Pipzol 15

INSTRUKCJA stosowania leku Pipzol 5, Pipzol 10, Pipzol 15, Pipzol 30 (Pipzol 5, Pipzol 10, Pipzol 15, Pipzol 30)

Skład:

substancja czynna: aripiprazolum;

1 tabletka zawiera aripiprazolum 5 mg lub 10 mg, lub 15 mg, lub 30 mg;

Substancje pomocnicze: lactosa monohydrate, cellulosa mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, skrobia kukurydziana, krosplawdon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, barwniki: indygokarmin (E 132) (dla 5 mg); tlenek żelaza żółty (E 172) (dla 15 mg); tlenek żelaza czerwony (E 172) (dla 10 mg i 30 mg).

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• tabletki 5 mg: tabletki prostokątne o zaokrąglonych krawędziach, niebieskie z plamkami, z oznaczeniem tłoczonym „250” po jednej stronie i gładkie po drugiej;
• tabletki 10 mg: tabletki prostokątne o zaokrąglonych krawędziach, różowe z plamkami, z oznaczeniem tłoczonym „252” po jednej stronie i gładkie po drugiej;
• tabletki 15 mg: tabletki okrągłe, żółte z plamkami, ze skośnymi krawędziami, z oznaczeniem tłoczonym „253” po jednej stronie i gładkie po drugiej;
• tabletki 30 mg: tabletki okrągłe, różowe z plamkami, ze skośnymi krawędziami, z oznaczeniem tłoczonym „L 255” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwszczególowe (neuroleptyki). Aripiprazolum.

Kod ATC N05AX12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Działanie terapeutyczne aripiprazolu w schizofrenii wynika z połączenia częściowej agonistycznej aktywności wobec receptorów dopaminowych D2 i serotonynowych 5HT1a oraz antagonistycznej aktywności wobec receptorów serotonynowych 5HT2.

Aripiprazol wykazuje wysoką powinność in vitro do receptorów dopaminowych D2 i D3, receptorów serotonynowych 5HT1a i 5HT2a oraz umiarkowaną powinność do receptorów dopaminowych D4, receptorów serotonynowych 5HT2c i 5HT7, receptorów alfa 1-adrenergicznych i receptorów histaminowych H1. Aripiprazol charakteryzuje się również umiarkowaną powinnością do miejsc odwrotnego wychwytu serotoniny oraz brakiem powinności do receptorów muskarynowych. W badaniach na zwierzętach aripiprazol wykazywał antagonizm wobec nadaktywności dopaminergicznej oraz agonizm wobec niedopaminergicznej hipoktywności. Niektóre efekty kliniczne aripiprazolu można wyjaśnić interakcjami nie tylko z receptorami dopaminowymi i serotonynowymi.

Aripiprazol podawany osobom zdrowym w dawce od 0,5 do 30 mg raz na dobę przez 2 tygodnie prowadził do zależnego od dawki zmniejszenia wiązania 11C-rakloprydu, liganda receptora D2/D3, w jądrze prążkowatym i płatku za pomocą tomografii emisyjnej pozytonowej.

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia

Wiadomo, że aripiprazol jest skuteczny w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji terapii u dorosłych pacjentów, którzy wykazali początkową odpowiedź na leczenie.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność niż placebo w zmniejszaniu objawów manii przez 3 tygodnie.

W badaniach klinicznych u pacjentów z epizodem maniakalnym lub mieszanym zaburzenia dwubiegunowego typu I, z objawami psychotycznymi lub bez nich, aripiprazol wykazał znaczną skuteczność w porównaniu z placebo po 3 tygodniach oraz utrzymanie efektu porównywalnego z litą lub haloperidolem po 12 tygodniach. Aripiprazol wykazał również porównywalny odsetek pacjentów z remisją objawową manii do litu lub haloperidolu po 12 tygodniach.

Dodatkowo stwierdzono, że dodanie aripiprazolu jako terapii wspomagającej prowadziło do lepszej skuteczności w zmniejszaniu objawów manii niż monoterapia litem lub walproatem.

