| Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań. Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały liofilizowany proszek. Stężony roztwór – przezroczysty roztwór od bezbarwnego do żółtawego. Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w leczeniu chorób zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol. Kod ATC A02BC02. Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika . Mechanizm działania. Pantoprazol to związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie to zależy od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu podstawowego, jak i stymulowanego. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, jak i innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) oraz inhibitorów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poza komórkowym receptorem, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po doustnym i dożylnej aplikacji leku jest taki sam. Stosowanie pantoprazolu zwiększa poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekracza on górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia poziom gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Nadmierny wzrost występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji czasem przy długotrwałym leczeniu obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednak zgodnie z przeprowadzonymi dotychczas badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje. Ze względu na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad jeden rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy. W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne dane publikowane wskazują, że leczenie IPP powinno być przerwane w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem poziomu CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu IPP, do zakresu wartości normalnych. Farmakokinetyka. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym lub powtarzalnym przyjęciu leku. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%, objętość rozkładu – około 0,15 l/kg. Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową, do innych dróg metabolicznych należy utlenianie przy udziale CYP3A4. Eliminacja. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zanotowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z dużo dłuższym czasem działania (hamowanie wydzielania kwasu). Główna część metabolitów pantoprazolu wydalana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu krwi, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol połączony z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu. Osobliwe grupy pacjentów Osoby wolno metabolizujące. Oколо 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19, nazywane są one wolnymi metabolizatorami. W organizmie tych osób metabolizm pantoprazolu najprawdopodobniej katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” (AUC) było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie stężenie szczytowe w osoczu krwi wzrosło o około 60%. Te wyniki nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu. Upośledzenie funkcji nerek . Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy podawaniu pantoprazolu pacjentom z obniżoną funkcją nerek (w tym pacjentom na dializie). Tak jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowana jest tylko bardzo mała ilość pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), eliminacja jest nadal szybka, więc nie dochodzi do kumulacji. Upośledzenie funkcji wątroby . Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B według skali Childa-Pugh) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) wzrasta tylko nieznacznie – o 1,5 razy – w porównaniu do wartości u zdrowych ochotników. Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszy ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego. Dzieci. Po jednorazowym dożylnym podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 6 lat nie stwierdzono istotnej zależności między klirensiem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych. Charakterystyka kliniczna. Wskazania. - Przełykowe zapalenie przełyku.
- Wrzody żołądka i dwunastnicy.
- Zespół Zollingera-Ellisona i inne stany hipersekrecyjne.
Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku. Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Leki, których wchłanianie zależy od pH . Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich bio dostępności (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak keto konazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib). Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od wewnątrzżołądkowego pH, ze względu na istotne zmniejszenie ich bio dostępności (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z IPP, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV. Kumaryny antykoagulacyjne (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu lub międzynarodowego znormalizowanego wskaźnika (INR). Jednak zgłaszano podwyższenie INR i wydłużenie czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Podwyższenie INR i wydłużenie czasu protrombiny może prowadzić do rozwoju patologicznych krwawień i nawet do skutku śmiertelnego. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombiny. Metylotreksat. Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metylotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa poziom metylotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metylotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem. Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez system enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu – demetylacja przy udziale CYP2C19, inne drogi metaboliczne obejmują utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które również są metabolizowane za pomocą tych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina i doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji. Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam system enzymatyczny. Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych, które są metabolizowane za pomocą CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na glikoproteinę P, związaną z wchłanianiem cyklosporyny. Nie wykazano interakcji z jednoczesnie podawanymi lekami przeciwwymiotnymi. Przeprowadzono również badania interakcji pantoprazolu z jednoczesnie podawanymi pewnymi antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami. Leki, które hamują lub indukują CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmowe IPP metabolizowanych przez te systemy enzymatyczne. Szczególne wskazania dotyczące stosowania. Złosierne nowotwory żołądka. Objawowa odpowiedź na stosowanie pantoprazolu może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich diagnozę. W przypadku występowania niepokojących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, okresowego wymiotów, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć obecność procesu złośliwego. Jeśli objawy utrzymują się mimo odpowiedniego leczenia, konieczne jest dalsze badanie. Upośledzenie funkcji wątroby . Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od wewnątrzżołądkowego pH, ze względu na istotne zmniejszenie ich bio dostępności (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Infekcje przewodu pokarmowego spowodowane bakteriami. Leczenie lekiem Pelta® może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych przez takie bakterie, jak Salmonella i Campylobacter lub C. Difficile. Sód . Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w każdej fiolce, czyli jest praktycznie wolny od sodu. Hipomagnezemia. Rzadko obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących IPP, takich jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok. Mogą niepostrzeżenie wystąpić i pozostać niewykryte takie poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (i hipokalcemii związanej z hipomagnezemią) u większości pacjentów stan poprawiał się po zastępczym leczeniu korekcyjnym preparatami magnezu i przerwaniu przyjmowania IPP. Pacjentom wymagającym długotrwałej terapii lub pacjentom przyjmującym IPP jednocześnie z cyklosporyną lub lekami, które mogą spowodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP i okresowo podczas leczenia. Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów w podeszłym wieku lub przy obecności innych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamania o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi i spożywać wystarczającą ilość witaminy D i wapnia. Podostre skórne toczeń rumieniowaty. Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego skórnego toczenia rumieniowatego. Jeśli wystąpią zmiany, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, i towarzyszy im ból stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania stosowania leku Pelta®. Wystąpienie podostrego skórnego toczenia rumieniowatego u pacjentów podczas poprzedniego leczenia IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju przy stosowaniu innych IPP. Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Pelta® należy tymczasowo przerwać przynajmniej 5 dni przed przeprowadzeniem oceny poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do zakresu wartości normalnych po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić ponowne pomiary po 14 dniach od odstawienia leczenia IPP. Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (około 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetu-/neonatalnej leku. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą. Jako środek ostrożności należy unikać stosowania leku Pelta® u ciężarnych kobiet. Okres karmienia piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu w mleko matki. Brakuje danych dotyczących wydzielania pantoprazolu w mleko matki u ludzi, ale o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/utrzymaniu się od leczenia lekiem Pelta® należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia lekiem Pelta® dla kobiety. Plodność . Pantoprazol nie zaburzał płodności w badaniach na zwierzętach. Zdolność wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń. Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju efektów niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z innymi urządzeniami. Sposób stosowania i dawki. Lek stosuje się na pisemne zlecenie lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym. Stosowanie dożylne leku zaleca się tylko w przypadku niemożności stosowania doustnego. Są dane dotyczące długości leczenia dożyciowego do 7 dni. Dlatego, gdy tylko staje się możliwe doustne stosowanie pantoprazolu, następuje przejście z dożylnej aplikacji leku Pelta® na doustne stosowanie pantoprazolu w dawce 40 mg. Przełykowe zapalenie przełyku, wrzody dwunastnicy, wrzody żołądka Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylnie. Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych Do długotrwałego leczenia zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych zalecana dawka początkowa leku Pelta® wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać, zwiększając lub zmniejszając, w zależności od wskaźników wydzielania kwasu w żołądku. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu do więcej niż 160 mg, ale czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania wydzielania kwasu. Jeśli konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg, aby osiągnąć pożądany poziom (<10 mEq/h) w ciągu 1 godziny. Przygotowanie do stosowania Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, który dodaje się do fiolki. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych. Po rozcieńczeniu chemiczna i fizyczna stabilność leku zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z punktu widzenia bezpieczeństwa mikrobiologicznego rozcieńczony lek należy użyć natychmiast. Lek Pelta® nie można przygotowywać ani mieszać z innymi rozpuszczalnikami, poza wymienionymi powyżej. Podawanie dożylne leku należy przeprowadzać przez 2–15 minut. Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Pozostałości leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z wymaganiami lokalnego prawa. Rozcieńczony roztwór powinien być przezroczysty, od bezbarwnego do żółtawego. Niewydolność wątroby . Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki leku Pelta®, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki. Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki. Dzieci. Pelta®, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone. Dostępne obecnie dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak zaleceń dotyczących dawkowania nie można podać. Przedawkowanie. Objawy przedawkowania nie są znane. Dawki do 240 mg przy podaniu dożylnej przez 2 minuty były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami, nie należy go do leków łatwo usuwanych za pomocą dializy. W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się terapię objawową i wspierającą. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej. Efekty niepożądane. Wystąpienie efektów niepożądanych można oczekiwać u około 5% pacjentów. Najczęstszy efekt niepożądany to zapalenie żyły w miejscu wstrzyknięcia. Biegunka i ból głowy występowały u około 1% pacjentów. Efekty niepożądane według częstości występowania klasyfikuje się według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 i <1/1000), nieznana częstość (częstość nie określona na podstawie dostępnych danych). Dla wszystkich efektów niepożądanych, o których donoszono w okresie postmarketingowym, niemożliwe jest określenie częstości, dlatego są one wymienione z częstością „częstość nieznana”. W ramach każdej kategorii częstości efekty niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszania się powagi. Z boku krwi i układu limfatycznego Rzadko: agranulocytoza. Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia. Z boku układu odpornościowego Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny). Metabolizm i zaburzenia gospodarki Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała. Nieznana częstość: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), hipokalcemia1, hipokaliemia1. Zaburzenia psychiczne Nieczęsto: zaburzenia snu. Rzadko: depresja (w tym nasilenie). Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie). Nieznana częstość: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego istnienia). Z boku układu nerwowego Nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy. Rzadko: zaburzenia smaku. Nieznana częstość: parestezje. Z boku narządów wzroku Rzadko: zaburzenia wzroku/rozmycie wzroku. Z boku przewodu pokarmowego Często: polipy z gruczołów fundalnych (łagodne). Nieczęsto: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort. Nieznana częstość: kolit mikroskopowy. Z boku układu wątrobowo-żółciowego Nieczęsto: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT). Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny. Nieznana częstość: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrobowo-komórkowa. Z boku skóry i tkanek podskórnych Nieczęsto: wysypka skórna, egzantema, świąd. Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy. Nieznana częstość: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), podostre skórne toczeń rumieniowaty (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z boku układu kostno-mięśniowego i tkanki łącznej Nieczęsto: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Rzadko: artrologia, mialgia. Nieznana częstość: skurcze mięśni2. Z boku nerek i układu moczowego Nieznana częstość: nefryt międzykomórkowy (z możliwym rozwojem niewydolności nerek). Z boku układu rozrodczego i gruczołów mlekowych Rzadko: ginekomastia. Zaburzenia ogólne Często: zapalenie żyły w miejscu wstrzyknięcia. Nieczęsto: osłabienie, zmęczenie, niedobój. Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe. 1 Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). 2 Skurcze mięśni jako następstwo zaburzenia równowagi elektrolitów. Termin ważności. 2 lata od daty produkcji in bulk. Po rozpuszczeniu lek nadaje się do stosowania przez 12 godzin przy przechowywaniu w temperaturze 25 ± 2 °C w odwróconej fiolce. Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Opakowanie. Po 1 fiolce w opakowaniu. Kategoria wydania. Na receptę. Producent. AT „Farmak”, Ukraina (opakowanie wtórne, wydanie serii z produktu in bulk firmy producenta Demo S.A. Pharmaceuticals Industry, Grecja). Miejsce produkcji i adres siedziby producenta. Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska, 74. |
