Perindopres®

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Perindopres® (PERINDOPRES)

SkÅ ad:

substancja czynna: perindopril;

1 tabletka zawiera 4 mg lub 8 mg perindoprylu jako soli z tert-butylaminÄ , co odpowiada 3,338 mg lub 6,676 mg perindoprylu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształyczna, dwutlenek krzemu koloidalny hydrofobowy, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

GÅ‚ówne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci fizykochemiczne: tabletki biaÅ‚e lub prawie biaÅ‚e, o ksztaÅ‚cie cylindrycznym, z faskÄ i ryÅ›kÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertujÄ cego angiotensynÄ (ECA), pojedyncze substancje. Perindopril. Kod ATC C09A A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Perindopril – inhibitor enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II (enzym konwertujący angiotensynę – ECA). Enzym konwertujący, czyli kinaza, jest egzopeptydazą umożliwiającą przekształcenie angiotensyny I w zwężający naczynia angiotensynę II, a także powodującą rozpad wazodylatacyjnego bradykininu do nieaktywnego heptapeptydu. Inhibicja ECA prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co zwiększa aktywność reniny w osoczu (poprzez mechanizm sprzężenia zwrotnego) oraz zmniejsza wydzielanie aldosteronu. Ponieważ ECA inaktywuje bradykinin, inhibicja ECA prowadzi również do zwiększenia aktywności krążącego i miejscowego układu kalikreiny-kininy (co również prowadzi do aktywacji układu prostaglandyn). Ten mechanizm działania odpowiada za obniżenie ciśnienia tętniczego przez inhibitory ECA i częściowo odpowiada za występowanie niektórych efektów ubocznych (np. kaszlu).

Perindoprilu tert-butylamina działa poprzez swój aktywny metabolit – perindoprilat. Inne metabolity nie wykazują aktywności w hamowaniu ECA w warunkach eksperymentalnych.

Nadciśnienie tętnicze.

Perindopril skutecznie obniża ciśnienie tętnicze przy wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim; obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego obserwuje się u pacjenta zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej.

Perindopril zmniejsza opór naczyń obwodowych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W wyniku tego zwiększa się przepływ krwi obwodowej bez wpływu na częstość skurczów serca.

Zazwyczaj zwiększa się również przepływ krwi przez nerki, podczas gdy szybkość filtracji kłębuszkowej głównie nie ulega zmianie.

Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy rozwija się w ciągu 4–6 godzin po pojedynczym przyjęciu i utrzymuje się co najmniej 24 godziny: stosunek T/R (minimalna skuteczność/maksymalna skuteczność w ciągu doby) perindoprilu wynosi 87–100%.

Ciśnienie tętnicze obniża się szybko. U pacjentów odpowiadających na leczenie normalizacja ciśnienia tętniczego następuje w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez tachyfilaksji.

W przypadku przerwania stosowania perindoprilu nie występuje efekt odstawienia.

Perindopril zmniejsza przerost lewej komory serca.

Badania kliniczne wykazały, że perindopril posiada właściwości naczyniorozkurczające. Poprawia on elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany do światła naczynia w przypadku małych tętnic.

Terapia skojarzona z diuretykiem tiazydowym wykazuje efekt addytywny i synergistyczny. Kombinacja inhibitora ECA i diuretyku tiazydowego zmniejsza również ryzyko hipokaliemii spowodowanej przez diuretyk.

Niewydolność serca.

W trakcie badań eksperymentalnych niewydolność serca została wywołana przez zaciśnięcie tętnicy wieńcowej, po czym wykazano, że Perindopres® zmniejsza przerost mięśnia sercowego i nadmierną ilość kolagenu subendokardialnego, przywraca stosunek miozyny do izoenzymu oraz zmniejsza częstość występowania arytmii reperfuzji.

Perindoprilu tert-butylamina ulży obciążeniu serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego.

Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością serca wykazały:

• zmniejszenie ciśnienia napełnienia prawej i lewej komory serca;
• zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego;
• zwiększenie indeksu minutowego i poprawę wyrzutu serca;
• zwiększenie regionalnego przepływu krwi w mięśniu sercowym.

W trakcie badań porównawczych pierwsze podanie 2 mg perindoprilu pacjentom z niewydolnością serca łagodnego i umiarkowanego stopnia nie było związane z istotnym statystycznie obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym perindopril szybko wchłania się, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania perindoprilu w osoczu wynosi 1 godzinę.

