Pantasan

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Pantasan (Pantasan)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera pantoprazolu sodowego seskwihydrytu odpowiadającego 40 mg pantoprazolu.

Postać leku. Proszek liofilizowany do sporządzania roztworu do wstrzykiwań|podania|.

Główne właściwości fizykochemiczne: masa liofilizowana białego lub prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej i choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Pantoprazol – substancja czynna leku – hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową komórek nabłonkowych.

Pantoprazol przekształca się w swoją aktywną formę w kwaśnym środowisku, a mianowicie w komórkach nabłonkowych żołądka, gdzie hamuje H+/K+-ATPazę, czyli końcowy etap powstawania kwasu solnego, niezależnie od natury czynnika stymulującego jego powstawanie. Hamowanie to jest zależne od dawki i wpływa na wydzielanie soku żołądkowego zarówno podstawowego, jak i stymulowanego. Leczenie pantoprazolem zmniejsza poziom kwasowości w żołądku, co prowadzi do proporcjonalnego wzrostu wydzielania gastryny. Zwiększenie stężenia gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymami położonymi daleko od receptorów komórkowych, wpływa on na wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholinę, histaminę, gastrynę). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Zastosowanie pantoprazolu zwiększa stężenia gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym leczeniu przeważnie nie przekraczają one górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia stężenia gastryny w większości przypadków podwajają się. Ich nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobne do hiperplazji adenomatoidalnej). Jednakże, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które obserwowano w badaniach na zwierzętach, nie występuje u ludzi.

Ze względu na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżone wydzielanie kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorem pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP, do zakresu normy.

Farmakokinetyka.

Objętość rozprowadzenia wynosi 0,15 l/kg, klirens – około 0,1 l/godz/kg. Okres półtrwania – 1 godzina. Ze względu na specyficzne aktywowanie pantoprazolu w komórkach nabłonkowych okres półtrwania nie koreluje z długością działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Farmakokinetyka nie zmienia się po podaniu jednorazowym ani wielokrotnym. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.

Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy krwi wynosi 98%.

Lek jest metabolizowany w wątrobie. Główną drogą wydalania metabolitów jest wydalanie nerkowe (niemal 80%), 20% wydala się z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy, jak i w moczu, jest dismetylopantoprazol związany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (1,5 godziny) nie jest znacznie dłuższy niż pantoprazolu.

Osobne grupy pacjentów.

Powolni metabolizatorzy. Około 3% Europejczyków ma niską czynnościową aktywność enzymu CYP2C19; nazywa się ich powolnymi metabolizatorami. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednorazowej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u powolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (w tym pacjentów poddawanych dializie). Tak jak u osób zdrowych, okres półtrwania pantoprazolu u tych pacjentów jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Mimo że okres półtrwania głównego metabolitu nieco się wydłuża (2–3 godziny), szybko się on wydala i nie gromadzi.

Zaburzenia funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasa A i B wg klasyfikacji Childa-Pugh) okres półtrwania substancji czynnej wydłuża się do 7–9 godzin i odpowiednio wzrasta pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC), maksymalne stężenie (Cmax) pantoprazolu w osoczu krwi zwiększa się tylko 1,5-krotnie w porównaniu z pacjentami zdrowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych pacjentami nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozprowadzenia odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Refluks przełyku.
• Wrzód żołądka i dwunastniczki.
• Zespół Zollingera-Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, a także na pochodne benzimidazolu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Działanie pantoprazolu na wchłanianie innych leków.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich biodostępności (np. niektórych leków przeciwdrożdżycowych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżżołądkowego, ze względu na istotne obniżenie ich biodostępności (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy indeks normalizowany). Jednak donoszono o podwyższeniu INR i wydłużeniu czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory pompy protonowej oraz warfarynę lub fenprokumon. Podwyższenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet śmierci. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metotreksat. Jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej wraz z wysokimi dawkami metotreksatu (np. 300 mg) może zwiększać i wydłużać stężenia metotreksatu i/lub jego metabolitu – hydroksymetotreksatu – w surowicy krwi, co może prowadzić do toksyczności. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepam, glibenklamid, nifedypina, fenprokumon oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etyniloestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki badań możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. pirokso kam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko glikoproteinę P, odpowiedzialne za wchłanianie digoksyny. Nie stwierdzono interakcji z jednocześnie podawanymi lekami przeciwwymiotnymi.

Podczas badań interakcji pantoprazolu z jednoczesnym podawaniem niektórych antybiotyków (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina) nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów oddziałujące na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i naparstnica zwyczajna (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia inhibitorów pompy protonowej w osoczu, które są metabolizowane przez te układy enzymatyczne.

Wpływ leków na wyniki badań laboratoryjnych. Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. W celu potwierdzenia dodatnich wyników należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod potwierdzających.

