Pantoprazol-Getero

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU PANTOPRAZOL-GETERO (PANTOPRAZOLE-HETERO)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 tabletka zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu (w postaci sześciowodnego pantoprazolu sodu);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, hydroksypropyloceluloza, stearynian wapnia, węglan sodu bezwodny, laurylosiarczan sodu; powłoka: hipromeloza, tlenek żelaza żółty (E 172), glikol propylenowy, dwutlenek tytanu (E 171), kopolimer metakrylanowy (typ A), cytrynian trietylu, polisorbat 80, atrament czarny (S-1-17823).

Postać leku. Tabletki gastrorezystentne.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 20 mg: gastrorezystentne tabletki od żółtej do jasnożółtej barwy, owalne, dwuwypukłe, z oznaczeniem czarnym atramentem po jednej stronie „H125” i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 40 mg: gastrorezystentne tabletki od żółtej do jasnożółtej barwy, owalne, dwuwypukłe, z oznaczeniem czarnym atramentem po jednej stronie „H126” i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej (IPP). Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania. Pantoprazol-Getero jest inhibitorem pompy protonowej (IPP), który hamuje końcowy etap wydzielania kwasu solnego w żołądku poprzez kowalencyjne wiązanie się z enzymatycznym systemem Na+/K+ATP na powierzchni sekrecyjnej komórek okładzinowych żołądka. Działanie to prowadzi do hamowania zarówno sekrecji kwasu solnego w stanie podstawowym, jak i stymulowanej, niezależnie od bodźców. Wiązanie się z Na+/K+ATP zapewnia długotrwały efekt antysekretoryjny, który utrzymuje się ponad 24 godziny dla wszystkich badanych dawek (od 20 mg do 120 mg).

Farmakodynamika.

Aktywność antysekretoryjna. U zdrowych ochotników jednorazowe podanie doustnej (20–80 mg) lub i.v. dawki (20–120 mg) pantoprazolu po maksymalnej stymulacji produkcji kwasu solnego w żołądku pentagastyną wiązało się z zależnym od dawki zmniejszeniem wydzielania kwasu solnego. Podawanie pantoprazolu raz na dobę zapewniało narastające hamowanie sekrecji kwasu solnego. Po pierwszym doustnym przyjęciu pantoprazolu w dawce 40 mg średnie hamowanie sekrecji osiągane było po 2,5 godziny i wynosiło 51%. Po 7-dniowym podawaniu raz na dobę średnie hamowanie sekrecji wzrastało do 85%. U ponad połowy uczestników badania obserwowano hamowanie sekrecji kwasu przez pantoprazol o ponad 95%. Sekrecja kwasu normalizowała się w ciągu tygodnia po przyjęciu ostatniej dawki pantoprazolu bez żadnych objawów „odskokowej” hipersekrecji.

W serii badań zależności „dawka-reakcja” doustne dawki pantoprazolu w zakresie od 20 mg do 120 mg zapewniały zależne od dawki zwiększenie mediany pH żołądka oraz czasu (%) utrzymywania pH żołądka > 3 i > 4. Stosowanie 40 mg pantoprazolu wykazywało istotnie większe zwiększenie pH żołądka niż dawka 20 mg. Dawki powyżej 40 mg (60 mg, 80 mg, 120 mg) nie wykazały istotnego dalszego wzrostu mediany pH żołądka.

Wpływ na stężenie gastryny w surowicy. Przy stosowaniu pantoprazolu stężenie gastryny na czczo wzrasta. Przy krótkotrwałym leczeniu w większości przypadków nie przekracza ono górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenie gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu u niektórych pacjentów obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednakże powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad jeden rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

Farmakokinetyka.

Lek Pantoprazol-Getero jest dostępny w postaci tabletek gastrorezystentnych, dlatego wchłanianie pantoprazolu rozpoczyna się dopiero po dostaniu się tabletki do żołądka. W zakresie dawek od 10 mg do 80 mg przy doustnym podawaniu pantoprazolu obserwowano zależny od dawki wzrost maksymalnego stężenia w surowicy krwi (Cmax) oraz pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC). Pantoprazol nie gromadzi się w organizmie, a jego farmakokinetyka nie zmienia się przy podziale dawki dobowej na kilka dawek. Po doustnym przyjęciu stężenie pantoprazolu w surowicy krwi maleje dwueksponencjalnie, okres połowicznego wydalenia końcowego wynosi około 1 godziny.

U ludzi bez niedoboru enzymów zaangażowanych w metabolizm pantoprazolu oraz z prawidłową funkcją wątroby Cmax po doustnym przyjęciu pantoprazolu w postaci tabletek gastrorezystentnych w dawce 40 mg wynosi 2,5 μg/ml; czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi 2,5 godziny; średnia AUC wynosi 4,8 μg∙godz/ml (zakres od 1,4 do 13,3 μg∙godz/ml). Po wstrzyknięciu dożylnym pantoprazolu osobom bez niedoboru enzymów zaangażowanych w jego metabolizm całkowity klirens wynosił 7,6–14,0 l/godz, pozorny objętość rozkładu wynosiła 11,0–23,6 l.

Wchłanianie. Po jednorazowym lub wielokrotnym przyjęciu doustnym pantoprazolu w postaci tabletek gastrorezystentnych w dawce 40 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane było po około 2,5 godziny i wynosiło 2,5 μg/ml. Pierwsze przejście metaboliczne pantoprazolu nie jest intensywne, absolutna biodostępność wynosi około 77%. Jednoczesne przyjmowanie leków przeciwwskazowych nie wpływa na wchłanianie pantoprazolu.

Przyjmowanie pantoprazolu w postaci tabletek gastrorezystentnych razem z posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 2 godziny lub więcej, jednak nie wpływa to istotnie na Cmax i AUC pantoprazolu. Dlatego lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Rozkład. Pozorna objętość rozkładu pantoprazolu wynosi około 11,0–23,6 l, rozkład odbywa się głównie w płynie pozakomórkowym. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy krwi wynosi około 98%, głównie z albuminą.

Metabolizm. Pantoprazol jest ogólnie metabolizowany w wątrobie poprzez system cytochromu P450 (CYP). Metabolizm pantoprazolu nie zależy od sposobu podania (doustnie czy i.v.). Główna droga metaboliczna to dimetylowanie z udziałem CYP2C19 z późniejszym sulfatowaniem; główne drogi metaboliczne obejmują utlenianie przez CYP3A4. Nie uzyskano dowodów na istotną aktywność farmakologiczną metabolitów pantoprazolu.

Wydalanie. Po jednorazowej doustnej lub i.v. dawce pantoprazolu znakowanego 14C u zdrowych ochotników z prawidłowym metabolizmem około 71% dawki wydalało się z moczem, a 18% z kałem drogą wydzielania żółciowego. Niezmieniony pantoprazol nie wydalał się z moczem.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U ochotników w podeszłym wieku (wiek 64–76 lat) po wielokrotnym przyjmowaniu leku zaobserwowano jedynie nieznaczny lub umiarkowany wzrost Cmax (26%) oraz AUC (43%) pantoprazolu w porównaniu z młodszymi osobami. Dlatego pacjentom w podeszłym wieku zaleca się podawanie standardowych dawek pantoprazolu.

Naruszenie funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek parametry farmakokinetyki pantoprazolu są takie same jak u zdrowych ochotników. Dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek, jak i u pacjentów poddawanych hemodializie, nie jest wymagana korekta dawki.

Naruszenie funkcji wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym, średnim i ciężkim nasileniu (cirrhosis wątroby, klasy A–C wg klasyfikacji Childa-Pugh) Cmax pantoprazolu jest nieco wyższe (1,5-krotnie) niż u zdrowych ochotników. Choć u pacjentów z niewydolnością wątroby okres połowicznego wydalenia z surowicy krwi wzrasta do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7-krotnie, wartości te nie są wyższe niż u osób z niedoborem wątrobowego enzymu CYP2C19. Dlatego korekta dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana. Opisane zmiany farmakokinetyki u pacjentów z osłabioną funkcją wątroby prowadzą do minimalnego kumulowania się przy długotrwałym przyjmowaniu 1 raz na dobę. Pacjentom z niewydolnością wątroby o łagodnym, średnim i ciężkim nasileniu przepisuje się standardowe dawki leku, ale nie wyższe niż 40 mg na dobę, ponieważ wyższe dawki nie były badane u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Dzieci. Farmakokinetykę pantoprazolu w populacji pediatrycznej badano u dzieci i nastolatków w wieku do 16 lat z potwierdzoną (prawdopodobną) chorobą refluksową przełyku (GERD). Całkowity klirens wzrastał wraz ze wzrostem masy ciała w zależności nieliniowej. Całkowity klirens wzrastał z wiekiem jedynie u dzieci poniżej 3 roku życia.

Dzieci i nastolatkowie w wieku od 6 do 16 lat

U dzieci i nastolatków w wieku od 6 do 16 lat z potwierdzonym klinicznie GERD parametry farmakokinetyki po jednorazowym doustnym przyjęciu tabletek pantoprazolu w dawce 20 mg lub 40 mg charakteryzowały się dużą zmiennością (zakres współczynnika wariacji %CV – od 40% do 80%). Zgodnie z analizą farmakokinetyki w populacjach średnie geometryczne wartości AUC po przyjęciu tabletek pantoprazolu 40 mg u dzieci w wieku 6–11 lat były wyższe o 39%, u nastolatków w wieku 12–16 lat – o 10% w porównaniu z dorosłymi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie przełyku odpadowego związanego z chorobą refluksową przełyku (GERD).

Utrzymywanie remisji przełyku erozyjnego.

Leczenie patologicznych stanów hipersekrecyjnych, w tym zespołu Zollingera-Ellisona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu, a także na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Lek Pantoprazol-Getero jest przeciwwskazany pacjentom przyjmującym leki zawierające rylpivirynę.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Interakcje z terapią przeciwwirusową. Jednoczesne stosowanie atazanawiru lub nelfinawiru lub rylpiviryny z pantoprazolem nie jest zalecane, ponieważ może prowadzić do obniżenia stężenia tych leków przeciwwirusowych we krwi, co skutkuje osłabieniem ich działania terapeutycznego oraz rozwojem oporności.

Antykoagulancje oparte na kumarynie. W ramach systemu nadzoru po wprowadzeniu na rynek u pacjentów przyjmujących jednocześnie warfarynę i inhibitory pompy protonowej (IPP), w tym pantoprazol, odnotowano wzrost wskaźnika INR/MNO oraz czasu protrombinowego. Zwiększenie czasu protrombinowego oraz INR/MNO może prowadzić do krwawienia klinicznego, a nawet do skutku śmiertelnego. Dlatego pacjenci przyjmujący jednocześnie lek Pantoprazol-Getero i warfarynę wymagają obserwacji medycznej w celu wczesnego wykrycia możliwego wzrostu INR/MNO i czasu protrombinowego.

Klopidogrel. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie pantoprazolu i klopidogrelu nie powoduje klinicznie istotnych zmian ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu ani hamowania przez klopidogrel agregacji płytek krwi. Dlatego przy stosowaniu zalecanych dawek pantoprazolu nie jest wymagana korekta dawki klopidogrelu.

Leki, których biodostępność zależy od pH żołądka. Z powodu obniżenia sekrecji kwasu w żołądku pantoprazol może osłabiać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH żołądka. Podczas stosowania pantoprazolu może dochodzić do obniżenia wchłaniania takich leków jak ketokonazol, estry ampicyliny, atazanawir, sole żelaza, erlotynib oraz mykofenolanu mofetylu (MMF).

W przypadku jednoczesnego stosowania pantoprazolu i MMF u zdrowych ochotników i pacjentów z przeszczepionymi organami odnotowano obniżenie ekspozycji na aktywny metabolit – kwas mykofenolowy, przede wszystkim z powodu obniżenia rozpuszczalności MMF przy podwyższonej wartości pH żołądka. U pacjentów z przeszczepionymi organami, którzy jednocześnie przyjmują MMF i pantoprazol, nie stwierdzono klinicznego ryzyka obniżenia ekspozycji na kwas mykofenolowy ani odrzucenia przeszczepu. Zaleca się ostrożne stosowanie pantoprazolu u pacjentów z przeszczepionymi organami, którzy jednocześnie przyjmują MMF.

Fałszywie dodatnie wyniki badania moczu na tetrahydrokanabinol (THC). Napływają doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach testów przesiewowych na tetrahydrokanabinol (THC) u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP). Dlatego u takich pacjentów należy potwierdzać dodatnie wyniki za pomocą innych, bardziej niezawodnych metod.

Metotreksat. Opisy przypadków klinicznych opublikowane w retrospektywnych analizach i badaniach farmakokinetyki populacyjnej wskazują, że jednoczesne stosowanie IPP z metotreksatem (zazwyczaj w wysokich dawkach, patrz instrukcja do metotreksatu) może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu i jego metabolitu – hydroksymetotreksatu – w surowicy. Jednak formalnych badań interakcji tych leków nie przeprowadzono.

Interakcje z innymi lekami. Metabolizm pantoprazolu odbywa się głównie przy udziale enzymu CYP2C19, w mniejszym stopniu – enzymów CYP3A4, 2D6 oraz 2C9. W badaniach in vivo dotyczących interakcji leków u zdrowych ochotników badano substraty CYP2C19 (diazepan [również substrat CYP3A4], fenytoina [również induktor CYP3A4] oraz klopidogrel), nifedypinę, midazolam i klaritromycynę (substraty CYP3A4), metoprolol (substrat CYP2D6), diklofenak, naproksen i piroksykam (substrat CYP2C9), a także teofilinę (substrat CYP1A2). Te leki nie miały istotnego wpływu na farmakokinetykę pantoprazolu.

Inne interakcje. U dzieci z genetycznym deficytem CYP2C19 (CYP2C19 *2/*2) zaobserwowano sześciokrotne zwiększenie AUC w porównaniu z dziećmi o normalnym (CYP2C19 *1/*1) i pośrednim (CYP2C19 *1/*x) genotypie metabolizmu wątrobowego. U pacjentów z osłabionym metabolizmem pantoprazolu wyobrażalny klirens doustny jest 10 razy mniejszy niż przy normalnym metabolizmie. Dlatego u dzieci z genetycznym deficytem CYP2C19 konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki.

Особliwości stosowania.

Zaburzenia funkcji wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałego stosowania leku Pantoprazol-Getero. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie leku (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Kombinowana terapia. Podczas terapii kombinowanej należy przestrzegać instrukcji stosowania odpowiednich leków.

Długotrwałe leczenie. Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu, szczególnie trwające dłużej niż 1 rok, powinni być regularnie kontrolowani przez lekarza.

Złośliwe nowotwory żołądka. Uspokojenie objawów podczas leczenia pantoprazolem nie wyklucza możliwości wystąpienia złośliwych nowotworów żołądka. W związku z tym wymagana jest dodatkowa obserwacja oraz badania diagnostyczne u dorosłych pacjentów, u których nie stwierdza się optymalnej odpowiedzi terapeutycznej lub u których występuje wczesny nawrót objawów po zakończeniu leczenia pantoprazolem. U pacjentów starszych może być wskazana również endoskopia.

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ostre zapalenie nerek typu międzylątkowego. U pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), w tym pantoprazol, odnotowano przypadki wystąpienia ostrego zapalenia nerek typu międzylątkowego. Oste zapalenie nerek typu międzylątkowego może wystąpić w dowolnym okresie terapii pantoprazolem i zazwyczaj jest spowodowane idyosynkratyczną reakcją nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia nerek typu międzylątkowego należy przerwać leczenie pantoprazolem.

Diareę asocjowaną z Clostridium difficile. Opublikowane badania obserwacyjne wskazują, że terapia IPP, w tym pantoprazolem, może zwiększać ryzyko wystąpienia diarei asocjowanej z Clostridium difficile, szczególnie u pacjentów leczonych w warunkach szpitalnych. Ten diagnozę należy rozważyć w przypadku trwałej diarei (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Pacjentom należy przepisywać minimalne skuteczne dawki pantoprazolu przez najkrótszy możliwy okres leczenia, zapewniający osiągnięcie celów terapeutycznych.

Złamania kości. Szereg opublikowanych badań obserwacyjnych wskazuje, że terapia IPP może być związana ze zwiększonym ryzykiem osteoporotycznych złamań kości udowej, kręgosłupa i nadgarstka. Ryzyko złamań jest większe u pacjentów przyjmujących wysokie dawki (czyli kilka dawek dziennie) IPP lub stosujących IPP przez dłuższy czas (1 rok lub dłużej). Dlatego pacjentom należy przepisywać minimalne skuteczne dawki pantoprazolu przez najkrótszy możliwy okres terapii. Pacjentów z ryzykiem osteoporotycznych złamań należy leczyć zgodnie z ustalonymi protokołami terapeutycznymi (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Ciężkie skórne działania niepożądane.

Zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka, reakcję na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrą ogólną egzantematyczną pustulację podczas stosowania IPP (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Należy przerwać przyjmowanie pantoprazolu przy pierwszych objawach lub objawach ciężkich skórnych działań niepożądanych lub innych objawach nadwrażliwości oraz rozważyć możliwość dalszego badania.

Skórną i układową toczeń. U pacjentów stosujących IPP, w szczególności pantoprazol, odnotowano przypadki wystąpienia skórnej postaci toczenia (SPT) i układowej postaci toczenia (UPT). Te działania niepożądane pojawiały się zarówno jako pierwsze przypadki, jak i jako nasilenie istniejącej już choroby autoimmunologicznej. Skórną postać toczenia częściej obserwowano podczas leczenia IPP.

Najczęstszym typem SPT obserwowanym u pacjentów przyjmujących IPP był podostre SPT (PSPT), który występował u pacjentów w różnym wieku (od kilku miesięcy do ponad 60 lat). To działanie niepożądane mogło pojawić się zarówno po kilku tygodniach, jak i po kilku latach od rozpoczęcia leczenia. Ogólnie dane z badań histologicznych nie wykazywały zaangażowania narządów wewnętrznych.

UPT występował rzadziej niż SPT u pacjentów stosujących IPP. UPT związany z IPP zazwyczaj przebiegał łagodniej niż formy nielikowane UPT. UPT mógł pojawić się zarówno po kilku dniach, jak i po kilku latach od rozpoczęcia leczenia u pacjentów w różnym wieku – od młodych dorosłych po starszych. U większości pacjentów UPT objawiał się wysypką, ale odnotowano również artralgię i cytopenię.

Czas trwania przyjmowania leku musi dokładnie odpowiadać wskazaniom medycznym. Jeśli u pacjentów przyjmujących pantoprazol pojawią się objawy przypominające SPT lub UPT, należy przerwać przyjmowanie leku i skierować pacjenta na konsultację do lekarza odpowiedniego profilu. U większości pacjentów stan poprawia się już w ciągu 4–12 tygodni po przerwaniu leczenia lekiem Pantoprazol-Getero. Pozytywne wyniki badań serologicznych (np. ANA) i podwyższone wartości badań serologicznych mogą utrzymywać się jeszcze przez pewien czas po ustąpieniu objawów klinicznych.

Deficyt cyjanokobalaminy (witaminy B12). Długotrwałe codzienne przyjmowanie (ponad 3 lata) leków hamujących wydzielanie kwasu żołądkowego może prowadzić do zaburzeń wchłaniania cyjanokobalaminy (witamina B12) z powodu hipochlorhydrii lub achlorhydrii. W literaturze opublikowano rzadkie doniesienia o wystąpieniu deficytu cyjanokobalaminy podczas terapii supresyjnej kwasem. Dlatego w przypadku wystąpienia klinicznych objawów deficytu cyjanokobalaminy należy rozważyć tę diagnozę.

Hipomagnezemia i metabolizm mineralny. Zarejestrowano rzadkie przypadki objawowej i bezobjawowej hipomagnezemii, która czasem pojawiała się po trzech miesiącach, a w większości przypadków – po roku od rozpoczęcia terapii. Ciężkie działania niepożądane obejmowały tężyczkę, arytmie i napady padaczkowe. Hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii i/lub hipokaliemii, a także może nasilać istniejącą hipokalcemię u pacjentów z grupy ryzyka.

U większości pacjentów leczenie hipomagnezemii wymagało uzupełnienia magnezu i przerwania przyjmowania leku.

U pacjentów, u których przewiduje się długotrwałe stosowanie leku Pantoprazol-Getero lub którzy przyjmują go jednocześnie z lekami takimi jak cyklosporyna, lub z lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretyki), lekarz przepisuje lek Pantoprazol-Getero na podstawie analizy poziomu magnezu i okresowo kontroluje te poziomy podczas stosowania leku (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Należy rozważyć możliwość monitorowania poziomu magnezu i wapnia przed rozpoczęciem stosowania pantoprazolu i okresowo podczas leczenia u pacjentów z istniejącym ryzykiem hipokalcemii (np. przy hipoparatyreozie). W razie potrzeby należy uzupełnić magnez i/lub wapń. Jeśli hipokalcemia nie poddaje się leczeniu, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku.