Perindopril jest lekiem prolekowym. 27% całkowitej dawki podanego perindoprilu wykrywane jest we krwi w postaci aktywnego metabolitu – perindoprilatu. Oprócz aktywnego metabolitu – perindoprilatu – lek tworzy 5 metabolitów, które są nieaktywne. Maksymalne stężenie perindoprilatu w osoczu osiągane jest 3–4 godziny po podaniu.

Spożywanie pokarmu zmniejsza przekształcanie perindoprilu do perindoprilatu, co prowadzi do zmniejszenia jego biodostępności; dlatego zaleca się przyjmowanie dobowej dawki perindoprilu tert-butylaminy jednorazowo rano przed posiłkiem.

Obserwuje się liniową zależność między dawką perindoprilu a jego stężeniem w osoczu krwi.

Rozkład.

Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprilatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie perindoprilatu z białkami osocza wynosi 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, ale ten wskaźnik jest zależny od dawki.

Eliminacja.

Perindoprilat wydalany jest z moczem. Okres końcowego półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin. Etap stężenia równowagi w osoczu krwi osiągany jest po 4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Grupy specjalne pacjentów.

Eliminacja perindoprilatu opóźnia się u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek. Zaleca się dobrać dawkę dla tych pacjentów, uwzględniając stopień niewydolności (klirens kreatyniny).

Klirens dializacyjny perindoprilatu – 70 ml/min.

Kinetyka perindoprilu zmienia się u chorych z marskością wątroby: wątrobowy klirens perindoprilu zmniejsza się dwukrotnie. Jednak ilość powstającego perindoprilatu nie ulega zmniejszeniu. W związku z tym u tych chorych nie trzeba korygować dawki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Niewydolność serca.
• Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu.
• Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z potwierdzoną stabilną chorobą wieńcową.

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca (na podstawie wyników badania EUROPA).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych, lub na inny inhibitor ACE.
• Wystąpienie obrzęku naczynioruchowego w wywiadzie po zastosowaniu inhibitora ACE.
• Obrzęk naczynioruchowy idiopatyczny lub dziedziczny.
• Jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi substancję czynną aliskiren u pacjentów z niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) lub u chorych na cukrzycę (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
  • Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/valsartanem. Leczenie lekiem Perindopres® nie może być rozpoczynane wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
  • Metody leczenia ekstrakorowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
  • Znaczne dwustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy odnoszącej się do jedynego działającego nerki (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).
• Ciąża lub okres planowania ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu do stosowania jednego leku oddziałującego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”).

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego.

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Rozpoczęcie stosowania sakubitrylu/valsartanu należy odroczyć co najmniej o 36 godzin od ostatniej dawki perindoprylu. Terapię perindoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki powodujące hiperkaliemię.

Poziom potasu w osoczu zazwyczaj pozostaje w normie, jednak u niektórych pacjentów stosujących lek Perindopres® może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię, m.in.: aliskiren, sole potasu, środki moczopędne zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), heparyny, immunosupresory takie jak cyklosporyna lub tarkolimus, trimetoprymina oraz ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol), ponieważ trimetoprymina działa jak środek moczopędny zatrzymujący potas, podobnie jak amilorid. Jednoczesne stosowanie tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Dlatego jednoczesne stosowanie leku Perindopres® z wymienionymi lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy zachować ostrożność i dokładnie monitorować poziom potasu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Aliskiren. Jednoczesne stosowanie aliskirenu i perindoprylu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą i u chorych z zaburzoną funkcją nerek – ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek, chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności – nie jest zalecane również pozostałym grupom pacjentów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Metody leczenia ekstrakorowe, prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takimi jak wysokoprzepływowe membrany do dializy lub hemofiltracji (np. membrany poliakrylowe) oraz do aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z dekstranem siarczanem, zwiększają ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznopodobnych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku potrzeby takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia membrany dializacyjnej innego typu lub zastosowanie leków przeciwnadciśnieniowych z innej grupy.

