Ozalex®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU OZALEX® (OZALEX®)

Skład:

substancja czynna: rosuwastatyna (rosuvastatin);

1 tabletka powlekana zawiera 10 mg lub 20 mg lub 40 mg wapnia rosuwastatyny, przeliczając na rosuwastatynę;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastąpienia, dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny, stearynian magnezu, powłoka Opadry 03F84827 różowa*;

*Opadry 03F84827 różowy: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), polietylenoglikol, talk.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka powlekana różowego koloru, okrągła, dwuwypukła, gładka z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki obniżające stężenie lipidów we krwi. Inhibitory HMG-CoA reduktazy.

Kod ATC C10AA07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Rosuwastatyna to selektywny i konkurencyjny inhibitor HMG-CoA reduktazy, enzymu decydującego o szybkości reakcji przekształcającej 3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzym A w mewalonat, czyli prekursor cholesterolu. Głównym miejscem działania rosuwastatyny jest wątroba, organ docelowy dla obniżenia poziomu cholesterolu.

Rosuwastatyna zwiększa liczbę receptorów lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) na powierzchni komórek wątrobowych, nasilając wychwyt i katabolizm LDL oraz hamuje wątrobową syntezę lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL), co prowadzi do zmniejszenia całkowitej liczby cząstek VLDL i LDL.

Farmakodynamiczne działanie

Rosuwastatyna obniża podwyższony poziom cholesterolu LDL, całkowitego cholesterolu i trójglicerydów oraz zwiększa poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C). Obniża również poziom apoB, cholesterolu nie-HDL-C, cholesterolu VLDL, trójglicerydów VLDL oraz zwiększa poziom apoA-I.

Rosuwastatyna zmniejsza również stosunek cholesterolu LDL do cholesterolu HDL, całkowitego cholesterolu do cholesterolu HDL, cholesterolu nie-HDL do cholesterolu HDL oraz apoB do apoA-I.

Efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia leczenia, 90 % maksymalnego efektu osiągane jest po 2 tygodniach. Maksymalny efekt osiągany jest zazwyczaj po 4 tygodniach i utrzymuje się dalej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Maksymalne stężenie rosuwastatyny w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest około 5 godzin po podaniu doustnym. Absolutna biodostępność wynosi około 20 %.

Rozkład

Rosuwastatyna jest intensywnie wychwytywana przez wątrobę, która jest głównym miejscem syntezy cholesterolu i klirensu LDL-C. Objętość rozkładu rosuwastatyny wynosi około 134 l. Oколо 90 % rosuwastatyny wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą.

Metabolizm

Rosuwastatyna ulega niewielkiemu metabolizmowi (około 10 %). Badania metabolizmu in vitro z wykorzystaniem hepatocytów ludzkich wskazują, że rosuwastatyna jest słabym substratem dla metabolizmu opartego na enzymach cytochromu P450. Głównym zaangażowanym izoenzymem jest CYP2C9, mniejszą rolę odgrywają CYP2C19, CYP3A4 oraz CYP2D6. Główne zidentyfikowane metabolity to metabolit N-demetylowy i metabolit laktonowy. Metabolit N-demetylowy jest o około 50 % mniej aktywny niż rosuwastatyna, metabolit laktonowy uznaje się za klinicznie nieaktywny. Na rosuwastatynę przypada więcej niż 90 % aktywności krążącego inhibitora HMG-CoA reduktazy.

Wydalanie

Około 90 % dawki rosuwastatyny wydalane jest w niezmienionej postaci z kałem (łącznie wchłonięta i nie wchłonięta substancja czynna), reszta wydalana jest z moczem. Oколо 5 % wydala się z moczem w niezmienionej formie. Okres półwylu z osocza krwi wynosi około 19 godzin i nie wydłuża się przy zwiększaniu dawki. Średnia geometryczna wartość klirensu leku z osocza krwi wynosi około 50 l/h (współczynnik wariacji – 21,7 %). Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, wychwyt rosuwastatyny przez wątrobę odbywa się za pomocą białka transportowego błonowego OATP-C, które odgrywa istotną rolę w wątrobowej eliminacji rosuwastatyny.

Linowość

Eksponencja systemowa na rosuwastatynę wzrasta proporcjonalnie do dawki. Przy wielokrotnym, codziennym stosowaniu parametry farmakokinetyczne nie ulegają zmianie.

Osobne grupy pacjentów

Wiek i płeć

Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu wieku lub płci na farmakokinetykę rosuwastatyny u dorosłych. Farmakokinetyka rosuwastatyny u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną była podobna do farmakokinetyki u dorosłych ochotników (patrz sekcja „Dzieci”).

Rasa

Badania farmakokinetyczne wykazały, że u pacjentów rasy mongolskiej (Japończycy, Chińczycy, Filipińczycy, Wietnamczycy i Koreańczycy) medianowe wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) oraz Cmax są około dwukrotnie wyższe niż u Europejczyków; u Indian (Indusi) medianowe wartości AUC i Cmax są zwiększone o około 1,3 razy. Analiza farmakokinetyki populacyjnej nie wykazała klinicznie istotnych różnic między pacjentami rasy europejskiej i negroidalnej.

Zaburzenia funkcji nerek

W badaniu u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek nie zaobserwowano zmian stężeń rosuwastatyny lub metabolitu N-demetylowego u osób z niewydolnością nerek lekką lub umiarkowaną. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stężenia rosuwastatyny w osoczu były trzykrotnie wyższe, a poziom metabolitu N-demetylowego – dziewięć razy wyższy niż u zdrowych ochotników. Stężenia równowagowe rosuwastatyny w osoczu u pacjentów poddawanych hemodializie były o około 50 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji wątroby

W badaniu chorych z różnym stopniem zaburzeń funkcji wątroby nie stwierdzono objawów zwiększonej ekspozycji na rosuwastatynę u pacjentów ocenianych na 7 lub mniej punktów według skali Childa-Pugha. Jednakże u dwóch pacjentów, którzy uzyskali 8 i 9 punktów według skali Childa-Pugha, ekspozycja systemowa była co najmniej dwukrotnie wyższa niż u pacjentów z niższymi wynikami. Doświadczenie stosowania rosuwastatyny u pacjentów ocenianych na więcej niż 9 punktów według skali Childa-Pugha jest nieistniejące.

Polimorfizm genetyczny

Rozkład inhibitorów HMG-CoA reduktazy, w tym rosuwastatyny, odbywa się za pośrednictwem białek transportowych OATP1B1 oraz BCRP. U pacjentów z polimorfizmem genetycznym SLCO1B1 (OATP1B1) i/lub ABCG2 (BCRP) istnieje ryzyko zwiększonej ekspozycji na rosuwastatynę. Przy niektórych formach polimorfizmu SLCO1B1 c.521CC oraz ABCG2 c.421AA AUC rosuwastatyny jest zwiększone w porównaniu z genotypami SLCO1B1 c.521TT lub ABCG2 c.421CC. Specjalne genotypowanie w praktyce klinicznej nie jest przewidziane, jednak pacjentom z takim polimorfizmem zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej leku Ozalex®.

Dzieci

Dwa badania farmakokinetyki rosuwastatyny (w postaci tabletek) u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku od 10 do 17 lat lub od 6 do 17 lat wykazały, że ekspozycja na lek u dzieci była niższa lub podobna do ekspozycji u dorosłych pacjentów. Ekspozycja na rosuwastatynę była przewidywalna zgodnie z dawką i długością przyjmowania przez ponad 2 lata obserwacji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie hipercholesterolemii

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa, w tym z hipercholesterolemią rodzinną heterozygotyczną) lub z dyslipidemią mieszaną (typ IIb) jako uzupełnienie diety, gdy przestrzeganie diety i stosowanie innych nielików leczniczych (np. aktywność fizyczna, redukcja masy ciała) jest niewystarczające.

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z hipercholesterolemią rodzinną homozygotyczną jako uzupełnienie diety i innych leków obniżających stężenie lipidów (np. afereza LDL) lub w przypadkach, gdy takie leczenie jest niemożliwe.

Profilaktyka zaburzeń sercowo-naczyniowych

Zapobieganie poważnym zaburzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, u których szacuje się wysokie ryzyko pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Farmakodynamika”), jako uzupełnienie korekcji innych czynników ryzyka.

Przeciwwskazania.

Lek Ozalex® jest przeciwwskazany:

• pacjentom z nadwrażliwością na rosuwastatynę lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku;
• pacjentom z aktywnym schorzeniem wątroby, w tym z trwałym wzrostem aminotransferaz osocza o nieznanej etiologii oraz przy każdym wzroście aminotransferaz we krwi przekraczającym trzykrotnie górny limit normy (GLN);
• pacjentom z ciężkim upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• pacjentom z miopatią;
• pacjentom jednoczesnie stosującym kombinację sofosbuvir/wepaclavir/woxilaprevir (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• pacjentom jednoczesnie stosującym cyklosporynę;
• w czasie ciąży i karmienia piersią, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana pacjentom z predyspozycją do miopatii/rabdomyolizy.

Do czynników ryzyka należą:

• umiarkowane upośledzenie czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min);
• niedoczynność tarczycy;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym dziedzicznych chorób mięśni;
• obecność w wywiadzie miotoksyczności podczas stosowania innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• sytuacje, które mogą prowadzić do wzrostu stężenia leku w osoczu;
• należenie do rasy mongoloidalnej;
• jednoczesne stosowanie fibratów.

(Patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ współlekujących leków na rosuwastatynę

Inhibitory białek transportowych

Rozuwastatyna jest substancją podstawową dla niektórych białek transportowych, w tym dla wątrobowego transporteru wychwytu OATP1B1 oraz transporterów efliuksowych BCRP. Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny z lekami hamującymi te białka transportowe może prowadzić do wzrostu stężenia rozuwastatyny w osoczu i zwiększenia ryzyka miopatii (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Cyklosporyna

W okresie jednoczesnego stosowania rozuwastatyny i cyklosporyny wartości AUC rozuwastatyny były średnio około 7 razy wyższe niż u zdrowych ochotników (patrz tabela). Rozuwastatyna jest przeciwwskazana pacjentom jednoczesnie stosującym cyklosporynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Współlekowanie nie wpływało na stężenie cyklosporyny w osoczu.

Inhibitory proteazy

Chociaż dokładny mechanizm interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie inhibitorów proteazy może znacznie zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę (patrz tabela). Na przykład w badaniu farmakokinetycznym jednoczesne podanie 10 mg rozuwastatyny i leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru) u zdrowych ochotników wiązało się ze wzrostem AUC i Cmax rozuwastatyny odpowiednio o około 3 i 7 razy. Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i niektórych kombinacji inhibitorów proteazy jest możliwe po starannym rozważeniu korekty dawki leku Ozalex® ze względu na oczekiwany wzrost ekspozycji na rozuwastatynę (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Gemfibrozyl i inne leki obniżające stężenie lipidów

Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i gemfibrozylu prowadziło do podwojenia AUC i Cmax rozuwastatyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze względu na dane z badań specjalistycznych nie przewiduje się farmakokinetycznie istotnej interakcji z fenofibratem, jednak możliwa jest interakcja farmakodynamiczna. Gemfibrozyl, fenofibrylat, inne fibraty oraz dawki lipidolityczne (> lub równe 1 g/dobę) kwasu nikotynowego (kwasu nikotynowego) zwiększają ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami HMG-CoA, prawdopodobnie dlatego, że mogą powodować miopatię, gdy są stosowane oddzielnie. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Takim pacjentom należy również rozpocząć terapię od dawki 5 mg.