Kancerogenność. Przewlekły charakter GERD często wymaga długotrwałego przyjmowania pantoprazolu. W długotrwałych badaniach na gryzoniach pantoprazol wykazywał działanie kancerogenne i powodował rzadkie typy nowotworów przewodu pokarmowego. Znaczenie tych wyników dla kancerogenezy u ludzi jest nieznane.

Polipy gruczołów okieniowych

Stosowanie IPP wiąże się ze zwiększonym ryzykiem polipów gruczołów okieniowych, które wzrasta przy długotrwałym stosowaniu IPP, szczególnie ponad rok. U większości pacjentów przyjmujących IPP, u których rozwinęły się polipy gruczołów okieniowych, polipy te były bezobjawowe i wykrywano je przypadkowo podczas endoskopii. Lek Pantoprazol-Getero należy stosować przez najkrótszy możliwy okres zgodnie z leczonym stanem.

Fałszywie dodatnie wyniki testu na THC w moczu (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne przyjmowanie pantoprazolu z metotreksatem. Dane literaturowe wskazują, że jednoczesne przyjmowanie IPP z metotreksatem (zazwyczaj w wysokich dawkach; patrz informacje o metotreksacie) może zwiększać stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitów w surowicy, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia efektów toksycznych metotreksatu. Przyjmowanie wysokich dawek metotreksatu może wymagać tymczasowego przerwania stosowania leku Pantoprazol-Getero (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Stosowanie pantoprazolu może zwiększać poziom chromograniny A (CgA), co może wpływać na wyniki badań nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, należy przerwać stosowanie leku co najmniej 14 dni przed pomiaru poziomu CgA.

Substancje pomocnicze. Lek Pantoprazol-Getero zawiera laktozę. W przypadku stwierdzenia nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania dotyczące wpływu na funkcję rozrodczą przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały objawów osłabienia płodności ani uszkodzenia płodu pod wpływem pantoprazolu. Jednak nie przeprowadzono odpowiednich kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet. Chociaż wyniki badań rozrodczych na zwierzętach nie zawsze odpowiadają reakcji u ludzi, ten lek należy przepisywać w okresie ciąży tylko w przypadku absolutnej konieczności.

Okres karmienia piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem. Istnieją dane dotyczące wydzielania pantoprazolu z mlekiem matki. Większość leków wydzielanych z mlekiem matki może powodować poważne działania niepożądane u niemowląt karmionych piersią. Potencjalna kancerogenność pantoprazolu ustalona w badaniach kancerogennosci na zwierzętach wymusza albo odstąpienie od przyjmowania tego leku, albo, jeśli stan matki nie pozwala na to, przejście na karmienie sztuczne.

Płodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Do tej pory nie otrzymano danych o wpływie pantoprazolu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak takie potencjalne działania niepożądane, jak zawroty głowy i nieostre widzenie, mogą osłabiać reakcję i uwagę.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie refluksem zapalenia przełyku związanego z chorobą refluksową przełyku (GERD)

Lek Pantoprazol-Getero wskazany jest u dorosłych do krótkotrwałego stosowania (nie dłużej niż 8 tygodni) w leczeniu i łagodzeniu objawów refluksem zapalenia przełyku. Dorosłym pacjentom, u których po 8-tygodniowym cyklu leczenia nie osiągnięto wyleczenia, może być przepisany kolejny 8-tygodniowy cykl Pantoprazolu-Getero. Bezpieczeństwo drugiego 8-tygodniowego cyklu leczenia u dzieci nie zostało ustalone.

Pantoprazol-Getero stosuje się dzieciom od 5. roku życia w krótkotrwałym leczeniu przełyku erozyjnego związanego z GERD (patrz tabela 1).

Leczenie podtrzymujące przełyku erozyjnego

Pantoprazol wskazany jest w leczeniu podtrzymującym przełyku erozyjnego oraz w zmniejszaniu częstotliwości objawów oparzenia w przełyku w ciągu dnia i nocy u dorosłych pacjentów z GERD. W badaniach kontrolowanych długość stosowania pantoprazolu nie przekraczała 12 miesięcy.

Patologiczna hipersekrecja kwasu w żołądku, w tym zespół Zollingera-Ellisona

Lek Pantoprazol-Getero wskazany jest do długotrwałego leczenia patologicznej hipersekrecji kwasu w żołądku, w tym zespołu Zollingera-Ellisona.

