Panocid 40

INSTRUKCJA dot. stosowania leku PANOCID 40 (PANOCID 40)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka powlekana zawiera półtorawodnego pantoprazolu sodu w ilości odpowiadającej 40 mg pantoprazolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), sód węglan bezwodny, crospovidon, hydroksypropylometyloceluloza, stearynian wapnia, barwnik IC-S-329 (hydroksypropylometyloceluloza, polietylenoglikol), barwnik ENS-II-041 (kopolimer metakrylowy (typ C), polietylenoglikol, talk, dwutlenek tytanu (E 171), żelazokwas żelaza żółty (E 172)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane, odporne na działanie soku żołądkowego.

Główne właściwości fizykochemiczne: żółte, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki w powłoce oporno na działanie soku żołądkowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Pantoprazol – związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Hamowanie to jest zależne od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu w stanie spoczynku, jak i wywołanego stymulacją. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do stopnia obniżenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu komórkowego receptora, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnym jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu zwiększa poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym leczeniu zwykle nie przekracza on górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia poziom gastryny zazwyczaj podwaja się. Nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji, przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji adenomatoidalnej). Jednakże, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Ze względu na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, z powodu obniżonej kwasowości żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Istniejące opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem poziomu CgA. Pozwala to poziomowi CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu IPP, powrócić do zakresu normy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest już po jednorazowej doustnej dawce 40 mg. Średnio po około 2,5 godziny od przyjęcia osiągane jest maksymalne stężenie w surowicy na poziomie około 2–3 μg/ml; stężenie pozostaje stabilne po wielokrotnym przyjmowaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym przyjmowaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Stwierdzono, że absolutna biodostępność pantoprazolu w tabletkach wynosi około 77%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na AUC (pole pod krzywą „stężenie-czas”) i Cmax, a tym samym na biodostępność. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa jedynie zmienność okresu wczesnego.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy wynosi około 98%. Objętość rozkładu to około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg należą utlenianie za pomocą CYP3A4.

Wydalanie. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia wydalania. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z dużo dłuższą trwaniem działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieznacznie przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Osoby w szczególnych grupach.

Osoby wolno metabolizujące. Około 3% Europejczyków ma niską aktywność enzymu CYP2C19, nazywane są one wolnymi metabolizatorami. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnia AUC była około 6 razy większa u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie Cmax wzrastało o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących obniżenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z obniżoną funkcją nerek (w tym u pacjentów poddawanych dializie). Podobnie jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie dłuższy okres półtrwania (2–3 godziny), wydalanie nadal jest szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Upośledzenie funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, Cmax wzrasta jedynie nieznacznie (1,5-krotnie) w porównaniu do zdrowych ochotników.

Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszy ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym przyjęciu dawki 20 lub 40 mg pantoprazolu doustnie AUC i Cmax u dzieci w wieku od 5 do 16 lat znajdowały się w granicach odpowiednich wartości u dorosłych. Po jednorazowym dożylnym podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensą pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały tym u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

• Refluksowe zapalenie przełyku.

Dorośli.

• Eradykacja Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z owrzodzeniem żołądka i dwunastopercza związanych z H. pylori w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami.
• Owrzodzenie dwunastnicy.
• Owrzodzenie żołądka.
• Zespół Zollingera-Ellisona i inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektóre leki przeciwgrybkowe, takie jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub inne leki, takie jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżżołądkowego, ze względu na istotne obniżenie ich dostępności biologicznej.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z IPP, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna).

Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani na międzynarodowy znormalizowany wskaźnik (INR). Jednakże donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do skutku śmiertelnego. Dlatego w przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombiny.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie za pomocą CYP2C19 oraz inne szlaki metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych szlaków, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliabenklamid, nifedypina oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etynilostradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinę związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnie podawanymi lekami przeciwwymiotnymi.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z jednoczesnie podawanymi pewnymi antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampycyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenie plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Donoszono o fałszywie dodatnich wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić wyniki, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod badania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałej terapii. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (patrz punkt „Sposób dawkowania i stosowania”).

Kombinowana terapia. Podczas terapii skojarzonej należy przestrzegać instrukcji stosowania odpowiednich leków.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowe działanie leku pantoprazolu może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania diagnostyczne.

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wchłanianie witaminy B12. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona i innymi stanami hipersekrecyjnymi wymagającymi długotrwałego leczenia, pantoprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące produkcję kwasu solnego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu wystąpienia hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów z niską masą ciała, u osób z czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałego leczenia lub przy obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Długotrwałe leczenie. Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu, szczególnie dłuższemu niż rok, powinni być regularnie monitorowani przez lekarza.