Sakubitryl/valsartan. Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ jednoczesne hamowanie neprylizyny i ACE zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Rozpoczęcie stosowania sakubitrylu/valsartanu należy odroczyć co najmniej o 36 godzin od ostatniej dawki perindoprylu. Terapię perindoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 6 godzin od ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Aliskiren. Jednoczesne stosowanie aliskirenu i perindoprylu nie jest zalecane żadnej grupie pacjentów ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek, chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności, a u pacjentów z cukrzycą i zaburzoną funkcją nerek jest całkowicie przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny. Dane opublikowane wskazują, że u pacjentów z potwierdzonym miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny wiązało się z częstszym występowaniem hipotensji tętniczej, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu do monoterapii lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II) może być stosowana w wyjątkowych przypadkach przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna. Zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy (angioedem).

Ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol). U pacjentów stosujących jednocześnie ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol) zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Środki moczopędne zatrzymujące potas (np. triamteren, amilorid), sole potasu. Może wystąpić hiperkaliemia (w tym śmiertelna), szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek (addytywny efekt hiperkaliemizujący). Te leki nie są zalecane do jednoczesnego stosowania z perindoprylem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy zachować ostrożność i często monitorować poziom potasu we krwi.

Lity. Stosowanie inhibitorów ACE z lekami zawierającymi lity może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu w osoczu i zwiększenia ryzyka jego działania toksycznego. Nie zaleca się stosowania perindoprylu z lekami litu. W przypadku konieczności takiego leczenia należy dokładnie monitorować poziom litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi.

Leki przeciwcukrzycowe (insulina, doustne leki obniżające poziom glukozy). Zgodnie z badaniami epidemiologicznymi jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków obniżających poziom glukozy (insulina, doustne leki obniżające poziom glukozy) może prowadzić do wzmocnienia działania obniżającego poziom glukozy z ryzykiem hipoglikemii. Ten zjawisko występuje najczęściej w pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Baklofen. W przypadku jednoczesnego stosowania baklofenu wzmaga się działanie przeciwciśnieniowe. Może być konieczna kontrola ciśnienia tętniczego i odpowiednia zmiana dawki leków przeciwciśnieniowych.

Diuretyki. U pacjentów stosujących diuretyki, szczególnie u tych z zaburzonym stanem wodno-elektrolitowym, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Ryzyko rozwoju efektu hipotensyjnego można zmniejszyć poprzez odstawienie diuretyku, zwiększenie objętości krwi krążącej lub spożycie soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem tert-butylaminą. Leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek i stopniowo je zwiększać.

W nadciśnieniu tętniczym. Jeśli wcześniej stosowany diuretyk mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE (w takich przypadkach stosowanie diuretyku może być później wznowione) lub należy zastosować inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym jej zwiększaniem.

W niewydolności serca zastoinowej na tle stosowania diuretyku. Leczenie inhibitorem ACE należy rozpocząć od dawki minimalnej, możliwe po zmniejszeniu dawki diuretyku.

W każdym przypadku należy kontrolować funkcję nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Środki moczopędne zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). W przypadku jednoczesnego stosowania eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 mg do 50 mg dziennie z niskimi dawkami inhibitora ACE należy pamiętać, że:

• w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących stosowania tej kombinacji istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (może być śmiertelna) podczas leczenia pacjentów z niewydolnością serca klasy II–IV wg NYHA [New York Heart Association] i frakcją wyrzutu < 40%, którzy wcześniej byli leczeni inhibitorem ACE i diuretykiem pętlowym;
• przed zastosowaniem tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i niewydolności nerek;
• zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia i co miesiąc później.

NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy ≥3 g/dobę. Może dojść do osłabienia działania przeciwciśnieniowego podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z NSAID, takimi jak: kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NSAID. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia poziomu potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek w wywiadzie. Taką kombinację należy przepisywać ostrożnie, szczególnie starszym pacjentom. Pacjenci powinni uzupełnić nawodnienie, a także należy monitorować funkcję nerek bezpośrednio po zainicjowaniu terapii skojarzonej i okresowo później.

Raçekadotryl. Wiadomo, że inhibitory ACE (np. perindopryl) mogą powodować rozwój obrzęku naczynioruchowego. Ryzyko to wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z raçekadotrylem (lek stosowany w leczeniu ostrej biegunki).

Inhibitory mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus). U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory mTOR zwiększa się ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymagające pewnej uwagi.

Leki przeciwciśnieniowe i wazodylatory. Jednoczesne stosowanie leków przeciwciśnieniowych może nasilić działanie hipotensyjne perindoprylu tert-butylaminy. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub z innymi wazodylatatorami może prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Gliptyny (linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna). U pacjentów otrzymujących kombinację gliptyny i inhibitora ACE zwiększa się ryzyko wystąpienia angioedemy, ponieważ gliptyny obniżają aktywność dipeptydyl peptydazy-IV (DPP-IV).

Jednoczesne stosowanie niektórych środków znieczulających, trójcyklicznych leków przeciwdziałających depresji lub leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Sympatomymetiki mogą osłabiać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Złoto. Reakcje podobne do nitroglicerynowych (objawy: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensja tętnicza) występują rzadko u pacjentów jednoczesnie przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, oraz wstrzykiwane leki złota (sód aurotiomalan).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Stabilna choroba niedokrwienna serca.

Jeśli w ciągu pierwszego miesiąca leczenia perindoprylem wystąpił epizod niestabilnej dławicy piersiowej (niezależnie od stopnia nasilenia), należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuacji terapii.

Arterialna hipotensja.

Stosowanie inhibitorów ACE może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego. Objawowa hipotensja tętnicza rzadziej występuje u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym i jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z hipowolemia, u tych stosujących diuretyki, dietę o ograniczonej zawartości soli, u pacjentów poddawanych dializie, u pacjentów z biegunką lub wymiotami oraz u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Działania niepożądane”). Objawowa hipotensja tętnicza jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z towarzyszącą niewydolnością nerek lub bez niej. Najbardziej prawdopodobne jest wystąpienie objawowej hipotensji tętniczej u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, którzy stosują duże dawki diuretyków pętlowych, mają w wywiadzie hiponatremię lub niewydolność nerek o charakterze czynnościowym. Aby zmniejszyć ryzyko objawowej hipotensji tętniczej na początku leczenia i w trakcie doboru dawek, pacjenci powinni znajdować się pod ścisłą kontrolą lekarza (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Działania niepożądane”). Te same ostrzeżenia dotyczą również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami mózgowymi, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjentowi należy nadać pozycję poziomą, a w razie potrzeby – podać wewnątrznie 0,9 % (9 mg/ml) roztwór chloru sodu. Przejściowa hipotensja nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania leku, który zazwyczaj można stosować bez przeszkód po przywróceniu objętości krwi i podniesieniu ciśnienia tętniczego.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca zastoinowej z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym perindopryl tert-butylamina może powodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie wymaga odstawienia leku. Jeśli hipotensja tętnicza stanie się objawowa, może być konieczne zmniejszenie dawki lub odstawienie leku.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej / przerostowa kardiomiopatia.

Tak jak inne inhibitory ACE, perindopryl tert-butylaminę należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub z przeszkodą odpływu z lewej komory (stenozą aortalną lub przerostową kardiomiopatią).

Niewydolność nerek.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę początkową perindoprylu należy dobrać zgodnie z klirens kreatyniny pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), a następnie – w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie. Pacjentom tym zazwyczaj zaleca się stałe monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów z objawową niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która występuje na początku stosowania inhibitorów ACE, może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w niektórych przypadkach – z rozwojem ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna.

U niektórych pacjentów z dwubocznym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki podczas stosowania inhibitorów ACE obserwowano wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, które zazwyczaj wracały do normy po przerwaniu leczenia. Dotyczy to szczególnie pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku współistniejącej nadciśnienia nerek naczyniowych ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek wzrasta. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarza, od małych dawek i z ostrożną ich dozowaniem.

Z uwagi na powyższe zalecenia, leczenie diuretykami może sprzyjać wystąpieniu hipotensji tętniczej, dlatego należy je odstawić i prowadzić monitorowanie funkcji nerek w pierwszych tygodniach leczenia perindoprylem tert-butylaminą.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których przed rozpoczęciem leczenia nie wykryto chorób nerek naczyniowych, rozwijało się podwyższenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj nieznaczne i tymczasowe, szczególnie gdy perindopryl tert-butylaminę stosowano jednocześnie z diuretykiem. Jednakże jest to bardziej charakterystyczne dla pacjentów z już istniejącą niewydolnością nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub odstawienie diuretyku, i/lub perindoprylu tert-butylaminy.

Pacjenci poddawani hemodializie.

