Peccef

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku PECCEF (PECEF)

Skład:

substancja czynna: cefpodoxym;

1 tabletka powlekana zawiera cefpodoxymu proxetil odpowiadający 100 mg lub 200 mg cefpodoxymu;

substancje pomocnicze: karboksymetyloceluloza wapniowa; skrobię kukurydzianą; crospovidon (typ B); laktozę, monohydrat; sodowy laurylosulfan; hydroksypropylocelulozę; stearynian magnezu; Opadry White 03H58900 (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol propylenowy).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne cechy fizykochemiczne:

tabletki powlekane 100 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, białe lub prawie białe, o ścisłych krawędziach, z oznaczeniem „C1” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki powlekane 200 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, białe lub prawie białe, o ścisłych krawędziach, z oznaczeniem „C7” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łeki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny trzeciej generacji. Kod ATC J01D D13.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefpodoxym proksyl jest antybiotykiem beta-laktamowym należącym do doustnych cephalosporyn trzeciej generacji i jest formą nieaktywną cefpodoxymu. Po podaniu doustnym jest wchłaniany w przewodzie pokarmowym, gdzie szybko ulega hydrolizie przez niespecyficzne esterazy do cefpodoxymu, który następnie jest wchłaniany systemowo.

Mechanizm działania cefpodoxymu opiera się na hamowaniu syntezy ścian komórkowych bakterii. Cefpodoxym jest odporny na działanie większości beta-laktamaz.

Wykazano, że cefpodoxym wykazuje in vitro działanie bakteriobójcze wobec licznych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Wykazuje wysoką aktywność wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich:

• Streptococcus pneumoniae
• Streptokoki grupy A (S. pyogenes), B (S. agalactiae), C, F i G
• Inne streptokoki (S. mitis, S. sanguis i S. salivarius)
• Corynebacterium diphtheriae

Wykazuje wysoką aktywność wobec mikroorganizmów Gram-ujemnych:

• Haemophilus influenzae (szczepy produkujące i nieprodukujące beta-laktamaz)
• Haemophilus para-influenzae (szczepy produkujące i nieprodukujące beta-laktamaz)
• Branhamella catarrhalis (szczepy produkujące i nieprodukujące beta-laktamaz)
• Neisseria meningitidis
• Neisseria gonorrhoeae
• Escherichia coli
• Klebsiella Spp. (K. pneumoniae; K. oxytoca)
• Proteus mirabilis

Wykazuje umiarkowaną aktywność wobec szczepów wrażliwych na metycylinę, produkujących i nieprodukujących penicylinaz (S. aureus i S. epidermidis).

Podobnie jak w przypadku innych cephalosporyn, następujące mikroorganizmy są odporne na działanie cefpodoxymu: enterokoki, oporne na metycylinę stafylokokki (S. aureus i S. epidermidis), Staphylococcus saprophyticus, Pseudomonas aeruginosa i Pseudomonas spp., Clostridium difficile, Bacteroides fragilis i pokrewne gatunki.

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków, w miarę możliwości należy potwierdzać wrażliwość drogą testów in vitro.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wchłanianie cefpodoxymu proksylu podanego doustnie na czczo w postaci tabletki odpowiadającej 100 mg cefpodoxymu wynosi 40–50%. Wchłanianie zwiększa się po podaniu pokarmu, dlatego zaleca się stosowanie leku podczas posiłku.

Cefpodoxym proksyl jest wchłaniany w przewodzie pokarmowym i ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – cefpodoxymu.

Rozkład.

Stężenie w osoczu krwi.

Po jednorazowym doustnym podaniu dawki 100 mg maksymalne stężenie cefpodoxymu w osoczu krwi (Cmax) wynosi 1–1,2 mg/l. Po jednorazowym podaniu dawki 200 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi 2,2–2,5 mg/l. W obu przypadkach (100 lub 200 mg) Cmax osiągane jest (Tmax) po 2–3 godzinach.

Stężenia resztkowe 12 godzin po podaniu 100 mg i 200 mg wynoszą odpowiednio 0,08 mg/l i 0,18 mg/l.

Po podawaniu w dawkach 100–200 mg dwa razy dziennie przez 14,5 dnia parametry farmakokinetyczne cefpodoxymu w osoczu krwi nie ulegają zmianie, co oznacza brak kumulacji substancji czynnej.

Objętość rozkładu cefpodoxymu wynosi 30–35 l u młodych zdrowych ochotników (0,43 l/kg).

Wiązanie z białkami osocza krwi

Poziom wiązania cefpodoxymu wynosi 40%, głównie z albuminą. Wiązanie to nie ma charakteru nasycenia.

Przenikanie do tkanek i płynów

Cefpodoxym dobrze przenika do miąższu płuc, błony śluzowej oskrzeli, płynu opłucnowego, migdałków oraz do płynu międzykomórkowego.

4–7 godzin po jednorazowym podaniu 100 mg stężenie w migdałkach wynosi 0,24–0,1 μg/g (20–25% stężenia w osoczu krwi).

Po jednorazowym podaniu 200 mg cefpodoxymu stężenie w płynie międzykomórkowym wynosi 1,5–2,0 mg/l (80% stężenia w osoczu krwi).

3–12 godzin po jednorazowym podaniu 200 mg cefpodoxymu stężenie w płucach wynosi 0,6–0,2 μg/g; w opłucnej – 0,6–0,8 mg/l.

W błonie śluzowej oskrzeli 1–4 godziny po podaniu 200 mg stężenie cefpodoxymu wynosi około 1 μg/g (40–45% stężenia w osoczu krwi).

Pomierzone stężenia przekraczają minimalne stężenie hamujące dla wrażliwych organizmów.

Biotransformacja i wydalanie.

Po wchłonięciu głównym metabolitem jest cefpodoxym, powstający w wyniku hydrolizy cefpodoxymu proksylu.

Cefpodoxym ulega bardzo niewielkiej metabolizacji.

Po wchłonięciu cefpodoxymu proksylu 80% uwolnionego cefpodoxymu wydala się w niezmienionej formie z moczem.

Okres półwylu cefpodoxymu wynosi średnio 2,4 godziny.

Pacjenci w grupie ryzyka.

Parametry farmakokinetyczne cefpodoxymu ulegają bardzo niewielkim zmianom u pacjentów starszych z prawidłową funkcją nerek.

Jednakże niewielkie zwiększenie maksymalnego stężenia w surowicy krwi oraz okresu półwylu nie wymaga zmniejszenia dawki u tych pacjentów, z wyjątkiem osób, u których klirens nerkowy jest mniejszy niż 40 ml/min.

W przypadku niewydolności nerek, gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 40 ml/min, przedłużenie okresu półwylu z osocza krwi oraz zwiększenie maksymalnego stężenia w osoczu krwi wymaga zmniejszenia dawki o połowę i podawania leku raz dziennie.

W przypadku niewydolności wątroby niewielkie zmiany kinetyczne, które się pojawiają, nie wymagają specjalnej korekty dawkowania.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie u dorosłych infekcji wywołanych wrażliwymi na lek drobnoustrojami, takimi jak:

• zapalenie migdałków;
• ostre zapalenie zatok;
• ostre zapalenie oskrzeli;
• zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli;
• bakteryjne zapalenia płuc.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefpodoxym lub inne leki z grupy cefalosporyn, lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.

Natychmiastowe i/lub ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaksji) na penicylinę lub inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie.

Rzadka, uwarunkowana genetycznie nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Badania wykazały, że biodostępność leku zmniejsza się o około 30%, jeśli cefpodoxym stosuje się razem z lekami zobojętniającymi pH żołądka lub hamującymi wydzielanie kwasu. Dlatego leki takie jak mineralne antacida i blokery H2, np. ranitydyna, które mogą prowadzić do zwiększenia pH soku żołądkowego, należy przyjmować 2–3 godziny po podaniu cefpodoxymu.

Antagonisty H2 histaminy i antacida obniżają biodostępność cefpodoxymu.

Zwiększenie pH żołądka: anty-H2 (ranitydyna) i antykwasowe (wodorotlenek glinu, węglan sodu) prowadzą do obniżenia skuteczności biologicznej.

Obniżenie pH żołądka (pentagastryna) zwiększa skuteczność biologiczną. Kliniczne konsekwencje pozostają niejasne.

Jednoczesne stosowanie z probenydynam zmniejsza wydalanie cefalosporyn. Cefalosporyny potencjalnie nasilają działanie przeciwkrzepliwe kumaryn i osłabiają działanie antykoncepcyjne estrogenów.

Zaleca się regularne monitorowanie wskaźników międzynarodowego standardowego stosunku (INR) podczas i krótko po jednoczesnym stosowaniu cefpodoxymu z doustnym lekiem przeciwkrzepliwym. Fałszywie dodatnie wyniki reakcji na glukozę w moczu mogą wystąpić przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Feliga lub tabletek siarczanowych miedzi, ale nie przy przeprowadzaniu reakcji enzymatycznych w obecności glukozo-oksydazy.

Opisano liczne przypadki nasilenia działania doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących antybiotyki. Wyraźnie zaznaczone infekcyjne lub zapalne procesy, wiek i ogólny stan pacjenta są czynnikami ryzyka wystąpienia takiego działania.

Niezależnie od rodzaju pokarmu, skuteczność biologiczna cefpodoxymu wzrasta, gdy lek przyjmuje się podczas posiłku.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić wywiad pacjenta pod kątem występowania ciężkich reakcji nadwrażliwości na cefpodoxym, inne cefalosporyny lub na dowolny inny typ antybiotyków beta-laktamowych. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkich reakcji nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych, odnotowano poważne, a czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie cefpodoxymem i rozpocząć odpowiednie działania nagłego charakteru.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek może być konieczna redukcja dawki leku w zależności od klirensu kreatyniny.

Cefpodoxym należy zawsze stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, szczególnie kolitów.

Zgłoszono przypadki rozwoju kolitu związanego z antybiotykiem oraz kolitu pseudomembranaceus po stosowaniu niemal wszystkich antybiotyków, w tym cefpodoxymu; nasilenie tych stanów może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Należy wziąć to pod uwagę, jeśli u pacjentów podczas lub po stosowaniu cefpodoxymu rozwinie się biegunka. Należy rozważyć przerwanie leczenia cefpodoxymem i zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych, może dojść do rozwoju neutropenii, a rzadziej – agranulocytozy, szczególnie przy długotrwałym leczeniu. Jeśli leczenie trwa dłużej niż 10 dni, zaleca się kontrolę parametrów układu krwiotwórczego; w przypadku stwierdzenia neutropenii leczenie należy przerwać.

Cefalosporyny mogą być wychwytywane na powierzchni błon czerwonych krwinek i reagować z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi. Może to prowadzić do dodatniego wyniku testu Coombsa i bardzo rzadko – do rozwoju anemii hemolitycznej. Reakcje krzyżowe z penicyliną mogą występować w przypadku rozwoju takiej reakcji.

Zaburzenia funkcji nerek obserwowano podczas leczenia antybiotykami cefalosporynowymi, szczególnie w połączeniu z potencjalnie nefrotoksycznymi lekami, takimi jak aminoglikozydy i/lub diuretyki. W takich przypadkach zaleca się kontrolę funkcji nerek.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, długotrwałe stosowanie cefpodoxymu proksetylu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, co może wymagać przerwania leczenia.

W przypadku jakichkolwiek objawów alergii należy przerwać stosowanie leku.

Stosowanie cefalosporyn wymaga wcześniejszego badania – reakcje krzyżowe na cefalosporyny obserwuje się u 5–10% pacjentów z alergią na penicylinę.

Cefalosporyny należy stosować z nadzwyczajną ostrożnością u pacjentów uczulonych na penicylinę: od pierwszego dnia stosowania wymagany jest ścisły nadzór medyczny.

Stosowanie cefalosporyn jest absolutnie przeciwwskazane u pacjentów z wywiadem natychmiastowej alergii na cefalosporyny. W przypadku podejrzenia takiej alergii, obecność lekarza podczas pierwszego przyjęcia leku jest obowiązkowa w celu leczenia możliwej reakcji anafilaktycznej.

Reakcje nadwrażliwości (anafilaksja) związane z tymi dwoma typami beta-laktamów mogą być poważne i czasem śmiertelne.

Atak biegunki może być objawem kolitu pseudomembranaceus, którego rozpoznanie odbywa się za pomocą kolonoskopii. Taki rzadki przypadek kolitu pseudomembranaceus po stosowaniu cefalosporyn wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i rozpoczęcia odpowiedniej terapii specyficznej antybiotykiem (wancomycyna). W takim przypadku należy całkowicie unikać spożycia produktów sprzyjających zaparciom.

Ten lek zawiera laktozę, dlatego jest przeciwwskazany u pacjentów z wrodzoną galaktozemią, zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy lub niedoborem laktozy.

Antybiotyki bakteriostatyczne (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) zmniejszają skuteczność cefpodoxymu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu cefpodoxymu proksetylu na ciążę. Biorąc pod uwagę oczekiwaną korzyść, stosowanie cefpodoxymu w czasie ciąży może być rozważane, pomimo niedostatecznych danych klinicznych i badań na zwierzętach. Lek należy stosować z ostrożnością u ciężarnych w przypadku nagłej potrzeby.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu leku na ciążę, rozwój embrionalny/fetalny, poród lub rozwój poporodowy.

Cefpodoxym przenika do mleka matki, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią na okres leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia cefpodoxymem zgłaszano przypadki zawrotów głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym stosować doustnie 2 razy na dobę w odstępach 12 godzin podczas jedzenia.

Ostry zatokowy zapalenie zatok: 2 tabletki po 200 mg na dobę: po 1 tabletce (200 mg) rano i wieczorem. W ostrym zapaleniu zatok szczękowych skuteczne jest stosowanie leku przez 5 dni.

Zapalenie migdałków: po 100 mg 2 razy na dobę.

Ostre zapalenie oskrzeli: po 200 mg 2 razy na dobę.

Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: po 200 mg 2 razy na dobę.

Bezpałecznicze zapalenie płuc: po 200 mg 2 razy na dobę.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Korekta dawki leku u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana.

Upośledzenie funkcji nerek.

Korekta dawki cefpodoxymu nie jest wymagana, jeśli klirens kreatyniny przekracza 40 ml/min. Jeśli klirens kreatyniny jest niższy niż 40 ml/min, dawkę dzienną należy zmniejszyć o połowę i podawać 1 raz na dobę.

Niewydolność nerek.

Korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek przy klirensie kreatyniny większym niż 40 ml/min/1,73 m² nie jest wymagana. Jeśli wartość klirensu kreatyniny jest niższa niż ten wskaźnik, dawkę należy odpowiednio skorygować (patrz tabela poniżej).

1 Jednostkowa dawka wynosi 100 mg lub 200 mg, w zależności od typu infekcji. Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby i ustalany jest indywidualnie.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci.

Obecnie brak informacji dotyczących stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania cefpodoxymu należy stosować terapię wspomagającą i objawową.

W przypadku przedawkowania, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może rozwinąć się odwracalna encefalopatia. Nie zna się specyficznego antydotum.

Działania niepożądane.

Głównie obserwowano zaburzenia układu pokwowego: biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha. Ogólne zaburzenia: osłabienie, zmęczenie, niedobrze.

Raportowano również kilka rzadkich przypadków następujących działań niepożądanych:

• Ze strony układu pokwowego: jak również w przypadku stosowania innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, zgłaszano rzadkie przypadki enterokolitu z biegunką krwawą, a także rzadkie przypadki kolitu pseudomembranoznego, wzdęcia brzucha, ostrego zapalenia trzustki.
• Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: umiarkowane, przejściowe podwyższenie poziomu transaminaz, aspartaminotransferazy (AST), alaninotransferazy (ALT) i fosfatazy alkalicznej, podwyższenie bilirubiny, ostre zapalenie wątroby.
• Ze strony skóry: reakcje alergiczne: wysypka skórna, świąd, pokrzywka, obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny, różne wysypki, zlokalizowana odmiana pęcherzowa, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella, rumień.
• Ze strony układu nerwowego: bóle głowy, uczucie zawrotów głowy, parestezje.
• Ze strony nerek i układu moczowego: słabe podwyższenie poziomu mocznika we krwi i kreatyninii, ostra niewydolność nerek.
• Ze strony układu krwiotwórczego: trombocytoza, trombocytopenia, leukopenia i hiperzoofilofilia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, eozynofilia, limfocytoza, neutropenia, leukocytoza.
• Ze strony narządów słuchu i równowagi: dźwięki w uszach.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze. Po 1 blistrze w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sai Parenterals Limited, Indie.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Działnica nr 45A i B, Strefa Przemysłowa Anrith, IDA Bollararam, Rejon Sangareddy, Telangana, Bollararam (Wieś), Jinnaram (Mandal), Sangareddy (Okręg), Telangana, Indie.