Pantoprazol

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Pantoprazol (Pantoprazole)

Skład:

substancja czynna: pantoprazole;

1 fiolka zawiera 45,1 mg pantoprazolu sodu seskwihyd ratu, co odpowiada 40 mg pantoprazolu;

substancje pomocnicze: edetat disodowy, sodu hydroksyd.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany lub masa od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w chorobach związanych z kwasem. inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol.

Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol – substytuowany benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja ma charakter zależny od dawki i dotyczy zarówno sekrecji podstawowej, jak i stymulowanej. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do stopnia obniżenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu komórkowego receptora, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu zwiększa poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków wartości te nie przekraczają górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia poziom gastryny wzrasta w większości przypadków dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnego). Jednak zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, nie występuje u ludzi.

Ze względu na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny we krwi wzrasta jako odpowiedź na obniżenie sekrecji kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP powinno być przerwane w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiaru poziomu CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu IPP, do zakresu normy.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 mg do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu we krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu to około 0,15 l/kg.

Biortransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Wydalanie. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, klirens to 0,1 l/h/kg. Zanotowano kilka przypadków opóźnionego wydalania. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z dużo dłuższą trwałością działania (hamowanie sekrecji kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydalana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem we krwi i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) jest nieco dłuższy niż okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów

Osoby wolno metabolizujące. Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19, nazywane są one wolnymi metabolizatorami. U tych osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” (AUC) było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie maksymalne stężenie we krwi wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia czynności nerek. Nie ma zaleceń dotyczących obniżenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z obniżoną czynnością nerek (w tym pacjentów poddawanych dializie). Tak jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godziny), wydalanie nadal jest szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia czynności wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) zwiększa się jedynie nieznacznie – 1,5 razy – w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodymi ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 mg/kg lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Refluks przełyku.
• Wrzód żołądka i dwunastnicy.
• Zespół Zollingera – Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego, pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwpłochawkowych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z IPP, zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani międzynarodowego znormalizowanego wskaźnika (INR). Jednakże donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do skutku śmiertelnego. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombiny.

Metylotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa poziom metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19, inne drogi metabolizmu obejmują utlenianie przez enzym CYP3A4.

Badania z lekami, które również są metabolizowane poprzez te drogi, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynilostradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi poprzez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), a także nie wpływa na białko P-glikoproteinowe związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnie podawanymi lekami przeciwwymiotnymi.

Przeprowadzono również badania interakcji pantoprazolu z jednoczesnie podawanymi niektórymi antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki preparatu u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenie w osoczu IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Donoszono o wynikach fałszywie dodatnich niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. W celu potwierdzenia wyników dodatnich należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod potwierdzających.

Szczególne środki ostrożności.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawy kliniczne po stosowaniu pantoprazolu mogą maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźnić ich rozpoznanie. W przypadku występowania niepokojących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub stwierdzeniu obecności wrzodu żołądka, należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania diagnostyczne.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie monitorować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie lekiem Pantoprazol może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie bezsodowy.

Hipomagnezemia. Obserwowano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPPs), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Mogą wystąpić i początkowo rozwijać się niezauważalnie poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa.

Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanych z hipomagnezemią) stan większości pacjentów poprawiał się po podaniu leków zawierających magnez i po przerwaniu przyjmowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałego leczenia lub u pacjentów przyjmujących IPP równocześnie z doustnym cyfoglikanem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie działania niepożądane na skórę. Zgłaszano poważne działania niepożądane na skórę związane ze stosowaniem pantoprazolu, o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do zgonu, takie jak wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN) i reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan pod kątem ich rozwoju. Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre cutaneum lupus erythematosus. Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego cutaneum lupus erythematosus. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważa możliwość przerwania leczenia lekiem Pantoprazol. Wystąpienie podostrego cutaneum lupus erythematosus u pacjentów podczas poprzedniego leczenia IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju przy stosowaniu innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, leczenie lekiem Pantoprazol należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy powtórzyć pomiar po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania leku Pantoprazol u kobiet w ciąży (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetopłodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Z uwagi na środki ostrożności należy unikać stosowania leku Pantoprazol u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do ludzkiego mleka matki, jednak o takim wydzielaniu doniesiono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/maluchów. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem Pantoprazol należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Pantoprazol dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosuje się zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednią opieką medyczną.

Wstrzykiwanie dożylnego leku wskazane jest wyłącznie w przypadku niemożności podania doustnego. Istnieją dane dotyczące leczenia dożylnego do 7 dni. Dlatego, gdy tylko staje się możliwe podanie doustne pantoprazolu, należy przejść z leczenia dożylnego na doustne, w dawce 40 mg.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastniczy, wrzód żołądka

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) dożylnie raz dziennie.

Leczenie zespołu Zollingera – Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera – Ellisona oraz innych stanów hipersekrecyjnych zalecana dawka początkowa pantoprazolu wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można korygować – zwiększać lub zmniejszać – w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawek przekraczających 80 mg na dobę nie należy podawać jednorazowo, należy je podzielić na dwie dawki. Dopuszczalne jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak czas stosowania powinien być ograniczony wyłącznie do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku potrzeby szybkiego obniżenia kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/godz.) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania

Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, dostarczonego w fiolce. Otrzymany roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozpuszczeniu lub rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowana jest przez 24 godziny w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast.

Pantoprazolu nie wolno przygotowywać ani mieszać z innymi rozpuszczalnikami niż te wymienione powyżej.

Wstrzykiwanie dożylnego leku należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Środka nie wykorzystanego lub środka, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmienił się kolor, pojawił się osad), należy pozbyć się zgodnie z lokalnymi przepisami prawnymi.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki pantoprazolu, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 40 mg) (zobacz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci

Pantoprazolu, proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie wiekowej są ograniczone. Dotychczasowe dane są opisane w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków łatwo usuwanych metodą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Działania niepożądane.

Około u 5 % pacjentów może występować wystąpienie działań niepożądanych. Najczęstszym działaniem niepożądany jest zatorowawe zapalenie żył w miejscu wstrzymania. Biegunka i ból głowy występowały u około 1 % pacjentów.

Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (częstość nie została ustalona na podstawie dostępnych danych).

W przypadku wszystkich działań niepożądanych zgłaszanych w okresie postmarketingowym niemożliwe jest określenie częstości, dlatego są one wymienione z częstością „nieznana”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszania się nasilenia.

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Przemiany materii i zaburzenia metaboliczne

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia1, hipokaliemia1.

Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Częstość nieznana: halucynacje, zamroczenie (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego

Niezbyt często: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Częstość nieznana: parestezje.

Ze strony narządów wzroku

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmazany obraz.

Ze strony układu pokarmowego

Często: polipy z gruczołów okrężnicy (łagodne).

Niezbyt często: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Niezbyt często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Częstość nieznana: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Niezbyt często: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (trujące martwicze zapalenie nabłonka), wielopostaciowa rumień, podatność na działanie światła, podostre rumień trzewny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Niezbyt często: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Częstość nieznana: skurcze mięśni2.

Ze strony nerek i układu moczowego

Częstość nieznana: nerkowy zapalenie kanalików i międzykomórkowego tkanki nerkowej (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne

Często: zatorowe zapalenie żył w miejscu wstrzymania.

Niezbyt często: osłabienie, zmęczenie, niedowolność.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

1 Hipokalcemia i/lub hipokaliemia może być związana z wystąpieniem hipomagnezemii.

2 Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Szczegółowe zalecenia dotyczące przechowywania leku

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, odtworzony lub odtworzony i rozcieńczony roztwór leku należy użyć natychmiast. Jednakże stabilność fizyko-chemiczna odtworzonego lub odtworzonego i rozcieńczonego roztworu leku zachowana jest przez 24 godziny w temperaturze (25 °C ± 2 °C).

Niezgodność.

Niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 40 mg w fiolce szklanej, zamkniętej korkiem gumowym i aluminiową nakrętką zabezpieczającą, wyposażonej w pokrywkę typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 fiolce w kartonie.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Hainan Poly Pharma Co., Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącego działalność.

Guiyilinyan Economic Development Area, Meilan District, Haikou, Hainan 571127, Chiny.