Potwierdzono, że aripiprazol wykazuje przewagę nad placebo w zapobieganiu nawrotom zaburzenia dwubiegunowego, przede wszystkim w zapobieganiu nawrotom manii.

Dostępne są dane, że aripiprazol wykazuje przewagę nad placebo w zmniejszaniu ryzyka nawrotu zaburzenia dwubiegunowego o 46% oraz zmniejszaniu ryzyka nawrotu manii o 65% w porównaniu z placebo wspomagające, jednak nie udało się wykazać przewagi nad placebo w zapobieganiu nawrotom depresji.

Aripiprazol jako terapia wspomagająca wykazał przewagę nad placebo w drugorzędnych wynikach oceny „Kliniczna Ocena Globalna – Wersja Dwubiegunowa (KOG-WD)” Ciężkości Choroby (CC; mania).

W badaniu monoterapii otwartą metodą litem lub walproatem w celu określenia częściowej niewydajności, normy Kaplana-Meiera dla nawrotu dowolnego stanu nastroju w grupie leczenia wspomagającego wynosiły 16% dla aripiprazolu + lity i 18% dla aripiprazolu + walproatu w porównaniu do 45% dla placebo + lity i 19% dla placebo + walproatu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a stężenie szczytowe w osoczu osiągane jest 3–5 godzin po podaniu dawki. Aripiprazol podlega minimalnemu metabolizmowi przedsystemowemu. Biologiczna dostępność postaci tabletkowej wynosi 87%. Jedzenie o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rozkład

Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na rozległy rozkład pozanaczyniowy. W stężeniach terapeutycznych ponad 99% aripiprazolu i dehydroaripiprazolu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Biortransformacja

Aripiprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie trzema drogami biotransformacji: dehydrogenacją, hydroksylacją i N-dealkilacją. Na podstawie badań in vitro enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu oraz

N-dealkilację, którą katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest główną substancją leku w obiegu ogólnoustrojowym. W stanie stacjonarnym dehydroaripiprazol, czynny metabolit, stanowi około 40% wartości AUC aripiprazolu w osoczu krwi.

Wydalanie

Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 oraz około 146 godzin u osób z osłabionym metabolizmem CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg i odbywa się głównie w wątrobie. Po pojedynczej dawce doustnej aripiprazolu około 27% wydala się z moczem, a około 60% – z kałem. Mniej niż 1% aripiprazolu wydala się w niezmienionej postaci z moczem, około 18% podanej dawki w niezmienionej postaci wydala się z kałem.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi pacjentami w podeszłym wieku a młodymi, nie ma również istotnego wpływu wieku pacjentów na analizę farmakokinetyczną u pacjentów z chorobą schizofreniczną.

Płeć

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami płci żeńskiej i męskiej, nie ma również istotnego wpływu płci na analizę farmakokinetyczną u pacjentów z chorobą schizofreniczną.

Palenie

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu palenia na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Niewydolność nerek

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek okazały się podobne do tych u młodych osób zdrowych.

Niewydolność wątroby

Jednodawkowe badanie kliniczne u pacjentów z różnymi stopniami marskości wątroby (klasy A, B i C wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie przeprowadzono tylko na trzech pacjentach z marskością klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków dotyczących ich zdolności metabolicznych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii u dorosłych.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz zapobieganie nowym epizodom maniakalnym u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych.

Ponieważ aripiprazol wpływa na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu lub leków oddziałujących na OUN, ze względu na możliwe reakcje krzyżowe, takie jak działanie sedytywne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Należy ostrożnie stosować aripiprazol w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT lub zaburzającymi równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu.

Inhibitor sekrecji kwasu solnego, antagonist receptorów H2-histaminowych – famotydyna – zmniejsza szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak ten efekt nie jest uważany za klinicznie istotny.

Aripiprazol jest metabolizowany kilkoma drogami z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie CYP1A. Dlatego nie jest wymagana korekta dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6.

W badaniach u zdrowych ochotników silne inhibitory izoenzymu CYP2D6 (chinidyna) zwiększały AUC aripiprazolu o 107%, przy czym Cmax pozostawała niezmieniona. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu, aktywnego metabolitu, zmniejszały się odpowiednio o 32% i 47%. W związku z tym należy zmniejszyć dawkę preparatu około dwukrotnie przy jednoczesnym stosowaniu z chinidyną. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie wywierają podobny wpływ, dlatego wymagane jest podobne zmniejszenie dawki.

Ketonazol i inne inhibitory CYP3A4.

W badaniach u zdrowych ochotników silny inhibitor CYP3A4 (ketonazol) zwiększał AUC i Cmax aripiprazolu odpowiednio o 63% i 37%. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu zwiększały się odpowiednio o 77% i 43%. U osób z obniżonym metabolizmem CYP2D6 jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do pojawienia się wyższych stężeń aripiprazolu w osoczu w porównaniu z pacjentami z aktywnym metabolizmem CYP2D6. W razie potrzeby jednoczesnego stosowania ketonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 z aripiprazolem potencjalne korzyści powinny przewyższać możliwe ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego przepisania aripiprazolu i ketonazolu dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę. Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i inhibitory proteazy HIV, teoretycznie mogą wywierać podobne efekty, dlatego należy odpowiednio zmniejszyć dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Po zakończeniu stosowania inhibitora CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do poziomu stosowanego przed rozpoczęciem leczenia towarzyszącego.

Możliwe jest nieznaczne zwiększenie stężeń aripiprazolu w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazemu) lub CYP2D6 (escytalopramu).

Karbamazepina i inne induktory CYP3A4.

Przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4, i doustnym aripiprazolem u pacjentów ze schizofrenią i zaburzeniem schizoaftywnym geometryczne wartości Cmax i AUC aripiprazolu były o 68% i 73% niższe w porównaniu z odpowiednimi wartościami przy monoterapii aripiprazolem w dawce 30 mg. Średnie geometryczne wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną zmniejszały się o 69% i 71% w porównaniu z wartościami przy monoterapii aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego stosowania z karbamazepiną. Teoretycznie jednoczesne stosowanie aripiprazolu z innymi silnymi induktorami CYP3A4 (takimi jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, fenylobarbital, primidon, efawirenz, nevirapina i dziurawiec zwyczajny) może mieć podobny wpływ, dlatego wymagane jest odpowiednie zwiększenie dawki. Po zakończeniu stosowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej.

Walepronian i lit.

Przy jednoczesnym stosowaniu walepronianu lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego korekta dawki nie jest wymagana.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków.

W badaniach klinicznych aripiprazol w dawce 10–30 mg/dobę nie powodował klinicznie istotnych interakcji lekowych pośredniczonych przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfanu do 3-metoksymorfinu), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan). Ponadto nie wykazano, że aripiprazol i dehydroaripiprazol wpływają na metabolizm pośredniczony przez CYP1A2 in vitro. Dlatego mało prawdopodobne jest, że aripiprazol wywiera klinicznie istotny wpływ na substancje metabolizowane przez ten enzym.

Przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z walepronianem, litem lub lamotrydżynem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężeń walepronianu, litu ani lamotrydżyny.

Zespół serotonergiczny.

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotonergicznego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergicznymi, takimi jak SSRI (selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny/selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny/noradrenaliny), lub z lekami zwiększającymi stężenie aripiprazolu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

U pacjentów leczonych lekami neuroleptycznymi poprawa stanu klinicznego może trwać od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie monitorować stan pacjentów.

Skłonność do samobójstw.

Skłonność do zachowań samobójczych występuje u pacjentów z chorobami psychicznymi i zaburzeniami nastroju i w niektórych przypadkach obserwowano ją krótko po rozpoczęciu stosowania neuroleptyków lub zmianie jednego neuroleptyku na inny, w tym leczenia aripiprazolem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Leczenie neuroleptykami powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego.

Aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, choroba wieńcowa, niewydolność serca lub zaburzenia przewodnictwa), zaburzeń naczyniowych mózgu, stanów predysponujących pacjentów do hipotensji (odwodnienie, hipowolemia, stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych) lub nadciśnienia, w tym nadciśnienia progresyjnego lub złośliwego.

Podczas leczenia neuroleptykami obserwowano przypadki zakrzepicy żylnej i zakrzembicy płucnej (ZTE).

Ponieważ u pacjentów przyjmujących neuroleptyki często występują nabyte czynniki ryzyka ZTE, przed rozpoczęciem i podczas leczenia aripiprazolem należy wykryć wszystkie możliwe czynniki ryzyka ZTE i podjąć wszystkie środki zapobiegawcze.

Wydłużenie odcinka QT.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu aripiprazolu u pacjentów, u których w wywiadzie rodzinnym występowały przypadki wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Opuźniona dyskineza.

Rzadko opisywano objawy opóźnionej dyskinezy u pacjentów przyjmujących aripiprazol przez okres do jednego roku. W przypadku wystąpienia objawów opóźnionej dyskinezy u pacjenta przyjmującego aripiprazol należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub przerwania leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Objawy te mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić po przerwaniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe.

Podczas stosowania aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i parkinsonizm. W przypadku wystąpienia objawów innych zaburzeń pozapiramidowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i prowadzić ścisły kliniczny monitoring stanu pacjenta.

Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN).

ZZN to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków neuroleptycznych, który może mieć śmiertelny przebieg. W badaniach klinicznych z udziałem aripiprazolu przypadki ZZN występowały rzadko. Objawy kliniczne ZZN to hiperpirksja (skrajnie wysoka temperatura ciała), sztywność mięśni, zmiany stanu psychicznego oraz objawy zaburzeń układu wegetatywnego (nieregularne tętno lub ciśnienie krwi, tachykardia, nasilone pocenie się i arytmia serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie stężenia kreatyniny kinazy, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostrą niewydolność nerek. Obserwowano jednak pojedyncze przypadki podwyższenia stężenia kreatyniny kinazy i rabdomiozy, które niekoniecznie były związane z ZZN. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów ZZN lub niewyjaśnionej skrajnie wysokiej gorączki bez dodatkowych objawów klinicznych ZZN, należy przerwać przyjmowanie wszystkich leków neuroleptycznych, w tym aripiprazolu.

Drżenie.

Obserwowano rzadkie przypadki drgawek podczas leczenia aripiprazolem. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek lub w stanach sprzyjających wystąpieniu drgawek.

Pacjenci starsi z psychotą na tle demencji.

Zwiększona śmiertelność.

W przypadku stosowania aripiprazolu u pacjentów starszych (średni wiek 82 lata) z psychotą na tle choroby Alzheimera zwiększone jest ryzyko śmiertelności. Choć przyczyny zgonów były różne, większość z nich miała charakter sercowo-naczyniowy (np. niewydolność serca, nagła śmierć) lub infekcyjny (np. zapalenie płuc) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Reakcje niepożądane o charakterze naczyniowym mózgu.

U pacjentów starszych (średni wiek – 84 lata; zakres 78–88 lat) obserwowano niepożądane reakcje o charakterze naczyniowym mózgu (np. udar mózgu, przejściowy zespół niedokrwienny), w tym zakończone śmiercią. Zauważono wyraźną zależność między dawką leku a występowaniem niepożądanych reakcji naczyniowych mózgu u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Lek nie jest wskazany w leczeniu psychoty na tle demencji.

Hiperglikemia i cukrzyca.

Hiperglikemia, w niektórych przypadkach bardzo ciężka i związana z kwasocukrzycą lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona śmiercią, została zaobserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki, w tym aripiprazol. Czynnikami ryzyka poważnych powikłań są otyłość i cukrzyca w wywiadzie rodzinnym. Brakuje dokładnej porównawczej oceny ryzyka niepożądanych reakcji związanych z hiperglikemią u pacjentów przyjmujących aripiprazol i inne atypowe neuroleptyki. Należy dokładnie monitorować pacjentów przyjmujących neuroleptyki, w tym aripiprazol, notując objawy hiperglikemii (takie jak wielopłynność, wielomocz, polifagia i osłabienie), a u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować poziom glukozy.

Podwyższona wrażliwość.

Podczas stosowania aripiprazolu mogą rozwijać się reakcje nadwrażliwości charakteryzujące się objawami alergicznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zwiększenie masy ciała.

U pacjentów z schizofrenią i manią dwubiegunową często obserwuje się przyrost masy ciała z powodu współistniejących chorób, stosowania neuroleptyków, które wiadomo, że powodują przyrost masy ciała, oraz braku zdrowego stylu życia; zjawisko to może prowadzić do poważnych powikłań. Podczas leczenia aripiprazolem przypadki przyrostu masy ciała obserwowano zazwyczaj u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca, zaburzenia tarczycy lub gruczolak przysadki w wywiadzie.

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała u dorosłych.

Dysfagia.

Neuroleptyki, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację treści żołądka. Aripiprazol i inne neuroleptyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsów.

Pacjenci mogą doświadczać nasilenia przypadków patologicznej skłonności, szczególnie do hazardu, i braku zdolności do kontrolowania tych napadów podczas przyjmowania aripiprazolu. Opisywano również hiperseksualność, niepohamowany pociąg do zakupów, przejadanie się lub niekontrolowany apetyt oraz inne zaburzenia impulsywnego i kompulsywnego zachowania. Ważne jest, aby lekarze informowali pacjentów o rozwoju nowych lub wspomnianych wyżej zaburzeń podczas leczenia aripiprazolem. Należy zaznaczyć, że objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem; jednak czasem opisywano ustępowanie napędów po zmniejszeniu dawki leku lub po przerwaniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym osobom, jeśli nie zostaną rozpoznane. W przypadku rozwoju takich skłonności podczas przyjmowania aripiprazolu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Laktoza.

Lek zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy typu Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Pacjenci z współistniejącym zaburzeniem ADHD (zaburzenie deficytu uwagi i nadpobudliwości). Pomimo wysokiej częstości współistnienia zaburzenia dwubiegunowego typu I i ADHD, dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków stymulujących są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków konieczna jest szczególna ostrożność.

Ogólne zaburzenia.

Aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z wyższym ryzykiem i rozważyć niższą dawkę początkową (np. u pacjentów starszych lub wyczerpanych; patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań stosowania aripiprazolu u ciężarnych kobiet. Opisywano wady wrodzone, jednak nie udało się ustalić związku przyczynowo-skutkowego z aripiprazolem. Badania na zwierzętach nie wykluczyły potencjalnego niekorzystnego wpływu na rozwój wewnątrzmaczny. Pacjentom należy zalecić powiadomienie lekarza, jeśli zajadą lub planują zajść w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Ze względu na niewystarczającą wiedzę na temat bezpieczeństwa u ludzi i problemy wykryte w badaniach rozrodczych na zwierzętach, leku tego nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że oczekiwana korzyść wyraźnie uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków, których matki przyjmowały neuroleptyki (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub zespołu odstawienia, które po porodzie mogą różnić się nasileniem i długością trwania. Opisywano przypadki pobudzenia, hipertensji, hipotensji, drżenia, senności, niewydolności oddechowej lub zaburzeń karmienia. Dlatego noworodki powinny być pod ścisłym nadzorem.

Karmienie piersią.

Aripiprazol przenika do mleka matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odmowie leczenia aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii dla kobiety.

Niepłodność.

Zgodnie z danymi z badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi maszyn ze względu na potencjalny wpływ na układ nerwowy i narządy wzroku oraz występowanie efektów niepożądanych, takich jak sedyacja, senność, omdlenia, rozmyte widzenie, podwójne widzenie (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorosli

Schizofrenia: zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 lub 15 mg na dobę, z dawką utrzymawczą 15 mg na dobę. Dawkę tę należy przyjmować 1 raz na dobę niezależnie od posiłku. Lek jest skuteczny w zakresie dawek od 10 do 30 mg na dobę. Nie wykazano większej skuteczności przy dawce dobowej przekraczającej 15 mg, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki.

Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: zalecana dawka początkowa leku wynosi 15 mg. Dawkę tę należy przyjmować 1 raz na dobę niezależnie od posiłku, jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższych dawek. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów leczonych aripiprazolem jako monoterapią lub terapią skojarzoną, leczenie należy kontynuować w tej samej dawce. Korektę dawki dobowej, w tym zmniejszenie dawki, należy rozważać na podstawie stanu klinicznego.

Osobliwe grupy pacjentów

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby łagodną lub umiarkowaną nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby brakuje wystarczających danych do ustalenia zaleceń. U tych pacjentów dawkowanie należy prowadzić ostrożnie. Maksymalną dawkę dobową 30 mg u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawkowania.

Pacjenci w wieku podeszłym

Bezpieczeństwo i skuteczność leku w leczeniu schizofrenii lub epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie jest ustalona. Ze względu na większą wrażliwość tej grupy pacjentów, w obecności czynników klinicznych należy rozważyć zmniejszenie dawki początkowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Płeć

Pacjentki nie wymagają korekty dawkowania w porównaniu z pacjentami płci męskiej (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Palenie tytoniu

Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu, korekta dawki u palaczy nie jest wymagana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Korekta dawki z powodu interakcji

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się inhibitor CYP3A4 lub CYP2D6, dawkę aripiprazolu należy zwiększyć (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się induktor CYP3A4, dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy.

U dorosłych opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolu w dawkach do 1260 mg bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy obejmowały letargię, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardię, nudności, wymioty i biegunkę.

Dodatkowo zgłoszono przypadki przypadkowego przedawkowania wyłącznie aripiprazolem (w dawce do 195 mg) u dzieci, bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy obejmowały senność, krótkotrwałą utratę przytomności oraz objawy pozapiramidowe.

Leczenie.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować terapię wspierającą, zapewnienie drożności dróg oddechowych, tlenoterapię, sztuczne oddychanie oraz kontrolę objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania wieloma lekami. W związku z tym należy natychmiast rozpocząć kontrolę stanu układu sercowo-naczyniowego, w tym ciągłe monitorowanie EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu.

Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolem konieczna jest staranna opieka medyczna i monitorowanie stanu pacjenta aż do jego wyzdrowienia.

Węgiel aktywowany (50 g) podany 1 godzinę po przyjęciu aripiprazolu obniżał wartość Cmax aripiprazolu o około 41%, a wartość AUC o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywowanego w leczeniu przedawkowania.

Hemodializa.

Chociaż brakuje informacji o wpływie hemodializy na leczenie przedawkowania aripiprazolem, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa była skuteczna w leczeniu przedawkowania, ponieważ aripiprazol silnie wiąże się z białkami osocza krwi.

Działania niepożądane

Krótki przegląd profilu bezpieczeństwa.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów wystąpił u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Wykaz działań niepożądanych.

Wszystkie działania niepożądane są wymienione według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), rzadko (≥1/1000 – <1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000 – <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Częstość działań niepożądanych zarejestrowanych w okresie postmarketingowym nie może być oszacowana, ponieważ dane te pochodzą ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego częstość tych działań niepożądanych jest klasyfikowana jako nieznana.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Objawy pozapiramidowe (EPS)

Schizofrenia: w długotrwałym badaniu kontrolowanym w 52. tygodniu pacjenci leczeni aripiprazolem wykazywali ogólnie niższe zachorowanie (25,8 %) na EPS, w tym parkinsonizm, akatyzję, dystonię i dyskinezę, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi haloperidol (57,3 %). W długotrwałym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo częstość występowania EPS wynosiła 19 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1 % u pacjentów otrzymujących placebo. W innym długotrwałym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 14,8 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,1 % u pacjentów leczonych olanzapinem.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w badaniu kontrolowanym trwającym 12 tygodni częstość występowania EPS wynosiła 23,5 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3 % u pacjentów otrzymujących haloperidol. W innym badaniu trwającym 12 tygodni zachorowanie na EPS wynosiło 26,6 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 17,6 % u pacjentów otrzymujących lit.

W długotrwałym 26-tygodniowym etapie badania kontrolowanego placebo częstość występowania EPS wynosiła 18,2 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,7 % u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach kontrolowanych placebo częstość występowania akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1 % przy aripiprazolu i 3,2 % przy placebo. U pacjentów z chorobą psychiczną częstość akatyzji wynosiła 6,2 % przy aripiprazolu i 3,0 % przy placebo.

Dystonia

Objawy dystonii, trwającego patologicznego skurczu grup mięśni, mogą pojawić się u podatnych pacjentów w ciągu pierwszych kilku dni leczenia. Objawy dystonii obejmują: skurcz mięśni szyi, który czasem postępuje do ucisku gardła; trudności z połykaniem; trudności z oddychaniem oraz/lub wysuwanie języka. Choć objawy te mogą wystąpić przy niskich dawkach, pojawiają się częściej i w sposób cięższy przy stosowaniu wyższych dawek leków przeciwpsychotycznych z pierwszej generacji. Zwiększony ryzyko ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i pacjentów z młodszych grup wiekowych.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych przeprowadzonych dla zatwierdzonych wskazań oraz w obserwacjach pogwarancyjnych odnotowano przypadki zarówno wzrostu, jak i spadku stężenia prolaktyny w surowicy w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Poziom prolaktyny oceniano we wszystkich badaniach obejmujących wszystkie dawki aripiprazolu (n = 28 242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub wzrostu stężenia prolaktyny surowicy u pacjentów otrzymujących aripiprazol (0,3 %) był zbliżony do grupy placebo (0,2 %). U pacjentów otrzymujących aripiprazol mediana czasu wystąpienia wynosiła 42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość występowania hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny surowicy u pacjentów otrzymujących aripiprazol wynosiła 0,4 % w porównaniu do 0,02 % u pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów otrzymujących aripiprazol mediana czasu wystąpienia wynosiła 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Wytyczne laboratoryjne

Podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy, zazwyczaj przemijające i bezobjawowe, zaobserwowano u 3,5 % pacjentów otrzymujących aripiprazol.

Pato logiczna namiętność do hazardu oraz inne zaburzenia kontroli impulsywnego zachowania

Pato logiczna namiętność do hazardu, hiperseksualność, niepohamowana chęć zakupów, przejadanie się lub niekontrolowane pragnienie jedzenia mogą występować u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Inne.

Działania niepożądane związane z terapią przeciwpsychotyczną, o których donoszono podczas leczenia aripiprazolem, obejmowały: zespół neuroleptyczny złośliwy, późną dyskinezę, napady padaczkowe, działania niepożądane o charakterze mózgowo-naczyniowym, zwiększone ryzyko śmiertelności u starszych pacjentów z demencją; hiperglikemię oraz cukrzycę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie obserwacji pogwarancyjnej. Umożliwia to ciągłą kontrolę stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leków. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać podejrzewane działania niepożądane.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

10 tabletek w jednej folii. Jedna folia w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Alembic Pharmaceuticals Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Panelav, Po Tajpura, Taluka Halol, Panchmahal, Gujarat – 389 350, Indie / Formulation Division, Panelav, Po Tajpura, Taluka Halol, Panchmahal, Gujarat, IN - 389350, India.

Data ostatniego przeglądu.