Paramol

INSTRUKCJA dotycz4ca stosowania leku leczniczego Paramol

Skład:

substancja czynna: paracetamol;

100 ml roztworu (1 pojemnik) zawiera paracetamolu 1000 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), fosforan sodu dwuhydrotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz od barwy bezbarwnej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Kod ATC N02BE01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Mechanizm działania polega na blokowaniu cyklooksygenazy (COX) I i II wyłącznie w ośrodkowym układzie nerwowym, wpływając na ośrodki bólu i termoregulacji. W pobudzonych tkankach peroksydazy komórkowe neutralizują działanie paracetamolu na COX, co wyjaśnia prawie całkowitą nieobecność działania przeciwzapalnego. Brak wpływu na syntezę prostaglandyn w tkankach obwodowych determinuje brak negatywnego wpływu na gospodarkę wodno-elektrolitową (zatrzymanie sodu i wody) oraz na błonę śluzową przewodu pokarmowego.

Paracetamol zapewnia ulgę w bólu już po 5–10 minutach od podania. Szczyt działania przeciwbólowego osiągany jest w ciągu 1 godziny, a trwanie tego efektu wynosi zazwyczaj 4–6 godzin.

Paracetamol obniża temperaturę ciała w ciągu 30 minut po podaniu, a działanie przeciwgorączkowe trwa co najmniej 6 godzin.

Farmakokinetyka.

Dorośli.

Wchłanianie.

Po jednorazowym lub wielokrotnym stosowaniu w ciągu 24 godzin leku w dawce do 2 g farmakokinetyka paracetamolu jest liniowa.

Biodostępność po wlewie dożylnym 500 mg oraz 1 g paracetamolu jest taka sama jak po podaniu 1 g oraz 2 g propacetamolu (zawierającego odpowiednio 500 mg i 1 g paracetamolu). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest na końcu wlewu trwającego 15 minut z dawką 500 mg lub 1 g paracetamolu i wynosi odpowiednio 15 μg/ml lub 30 μg/ml.

Rozkład.

Objętość rozkładu paracetamolu wynosi około 1 l/kg. Paracetamol słabo wiąże się z białkami osocza. Po podaniu 1 g paracetamolu istotny poziom stężenia (około 1,5 μg/ml) stwierdzono w płynie mózgowo-rdzeniowym 20 minut po wlewie.

Metabolizm.

Paracetamol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie, przechodząc dwie główne drogi: koniugację z kwasem glukuronowym oraz koniugację z kwasem siarkowym. Ostatnia droga szybko ulega nasyceniu przy dawkach przekraczających terapeutyczne. Niewielka część (poniżej 4%) metabolizowana jest przez cytochrom P450 z powstaniem metabolitu pośredniego (N-acetylobenzochinoniminu), który w warunkach normalnych szybko ulega neutralizacji przez zredukowany glutation i jest wydalany z moczem po związaniu z cysteina i kwasem merkaptouracylowym. Jednak przy ciężkim zatruciu ilość tego toksycznego metabolitu wzrasta.

Wydalanie.

Metabolity paracetamolu wydalane są głównie z moczem. W ciągu 24 godzin z moczem wydala się 90% podanej dawki, głównie w postaci glukuronidu (60–80%) i siarczanu (20–30%). Mniej niż 5% wydala się w niezmienionej postaci. Okres półwydalenia wynosi 2,7 godziny, całkowity klirens – 18 l/godz.

Noworodki, niemowlęta i dzieci.

Farmakokinetyka paracetamolu u dzieci niemalże nie różni się od tej u dorosłych, z wyjątkiem krótszego okresu półwydalenia z osocza (1,5–2 godziny). U noworodków okres półwydalenia jest dłuższy niż u niemowląt – około 3,5 godziny. W porównaniu z dorosłymi u dzieci do 10. roku życia stwierdza się istotnie obniżoną koniugację z kwasem glukuronowym oraz zwiększoną koniugację z siarczanami.

Tabela 1

Wielkości farmakokinetyczne według wieku (standardowy klirens, * CLstd/Fdoustna (l·godz-1·70 kg-1))

*CLstd - ocena grupy pacjentów pod względem CL (klirensu).

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 10–30 ml/min) wydalanie paracetamolu jest nieco opóźnione, a okres półwydalenia wynosi od 2 do 5,3 godziny. Szybkość wydalania glukuronidów i siarczanów u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest trzykrotnie wolniejsza niż u zdrowych ochotników. Dlatego u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) minimalny odstęp między dawkami należy wydłużyć do 6 godzin.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Farmakokinetyka i metabolizm paracetamolu u pacjentów w wieku podeszłym nie ulegają zmianie. Nie jest wymagana korekta dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie zespołu bólowego o umiarkowanym nasileniu, szczególnie w okresie popołożnym, oraz krótkotrwałe leczenie reakcji hipertermicznych, gdy podanie dożylnie jest uzasadnione klinicznie lub inne drogi podania są nieakceptowalne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na paracetamol lub chlorowodorek propacetamolu (prolek paracetamolu), lub na któryś z substancji pomocniczych.
• Ciężka niewydolność hepatocelularna.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Probenecyd dwukrotnie obniża klirens paracetamolu poprzez hamowanie jego koniugacji z kwasem glukuronowym, dlatego w przypadku terapii skojarzonej z probenecydem należy zmniejszyć dawkę paracetamolu.

Salicylamid może wydłużać okres półtrwania paracetamolu w organizmie.

Induktory mikrosomalnego utleniania w wątrobie (fenytoina, etanol, barbiturany, ryfampicyna, fenylobutazon, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe) mogą nasilać ryzyko wystąpienia ciężkich zaburzeń wątrobowych nawet przy niewielkim przedawkowaniu (patrz rozdział „Przedawkowanie”).

Jednoczesne stosowanie paracetamolu (4 g na dobę przez co najmniej 4 dni) z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może prowadzić do nieznacznych zmian międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR). Dlatego należy kontrolować INR w czasie jednoczesnego stosowania, a także przez jeden tydzień po zakończeniu leczenia paracetamolem.

Należy stosować paracetamol z ostrożnością jednoczesnie z flukloksacyliną, ponieważ jednoczesne przyjmowanie było związane z wystąpieniem kwasicy metabolicznej z wysokim przerostem anionowym jako następstwem kwasicy pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

UWAGA! Ryzyko błędu medycznego

Istnieje zagrożenie popełnienia błędu dawkowania ze względu na możliwą pomyłkę między miligramami (mg) a mililitrami (ml), co może prowadzić do przypadkowego przedawkowania i skutku śmiertelnego (patrz sekcja Sposób stosowania i dawki).

Dlatego stosowanie leku Paramol, roztwór do wlewu 1000 mg/100 ml, należy prowadzić ostrożnie, a przy przepisywaniu konieczne jest podanie zarówno całkowitej dawki w miligramach (mg), jak i objętości całkowitej dawki w mililitrach (ml).

W celu uniknięcia przedawkowania należy upewnić się, że inne przepisane leki nie zawierają paracetamolu lub propacetamolu.

Zaleca się stosowanie odpowiedniego doustnego leku przeciwbólowego, gdy tylko ten sposób podania stanie się możliwy.

Ryzyko uszkodzenia wątroby w leczeniu paracetamolem wzrasta u pacjentów z alkoholowym hepatozą.

Stosowanie paracetamolu może negatywnie wpływać na wyniki badań laboratoryjnych przy ilościowym oznaczaniu zawartości glukozy i kwasu moczowego w osoczu krwi.

Podczas długotrwałego leczenia konieczna jest kontrola obrazu krwi obwodowej oraz funkcjonalnego stanu wątroby.

Gdy tylko stanie się to możliwe, zaleca się kontynuację leczenia z zastosowaniem doustnych form leków przeciwbólowych.

W celu uniknięcia ryzyka przedawkowania należy upewnić się, że inne przepisane leki nie zawierają paracetamolu lub propacetamolu.

Ryzyko uszkodzenia wątroby wzrasta przy stosowaniu paracetamolu w dawkach wyższych niż zalecane. Kliniczne objawy uszkodzenia wątroby (w tym niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, w tym fulminansowe, cholesteryczne, cytolityczne) zazwyczaj pojawiają się po raz pierwszy od 2. doby po rozpoczęciu stosowania leku i osiągają maksimum w 4.–6. dobie. Konieczne jest jak najszybsze podanie antydotum (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Zgłaszano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerostem anionowym (HAGMA) jako skutku kwasicy piroglutaminowej. Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy metabolicznej z wysokim przerostem anionowym (HAGMA), szczególnie u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem czy innymi źródłami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy byli leczeni paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny, a także u tych, którzy stosują maksymalne dobowe dawki paracetamolu. W przypadku podejrzenia HAGMA jako skutku kwasicy piroglutaminowej zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania paracetamolu i przeprowadzenie starannego monitorowania, w tym oznaczenie stężenia 5-oksyproliny w moczu. Pomiar stężenia 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy piroglutaminowej jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Paracetamol może powodować poważne reakcje skórne. Pacjentów należy poinformować o wczesnych objawach poważnych reakcji skórnych, a stosowanie leku należy przerwać przy pierwszym pojawieniu się wysypki lub innych objawów nadwrażliwości.

Lek należy stosować z ostrożnością w przypadku:

• niewydolności hepatocelularnej;
• ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min);
• przewlekłego alkoholizmu;
• przewlekłego niedożywienia (obniżenie rezerwy glutationu w wątrobie);
• odwodnienia.

Paramol, roztwór do wlewu 1000 mg/100 ml, zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 100 ml roztworu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Doświadczenie kliniczne w zakresie dożylnej aplikacji paracetamolu jest ograniczone. Dane epidemiologiczne dotyczące stosowania terapeutycznych dawek paracetamolu doustnie wskazują jednak na brak negatywnego wpływu na ciążę lub zdrowie płodu/noworodka.

Dane prospektywne dotyczące przedawkowania w czasie ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych płodu.

Badania wpływu dożylnej formy paracetamolu na funkcję rozrodczą u zwierząt nie były przeprowadzane. Badania tego typu przy doustnym sposobie stosowania nie wykazały efektów fetotoksycznych.

Paracetamol w okresie ciąży należy jednak stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, w najniższej skutecznej dawce, przez najkrótszy możliwy czas i z najmniejszą możliwą częstotliwością.

Okres karmienia piersią.

Po podaniu doustnym paracetamol wydzielany jest w niewielkich ilościach do mleka matki. Nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych u niemowląt podczas stosowania paracetamolu w okresie karmienia piersią. W związku z tym paracetamol można stosować kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie wpływa.

Sposób stosowania i dawki.

Paramol, roztwór do wlewania wewnątrzżylnego 1000 mg/100 ml, stosuje się dożylnie.

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta.

Dawkowanie dla dorosłych, nastolatków oraz dzieci o masie ciała powyżej 33 kg (patrz tabela 2).

Tabela 2

* Pacjenci o niższej masie ciała wymagają mniejszych objętości.

Minimalny odstęp między podaniami powinien wynosić co najmniej 4 godziny. Cykl leczenia zazwyczaj nie przekracza 4 infuzji w ciągu jednej doby.

Minimalny odstęp między podaniami u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek powinien wynosić co najmniej 6 godzin.

** Maksymalna dawka dobową: maksymalna dawka dobową przewidziana jest dla pacjentów, którzy nie przyjmują innych leków zawierających paracetamol, i powinna być odpowiednio skorygowana w przypadku stosowania takich leków.

Pacjenci z ciężką niewydolnością nerek.

W przypadku przepisywania paracetamolu pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) zaleca się wydłużenie minimalnego odstępu między dawkami do 6 godzin.

Pacjenci przewlekle niedożywieni (o niskim zapasie glutationu w wątrobie), w stanie odwodnienia, z niewydolnością hepatocelularną, przewlekłym alkoholizmem: maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 3 g.

UWAGA! Aby uniknąć błędów dawkowania wynikających z niezgodności między miligramami (mg) a mililitrami (ml), należy starannie obliczać dawki przy przepisywaniu i podawaniu leku Paramol, roztwór do infuzji. Takie nieporozumienie może prowadzić do przypadkowego przedawkowania, a nawet skutku śmiertelnego. Przy wystawianiu recept należy podawać całkowitą dawkę zarówno w mg, jak i w ml.

Roztwór paracetamolu podaje się dożylnie w formie infuzji przez 15 minut.

Lek należy zastosować natychmiast po otwarciu opakowania.

Każdą ilość niewykorzystanego roztworu do infuzji należy zniszczyć.

Nie stosować, jeśli uszczelnienie zostało naruszone lub zawartość pojemnika jest nieprzezroczysta.

Dzieci.

Paramol, roztwór do infuzji, stosuje się u dzieci o masie ciała powyżej 33 kg.

Przedawkowanie.

Ryzyko uszkodzenia wątroby (w tym zapalenie wątroby fulminacyjne, zespół cholestazy, zapalenie wątroby cytolityczne, niewydolność wątroby) wzrasta u osób starszych, małych dzieci, pacjentów z chorobami wątroby, w przypadku przewlekłego alkoholizmu, u pacjentów przewlekle niedożywionych oraz u osób z obniżoną aktywnością enzymatyczną. W tych przypadkach przedawkowanie może mieć śmiertelny skutek.

Objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych 24 godzin i obejmują nudności, wymioty, brak apetytu, bladość, ból brzucha. Przedawkowanie u dorosłych może wystąpić przy jednorazowym podaniu dawki 7,5 g lub większej, u dzieci – przy dawce 140 mg/kg masy ciała. Wówczas rozwija się cytoliza wątroby, niewydolność wątroby, kwasica metaboliczna, encefalopatia, które mogą prowadzić do śpiączki i śmierci pacjenta. W ciągu 12–48 godzin wzrasta poziom transaminaz wątrobowych (alaninotransaminazy, aspартanotransaminazy), dehydrogenazy mleczanowej, bilirubiny i zmniejsza się poziom protrombiny.

Objawy kliniczne uszkodzenia wątroby pojawiają się po dwóch dobach i osiągają maksimum w 4–6 dobie.

Natychmiastowe działania:

• natychmiastowa hospitalizacja;
• jak najszybsze, przed rozpoczęciem leczenia, oznaczenie stężenia paracetamolu w osoczu krwi po przedawkowaniu;
• dożylne lub doustne zastosowanie antydota N-acetylocysteiny (NAC), jeśli to możliwe nie później niż 10 godzin po przedawkowaniu. NAC można stosować również później niż 10 godzin po przedawkowaniu, jednak w takim przypadku leczenie będzie dłuższe;
• leczenie objawowe.
• Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania wątrobowe i powtarzać je co 24 godziny. W większości przypadków poziomy transaminaz wątrobowych wracają do normy w ciągu jednego do dwóch tygodni, przy pełnym przywróceniu funkcji wątroby. W pojedynczych przypadkach może być konieczna przeszczepienie wątroby.

Niepożądane działania.

Tak jak w przypadku wszystkich produktów zawierających paracetamol, niepożądane działania po leku występują rzadko (>1/10000, <1/1000) lub bardzo rzadko (<1/10000), opisano je poniżej:

Ogólne zaburzenia:

często: osłabienie.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego:

często: hipotensja tętnicza,

bardzo rzadko: tachykardia.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

często: wzrost poziomu transaminaz wątrobowych.

Zaburzenia ze strony układu krwi i układu limfatycznego:

bardzo rzadko: trombocytopenia, leukopenia, neutropenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

bardzo rzadko: szok anafilaktyczny, reakcje nadwrażliwości.

Reakcje w miejscu podania:

bardzo rzadko: ból i pieczenie, zaczerwienienie, uczucie ciepła, swędzenie.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

bardzo rzadko: wyprysk*, pokrzywka*, poważne reakcje skórne**

Uwaga:

*Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki reakcji nadwrażliwości w postaci szoku anafilaktycznego, pokrzywki, wyprysku, które wymagały przerwania leczenia.

**Zgłaszano przypadki poważnych reakcji skórnych, które wymagały przerwania leczenia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych): kwasica metaboliczna z wysokim przerwem anionowym.

Opis poszczególnych niepożądanych działań.

Kwasica metaboliczna z wysokim przerwem anionowym.

Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwem anionowym jako następstwo kwasicy piroglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Kwasica piroglutaminowa może wystąpić jako następstwo niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

18 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w oryginalnym opakowaniu.

Nie chłodzić. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

100 ml preparatu w pojemniku z polipropylenu. 1 pojemnik w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Spółka zależna „Farmatreyd”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 82111, obwód lwowski, miasto Drohobycz, ul. Samborska 85.

Wnioskodawca.

Spółka zależna „Farmatreyd”.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Ukraina, 82111, obwód lwowski, miasto Drohobycz, ul. Samborska 85.