INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Pantoprazol (Pantoprazole)

Skład:

substancja czynna: pantoprazole;

1 fiolka zawiera 40 mg pantoprazolu (w postaci sody pantoprazolu seskwihydratu);

substancje pomocnicze: manitol, fosforan sodu dwunastowodny.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: gąbczasta masa lub proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Lek do leczenia chorób zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol — zastępowany benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwasowym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺-K⁺-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja ma charakter zależny od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu w stanie podstawowym, jak i stymulowanego. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H₂, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do stopnia obniżenia kwasowości. Zwiększone wydzielanie gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem dystalnie względem receptorów komórkowych, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu zwiększa poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekracza on górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia poziom gastryny wzrasta w większości przypadków dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu gruczowatej). Jednak zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które obserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Ze względu na wyniki badań na zwierzętach nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w osoczu wzrasta jako odpowiedź na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto ze względu na obniżoną kwasowość żołądka wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem poziomu CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu IPP, do zakresu wartości normalnych.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu — około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Lek metabolizuje się niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Eliminacja. Okres półtrwania końcowego wynosi około 1 godziny, a klirens — 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych okres półtrwania nie koreluje z o wiele dłuższą długością działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydala się z moczem (około 80%), reszta — z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieznacznie przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Metabolizatorzy wolni. Około 3% Europejczyków charakteryzuje się niską czynnościową aktywnością enzymu CYP2C19; określa się ich mianem metabolizatorów wolnych. U tych osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu — czas” było około 6 razy większe u metabolizatorów wolnych niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (metabolizatorzy szybcy). Średnie stężenie maksymalne w osoczu wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Naruszenie funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z obniżoną czynnością nerek (w tym u pacjentów poddawanych dializie). Podobnie jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godziny), eliminacja nadal jest szybka, dlatego nie dochodzi do kumulacji.

Naruszenie funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugh) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu wzrasta jedynie nieznacznie — 1,5-krotnie w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej korelacji między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Refluxoesofagitis.
Wrzody żołądka i dwunastnicy.
Zespół Zollingera-Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub dowolny składnik pomocniczy leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH.
Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich biodostępności (np. niektórych leków przeciwpłochowiczowych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, pozykonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV.
Nie zaleca się stosowania pantoprazolu łącznie z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżżołądkowego, ze względu na istotne obniżenie ich biodostępności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwkrzepliwe (fenprokumon i warfaryna).
Współstosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednak donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP z warfaryną lub fenprokumonem. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet śmierci. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagane jest monitorowanie INR i czasu protrombiny.

Metylotreksat.
Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) z inhibitorami pompy protonowej zwiększa stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19, inne drogi metaboliczne obejmują utlenianie za pomocą enzymu CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane przez te drogi, takimi jak karbamazepina, diazepan, glibenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylowy estradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na glikoproteinę P związaną z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym podawaniem leków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono również badania interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami podawanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19.
Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i naparstnica zwyczajna (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia w osoczu IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowe działanie leku pantoprazol może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźnić ich rozpoznanie. W przypadku wystąpienia alarmujących objawów (np. znacznego spadku masy ciała, nawracającego wymiotu, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub istniejącej wrzodzie żołądka, należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania diagnostyczne.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (zob. rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (zob. rozdział „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie lekiem Pantoprazol nieco zwiększa ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie lekiem bezsodowym.

Hipomagnezemia. Zgłaszano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok. Hipomagnezemia może powodować poważne objawy kliniczne, które mogą początkowo rozwijać się niezauważalnie: osłabienie, tężyczkę, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmie komorowe. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (zob. rozdział „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (a także hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan większości pacjentów poprawiał się po korekcie niedoboru magnezu i przerwaniu leczenia IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałego leczenia oraz u pacjentów przyjmujących IPP jednocześnie z doustnym cyfogryny lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej umiarkowanie zwiększa ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej zwiększa ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre złamania mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz spożywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Podostre układowe toczeń skóry. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego toczenia skóry. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Pantoprazol. Wystąpienie podostrego układowego toczenia skóry u pacjenta podczas wcześniejszego leczenia inhibitorami pompy protonowej zwiększa ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Pantoprazol należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem pomiaru poziomu CgA (zob. rozdział „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania leku Pantoprazol u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetoinfantylnej leku. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Ze środków ostrożności należy unikać stosowania leku Pantoprazol u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu z mlekiem matki człowieka, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci w wieku niemowlęcym. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem Pantoprazol należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (zob. rozdział „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym.

Podanie wewnątrzżylne leku zaleca się tylko w przypadku niemożności podania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia wstrzyknięciem dożylnym do 7 dni. Dlatego, gdy tylko stanie się możliwe podanie doustne pantoprazolu, należy przejść od wstrzykiwania dożylnego leku Pantoprazol do doustnego podania pantoprazolu w dawce 40 mg.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylne.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją

W przypadku długotrwałego leczenia zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją zalecana dawka początkowa leku Pantoprazol wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników wydzielania kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do uzyskania odpowiedniego kontroli wydzielania kwasu.

Jeśli konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania

Proszek należy rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, który znajduje się w fiolce. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy zastosować natychmiast.

Pantoprazolu nie wolno przygotowywać ani mieszać z innymi rozpuszczalnikami niż wymienione powyżej.

Podawanie leku dożylnie należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Odpadki leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami prawa.

Rozcieńczony roztwór powinien mieć żółtawy kolor i być przezroczysty.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg (½ fiolki leku Pantoprazol, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci. Pantoprazol, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18. roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone. Obecnie dostępne dane przedstawiono w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków łatwo usuwanych za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Działania niepożądane.

Wystąpienie działań niepożądanych może być oczekiwane u około 5 % pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądane jest zapalenie żył z towarzyszącym zakrzepem w miejscu wstrzyknięcia. Diareę i ból głowy obserwowano u około 1 % pacjentów.

Niepożądane skutki klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Częstość działań niepożądanych zgłaszanych w okresie postmarketingowym nie może być określona, dlatego są one wymienione z częstością „nieznane”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się nasilenia.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Przemiany materii i zaburzenia odżywiania.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia1, hipokaliemia1.

Zaburzenia psychiczne.

Rzadko: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia / zamglenie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy gruczołów podstawnych (łagodne).

Rzadko: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: mikroskopowe zapalenie jelita grubego.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego.

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-glutamylotransferazy).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrody.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Często: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, wielopostaciowa rumień, nadwrażliwość na światło, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), podostre układowe rumień.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: artrodyne, miodyne.

Nieznane: skurcze mięśni2.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: zapalenie śródmiąższowe nerek (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia.

Często: zapalenie żył z towarzyszącym zakrzepem w miejscu wstrzyknięcia.

Rzadko: osłabienie, zmęczenie, niedyspozycja.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

1 Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

2 Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez państwowy system farmakonadzoru.

Okres ważności. 3 lata.

Po odtworzeniu lub odtworzeniu i rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia odtworzony/rozcieńczony lek należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu chronionym przed światłem w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1 lub 10 fiol w kartonowej puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Hainan Poly Pharm Co., Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Guilinyang Economic Development Area, Haikou, Hainan Province, 571127, Chiny

Guilinyang Economic Development Area, Haikou, Hainan Province, 571127, China

Wnioskodawca.

M.BIOTECH LIMITED

Adres wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom