Pantoprazol

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku PANTOPRAZOL (PANTOPRAZOLE)

SkÅ ad:

substancja czynna: pantoprazol;

1 tabletka zawiera pantoprazolu sodowego seskwihydratu, odpowiadajÄ cego 20 mg pantoprazolu;

substancje pomocnicze: sodu wÄ glikwas sodowy bezwodny, manitol (E 421), sacharoza, talk, stearynian wapnia, dwutlenek krzemu, hipromeloza, makrogol, kopolimer metakrylanowy (typ A), cytrynian trietylo, tlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172), farba Opacode black (lak, alkohol izopropylowy, tlenek żelaza (E 172), alkohol butylowy, glikol propylenowy, amoniaku wodorotlenek).

PostaÄ leku. Tabletki powlekane o dziaÅ aniu opóŠnionym.

GÅ ówne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: tabletki od jasnoróŠowych do róŠowobrunatnych, dwuwypukÅ e, o ksztaÅ cie owalnym, pokryte powÅ okiem, z oznaczeniem „P20” z jednej strony i gÅ adkie z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Lek stosowany w leczeniu chorób zaleŠnych od kwasy. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol – substytuowany benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwaśnym środowisku w komórkach okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja zależy od dawki i hamuje zarówno wydzielanie podstawowe, jak i wywołane. Większość pacjentów uzyskuje ulgę w objawach w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, tak jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptora H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do obniżenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej podaniu leku jest taki sam.

Podczas stosowania pantoprazolu stężenie gastryny na czczo wzrasta. Przy krótkoterminowym stosowaniu leku stężenie gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenie gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji, przy długotrwałym leczeniu czasem obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednakże, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad jeden rok) leczenia pantoprazolem na parametry hormonalne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie sekrecji kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarów stężenia CgA. To pozwala, by stężenie CgA powróciło do zakresu wartości normalnych, które mogą być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest już po jednorazowym doustnym podaniu dawki 20 mg. Średnio maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 2–2,5 godziny po podaniu i wynosi około 1–1,5 μg/ml; stężenie pozostaje stałe po wielokrotnym podawaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani powtarzalnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej. Stwierdzono, że absolutna biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na AUC (pole pod krzywą „stężenie-czas”) i Cmax, a tym samym również na biodostępność. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa jedynie zmienność okresu wczesnego.

Rozkład.

Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Eliminacja.

Lek metabolizowany jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie za pomocą CYP3A4. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnionej eliminacji. Dzięki specyficznemu wiązaniu pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania eliminacji nie odpowiada znacznie dłuższemu czasowi działania (hamowaniu sekrecji kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19; są oni nazywani wolnymi metabolizatorami. U takich osób metabolizm pantoprazolu najprawdopodobniej katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednorazowej dawki 40 mg pantoprazolu średnia AUC była około 6 razy większa u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie Cmax wzrosło o około 60%. Te wyniki nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy podawaniu pantoprazolu pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Tak jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane jest jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Choć główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), eliminacja nadal jest szybka, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 3–6 godzin, a AUC zwiększa się 3–5 razy, Cmax wzrasta jedynie nieznacznie – o 1,5 raza w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodszych ochotników również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci.

Po jednorazowym doustnym podaniu dawki 20 lub 40 mg pantoprazolu AUC i Cmax u dzieci w wieku od 5 do 16 lat znajdowały się w granicach odpowiednich wartości u dorosłych. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

• Leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku.
• Długotrwałe leczenie i zapobieganie nawrotom przełyku refluksowego.

Dorośli.

• Zapobieganie powstawaniu wrzodów żołądka i dwunastnicy spowodowanych przyjmowaniem nieselektywnych niesteroidowych leków przeciwbólowych (NLPZ) u pacjentów z grupy ryzyka, którzy muszą stosować NLPZ przez dłuższy czas.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego pantoprazol może zmniejszać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH soku żołądkowego (np. niektórych leków przeciwdrgawkowych, takich jak ketokonazol, itrakonazol, pozykonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV (atazanawir). Stosowanie łącznie IPP z atazanawirem i innymi lekami przeciw HIV, których wchłanianie zależy od pH soku żołądkowego, może prowadzić do istotnego obniżenia biodostępności tych ostatnich i wpływać na ich skuteczność. Dlatego jednoczesnego stosowania IPP z atazanawirem nie zaleca się. W przypadku, gdy nie można uniknąć łącznego stosowania inhibitorów proteazy HIV z IPP, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może wystąpić konieczność dostosowania dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwwadaczowe (fenprokumon i warfaryna). Pomimo braku interakcji podczas jednoczesnego stosowania z fenprokumonem i warfaryną w trakcie badań klinicznych, w okresie pogwarancyjnym odnotowano pojedyncze przypadki zmiany INR (Międzynarodowego Indeksu Normalizacji) i wydłużenia czasu protrombinowego u pacjentów stosujących łącznie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Podwyższenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego może prowadzić do rozwoju patologicznych krwawień, a nawet do skutku śmiertelnego. W związku z tym pacjentom stosującym kumarynowe leki przeciwwadaczowe (np. fenprokumon i warfaryna) zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego/INR po rozpoczęciu, przerwaniu lub nieregularnym stosowaniu pantoprazolu.

Metotreksat. Wykazano, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etyniloestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), a także nie wpływa na

glikoproteinę P, która zapewnia wchłanianie digoksyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnym stosowaniem leków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z jednoczesnym stosowaniem niektórych antybiotyków (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki, które hamują lub indukują CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać wpływ systemowy pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia w osoczu IPP, które są metabolizowane przez te układy enzymatyczne.

Szczególne środki ostrożności.

Uszkodzenie wątroby.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałego leczenia. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie lekiem.

Stosowanie łącznie z NLPZ.

Stosowanie leku Pantoprazol, tabletek 20 mg, w celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastniczki spowodowanym długotrwałym przyjmowaniem NLPZ, należy ograniczyć u pacjentów skłonnych do częstych nawrotów wrzodów żołądka i dwunastniczki.

Ocena ryzyka powinna uwzględniać indywidualne czynniki ryzyka, takie jak wiek (> 65 lat), wywiad dotyczący wystąpienia wrzodów żołądka lub dwunastniczki oraz krwawień z przewodu pokarmowego.

Złośliwe nowotwory żołądka.

Objawowa odpowiedź na leczenie pantoprazolem może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów (np. znacznej, niezamierzonej utraty masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego, ponieważ leczenie pantoprazolem może maskować objawy i opóźniać postawienie diagnozy. Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Inhibitory proteazy HIV.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wchłanianie witaminy B12.

Pantoprazol może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu wystąpienia hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z obniżoną masą ciała lub u osób z czynnikami ryzyka związanymi z obniżonym wchłanianiem witaminy B12 podczas długotrwałego leczenia, a także przy obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Długotrwałe leczenie.

Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu, szczególnie dłuższemu niż 1 rok, powinni być regularnie kontrolowani przez lekarza.

Infekcje przewodu pokarmowego spowodowane bakteriami.

Pantoprazol, podobnie jak inne IPP, może zwiększać liczbę bakterii obecnych zwykle w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Leczenie lekiem może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych bakteriami takimi jak Salmonella i Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia.

Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących IPP, takich jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez okres dłuższy niż rok. Hipomagnezemia może powodować poważne objawy kliniczne, które początkowo mogą być niezauważalne: zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. W przypadku hipomagnezemii stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu uzupełniającej terapii magnezu oraz po przerwaniu przyjmowania IPP.

Pacjentom wymagającym długotrwałej terapii, a także pacjentom przyjmującym IPP jednocześnie z doustnym cyfoglikozydami lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości.

Długotrwałe leczenie (dłużej niż rok) wysokimi dawkami IPP może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz powinni spożywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Podostre rumiądło skórne toczeń.

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego rumienia skórnego tocznia. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia. Wystąpienie podostrego rumienia skórnego tocznia u pacjentów podczas wcześniejszej terapii IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed przeprowadzeniem oznaczenia poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić powtórne oznaczenie po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Substancje pomocnicze.

Tabletki zawierają mannitol, który może wywoływać łagodny efekt przeczyszczający.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dostępne dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 donoszeń dotyczących przebiegu ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetonowonatalnej leku. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność reprodukcyjną. Z uwagi na środki ostrożności należy unikać stosowania leku u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią.

Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Istnieją dane dotyczące wydzielania pantoprazolu z ludzkim mlekiem. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia lekiem Pantoprazol należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Pantoprazol dla kobiety.

Plodność.

Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwanie innych urządzeń. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. W takich przypadkach nie należy prowadzić samochodu ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Pantoprazol, tabletki o otoczce opóźniającej uwalnianie, należy przyjmować całe, nie żując i nie rozgniatając, godzinę przed posiłkiem, popijając wodą.

Zalecane dawkowanie.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku.

Zalecana dawka to 20 mg (1 tabletka) leku Pantoprazol na dobę. Objawy oparzenia w przełyku zazwyczaj ustępują w ciągu 2–4 tygodni. Jeśli ten okres nie wystarcza, leczenie należy kontynuować przez kolejne 4 tygodnie. Po ustąpieniu objawów nawroty można kontrolować, stosując 20 mg leku w zależności od potrzeby.

Długotrwałe leczenie i zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku.

W celu długotrwałego leczenia dawka utrzymaniowa wynosi 20 mg (1 tabletka) leku Pantoprazol na dobę. W przypadku nasilenia choroby możliwy jest wzrost dawki do 40 mg na dobę. W takiej sytuacji zaleca się stosowanie tabletek Pantoprazol 40 mg. Po ustąpieniu nawrotu dawkę można ponownie zmniejszyć do 20 mg leku na dobę.

Dorośli.

Profilaktyka wrzodów żołądka i dwunastnicy spowodowanych przyjmowaniem nieselectywnych leków przeciwbólowych niesteroidowych u pacjentów z grupy ryzyka, którzy muszą przyjmować LNPZ przez dłuższy czas.

Zalecana dawka to 20 mg (1 tabletka) leku Pantoprazol na dobę.

Upośledzenie funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki 20 mg (1 tabletka) na dobę.

Upośledzenie funkcji nerek. Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Leku nie zaleca się stosować dzieciom poniżej 12. roku życia ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków, które można łatwo usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspomagające. Nie ma zaleceń dotyczących specyficznego leczenia.

Niepożądane działania.

Oczekuje się wystąpienia niepożądanych działań u około 5 % pacjentów. Najczęstsze niepożądane działania to biegunka i ból głowy (około 1 %).

Niepożądane skutki klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Wszystkie niepożądane działania zgłaszane w okresie postmarketingu nie pozwalają na określenie częstości, dlatego są wymienione z oznaczeniem „częstość nieznana”.

W ramach każdej kategorii częstości niepożądane działania są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), hipokalcemia1, hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne.

Rzadko: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Częstość nieznana: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów predysponowanych do tych zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Częstość nieznana: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia wzroku/rozmycie obrazu.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy z gruczołów okrężnicy (łagodne).

Rzadko: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Częstość nieznana: mikroskopowe zapalenie jelita.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Częstość nieznana: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Rzadko: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, wieloformowa rumień, nadwrażliwość na światło, podostre rumieńcze złośliwe skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Częstość nieznana: skurcze mięśni2.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Częstość nieznana: nefryt międzykomórkowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Rzadko: osłabienie, zmęczenie, niedobój.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

1. Hipokalcemia współwystępująca z hipomagnezemią.
2. Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. Lekarzy i innych pracowników służby zdrowia prosimy o zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrach aluminiowych. Po 1 lub 3 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Jubilant Generics Limited.