Pantamak

INSTRUKCJA stosowania leku PANTAMAC

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 tabletka powlekana, odporne na działanie soku żołądkowego, zawiera 40 mg pantoprazolu w postaci siedmiowodnego pantoprazolu sodu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), crospovidon, sodu węglan bezwodny, stearynian wapnia, hipromeloza, powidon, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), glikol propylenowy, dyspersja kopolimeru metakrylanowego, cytrynian trietyloestru.

Postać leku. Tabletki powlekane, odporne na działanie soku żołądkowego.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki żółtego koloru z powłoką odporną na działanie soku żołądkowego, gładkie z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Lek do leczenia chorób zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Pantoprazol jest inhibitorem pompy protonowej (IPP), który hamuje końcowy etap produkcji kwasu żołądkowego poprzez kowalencyjne wiązanie się z enzymatycznym systemem (H+, K+)-ATPazy na powierzchni sekretorycznej komórek oskrzelowych żołądka. Powoduje to hamowanie sekrecji kwasu żołądkowego zarówno podstawowego, jak i refleksyjnego. Wiązanie się z (H+, K+)-ATPazą zapewnia długotrwałe działanie antysekretoryczne, które trwa ponad 24 godziny dla wszystkich badanych dawek. Stosowanie pantoprazolu raz dziennie zwiększa hamowanie sekrecji kwasu żołądkowego. Po początkowej dawce pantoprazolu 40 mg podanej doustnie, średnie hamowanie wyniosło 51% po 2,5 godziny. Przy dawkowaniu raz dziennie przez 7 dni średnie hamowanie wzrosło do 85%. Pantoprazol hamował sekrecję kwasu o więcej niż 95% u połowy badanych osób. Sekrecja kwasu wracała do normy po tygodniu od ostatniej dawki pantoprazolu; nie zaobserwowano hipersekrecji po odstawieniu leku. W ciągu 4 tygodni leczenia średnie zwiększenie stężenia gastryny wynosiło odpowiednio 7, 35 i 72% wartości wyjściowej w grupach otrzymujących pantoprazol w dawkach 10, 20 i 40 mg. Podobny wzrost stężenia gastryny osocza obserwowano w 8. tygodniu leczenia – średnie zwiększenie wynosiło odpowiednio 3, 26 i 84% w grupach z trzema różnymi dawkami pantoprazolu. Mediana stężenia gastryny osocza pozostawała w granicach normy podczas terapii podtrzymującej lekiem. W pierwszych miesiącach stosowania pantoprazolu w dawce 40 mg/dzień w badaniach leczenia choroby refluksowej przełyku (GERD) obserwowano 2–3-krotne średnie zwiększenie stężenia gastryny osocza na czczo w porównaniu z wartościami wyjściowymi u pacjentów z odporną GERD. Stężenie gastryny osocza na czczo pozostawało zazwyczaj w granicach 2–3-krotnego zwiększenia wartości wyjściowej do 4 lat okresu obserwacji w badaniach klinicznych. Po krótkoterminowym leczeniu lekiem podwyższone stężenie gastryny spadało do normy co najmniej po 3 miesiącach. U większości pacjentów objawy ustępowały w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych IPP i inhibitorów receptora H2, obniża kwasowość w żołądku i tym samym zwiększa sekrecję gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Zwiększenie sekrecji gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże enzym dystalnie względem receptorów komórkowych, może on hamować sekrecję kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Działanie przy podawaniu doustnym i dożylnej jest takie samo. Stosowanie pantoprazolu powoduje zwiększenie stężenia gastryny na czczo. Przy krótkoterminowym stosowaniu leku stężenie gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenie gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Jednakże znaczne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji, przy długotrwałym leczeniu czasem obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednakże, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, nie występuje u ludzi. Ze względu na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

Farmakokinetyka.

Pantamak to tabletki z otoczką opóźniającą uwalnianie, dlatego wchłanianie pantoprazolu rozpoczyna się dopiero po opuszczeniu żołądka przez tabletkę. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki doustnej i dożylnej w zakresie od 10 do 80 mg. Pantoprazol nie gromadzi się i jego farmakokinetyka nie zmienia się przy stosowaniu wielu dawek dziennie. Po podaniu doustnym lub dożylnej stężenie pantoprazolu w osoczu maleje dwufazowo z okresem półtrwania eliminacji wynoszącym około jednej godziny.

Przy zwiększonej metabolizacji i prawidłowej funkcji wątroby przyjmowanie doustne tabletki pantoprazolu w otoczce opóźniającej uwalnianie w dawce 40 mg prowadzi do Cmax 2,5 pg/ml; czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi 2,5 godziny, a średnie całkowite AUC wynosi 4,8 pg•godz/ml (zakres od 1,4 do 13,3 pg•godz/ml). Po dożylnej podaniu pantoprazolu przy zwiększonej metabolizacji całkowity klirens wynosi 7,6–14,0 l/godz, a pozorny objętość rozkładu – 11,0–23,6 l.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu jednej lub wielu dawek 40 mg leku Pantamak maksymalne stężenie w osoczu pantoprazolu osiągane było po około 2,5 godziny i Cmax wynosiło 2,5 pg/ml. Pantoprazol jest niemal nie metabolizowany przy pierwszym przejściu, co zapewnia absolutną biodostępność około 77%. Na wchłanianie pantoprazolu nie wpływa jednoczesne stosowanie leków przeciwwskazowych.

Przyjmowanie leku Pantamak z posiłkiem może opóźnić jego wchłanianie o 2 godziny lub więcej, jednak Cmax oraz stopień wchłaniania pantoprazolu (AUC) nie ulegają zmianie. W związku z tym lek Pantamak, tabletki pokryte otoczką opóźniającą uwalnianie, można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Rozkład

Pozorna objętość rozkładu pantoprazolu wynosi około 11,0–23,6 l, rozkłada się głównie w płynie pozakomórkowym. Wiązanie się pantoprazolu z białkami osocza, głównie z albuminą, wynosi około 98%.

Metabolizm

Pantoprazol ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie za pomocą układu cytochromu P450 (CYP). Metabolizm pantoprazolu nie zależy od drogi podania (dożylnej czy doustnej). Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą sulfatacją; inne drogi metaboliczne obejmują utlenianie za pomocą CYP3A4. Nie ma danych na temat istotnej aktywności farmakologicznej jakichkolwiek metabolitów pantoprazolu.

Wydalanie

Po doustnym lub dożylnej podaniu pojedynczej dawki pantoprazolu z etykietką l4C zdrowym ochotnikom z normalnym metabolizmem około 71% dawki wydalało się z moczem, a 18% – z żółcią w kale. Niezmieniony pantoprazol nie wydala się przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (64–76 lat) obserwowano jedynie niewielki lub umiarkowany wzrost AUC (43%) i Cmax (26%) pantoprazolu po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodszych badanych. Korekta dawki w zależności od wieku nie jest wymagana.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania pantoprazolu w krótkoterminowym leczeniu (do ośmiu tygodni) przełyku erozyjnego związanego z GERD oceniano u dzieci w wieku od 1 do 16 lat. Skuteczność w przełyku erozyjnym nie została wykazana u chorych poniżej 1 roku życia. Dlatego pantoprazol jest zalecany w krótkoterminowym leczeniu przełyku erozyjnego związanego z GERD u pacjentów o masie ciała od 40 kg. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania pantoprazolu u dzieci w leczeniu chorób innych niż przełyk erozyjny nie były oceniane. Choć dane badań klinicznych wskazują na korzyści z zastosowania pantoprazolu w krótkoterminowym leczeniu przełyku erozyjnego związanego z GERD u dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Dzieci w wieku od 6 do 16 lat

Farmakokinetykę pantoprazolu oceniano u dzieci w wieku od 6 do 16 lat z klinicznym rozpoznaniem GERD. Parametry farmakokinetyczne po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki 20 mg lub 40 mg pantoprazolu u dzieci w wieku od 6 do 16 lat wykazywały dużą zmienność (% współczynnik zmienności wynosił od 40 do 80%). Średnie geometryczne AUC, określone w analizie populacyjnej farmakokinetyki po podaniu dzieciom dawki 40 mg leku w formie tabletek, było wyższe odpowiednio o około 39% i 10% u dzieci w wieku 6–11 i 12–16 lat w porównaniu z dorosłymi (patrz tabela 1).

Tabela 1

Parametry farmakokinetyczne u dzieci w wieku 6–16 lat z GERD, które otrzymywały pantoprazol w dawce 40 mg

a Średnia geometryczna.

b Wartości mediany.

Niewydolność nerek

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek farmakokinetyka pantoprazolu była taka sama jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie nie jest wymagana.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby o stopniu od łagodnego do ciężkiego (klasa od A do C według skali Childa–Pugha) wartość Cmax pantoprazolu zwiększała się jedynie nieznacznie (1,5-krotnie) w porównaniu z zdrowymi ochotnikami.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie przełyku refluksowego związanego z chorobą refluksową przełyku (GERD).

Utrzymywanie remisji przełyku erozyjnego.

Leczenie patologicznych stanów hipersekrecyjnych, w tym zespołu Zollingera-Ellisona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, rylpivirynę, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Działanie pantoprazolu na wchłanianie innych leków. Pantoprazol może zmniejszać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH soku żołądkowego (np. niektórych leków przeciwdrożdżycowych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib). Jednoczesnego stosowania atazanawiru lub nelfinawiru z inhibitorem pompy protonowej (IP) nie zaleca się. Jednoczesne stosowanie atazanawiru lub nelfinawiru z IP może znacząco zmniejszyć stężenie atazanawiru lub nelfinawiru we krwi, co może prowadzić do utraty efektu terapeutycznego oraz rozwoju oporności na lek.

Rylpiviryna

Produkty zawierające rylpivirynę. Jednoczesne stosowanie z lekiem Pantamak jest przeciwwskazane.

Kumaryny antykoagulacyjne. Istnieją doniesienia z okresu po rejestracji dotyczące zwiększenia międzynarodowego wskaźnika normalizacji (INR) i czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących jednocześnie IP, w tym lek Pantamak, oraz warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i czasu protrombinowego może prowadzić do nadmiernego krwawienia, a nawet śmierci. Ciężkich skutków można uniknąć dzięki wczesnemu wykryciu objawów. Dlatego należy monitorować INR i czas protrombinowy u pacjentów otrzymujących jednocześnie IP oraz warfarynę lub fenprokumon.

Klopidogrel. Jednoczesne stosowanie pantoprazolu i klopidogrelu u zdrowych ochotników nie miało klinicznie istotnego wpływu na aktywny metabolit klopidogrelu ani na indukowane klopidogrelem hamowanie płytek krwi. Przy stosowaniu zalecanej dawki leku Pantamak nie jest wymagana korekta dawki klopidogrelu.

Leki, których biodostępność może być wpływana przez pH żołądka

Pantoprazol powoduje długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego. W związku z tym pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH (np. ketoconazol, estry ampicyliny, sole żelaza).

Fałszywie dodatni wynik badania moczu na obecność tetrahydrokanabinolu (THC)

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach badania moczu na obecność THC u pacjentów przyjmujących IP. Do potwierdzenia wyników należy zastosować alternatywną metodę analizy.

Metylotreksat

Opisy przypadków klinicznych, opublikowane badania farmakokinetyki populacyjnej oraz analizy retrospektywne wskazują, że jednoczesne stosowanie IP i metylotreksatu (głównie w dawkach wysokich – patrz instrukcja do leku metylotreksat) może zwiększyć stężenie metylotreksatu oraz/lub jego metabolitu – hydroksymetylotreksatu w surowicy krwi. Nie istnieją jednak oficjalne badania dotyczące interakcji metylotreksatu z IP.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie za pośrednictwem układu enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie przez enzym CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina, fenprokumon oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynilostradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji. Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinę odpowiedzialne za wchłanianie derylotrydynu. Nie stwierdzono interakcji z jednocześnie podawanymi lekami przeciwwskazowymi. Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami podawanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem Pantamak należy przerwać.

Stosowanie łącznie z NLPZ. Długotrwałe stosowanie leku Pantamak w celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastnicy spowodowanym przyjmowaniem NLPZ należy ograniczyć do pacjentów, którzy są narażeni na częste nawroty wrzodów żołądka i dwunastnicy.

Ocena ryzyka powinna uwzględniać indywidualne czynniki ryzyka, w tym wiek (> 65 lat), wywiad choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy oraz krwawienia z przewodu pokarmowego.

Nowotwory złośliwe żołądka. Osłabienie objawów podczas leczenia pantoprazolem nie wyklucza możliwości wystąpienia nowotworów złośliwych żołądka. W związku z tym wymagane są dodatkowe obserwacje i badania diagnostyczne u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadają wystarczająco na leczenie lub u których szybko pojawia się nawrót objawów po zakończeniu terapii inhibitorem pompy protonowej (IPP). U pacjentów starszych wskazana jest również endoskopia.

Ostry nefryt międzybłoniowy. U pacjentów przyjmujących IPP (w tym pantoprazol) odnotowano przypadki wystąpienia ostrego nefrytu międzybłoniowego. Ostry nefryt międzybłoniowy może wystąpić w dowolnym okresie terapii IPP i zazwyczaj jest spowodowany idyopatyczną reakcją nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ostrego nefrytu międzybłoniowego leczenie pantoprazolem należy przerwać.

Diareę związaną z Clostridium difficile. Opublikowane badania obserwacyjne wskazują, że terapia IPP, w tym pantoprazolem, może zwiększać ryzyko wystąpienia biegunki związanej z Clostridium difficile, szczególnie podczas hospitalizacji pacjentów. Ten diagnozę należy rozważyć w przypadku trwałej biegunki.

Pacjentom należy przepisywać najniższe dawki IPP przez najkrótszy możliwy czas, zapewniający osiągnięcie celów terapeutycznych.

Złamania kości. Szereg opublikowanych badań obserwacyjnych sugeruje, że terapia IPP może być związana ze zwiększonym ryzykiem osteoporotycznych złamań kości udowej, kręgosłupa i nadgarstka. Ryzyko złamań jest większe u pacjentów przyjmujących wysokie dawki (tzn. wielokrotne dawki dziennie) lub leczenie IPP przez dłuższy czas (rok lub dłużej). Pacjentom należy przepisywać niższe dawki lub stosować krótkotrwałą terapię odpowiadającą ich stanowi. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko można zmniejszyć, przepisując pacjentowi witaminę D i wapń razem z terapią pantoprazolem. Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu pantoprazolu:

• na długotrwałe stosowanie;
• pacjentom starszym;
• pacjentom z innymi czynnikami ryzyka.

Pacjentom należy przepisywać najniższe dawki IPP wskazane dla danej choroby przez najkrótszy możliwy czas. Pacjentów z ryzykiem osteoporotycznych złamań należy leczyć zgodnie z obowiązującymi protokołami terapeutycznymi.

Łupież czerwony skórny i systemowy. U pacjentów leczonych IPP, w szczególności pantoprazolem, obserwowano przypadki wystąpienia łupieżu czerwonego skórnego (ŁCS) i systemowego (ŁCS). Zjawiska te występowały zarówno jako pierwsze objawy, jak i jako nasilenie już istniejącej choroby autoimmunologicznej. Terapia IPP częściej powodowała postać skórną łupieżu czerwonego.

Najczęstszą formą ŁCS obserwowaną u pacjentów leczonych IPP była postać podostra ŁCS (PŁCS), która występowała u pacjentów w różnym wieku (w tym niemowląt i pacjentów starszych – powyżej 60 roku życia). Ten efekt niepożądany mógł wystąpić zarówno po kilku tygodniach, jak i po kilku latach od rozpoczęcia leczenia. Ogólnie dane z badań histologicznych nie wskazywały na uszkodzenie narządów wewnętrznych.

ŁCS występował rzadziej niż ŁCS u pacjentów leczonych IPP. ŁCS związany z IPP miał zazwyczaj łagodniejszy przebieg niż formy niemedykamentozne ŁCS. ŁCS mógł pojawić się zarówno po kilku dniach, jak i po kilku latach od rozpoczęcia leczenia u pacjentów w różnym wieku – od młodych dorosłych do osób starszych. U większości pacjentów ŁCS objawiał się wysypką, ale obserwowano również artralgię i cytopenię.

Czas trwania przyjmowania IPP powinien dokładnie odpowiadać wskazaniom medycznym. Jeśli u pacjentów przyjmujących pantoprazol wystąpią objawy przypominające ŁCS lub ŁCS, przyjmowanie leku należy przerwać i skierować pacjenta na konsultację do lekarza odpowiedniej specjalności. Stan większości pacjentów poprawia się już po 4–12 tygodniach od przerwania terapii IPP. Pozytywne wyniki badań serologicznych (np. ANA) i podwyższone wartości badań serologicznych mogą utrzymywać się jeszcze przez pewien czas po ustąpieniu objawów klinicznych.

Ciężkie reakcje skórne niepożądane

Zgłaszano ciężkie reakcje skórne niepożądane, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcję na leki z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrą ogólną egzantematyczną pustulozę. Należy przerwać stosowanie leku Pantamak przy pierwszych oznakach lub objawach ciężkich reakcji skórnych niepożądanych lub innych objawach nadwrażliwości i rozważyć dalsze badania.

Deficyt cyjanokobalaminy (witaminy B12). Długotrwałe codzienne przyjmowanie (ponad 3 lata) leków hamujących sekrecję kwasu żołądkowego może prowadzić do zaburzeń wchłaniania cyjanokobalaminy (witamina B12) w następstwie hipochlorydii lub achlorydii. W literaturze naukowej pojawiały się rzadkie doniesienia o deficycie cyjanokobalaminy podczas terapii supresyjnej kwasem. Dlatego w przypadku wystąpienia klinicznych objawów deficytu cyjanokobalaminy należy rozważyć tę diagnozę.

Hipomagnezemia. Hipomagnezemia, zarówno z objawami, jak i bez objawów, rzadko występowała u pacjentów przyjmujących IPP przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków po roku terapii. Ciężkie reakcje niepożądane obejmowały tetanię, arytmie i drgawki. Hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii i/lub hipokaliemii oraz może nasilać podstawową hipokalcemię u pacjentów z grupy ryzyka. U większości pacjentów leczenie hipomagnezemii wymagało uzupełnienia magnezu i przerwania przyjmowania IPP.

U pacjentów, u których przewiduje się długotrwałe leczenie lub którzy przyjmują IPP w połączeniu z lekami takimi jak digoksyna lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretyki), pracownicy medyczni mogą rozważyć możliwość monitorowania stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowego monitorowania stężenia magnezu i wapnia przed rozpoczęciem stosowania leku Pantamak i okresowo podczas leczenia u pacjentów z istniejącym ryzykiem hipokalcemii (np. hipoparatyreoidyzmu). W razie potrzeby należy uzupełnić magnez i/lub wapń. Jeśli hipokalcemia nie poddaje się leczeniu, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania IPP.

Polipy gruczołowe dna żołądka

Stosowanie IPP wiąże się ze zwiększonym ryzykiem polipów gruczołowych dna żołądka, które wzrasta przy długotrwałym stosowaniu, szczególnie ponad rok. Większość użytkowników IPP, u których rozwinęły się polipy gruczołowe dna żołądka, nie miało objawów, a polipy te były wykrywane przypadkowo podczas endoskopii. Należy stosować IPP przez najkrótszy możliwy czas, zgodnie z leczonym stanem.

Kancerogenność. Przewlekły charakter GERD często wymaga długotrwałego przyjmowania pantoprazolu. W długotrwałych badaniach na gryzoniach pantoprazol wykazywał działanie kancerogenne i powodował rzadkie typy nowotworów przewodu pokarmowego. Znaczenie tych wyników dla kancerogenezy u ludzi jest nieznane.

Fałszywie dodatnie wyniki testu na THC w moczu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie pantoprazolu razem z metotreksatem. Według danych literatury naukowej jednoczesne przyjmowanie IPP z metotreksatem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zazwyczaj w wysokich dawkach, może zwiększać stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitów w surowicy, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia efektów toksycznych metotreksatu. Przyjmowanie wysokich dawek metotreksatu może wymagać tymczasowego przerwania leczenia IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Stosowanie IPP, w tym pantoprazolu, może zwiększać poziom chromograniny A (CgA), co może wpływać na wyniki badań nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć tego wpływu, stosowanie leku Pantamak należy przerwać 14 dni przed pomiarem CgA.

Substancje pomocnicze. Ten lek zawiera laktozę. W przypadku stwierdzenia nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie łącznie z atazanavirem. Inhibitory pompy protonowej nie powinny być stosowane łącznie z atazanavirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli połączenie leku Pantamak z atazanavirem jest konieczne, należy przeprowadzać staranne monitorowanie kliniczne (w tym pomiar obciążenia wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanaviru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru. Dawki pantoprazolu 20 mg na dobę nie należy przekraczać.

Infekcje przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie. Pantoprazol, podobnie jak inne IPP, może zwiększać liczbę bakterii zwykle obecnych w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Leczenie lekiem nieznacznie zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella i Campylobacter.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania funkcji rozrodczych przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały zaburzeń płodności ani wad rozwojowych płodu spowodowanych przez pantoprazol. Nie ma jednak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań z udziałem ciężarnych kobiet. Ponieważ wyniki badań funkcji rozrodczych u zwierząt nie zawsze przewidują wynik u ludzi, ten lek należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści dla kobiety przewyższają ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Istnieją dane dotyczące wydzielania pantoprazolu do mleka ludzkiego. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia lekiem Pantamak należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia lekiem Pantamak dla kobiety.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia. W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami. Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie przełyku refluksowego związanego z chorobą refluksową przełyku (GERD)

Pantoprazol jest wskazany u dorosłych w leczeniu i złagodzeniu objawów przełyku refluksowego; leczenie trwa nie dłużej niż 8 tygodni. U dorosłych pacjentów, u których po 8-tygodniowym cyklu leczenia nie uzyskano wyleczenia, może być przepisany kolejny 8-tygodniowy cykl leczenia pantoprazolem. Bezpieczeństwo drugiego 8-tygodniowego cyklu leczenia u dzieci nie zostało ustalone.

Pantoprazol stosuje się u dzieci o masie ciała od 40 kg w krótkoterminowym leczeniu przełyku erozyjnego związanego z GERD (patrz tabela 2).

Leczenie podtrzymujące przełyku erozyjnego

Zalecane dawki podano w tabeli 2.

Tabela 2

* Dorosłym pacjentom, którzy nie wyzdrowieli po 8 tygodniach leczenia, może zostać przepisany dodatkowy 8-tygodniowy kurs leczenia lekiem Pantamak.

** Częstotliwość przyjmowania i dawkę należy dostosować zgodnie z potrzebami pacjenta. Leczenie należy kontynuować tak długo, jak istnieją wskazania kliniczne. Przepisywano dawki do 240 mg na dobę.

Tabela 3

Sposób przyjmowania

Współprzyjmowanie środków przeciwwskrzynnych nie wpływa na wchłanianie tabletek.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie badano dawek przekraczających 40 mg/dobę.

Dzieci.

W tej postaci leku lek PANTAMAK jest zalecany do krótkoterminowego leczenia przełyku erozyjnego związanego z chorobą refluksową przełyku (GERD) u pacjentów o masie ciała ≥ 40 kg.

Lek należy stosować u dzieci zgodnie z zaleceniami podanymi w punktach „Wskazania” oraz „Sposób i dawka stosowania”.

Bezpieczeństwo i skuteczność pantoprazolu w krótkoterminowym leczeniu (do ośmiu tygodni) przełyku erozyjnego związanego z chorobą refluksową przełyku (GERD) oceniano u dzieci w wieku od 1 do 16 roku życia. Skuteczność w przełyku erozyjnym nie została wykazana u chorych poniżej 1 roku życia. Bezpieczeństwo i skuteczność pantoprazolu u dzieci w leczeniu chorób innych niż przełyk erozyjny nie były oceniane.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z przyjmowaniem przez pacjentów bardzo wysokich dawek pantoprazolu > 240 mg jest ograniczone.

Pantoprazol wiąże się rozlegle z białkami osocza i nie jest całkowicie usuwany za pomocą dializy. W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się terapię objawową i wspierającą.

Niepożądane działania.

Oczekuje się wystąpienia niepożądanych działań u około 5 % pacjentów. Najczęstsze niepożądane działania — biegunka i ból głowy — występują u 1 % pacjentów.

Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W przypadku wszystkich niepożądanych działań zgłaszanych w okresie pogwarancyjnym niemożliwe jest określenie częstości, dlatego są one wymienione z częstością „częstość nieznana”. W ramach każdej kategorii częstości niepożądane działania wymieniono w kolejności zmniejszania się nasilenia.

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiana masy ciała. Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia (może być związana z wystąpieniem hipomagnezemii), hipokaliemia (może być związana z wystąpieniem hipomagnezemii), niedobór cyjanokobalaminy (witaminy B12).

Zaburzenia psychiczne

Rzadko: zaburzenia snu.

Niekorzystnie: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Częstość nieznana: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego

Niekorzystnie: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Częstość nieznana: parestezje.

Ze strony narządu wzroku

Rzadko: zaburzenia wzroku/rozmycie widzenia.

Ze strony układu pokwowego

Często: łagodne polipy żołądka.

Niekorzystnie: biegunka związana z Clostridium difficile, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzuszny i dyskomfort brzuszny.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego

Niekorzystnie: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-glutamylotransferazy).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Częstość nieznana: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Niekorzystnie: wysypki skórne, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana: zespół Stevensa – Johnsona, zespół Lyella, rumień wielopostaciowy, fotosensybilizacja, podostre rumień pospolity skórny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). Reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS).

Ze strony układu kostno-mięśniowego i tkanki łącznej

Niekorzystnie: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: artrologia, miologia.

Częstość nieznana: skurcze mięśni (jako następstwo zaburzeń elektrolitowych).

Ze strony nerek i układu moczowego

Częstość nieznana: nefryt śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne

Niekorzystnie: osłabienie, zmęczenie, niedomaganie.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.