U pacjentów poddawanych hemodializie z wykorzystaniem wysokoprzepływowych membran poliakrylowych i stosujących równocześnie leki z grupy inhibitorów ACE, wystąpiły reakcje anafilaktycznego typu. Dlatego należy podjąć decyzję o stosowaniu dla takich pacjentów innego typu membran dializacyjnych lub innej klasy leków przeciw nadciśnieniu.

Pacjenci po przeszczepie nerki.

Brak doświadczeń w stosowaniu perindoprylu tert-butylaminy u pacjentów po niedawno przeprowadzonej operacji przeszczepienia nerki.

Nadciśnienie nerek naczyniowych.

W przypadku przepisywania inhibitorów ACE pacjentom z dwubocznym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego funkcjonującego nerki zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czynnikiem sprzyjającym może być leczenie diuretykami. Utrata funkcji nerek może objawiać się minimalnymi zmianami poziomu kreatyniny w surowicy krwi nawet u pacjentów ze zwężeniem tętnicy jednej z nerek.

Podwyższona wrażliwość / obrzęk naczynioruchowy.

Raportowano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, krtani i/lub gardła u pacjentów podczas stosowania inhibitorów ACE, w tym perindoprylu tert-butylaminy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Może to wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lek i zapewnić odpowiednią kontrolę stanu pacjenta do całkowitego ustąpienia objawów. W tych pojedynczych przypadkach, gdy obrzęk obejmuje wyłącznie obszar twarzy i warg, stan pacjenta zazwyczaj poprawia się bez leczenia. Podawanie leków przeciwhistaminowych może być pomocne w łagodzeniu objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może prowadzić do śmiertelnych następstw. W przypadkach, gdy obrzęk rozprzestrzenia się na język, krtanię lub krtanię, powodując obturację dróg oddechowych, konieczne jest natychmiastowe podjęcie leczenia nagłego, które może obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu dróg oddechowych. Pacjenci powinni znajdować się pod ścisłą kontrolą medyczną do całkowitego ustąpienia występujących objawów i ustabilizowania stanu.

Pacjenci, którzy w wywiadzie mieli obrzęk naczynioruchowy niezwiązany ze stosowaniem inhibitora ACE, znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia angioedemu podczas przyjmowania inhibitora ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Raportowano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku jelitowego u pacjentów podczas leczenia inhibitorami ACE. U takich pacjentów obserwowano ból brzucha (z nudnościami lub bez nich); w niektórych przypadkach nie obserwowano wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy i poziom esterazy C-1 był w normie. Rozpoznanie obrzęku jelitowego stawiano podczas tomografii komputerowej jamy brzusznej lub badania ultrasonograficznego, albo podczas zabiegu chirurgicznego. Po odstawieniu inhibitora ACE objawy obrzęku naczynioruchowego ustąpiły. Obrzęk jelitowy należy wykluczyć podczas diagnozy różnicowej u pacjentów z bólem brzucha przyjmujących inhibitory ACE.

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Rozpoczęcie stosowania sakubitrylu/valsartanu należy rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki perindoprylu. W przypadku przerwania leczenia sakubitrylem/valsartanem, terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów neutralnej endopeptydazy (NEP), np. raczekadotrilu, i inhibitorów ACE również zwiększa ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Dlatego przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami NEP (np. raczekadotrylem) u pacjentów stosujących perindopryl należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Pacjenci, którzy jednocześnie leczeni są inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna), należą do grupy podwyższonego ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego, np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniem funkcji oddechowej lub bez (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) u pacjentów, którzy już stosują inhibitory ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Rzadko u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas plazmaferezy LDL z zastosowaniem dekstranu siarczanowego mogą wystąpić zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne. Rozwoju reakcji anafilaktycznych można uniknąć, tymczasowo przerywając leczenie inhibitorami ACE przed każdym plazmaferezem.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii desensybilizacyjnej.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii desensybilizacyjnej lekami zawierającymi jad pszczeli mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Tych reakcji można uniknąć, tymczasowo przerywając stosowanie inhibitora ACE, ale reakcje mogą ponownie wystąpić przy nieostrożnym przeprowadzeniu testów prowokacyjnych.

Niewydolność wątroby.

