Pirazynamid

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku PYRAZINAMID

Skład:

substancja czynna: pirazynamid;

1 tabletka zawiera 500 mg pirazynamidu, obliczonej w przeliczeniu na 100% substancję bezwodną;

substancje pomocnicze: powidon, krosypowidon, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o barwie białej lub białej z żółtawym odcieniem, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, ze skośnymi brzegami i ryflowane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne przeciwgruźlicze. Pirazynamid. Kod ATC J04A K01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Pirazynamid należy do grupy farmakoterapeutycznej leków przeciwbakteryjnych przeciwgruźniczych I rzędu. Lek dobrze przenika do ognisk zmian gruźniczych. Jego aktywność nie zmniejsza się w kwaśnym środowisku masy kazeoznej, dlatego często stosuje się go w przypadku kazeoznych limfadenitów, gruźlic oraz procesów kazeozowo-gruźniczych.

Podczas leczenia samym pirazynamidem możliwy jest szybki rozwój oporności do niego przez prątki gruźlicy, dlatego zazwyczaj stosuje się go w połączeniu z innymi lekami przeciwgruźniczymi.

Farmakokinetyka.

Pirazynamid jest niemal całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Po podaniu doustnym 1 g leku stężenie w osoczu wynosi 45 μg/ml po 2 godzinach, 10 μg/ml – po 15 godzinach. Pirazynamid ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – kwasu pirazynowego, a następnie do metabolitu nieaktywnego. Okres półwyluwanie leku przy prawidłowej funkcji nerek wynosi 9–10 godzin. 70 % pirazynamidu wydzielane jest przez nerki. Lek jest wydalany w ciągu 24 godzin, głównie w formie metabolitów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie wszystkich form gruźnicy (w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźniczymi).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na pirazynamid, inne składniki leku lub inne leki o podobnej strukturze chemicznej (etionamid, izoniazyd, niacyna).
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Ostra dnia.
• Bezobjawowa hiperurykemia.

Współdziałanie z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Alkohol: możliwe wzmocnienie działania toksycznego alkoholu.

Izoniazyd: możliwe zmniejszenie stężenia izoniazydu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem izoniazydu.

W przypadku przewlekłych form destrukcyjnych zaleca się łączyć pirazynamid z ryfampycyną (wyraźny efekt) lub etambutolem (lepsza tolerancja).

Leki blokujące sekrecję kanalikową: możliwe zmniejszenie ich wydalania i nasilenie reakcji toksycznych.

Ofloksacyna, lomefloksacyna: wzmocnienie ich działania przeciwgruźniczego.

Etionamid: jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko uszkodzeń wątroby, szczególnie u chorych na cukrzycę. Podczas leczenia kombinacją tych leków należy regularnie wykonywać próby funkcji wątroby. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać leczenie tą kombinacją leków.

Cyklosporyna: możliwe zmniejszenie jej metabolizmu, obniżenie stężenia w surowicy krwi oraz efektu immunosupresyjnego. U pacjentów leczonych cyklosporyną należy kontrolować stężenie cyklosporyny w surowicy krwi od początku terapii pirazynamidem i po jej zakończeniu.

Fenytoina: możliwe zwiększenie stężenia fenytoiny w surowicy krwi i odpowiednio wystąpienie objawów zatrucia fenytoiną. Jeśli podczas jednoczesnego stosowania pirazynamidu i fenytoiny wystąpią działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. ataksja, hiperrefleksja, niemowód, drżenie), należy odstawić leki, oznaczyć stężenie fenytoiny w surowicy krwi i odpowiednio skorygować dawkę fenytoiny.

Leki sprzyjające wydalaniu kwasu moczowego z organizmu (allopurinol, kolchicyna, probenecyd, sulfinpirazon): możliwe zmniejszenie ich skuteczności. Może to podnieść poziom kwasu moczowego w surowicy krwi u pacjentów leczonych pirazynamidem, dlatego dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego z organizmu powinny być odpowiednio zwiększone.

Allopurinol: możliwe spowolnienie dalszej transformacji metabolitów pirazynamidu. Metabolizm samego pirazynamidu przy tym nie ulega istotnej zmianie.

Zydowudyna: możliwe istotne zmniejszenie stężenia pirazynamidu w surowicy krwi i zwiększenie ryzyka anemii.

Leki hipoglikemiczne: możliwe wzmocnienie ich działania.

Pirazynamid zmniejsza wiarygodność testów wykrywania ciał ketonowych w moczu za pomocą pasków testowych (Acetest® i Ketostix®), ponieważ nadaje próbce barwę czerwono-brązową.

Pirazynamid może utrudniać oznaczenie stężenia żelaza w surowicy krwi przy użyciu urządzenia Ferrohem® II, ponieważ stężenia żelaza w surowicy krwi wydają się niższe.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Pirazynamid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów z podwyższonym ryzykiem uszkodzenia wątroby związanym z przyjmowaniem leku (np. pacjenci z alkoholizmem). Podczas terapii należy regularnie wykonywać badania czynnościowe wątroby co 2–4 tygodnie (próba tymolowa, oznaczenie bilirubiny, oznaczenie aminotransferazy asparaginianowej, aminotransferazy alaninowej oraz aminotransferazy asparaginianowej w surowicy krwi), a także oznaczenie kwasu moczowego we krwi. W przypadku zmian funkcji wątroby należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

W celu zmniejszenia działania toksycznego pirazynamidu przepisuje się metioninę, lipokainę, glukozę, witaminę B12. Pirazynamid może nasilić toksyczne działanie alkoholu, dlatego w czasie przyjmowania leku nie należy spożywać alkoholu.