Zalecane dawki podano w tabeli 1.

Tabela 1

*Pacjentom dorosłym, którzy nie wyzdrowieli po 8 tygodniach leczenia, może zostać przepisany dodatkowy 8-tygodniowy kurs leczenia lekiem Pantoprazol-Getero.

**Częstotliwość przyjmowania i dawkę należy dostosować zgodnie z potrzebami pacjenta.

Leczenie należy kontynuować tak długo, jak istnieją wskazania kliniczne. Przepisywano dawki do 240 mg na dobę.

Sposób przyjmowania

Instrukcje dotyczące sposobu przyjmowania leku Pantoprazol-Getero, tabletek gastrorezystentnych, przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

*Pacjentom przypomina się, że Pantoprazol-Getero, tabletki gastrooporne, nie należy dzielić, żuć ani inaczej rozdrabniać.

Tabletki Pantoprazol-Getero połyka się całe, niezależnie od przyjmowania posiłków. Pacjentom, którzy nie mogą połknąć całą tabletkę 40 mg, przepisuje się przyjmowanie dwóch tabletek 20 mg. Jednoczesne stosowanie leków przeciwwskazowych nie wpływa na wchłanianie leku Pantoprazol-Getero.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają dostosowania dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie badano dawek przekraczających 40 mg na dobę.

Dzieci.

Oceniono bezpieczeństwo i skuteczność stosowania pantoprazolu w leczeniu krótkoterminowym (do ośmiu tygodni) wrzodziejącego zapalenia przełyku związanego z GERD u dzieci w wieku od 1 do 16 roku życia. Skuteczność w leczeniu wrzodziejącego zapalenia przełyku nie została wykazana u chorych w wieku do 1 roku życia. Ponadto brak dostępnej odpowiedniej postaci leku dla pacjentów w wieku do 5 lat, uwzględniającej cechy wiekowe. Dlatego lek Pantoprazol-Getero jest zalecany w leczeniu krótkoterminowym wrzodziejącego zapalenia przełyku związanego z GERD u pacjentów od 5 roku życia. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w leczeniu chorób innych niż wrzodziejące zapalenie przełyku nie były oceniane. Donoszono, że po stosowaniu leku u dzieci w wieku od 1 do 16 roku życia w celu leczenia krótkoterminowego (do ośmiu tygodni) wrzodziejącego zapalenia przełyku związanego z GERD obserwowano wyleczenie z wrzodziejącego zapalenia przełyku. Skuteczność leku w leczeniu objawowego GERD u dzieci nie została jednak ostatecznie potwierdzona.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z przyjmowaniem przez pacjentów bardzo wysokich dawek pantoprazolu (> 240 mg) jest ograniczone. Dostępne dane dotyczące przedawkowania są zazwyczaj zgodne znanym profilem bezpieczeństwa pantoprazolu. Pantoprazolu nie usuwa się z organizmu przez hemodializę. W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspierające.

Reakcje niepożądane.

Reakcje niepożądane podzielono według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), skurcz oskrzeli, toczeń układowy.

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiana masy ciała, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej, obrzęk ogólny.

Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia, niedobór cyjanokobalaminy (witaminy B12).

Zaburzenia psychiczne

Niec ofteno: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja przestrzenna (w tym nasilenie).

Częstość nieznana: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń).

Ze strony układu nerwowego

Niec ofteno: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Częstość nieznana: parestezje.

Ze strony narządów wzroku

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie widzenia.

Ze strony układu pokarmowego

Często: polipy gruczołów trzonowych (łagodne).

Niec ofteno: Clostridium difficile- powiązana biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból i dyskomfort brzucha.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego

Niec ofteno: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Częstość nieznana: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Niec ofteno: wysypka skórna, egzantem, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quincka).

Częstość nieznana: fotouczulenie, ciężkie reakcje dermatologiczne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, rumień wielopostaciowy, SZCW (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Niec ofteno: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko: artrealgia, mialgia.

Częstość nieznana: skurcze mięśni (w wyniku zaburzeń równowagi elektrolitów).

Ze strony nerek i układu moczowego

Częstość nieznana: ostry nefryt międzywątkowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne

Niec ofteno: osłabienie, zmęczenie, niedobór samopoczucia.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, 1 lub 3 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Hetero Labs Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.