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie lekiem Panocid 40 może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia. Zgłaszano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków przez rok. Mogą wystąpić i początkowo rozwijać się niezauważalnie poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz punkt „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu leków zastępczych zawierających magnez oraz po przerwaniu przyjmowania IPP.

Pacjentom wymagającym długotrwałej terapii lub pacjentom przyjmującym IPP jednocześnie z doustnym cyfogitryny lub lekami, które mogą wywołać hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (dłużej niż rok) wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Obserwacyjne badania wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz powinni spożywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie działania niepożądane na skórę (SCAR). Zgłaszano powikłania skórne związane ze stosowaniem pantoprazolu o nieznanej częstości występowania (patrz punkt „Działania niepożądane”), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmiertelnego skutku, takie jak wieloformowa rumieńnica, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zetlanie nabłonka (TEN) oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach wskazujących na te reakcje skórne i dokładnie monitorować ich stan pod kątem ich rozwoju. Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje, stosowanie pantoprazolu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre rumieniowe toczeń skóry. Stosowanie IPP wiązane jest z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego rumieniowego toczenia skóry. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, i będą towarzyszyć objawy artrologiczne, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia. Wystąpienie podostrego rumieniowego toczenia skóry u pacjentów podczas poprzedniej terapii IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań podczas diagnozowania nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz punkt „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy powtórzyć pomiar po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u kobiet w ciąży (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fet/noworodkowej. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą. Z uwagi na środki ostrożności, należy unikać stosowania leku u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu w mleku matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu w ludzkim mleku matki, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odstąpieniu od leczenia lekiem należy podjąć z uwzględnieniem korzyści wynikającej z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem, nie żując i nie rozgniatając, w całości, popijając wodą.

Zalecane dawkowanie.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie refluksoesofagitu.

Zalecana dawka wynosi 1 tabletka leku na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki leku na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków do leczenia refluksoesofagitu. Na leczenie refluksoesofagitu zazwyczaj potrzeba 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Dorośli.

Eradykacja H. pylori w połączeniu z dwoma antybiotykami.

U dorosłych pacjentów z wrzodzeniem żołądka i dwunastnicy oraz z dodatnim wynikiem na H. pylori należy osiągnąć eradykację mikroorganizmu za pomocą terapii skojarzonej. Należy wziąć pod uwagę lokalne dane dotyczące oporności bakteryjnej oraz krajowe rekomendacje dotyczące doboru i stosowania odpowiednich środków przeciwbakteryjnych. W zależności od wrażliwości, u dorosłych do eradykacji H. pylori mogą być stosowane następujące kombinacje terapeutyczne:

a) 1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

• 500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

b) 1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) 2 razy na dobę

• 400–500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę

• 250–500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

c) 1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

• 400–500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę.

Podczas stosowania terapii skojarzonej do eradykacji H. pylori drugą tabletkę leku należy przyjmować wieczorem, 1 godzinę przed posiłkiem. Czas trwania leczenia wynosi 7 dni i może być przedłużony o kolejne 7 dni. Całkowity czas trwania leczenia – nie więcej niż dwa tygodnie. Jeśli w celu zapewnienia gojenia wrzodu wskazane jest dalsze leczenie pantoprazolem, należy rozważyć rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku wrzodów żołądka i dwunastnicy. Jeśli terapia skojarzona nie jest wskazana, np. u pacjentów z ujemnym wynikiem na H. pylori, do monoterapii lek Panocid 40 (40 mg) stosuje się w poniżej wymienionym dawkowaniu.

Leczenie wrzodu żołądka.

1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki leku Panocid 40 (40 mg) na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Na leczenie wrzodu żołądka zazwyczaj potrzeba 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Leczenie wrzodu dwunastnicy.

1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki leku Panocid 40 (40 mg) na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Na leczenie wrzodu dwunastnicy zazwyczaj potrzeba 2 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 2 tygodni.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych.

W długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych dawkę początkową wynosi 80 mg (2 tabletki leku Panocid 40 (40 mg)). W razie potrzeby dawkę można następnie dozować, zwiększając lub zmniejszając, w zależności od wskaźników kwasowości soku żołądkowego. Dawki przekraczającej 80 mg na dobę należy podzielić na dwa przyjęcia. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg pantoprazolu, jednak czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania kwasowości.

Czas trwania leczenia zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów patologicznych nie jest ograniczony i zależy od potrzeb klinicznych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg. Nie stosować leku do eradykacji H. pylori w terapii skojarzonej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ dotychczas brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Nie stosować leku do eradykacji H. pylori w terapii skojarzonej u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ dotychczas brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Panocid 40 jest wskazany u dzieci od 12. roku życia do leczenia refluksoesofagitu. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 12. roku życia, ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u tej grupy wiekowej są ograniczone.

Przedawkowanie .

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol intensywnie wiąże się z białkami, nie należy do leków łatwo usuwanych za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z wystąpieniem objawów klinicznych zatrucia stosuje się terapię objawową i wspierającą. Nie ma rekomendacji dotyczących terapii specyficznej.

Działania niepożądane.

Powstawanie działań niepożądanych obserwowano u około 5% pacjentów.

Niepożądane efekty klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Wszystkie działania niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym nie pozwalają na określenie częstości ich występowania, dlatego wymienione są z oznaczeniem „nieznane”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej ciężkości.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Przemiany materii i zaburzenia metaboliczne.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), hipokalcemia¹, hipokaliemia¹.

Zaburzenia psychiczne.

Często: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Nieznane: halucynacje, zamroczenie (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń, a także nasilenie objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy gruczołów fundusowych (łagodne).

Często: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Często: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekroza epidermy), reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), wielopostaciowa rumień, nadwrażliwość na światło, podostre użylone zapalenie skóry (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Nieznane: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: osłabienie, zmęczenie, niedyspozycja.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z rozwojem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

² Skurcze mięśni jako następstwo zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Opakowanie. 10 tabletek umieszcza się w blistrze. 1 lub 3 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Ananta Medikear Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Chak 17 ML, Agro food park Road, RIICO Industrial Area, Udiog Vihar, Sri Ganganagar-335002 (Rajasthan), Indie.

Wniosek składający.

Ananta Medikear Ltd.

Adres wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.

INSTRUKCJA

do użytku medycznego leku

PANOCID 40

(PANOCID 40)

Skład:

Substancja czynna: 1 tabletka powlekana zawiera półtora wodnego pantoprazolu sodowego odpowiadającego 40 mg pantoprazolu;

Substancje pomocnicze: manitol (E 421), sód węglan bezwodny, krospliwidon, hydroksypropylometyloceluloza, stearynian wapnia, barwnik IC-S-329 (hydroksypropylometyloceluloza, polietylenoglikol), barwnik ENS-II-041 (kopolimer metakrylanowy (typ C), polietylenoglikol, talk, dwutlenek tytanu (E 171), żelazooxid żółty (E 172)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane, odporne na działanie soku żołądkowego.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: żółte, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki w powłoce oporno na działanie soku żołądkowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania. Pantoprazol – związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja zależy od dawki i dotyczy zarówno wydzielania podstawowego, jak i stymulowanego. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i tym samym zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia się kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże enzym położony dystalnie względem receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnym jest taki sam.

Stosowanie pantoprazolu zwiększa poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu zazwyczaj nie przekracza on górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia poziom gastryny zazwyczaj podwaja się. Nadmierny wzrost występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnego). Jednak zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Ze względu na wyniki badań na zwierzętach, nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie sekrecji kwasu. Ponadto, z powodu obniżonej kwasowości żołądka, zwiększa się poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne dane publikowane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem poziomu CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu IPP, do zakresu wartości normalnych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest już po jednorazowej doustnej dawce 40 mg. Średnio po 2,5 godziny po podaniu osiągane jest maksymalne stężenie w surowicy na poziomie około 2–3 μg/ml; stężenie pozostaje na stałym poziomie po wielokrotnym przyjmowaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani powtarzanym przyjmowaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Stwierdzono, że absolutna biodostępność pantoprazolu w tabletkach wynosi około 77%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na AUC (pole pod krzywą „stężenie-czas”) i Cmax, a tym samym również na biodostępność. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa jedynie zmienność okresu wczesnego.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami surowicy wynosi około 98%. Objętość rozkładu to około 0,15 l/kg.

Biodegradacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Eliminacja. Ostateczny okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z znacznie dłuższą trwającą aktywnością (hamowanie sekrecji kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieco przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Osoby wolno metabolizujące. Około 3% Europejczyków ma niską czynnościową aktywność enzymu CYP2C19, nazywane są one wolnymi metabolizatorami. U tych osób metabolizm pantoprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnia AUC była około 6 razy większa u wolnych metabolizatorów niż u osób z czynnościowo aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie Cmax wzrastało o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z obniżoną czynnością nerek (w tym u pacjentów poddawanych dializie). Tak jak u zdrowych ochotników, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godziny), eliminacja nadal jest szybka, więc nie dochodzi do kumulacji.

Upośledzenie funkcji wątroby. Choć u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B według skali Childa-Pugha) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5–7 razy, Cmax wzrasta jedynie nieznacznie (1,5 razy) w porównaniu do wartości u zdrowych ochotników.

Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotników również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym przyjęciu dawki 20 lub 40 mg pantoprazolu doustnie AUC i Cmax u dzieci w wieku od 5 do 16 lat znajdowały się w granicach odpowiednich wartości u dorosłych. Po jednorazowym dożylnym podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensiem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały tym u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania .

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

• Refluksowe zapalenie przełyku.

Dorośli.

• Eradykacja Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy związanych z H. pylori, w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami.
• Wrzód dwunastnicy.
• Wrzód żołądka.
• Zespół Zollingera-Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania .

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak ketoконazol, itrakonazol, pozakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorem pompy protonowej (IPP), zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusowego). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwkrzepliwe (fenprokumon i warfaryna).

Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani na międzynarodowy znormalizowany wskaźnik (INR). Jednakże zgłaszano przypadki podwyższenia INR i wydłużenia czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Podwyższenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do skutku śmiertelnego. Dlatego w przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metotreksat. Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główną drogą metabolizmu jest demetylacja za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które również są metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, glibenklamid, nifedypina oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi lewonorgestrel i etyniloestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. pirosyksam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na białko P-glikoproteinowe związane z wchłanianiem cyfostyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnym podawaniem środków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami podawanymi jednocześnie (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i naparstnica zwyczajna (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenie plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Zgłaszano fałszywie pozytywne wyniki niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić wyniki, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod badawczych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałego leczenia. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych leczenie lekiem należy przerwać (patrz punkt „Sposób i dawki stosowania”).

Leczenie skojarzone. Podczas leczenia skojarzonego należy przestrzegać zaleceń zawartych w instrukcjach stosowania odpowiednich leków.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowe działanie pantoprazolu może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania niepokojących objawów (np. istotnej utraty masy ciała, wymiotów okresowych, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć obecność procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich biodostępności (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Wchłanianie witaminy B12. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona i innymi stanami hipersekrecyjnymi, wymagającymi długotrwałego leczenia, pantoprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące produkcję kwasu solnego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku wystąpienia hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z niską masą ciała, u których występują czynniki ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałego leczenia, lub u których występują odpowiednie objawy kliniczne.

Długotrwałe leczenie. Pacjenci poddawani długotrwałemu leczeniu, szczególnie dłuższemu niż rok, powinni być regularnie kontrolowani przez lekarza.

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami. Leczenie lekiem Panocid 40 może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella i Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia. Opisywano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Mogą wystąpić i początkowo rozwijać się niezauważalnie poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz punkt „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan większości pacjentów poprawiał się po podaniu korekcyjnej terapii zastępczej związkami magnezu i po przerwaniu przyjmowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii lub u pacjentów przyjmujących IPP jednocześnie z doustnym cyfoglikozynem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe (ponad rok) leczenie wysokimi dawkami IPP może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Obserwacyjne badania wskazują, że stosowanie IPP może zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz spożywać wystarczającą ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie reakcje skórne (SCAR). Opisywano ciężkie reakcje skórne związane ze stosowaniem pantoprazolu o nieznanej częstości występowania (patrz punkt „Działania niepożądane”), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN) oraz lekowe reakcje z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS). Pacjentów należy poinformować o objawach i znakach tych reakcji skórnych i dokładnie obserwować pod kątem ich wystąpienia. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre rumieńcze łupieżowe toczenia (SCLE). Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego rumieńcowego łupieżowego toczenia. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszone bólami stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia. Wcześniejsze wystąpienie podostrego rumieńcowego łupieżowego toczenia u pacjentów podczas poprzedniego leczenia IPP może zwiększyć ryzyko jego nawrotu podczas stosowania innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań podczas diagnostyki nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz punkt „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy wykonać powtórne oznaczenia po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u kobiet w ciąży (około 300–1000 doniesień dotyczących wyników ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetonalnej/neonatalnej. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Z uwagi na środki ostrożności, należy unikać stosowania leku u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do ludzkiego mleka matki, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o zaprzestaniu/przerwaniu leczenia należy podjąć z uwzględnieniem korzyści płynących z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem, w całości, nie żuwając i nie rozdrabniając, popijając wodą.

Zalecana dawka.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie refluksoesofagitu.

Zalecaną dawką jest 1 tabletka leku na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki leku na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków na refluksoesofagit. Leczenie refluksoesofagitu wymaga zazwyczaj 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Dorośli.

Eradykacja H. pylori w połączeniu z dwoma antybiotykami.

U dorosłych pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy oraz z dodatnim wynikiem na H. pylori należy osiągnąć eradykację mikroorganizmu za pomocą terapii skojarzonej. Należy wziąć pod uwagę lokalne dane dotyczące oporności bakterii oraz krajowe rekomendacje dotyczące przepisywania i stosowania odpowiednich środków przeciwbakteryjnych. W zależności od wrażliwości, u dorosłych w celu eradykacji H. pylori mogą być stosowane następujące kombinacje terapeutyczne:

a) 1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

• 500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

b) 1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) 2 razy na dobę

• 400–500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę

• 250–500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

c) 1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę

• 400–500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę.

Podczas stosowania terapii skojarzonej w celu eradykacji H. pylori drugą tabletkę leku należy przyjmować wieczorem, 1 godzinę przed posiłkiem. Czas trwania leczenia wynosi 7 dni i może być przedłużony o kolejne 7 dni. Całkowity czas trwania leczenia – nie więcej niż dwa tygodnie. Jeśli dalsze leczenie pantoprazolem jest wskazane w celu gojenia wrzodów, należy rozważyć zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku wrzodów żołądka i dwunastnicy. Jeśli terapia skojarzona nie jest wskazana, np. u pacjentów z ujemnym wynikiem na H. pylori, lek Panocid 40 (40 mg) stosuje się w monoterapii w dawkowaniu podanym poniżej.

Leczenie wrzodu żołądka.

1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki leku Panocid 40 (40 mg) na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Do leczenia wrzodu żołądka zazwyczaj potrzeba 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Leczenie wrzodu dwunastnicy.

1 tabletka leku Panocid 40 (40 mg) na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki leku Panocid 40 (40 mg) na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Do leczenia wrzodu dwunastnicy zazwyczaj potrzeba 2 tygodnie. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 2 tygodni.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów hipersekretorycznych.

Do długotrwałego leczenia zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów hipersekretorycznych początkowa dawka dzienna wynosi 80 mg (2 tabletki leku Panocid 40 (40 mg)). W razie potrzeby dawkę można następnie dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników kwasowości soku żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa przyjęcia. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg pantoprazolu, ale czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania kwasowości.

Czas trwania leczenia zespołu Zollingera–Ellisona i innych stanów patologicznych nie jest ograniczony i zależy od potrzeb klinicznych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg. Nie stosować leku do eradykacji H. pylori w terapii skojarzonej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ nie ma dotychczas danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Nie należy stosować leku do eradykacji H. pylori w terapii skojarzonej u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ nie ma dotychczas danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Panocid 40 jest wskazany u dzieci od 12. roku życia w leczeniu refluksoesofagitu. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 12. roku życia ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w tej grupie wiekowej.

Przedawkowanie .

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków łatwo usuwanych za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się terapię objawową i wspierającą. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Niepożądane działania.

Powstawanie niepożądanych działań obserwowano u około 5% pacjentów.

Niepożądane efekty według częstości występowania klasyfikuje się do następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

W przypadku wszystkich niepożądanych działań zgłaszanych w okresie pozarejestrowym niemożliwe jest ustalenie częstości, dlatego są one wymienione z oznaczeniem „nieznane”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane wymienione są według malejącego stopnia nasilenia.

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Metabolizm i zaburzenia przemiany materii.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia\textsuperscript{1}, hipokaliemia\textsuperscript{1}.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczęsto: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do takich zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy z gruczołów dna (łagodne).

Nieczęsto: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczęsto: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrobowo-komórkowa.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Nieczęsto: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa–Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolyz epidermy), reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), rumień wielopostaciowy, fotosensybilizacja, podostre łupieżowe zapalenie skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczęsto: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: artrealgia, mięska.

Nieznane: skurcze mięśni\textsuperscript{2}.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nefryt kanalikowo-wiązkowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia.

Nieczęsto: osłabienie, zmęczenie, niedomaganie.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

\textsuperscript{1} Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z występowaniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

\textsuperscript{2} Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności produktu leczniczego za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Opakowanie. Po 10 tabletek umieszcza się w blistrze. Po 1 lub 3 blisterów w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Flamingo Pharmaceuticals Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

E-28, Opp. Fire Brigade, M.I.D.C., Taloda, Dist. Raigad, Maharashtra, IN-410 208, Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikare Ltd.

Adres wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Sute 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.