U pacjentów z porfirią pirazynamid może wywołać ostry napad porfirii.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów klinicznych lub objawów niewydolności wątroby należy przerwać przyjmowanie leku.

Pirazynamid opóźnia wydalenie moczanów przez nerki, co może prowadzić do hiperurykemii, która może przebiegać bezobjawowo. Jeśli hiperurykemia towarzyszy ostrzemu zapaleniu stawów typu podagrycznego, leczenie pirazynamidem należy przerwać.

U pacjentów z niewydolnością nerek pirazynamid może się gromadzić w organizmie.

Pirazynamid należy stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę ze względu na trudność utrzymania pożądanych stężeń glukozy we krwi.

Dawkowanie pirazynamidu u pacjentów w podeszłym wieku wymaga ostrożności i należy rozpocząć od najniższego zakresu dawek (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży lub karmienia piersią lek jest przeciwwskazany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia lekiem mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego, dlatego w tym okresie należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługiwania innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować jednorazowo po posiłku, nie żując, w całości, wypijając wodą. Do obliczania dawki dobowej należy zawsze stosować masę ciała idealną.

Dawka dobowa dla dorosłych i dzieci od 15. roku życia – 20–30 mg/kg masy ciała na dawkę. Przyjmować 1–3 razy dziennie, w zależności od tolerancji. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1,5 g.

Ze względu na możliwą obniżoną funkcję nerek i wątroby, u pacjentów w podeszłym wieku należy stosować dawki zbliżone do dolnej granicy zwykłej dawki dla dorosłych – 15 mg/kg masy ciała na dobę.

Dawka dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek – 12–20 mg/kg masy ciała na dobę. Należy unikać stosowania pirazynamidu u pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 50 ml/min.

Pacjentom poddawanym hemodializie lub dializie otrzewnowej należy przepisać zwykłą dawkę dla dorosłych. Należy stosować lek 24 godziny przed rozpoczęciem dializy.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, przyjmowanie zwykłych dawek prowadzi do gromadzenia się pirazynamidu w organizmie, dlatego u tych pacjentów należy stosować niższe dawki – 15 mg/kg masy ciała na dobę. Przed rozpoczęciem terapii pirazynamidem oraz co 2–4 tygodnie w trakcie stosowania leku należy wykonywać badania czynnościowe wątroby.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby, tolerancji leku przez pacjenta i jest ustalany przez lekarza (zazwyczaj 6–8 miesięcy).

Dzieci.

W tej postaci leku pirazynamid należy przepisywać dzieciom od 15. roku życia.

Przedawkowanie.

W pojedynczych przypadkach – zaburzenia funkcji wątroby i podwyższenie poziomu transaminaz. Te zaburzenia wracały do normy po odstawieniu leku.

Obserwowano również pobudzenie, objawy dyspeptyczne, zaburzenia funkcji wątroby, hiperurykemię oraz nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie. Należy przepłukać żołądek, podać węgiel aktywny, prowadzić monitorowanie czynności wątroby oraz oznaczyć poziom kwasu moczowego w surowicy. Leczenie objawowe. Ważne jest, aby pacjent dużo pił. Hemodializa jest skuteczna.

Efekty uboczne.

Skóra i tkanka podskórna: zaczerwienie, wysypka skórna, pokrzywka, świąd, fotosensybilizacja, trądzik, toksykoalergiczny zapalenie skóry.

Układ odpornościowy: reakcje anafilakto-idne, obrzęk naczynioruchowy, gorączka; pojedynczo – wstrząs anafilaktyczny.

Układ pokarmowy: dolegliwości dyspeptyczne, ból w nadbrzuszu, żołądku, brak apetytu, nudności, wymioty, biegunka, wrzód peptyczny, metaliczny smak w ustach.

Układ wątrobowo-żółciowy: zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu aminotransferaz wątrobowych, bilirubiny, próby timolowej, hepatomegalia; ostra atrofia wątroby zależna od dawki, żółtaczka.

Układ moczowy: nefryt międzywątkowy; niewydolność nerek z mioglobinurią w wyniku rabdomiolizy, dysuria, ból podczas oddawania moczu.

Układ nerwowy: zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia snu, podwyższona pobudliwość, depresja; halucynacje, drgawki, dezorientacja, neuropatia obwodowa, parestezje.

Układ sercowo-naczyniowy: hipotensja, nieprzyjemne uczucia w okolicy serca, uczucie gorąca, zaczerwienie twarzy.

Krew i układ chłonny: trombocytopenia, eozynofilia, anemia, anemia sierdoblastyczna, wakuolizacja erytrocytów, porfiria, podwyższenie stężenia żelaza surowicy, hiperkoagulacja, skłonność do powstawania skrzeplin, splenomegalia.

Układ kostno-szkieletowy i tkanka łączna: artralgia, mialgia, rabdomioliza, napady podagrzy, obrzęk stawów, sztywność stawów.

Układ oddechowy: duszność, niedyszkliwość, suchy kaszel.

Inne: ogólne osłabienie, niedowolność, hiperurykemia, pelagra.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, 5 blisterów w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Otwarte Akcyjne Towarzystwo Akcyjne „Naukowo-Produkcyjne Centrum „Borszagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Towarzystwo z ograniczoną odpowiedzialnością „Agrofarm”.

Adres producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpień, ul. Centralna, 113-A.