka, w tym makulopapularna.

Niecześnie: obrzęk naczynioruchowy; w bardzo rzadkich przypadkach – zaburzenia przepływu powietrza przez drogi oddechowe spowodowane obrzękiem naczynioruchowym, które mogą mieć śmiertelny skutek; swędzenie, hiperhidroza.

Rzadko: egzfoliatywny zapalenie skóry, pokrzywka, onycholiza.

Bardzo rzadko: reakcje fotosensytyzujące.

Częstość nieznana: toksyczny nekrolizy epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumień, pęcherzyca, nasilenie przebiegu łuszczycy, zapalenie skóry typu łuszczycowego, egzantema lub enantema typu pęcherzyca lub likenowata, łysienie.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, mialgia.

Niecześnie: artralgia.

Zaburzenia układu endokrynnego

Częstość nieznana: zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSHAD).

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii

Często: podwyższenie stężenia potasu we krwi.

Niecześnie: brak apetytu, zmniejszenie apetytu.

Częstość nieznana: obniżenie stężenia sodu we krwi.

Zaburzenia układu naczyniowego

Często: hipotensja tętnicza, ortostatyczne obniżenie ciśnienia tętniczego, omdlenia.

Niecześnie: uczucie ciepła.

Rzadko: zwężenie naczyń, hipoperfuzja, zapalenie naczyń.

Częstość nieznana: zespół Raynauda.

Zaburzenia stanu ogólnego

Często: ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczliwość.

Niecześnie: gorączka.

Rzadko: osłabienie.

Zaburzenia układu immunologicznego

Częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne i anafilaktykoidne, podwyższenie stężenia przeciwciał antyjądrowych.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego

Niecześnie: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i/lub związków bilirubiny.

Rzadko: żółtaczka cholestatyczna, uszkodzenie komórek wątroby.

Częstość nieznana: ostra niewydolność wątroby, zapalenie wątroby typu cholestatycznego lub cytolitycznego (w bardzo rzadkich przypadkach – ze skutkiem śmiertelnym).

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Niecześnie: przejściowa impotencja, obniżenie libidum.

Częstość nieznana: ginekomastia.

Zaburzenia psychiczne

Niecześnie: obniżenie nastroju, niepokój, lęk, pobudzenie, niepokój, zaburzenia snu, w tym senność.

Rzadko: dezorientacja.

Częstość nieznana: zaburzenia uwagi.

Populacja pediatryczna. Bezpieczeństwo ramiprylu oceniano u 325 dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 16 lat w ramach dwóch badań klinicznych. Według wyników charakter i nasilenie działań niepożądanych u dzieci były podobne do tych obserwowanych u dorosłych, jednak częstość występowania niektórych działań u dzieci była wyższa niż u dorosłych, a mianowicie:

Tachykardia, zatkany nos i katar: często u populacji pediatrycznej oraz nieczęsto u populacji dorosłych pacjentów.

Zapalenie spojówek: często u populacji pediatrycznej oraz rzadko u populacji dorosłych pacjentów.

Drżenie i pokrzywka: nieczęsto u populacji pediatrycznej oraz rzadko u populacji dorosłych pacjentów.

Ogólny profil bezpieczeństwa ramiprylu u dorosłych i dzieci nie różni się istotnie.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 14 kapsuł w blisterze, po 1 lub 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Zakład Farmaceutyczny „Polpharma” S.A., Polska /
Pharmaceutical Works „Polpharma” S.A., Poland.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Pelplińska 19, 83-200, Starogard Gdański, Polska /
19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland.