Panocid

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ ce zastosowania leku PANOCID (PANOCID)

SkÅ ad:

substancja czynna: pantoprazol;

1 butelka zawiera 40 mg pantoprazolu (w postaci sód seskwihydrytu);

substancje pomocnicze: tetranatrium edetyan, manitol, trometamina.

PostaÄ lekarska. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ .

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: biaÅ y lub prawie biaÅ y proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Lek stosowany w leczeniu chorób zaleŠnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol – zastąpiony benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja zależy od dawki i hamuje zarówno wydzielanie kwasu podstawowego, jak i stymulowanego. Większość pacjentów uwalnia się od objawów w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża stężenie kwasu w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do obniżenia kwasowości. Zwiększone wydzielanie gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem położonym dystalnie względem receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Podczas stosowania pantoprazolu wzrasta stężenie gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu leku stężenie gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenie gastryny w większości przypadków wzrasta dwukrotnie. Nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji u niewielkiej liczby pacjentów podczas długotrwałego leczenia obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (komórek ECL) w żołądku (podobnie jak hiperplazja adenomatoidalna). Jednak według dotychczas przeprowadzonych badań, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w eksperymentach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad 1 rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, z powodu obniżonej kwasowości żołądka, wzrasta stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA do zakresu normy, które mogłoby być błędnie podwyższone po leczeniu IPP.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy krwi wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Eliminacja. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1 godziny, klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnionej eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z dużo dłuższą trwałością działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydala się z moczem (około 80%), reszta – z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy krwi, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) jest nieco dłuższy niż okres półtrwania pantoprazolu.

Osobne grupy pacjentów.

Metabolizatorzy powolni. Około 3% Europejczyków ma niską aktywność enzymu CYP2C19; są oni nazywani metabolizatorami powolnymi. U tych osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” (AUC) było około 6 razy większe u metabolizatorów powolnych niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (metabolizatorzy szybcy). Średnie stężenie szczytowe w osoczu wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy podawaniu pantoprazolu pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Podobnie jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Choć główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półtrwania (2–3 godziny), eliminacja nadal jest szybka, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa–Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) wzrasta jedynie nieznacznie – 1,5 razy w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników.

Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Refluks przełyku.
• Wrzód dwunastnicy.
• Wrzód żołądka.
• Zespół Zollingera–Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH.

Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwdrożdżycowych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorem pompy protonowej (IPP), zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwwątrobowe (fenprokumon i warfaryna).

Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednakże obserwowano wzrost INR i wydłużenie czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Wzrost INR i wydłużenie czasu protrombinowego może prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do skutku śmiertelnego. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metotreksat.

Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje.

Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie za pomocą enzymu CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane przez te drogi, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksozyn, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko glikoproteinę P związane z wchłanianiem cyfostyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednocześnie podawanymi lekami przeciwwskazymi.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z pewnymi jednocześnie podawanymi antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19.

Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele świętojańskie (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi.
Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić wyniki, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod badania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Złego jakości nowotwory żołądka.

Objawowa odpowiedź na leczenie pantoprazolem może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich diagnozę. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znacznej utraty masy ciała, nawracającego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu nowotworowego.

W przypadku utrzymywania się objawów pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Infekcje przewodu pokarmowego wywołane bakteriami.

Leczenie pantoprazolem może nieznacznie zwiększać ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego wywołanych bakteriami takimi jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest praktycznie bezsodowy.

Hipomagnezemia.

Donoszono o rzadkich przypadkach ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPPs), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków przez okres dłuższy niż 1 rok. Mogą wystąpić poważne objawy kliniczne hipomagnezemii, które początkowo mogą rozwijać się niezauważalnie: osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (a także hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan pacjentów najczęściej poprawiał się po włączeniu uzupełniającej terapii magnezu i przerwaniu leczenia IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii, a także u pacjentów przyjmujących IPP równocześnie z doustnym cytrynianem digoksyny lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretyki), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości.

Długotrwałe (ponad 1 rok) leczenie wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększać ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie IPP może zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie odczyny skórne.

Donoszono o ciężkich odczynach skórnych związanych ze stosowaniem pantoprazolu, o nieznanej częstości występowania (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, takich jak wieloformna erytema, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (TEN) oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach tych reakcji skórnych oraz dokładnie obserwować pod kątem ich wystąpienia. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie pantoprazolu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre skórne zapalenie toczone.

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego skórnego zapalenia toczonego. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia pantoprazolem. Wystąpienie podostrego skórnego zapalenia toczonego u pacjentów podczas poprzedniego leczenia IPP może zwiększać ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie pantoprazolem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed oznaczeniem poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeżeli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić ponowne badanie po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u kobiet w ciąży (ok. 300–1000 zgłoszeń dotyczących wyników ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fet/noworodkowej. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność reprodukcyjną. Ze środków ostrożności należy unikać stosowania leku u kobiet w ciąży.

Okres karmienia piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu w mleku matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu w ludzkie mleko matki, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odstąpieniu od leczenia pantoprazolem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia pantoprazolem dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Lek należy stosować zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym.

Wstrzykiwanie dożylnego preparatu zaleca się tylko w przypadku niemożności podania doustnego. Istnieją dane dotyczące stosowania dożylnej terapii przez okres do 7 dni. Dlatego, gdy tylko stanie się to możliwe, należy przejść od dożylowego do doustnego podawania pantoprazolu w dawce 40 mg.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastniczy, wrzód żołądka

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę do wstrzykiwania dożylnego.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją kwasu zalecana dawka początkowa preparatu Panocid wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa wstrzyknięcia. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku, gdy konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, u większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/godz.) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania

Proszek należy rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu dodanego do fiolki. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony preparat należy użyć natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty od razu, odpowiedzialność za czas trwałości użytkowej oraz warunki poprzedzające stosowanie ponosi osoba stosująca preparat. Jednakże trwałość fizyko-chemiczna rozcieńczonego preparatu zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C oraz przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Nie wolno przygotowywać ani mieszać pantoprazolu z innymi rozpuszczalnikami niż te, które zostały wyżej wymienione.

Wstrzykiwanie dożylne preparatu należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Odpadłe resztki preparatu lub preparat, którego właściwości fizyko-chemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg (½ fiolki preparatu Panocid, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań o zawartości 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci

Panocid, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań nie jest zalecany w leczeniu dzieci (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej są ograniczone. Dotychczasowe dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania nie są znane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do grupy leków, które łatwo można usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania i pojawienia się objawów klinicznych zatrucia należy stosować leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących specyficznego leczenia.

Działania niepożądane.

Około u 5 % pacjentów może występować wystąpienie działań niepożądanych.

Niepożądane efekty według częstości występowania klasyfikowane są do następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10 000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznane (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Wszystkie działania niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym nie pozwalają na określenie częstości występowania, dlatego są wymienione z częstością „nieznane”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej ciężkości.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), hipokalcemia¹, hipokaliemia¹.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczone: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Nieczone: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmyte widzenie.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy gruczołów dna (łagodne).

Nieczone: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczone: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrobowo-komórkowa.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Nieczone: wysypka skórna, egzantema, swędzenie.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny epidermalny nekrolioza), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, podostre rumieniowate toczeń skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczone: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Nieznane: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: zapalenie żył w miejscu wstrzykiwania.

Nieczone: osłabienie, zmęczenie, niedyspozycja.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

² Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony preparat należy użyć natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty od razu, odpowiedzialność za czas trwałości użytkowej oraz warunki poprzedzające zastosowanie ponosi osoba stosująca preparat. Jednakże trwałość fizyko-chemiczna rozcieńczonego preparatu zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C oraz przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 1 lub 5, lub 20 fiolki z proszkiem w tekturowym pudełku z oznaczeniem w języku ukraińskim.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

LABORATORIO REIG HOFRE, S.A.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

C/Gran Capitán, 10, Sant Joan Despí, Barcelon, 08970, Hiszpania.

Wnioskodawca.

Ananta Medikear Ltd.

Miejsce położenia wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.