Особliwości stosowania.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowa odpowiedź na leczenie pantoprazolem może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znacznego spadku masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych badań.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać.

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Infekcje przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IPP), może zwiększać liczbę bakterii zwykle obecnych w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Leczenie tym lekiem nieco zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie lekiem bezsodowym.

Hipomagnezemia. Obserwowano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące – w większości przypadków przez okres do 1 roku. Hipomagnezemia może rozwijać się bezobjawowo i prowadzić do poważnych objawów klinicznych, takich jak zwiększona zmęczalność, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanych z hipomagnezemią) stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu zastępczej terapii magnezu i przerwaniu leczenia IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałego leczenia lub u pacjentów przyjmujących IPP w połączeniu z doustyną lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej nieco zwiększa ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Według niektórych danych stosowanie inhibitorów pompy protonowej zwiększa ogólne ryzyko złamania od 10 do 40%. Niektóre przypadki mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie reakcje skórne niepożądane. Zgłaszano poważne reakcje skórne niepożądane związane ze stosowaniem pantoprazolu, o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, takie jak wielopostaciowa rumieniowica, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nerekrodermia epidermalna (TEN) oraz lekowa reakcja z eozynofilami i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach wskazujących na te reakcje skórne i dokładnie obserwować pod kątem ich rozwoju. Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre rumień skórny typu toczeń. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego rumienia skórnego typu toczeń. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia pantoprazolem. Wystąpienie podostrego rumienia skórnego typu toczeń u pacjenta podczas poprzedniego leczenia inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, leczenie lekiem Pantasan należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po pierwszym oznaczeniu, należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (około 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetonowo/neonatalnej. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność reprodukcyjną. Z powodu środków ostrożności należy unikać stosowania pantoprazolu u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Istnieją dane dotyczące wydzielania pantoprazolu w mleko matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem Pantasan należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia pantoprazolem dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub obsługi innych urządzeń.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub obsługi innych urządzeń.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia reakcji niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia. W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów silnikowych ani obsługiwać innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się dorosłym na receptę i pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Wewnątrznaczyniowe stosowanie leku zaleca się tylko w przypadku niemożności podania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia w formie wstrzykiwań do 7 dni. Dlatego, gdy jest to klinicznie możliwe, następuje przejście z wewnątrznaczyniowego podawania leku Pantasan na doustne stosowanie pantoprazolu w dawce 40 mg.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastniczy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka wynosi 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę w formie wstrzykiwań dożylnych.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją.

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją zalecana dawka początkowa wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników wydzielania kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak długość stosowania powinna być ograniczona tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania wydzielania kwasu.

Jeśli konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2×80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/godz.) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania.

Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, dodanego do fiolki. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku utrzymuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy użyć natychmiast.

Nie wolno przygotowywać ani mieszać leku z innymi rozpuszczalnikami poza wymienionymi powyżej.

Wprowadzanie leku dożylnie należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić fiolki z lekiem (w szczególności pod kątem zmiany koloru, obecności osadu).

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg (½ fiolki leku, proszek 40 mg).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Lek nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pantoprazolu w tej grupie wiekowej są ograniczone.

Obecnie dostępne dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do leków łatwo usuwalnych za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspomagające. Nie ma rekomendacji dotyczących terapii specyficznej.

Niepożądane działania.

Około u 5 % pacjentów może wystąpić niepożądane działanie. Najczęstszym niepożądaniem jest tromboflebita w miejscu wstrzymania. Biegunka i ból głowy występowały u około 1 % pacjentów.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieustalona na podstawie dostępnych danych).

Wszystkie niepożądane działania zgłaszane w okresie postmarketingowym nie mogą mieć ustalonej częstości, dlatego są one wymienione z częstością „nieznane”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Przemiana materii i zaburzenia metaboliczne.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ), hipokalcemia\1, hipokaliemia\1.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczęsto: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Niecześnie: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia wzroku/ zamazanie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy z gruczołów funduszu (łagodne).

Niecześnie: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Niecześnie: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, gamma-glutamylotransferazy).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrody.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Niecześnie: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolyz epidermy), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), wielopostaciowa rumieńczość, nadwrażliwość na światło, podostre rumieńczoce skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Niecześnie: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Nieznane: skurcze mięśni\2.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia.

Często: tromboflebita w miejscu wstrzymania.

Niecześnie: osłabienie, zwiększona zmęczliwość, niedyspozycja.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

\1 Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

\2 Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Preparat umieszcza się w fiolce z bezbarwnego szkła, z szarym korkiem gumowym, uszczelnionym aluminiową obudową, zamkniętej czerwonym korkiem typu flip-off.

1 fiolka z preparatem w tekturowym pudełku.

Kategoria obrotu. Na receptę.

Producent.

San Pharmaceuticals Industries Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Baroda Highway, Halol, Gujarat, 389350, Indie