Rzadko u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE może rozwijać się zespół rozpoczynający się od żółtaczki cholestatycznej i postępujący do szybko postępującego martwicy wątroby, czasem zakończonej śmiercią. Mechanizm rozwoju tego zespołu jest nieznany. Pacjentom, u których podczas stosowania inhibitora ACE rozwinęła się żółtaczka lub znaczny wzrost enzymów wątrobowych, należy odstawić lek i poddać odpowiedniemu badaniu medycznemu oraz leczeniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/ anemia.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE odnotowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ryzyka neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy przepisywać bardzo ostrożnie pacjentom z kolagenozami, podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem lub przy połączeniu tych czynników ryzyka, szczególnie na tle istniejącego zaburzenia funkcji nerek. Czasem u wymienionych wyżej pacjentów mogą rozwijać się poważne infekcje, które w pojedynczych przypadkach nie odpowiadają na intensywną terapię antybiotykami. Jeśli perindopryl stosuje się tym pacjentom, zaleca się okresowe kontrolowanie liczby leukocytów we krwi. Pacjenci powinni wiedzieć, że należy powiadomić o każdym objawie choroby zakaźnej (ból gardła, chrypka).

Czynnik rasowy.

Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Tak jak inne inhibitory ACE, perindopryl mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras, co prawdopodobnie wyjaśnia niski poziom reniny we krwi tych pacjentów.

Kaszel.

Zgłaszano przypadki wystąpienia kaszlu podczas terapii inhibitorami ACE.

Charakterystyczny kaszel jest nieproduktywny, trwały i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel spowodowany przyjmowaniem inhibitorów ACE należy uwzględnić podczas diagnozy różnicowej kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/ znieczulenie.

Lek może blokować wtórne powstawanie angiotensyny II w odpowiedzi na kompensacyjne uwalnianie reniny u pacjentów podczas zabiegu chirurgicznego lub podczas znieczulenia lekami powodującymi hipotensję. Lek należy odstawić dzień przed zabiegiem chirurgicznym. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej, jeśli uznaje się, że została spowodowana tym mechanizmem, stan pacjenta można normalizować poprzez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia.

U niektórych pacjentów podczas stosowania inhibitorów ACE, w szczególności perindoprylu, obserwowano zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi. Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek ten efekt jest zazwyczaj nieznaczny. Do czynników ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą: niewydolność nerek, pogorszenie funkcji nerek, wiek (powyżej 70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, takie jak odwodnienie, ostra dekompenzacja serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie leków zatrzymujących potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid), suplementów diety zawierających potas, zastępców soli z potasem lub innych leków powodujących podwyższenie stężenia potasu w surowicy krwi (np. heparyna, ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprym/sulfametoksazol), szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptorów angiotensyny. Stosowanie suplementów diety zawierających potas, leków zatrzymujących potas lub zastępców soli z potasem, szczególnie pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek, może prowadzić do znacznego podwyższenia poziomu potasu w surowicy krwi. Hiperkaliemia może spowodować poważne, czasem śmiertelne zaburzenia rytmu serca. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE należy ostrożnie stosować leki zatrzymujące potas i blokery receptorów angiotensyny, a także należy przeprowadzać ścisłe monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi i funkcji nerek. Jeśli jednoczesne stosowanie perindoprylu i którejś z wymienionych substancji uznaje się za wskazane, należy je stosować ostrożnie i z częstym monitorowaniem poziomu potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą.

Pacjentom z cukrzycą przyjmującym doustne leki obniżające stężenie glukozy we krwi lub insulinę należy dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi w pierwszym miesiącu terapii inhibitorami ACE (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lit.

Jednoczesne stosowanie litu i perindoprylu zazwyczaj nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leki zatrzymujące potas, suplementy diety zawierające potas lub zastępcy soli z potasem.

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z lekami zatrzymującymi potas lub suplementami diety zawierającymi potas nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Podwójna blokada UKRA.

Istnieją doniesienia o wystąpieniu hipotensji tętniczej, omdleniach, udarach mózgu, hiperkaliemii i zaburzeniach funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na UKRA. Kombinacja inhibitora ACE (iACE) z blokerem receptora angiotensyny II (ARB) lub z aliskirenem, biorąc pod uwagę podwójną blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron, nie jest zalecana.

Jeśli leczenie z jednoczesnym stosowaniem dwóch blokerów UKRA uznaje się za absolutnie konieczne, może ono odbywać się tylko pod kontrolą specjalisty i przy częstym, ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciw nadciśnieniu działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u takich pacjentów.

Pacjentom z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Substancje pomocnicze.

Ten lek zawiera 59,0/118,0 mg laktozy monohydratu. Stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy, niedoborem laktazy Lapp nie zaleca się przyjmowania perindoprylu tert-butylaminy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w okresie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Lek nie może być stosowany przez kobiety w ciąży ani przez kobiety planujące zajść w ciążę. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitorami ACE jest uznawana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki przeciw nadciśnieniu, które mają potwierdzone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Jeśli podczas leczenia potwierdzi się ciążę, stosowanie leku należy natychmiast przerwać i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wystąpienia efektu teratogennego w wyniku przyjmowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne, dlatego nie można wykluczyć nieznacznego zwiększenia ryzyka. Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży prowadzi do toksyczności płodowej i toksyczności noworodkowej.

Jeśli kobieta przyjmowała inhibitor ACE w II trymestrze ciąży, u dziecka zaleca się wykonanie ultrasonograficznego badania funkcji nerek i kości czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE w okresie ciąży, powinny znajdować się pod ścisłą kontrolą ze względu na możliwość wystąpienia hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią. Nie zaleca się stosowania perindoprylu tert-butylaminy w okresie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących jego przenikania do mleka matki. W okresie karmienia piersią zaleca się przepisanie leczenia alternatywnego z lepiej zbadanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub wcześniaka.

Fertylność. Brak wpływu na zdolność rozrodczą lub płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Perindopryl tert-butylamina nie wywiera bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń. Jednak u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniu. W rezultacie zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń może być zmniejszona.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Tabletki Perindopres® 4 mg oraz 8 mg można dzielić na pół w celu uzyskania dawki 2 mg oraz 4 mg.

Tabletki zaleca się przyjmować 1 raz dziennie rano, przed posiłkiem.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od wartości ciśnienia tętniczego (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nadciśnienie tętnicze.

Perindoprylu tert-butylamina może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z lekami przeciw nadciśnieniu z innych klas.

Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg 1 raz dziennie rano.

Pacjenci z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (szczególnie pacjenci z nadciśnieniem naczyniowo-renalnym, zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, niewydolnością serca lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) mogą doświadczyć nadmiernej hipotensji po przyjęciu pierwszej dawki. Takim pacjentom zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 2 mg oraz rozpoczęcie terapii pod nadzorem lekarza.

Dawkę można zwiększyć do 8 mg 1 raz dziennie po miesiącu leczenia.

Na początku stosowania perindoprylu tert-butylaminy może wystąpić symptomatyczna hipotensja tętnicza; jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów jednoczesnie przyjmujących diuretyki. Takim pacjentom należy zaczynać leczenie perindoprylem z ostrożnością, ponieważ mogą mieć niedobór wody i/lub soli.

Jeśli to możliwe, należy przerwać stosowanie diuretyku 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii perindoprylem tert-butylaminą (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać stosowania diuretyków, leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy. Dalsze zwiększanie dawki perindoprylu tert-butylaminy należy przeprowadzać w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby leczenie diuretykiem można wznowić.

Pacjentom w wieku podeszłym leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg, którą można zwiększyć do 4 mg po miesiącu leczenia, a następnie, w razie potrzeby, do 8 mg, uwzględniając funkcję nerek (patrz Tabela 1).

Niewydolność serca.

Pacjentom z niewydolnością serca, którym perindoprylu tert-butylamina jest zwykle przepisywany jednocześnie z diuretykiem wydalającym potas i/lub derywatkiem digitalis i/lub blokerem β, zaleca się rozpoczęcie leczenia pod ścisłym nadzorem medycznym od dawki początkowej 2 mg, przyjmowanej rano. Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji, dawkę należy zwiększyć do 4 mg 1 raz dziennie. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od stanu klinicznego pacjenta.

Pacjentom z ciężką niewydolnością serca oraz innym pacjentom z grupy wysokiego ryzyka (pacjenci z zaburzoną funkcją nerek i tendencją do zaburzeń poziomu elektrolitów, pacjenci otrzymujący jednoczesną terapię diuretykami i/lub lekami rozszerzającymi naczynia) leczenie należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia symptomatycznej hipotensji tętniczej, tj. u pacjentów z niedoborem elektrolitów, z hiponatremią lub bez niej, u pacjentów z hipowolemją lub u tych, którzy otrzymywali intensywne leczenie diuretykami, należy skorygować powyższe stany, jeśli to możliwe, przed przepisaniem leku. Ciśnienie tętnicze, funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy należy dokładnie kontrolować zarówno przed, jak i podczas leczenia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu.

Zalecana dawka początkowa wynosi 2 mg (½ tabletka leku Perindopres® 4 mg) 1 raz dziennie rano. Po 2 tygodniach leczenia dawkę należy zwiększyć do 4 mg (1 tabletka leku Perindopres® 4 mg) 1 raz dziennie rano.

Jeśli po 2 tygodniach leczenia lekiem Perindopres® 4 mg pacjent wymaga dodatkowej kontroli ciśnienia tętniczego, można przepisać indapamid w dawce 1 tabletka dziennie. Leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie od 2 tygodni do kilku lat po pierwotnym udarze.

Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z dokumentalnie potwierdzoną stabilną chorobą wieńcową.

Leczenie należy rozpocząć od stosowania leku Perindopres® 4 mg (1 tabletka rano dziennie). Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji oraz uwzględniając funkcję nerek, dawkę należy zwiększyć do 8 mg.

Pacjentom w wieku podeszłym leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (½ tabletka leku Perindopres® 4 mg) 1 raz dziennie rano; po tygodniu dawkę należy zwiększyć do 4 mg (1 tabletka leku Perindopres® 4 mg); po 2 tygodniach, uwzględniając funkcję nerek, dawkę należy zwiększyć do 8 mg (Perindopres® 8 mg, 1 tabletka dziennie) (patrz Tabela 1). Zwiększenie dawki możliwe jest wyłącznie przy dobrej tolerancji poprzedniej dawki.

Grupy pacjentów szczególnych. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek powinno opierać się na klirensie kreatyniny, jak wskazano w tabeli 1.

Tabela 1.

Dobór dawek przy niewydolności nerek

1Klirens dializacyjny perindoprylatu wynosi 70 ml/min. Pacjentom poddawanym hemodializie dawkę należy przyjmować po zakończeniu hemodializy.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Pacjenci z niewydolnością wątroby nie wymagają dostosowania dawki leku (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Farmakokinetyka”).

Dzieci .

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostały zbadane, dlatego nie zaleca się stosowania perindoprylu trzec-butylaminy u dzieci.

Przedawkowanie.

Nie ma wystarczających informacji dotyczących przedawkowania perindoprylu. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować: nadciśnienie tętnicze, szok cyrkułacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadwentylację, tachykardię, kołatanie serca, bradykardię, zawroty głowy, niepokój, kaszel itp.

W przypadku przedawkowania zaleca się wewnętrzwne podanie roztworu chlorku sodu 0,9 % (9 mg/ml). W przypadku wystąpienia nadciśnienia tętniczego pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z niskim pochyleniem głowy. Jeśli to możliwe, należy zapewnić infuzję angiotensyny II i/lub wewnętrzwne podanie katecholamin. Perindopril może być usuwany z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). W przypadku wystąpienia lekoopornej bradykardii wskazane jest zastosowanie sztucznego stymulatora serca. Konieczne jest ciągłe monitorowanie podstawowych parametrów życiowych, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa perindoprylu odpowiada profilowi bezpieczeństwa inhibitorów ACE.

Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane podczas stosowania perindoprylu w trakcie badań klinicznych to: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zawroty głowy (vertigo), zaburzenia wzroku, szum w uszach, hipotensja tętnicza, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcia, biegunka, zaburzenia smaku (dysgezja), dyspepsja, nudności, wymioty, swędzenie, wysypka skórna, skurcze mięśni, osłabienie (astenia).

Należy uprzedzić pacjenta o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów anurii/oligurii, napływów gorąca, a także depresji, ciemnienia moczu, nudności, wymiotów, skurczy mięśni, dezorientacji, które mogą wskazywać na rozwój zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH).

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane obserwowane podczas stosowania perindoprylu w trakcie badań klinicznych oraz w okresie posprzedrejestracyjnym. Częstość występowania reakcji niepożądanych określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, <1/10), rzadko (≥ 1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, <1/1000), nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2.

*Częstotliwość występowania działań niepożądanych wykrytych na podstawie zgłoszeń spontanicznych obliczono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności produktu leczniczego poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Farmaceutyczna firma „Darnyca”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.