Ezetymiba

Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny w dawce 10 mg i ezetymiby 10 mg u pacjentów z hipercholesterolemią prowadziło do wzrostu AUC rozuwastatyny o 1,2 raza (patrz tabela). Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej między rozuwastatyną a ezetymibą, która może prowadzić do niepożądanych zjawisk (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwskazowe

Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny z zawiesinami leków przeciwwskazowych zawierających wodorotlenek glinu lub magnezu obniża stężenie rozuwastatyny w osoczu o około 50%. Ten efekt był mniej wyrażony, gdy leki przeciwwskazowe były stosowane 2 godziny po rozuwastatynie. Kliniczna istotność tej interakcji nie była badana.

Erytromycyna

Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i erytromycyny obniża AUC rozuwastatyny o 20%, a Cmax – o 30%. Ta interakcja może wynikać z nasilonej perystaltyki jelit spowodowanej działaniem erytromycyny.

Tikagrelor

Tikagrelor może powodować niewydolność nerek i może wpływać na wydalanie rozuwastatyny przez nerki, zwiększając ryzyko jej gromadzenia się. W niektórych przypadkach jednoczesne stosowanie tikagreloru i rozuwastatyny prowadziło do pogorszenia czynności nerek, wzrostu stężenia kreatynofosfokinazy (CK) i rabdomyolizy. Zaleca się kontrolę czynności nerek i stężenia CK przy jednoczesnym stosowaniu tikagreloru i rozuwastatyny.

Enzymy cytochromu P450

Wyniki badań in vitro i in vivo wskazują, że rozuwastatyna nie hamuje ani nie stymuluje izoenzymów cytochromu P450. Ponadto rozuwastatyna jest słabym substratem tych izoenzymów. W związku z tym nie przewiduje się interakcji z lekami wynikających z metabolizmu pośredniczonego przez P450. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji między rozuwastatyną a flukenazolem (inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitorem CYP2A6 i CYP3A4).

Interakcje wymagające korekty dawki rozuwastatyny (patrz także tabela)

W razie potrzeby jednoczesnego stosowania rozuwastatyny z innymi lekami, które mogą zwiększać jej ekspozycję, należy skorygować dawkę rozuwastatyny. Jeśli oczekuje się, że AUC leku wzrośnie około dwukrotnie lub więcej, stosowanie rozuwastatyny należy rozpocząć od dawki 5 mg raz dziennie. Maksymalną dawkę dzienną rozuwastatyny należy skorygować w taki sposób, aby jej oczekiwana ekspozycja nie przekraczała ekspozycji obserwowanej przy dawce 40 mg/doba bez stosowania leków oddziałujących na lek; na przykład przy stosowaniu z gemfibrozylem dawka rozuwastatyny wyniesie 20 mg (zwiększenie ekspozycji 1,9-krotnie), przy stosowaniu z kombinacją rytonawiru/atazanawiru – 10 mg (zwiększenie 3,1-krotnie).

Jeśli lek zwiększa AUC rozuwastatyny mniej niż dwukrotnie, nie trzeba zmniejszać dawki początkowej, ale należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku Ozalex® powyżej 20 mg.

Tabela

Wpływ współlekujących leków na ekspozycję na rozuwastatynę

(AUC; w kolejności malejącej wielkości) według opublikowanych danych badań klinicznych

* Dane podane jako zmiana w x-krotności są stosunkiem zastosowania rosuwastatyny w kombinacji do zastosowania rosuwastatyny samodzielnie. Dane podane jako % zmiany przedstawiają % różnicę w stosunku do wartości przy zastosowaniu rosuwastatyny samodzielnie.

Zwiększenie oznaczone znakiem ↑, zmniejszenie – ↓.

** Przeprowadzono kilka badań interakcji przy różnych dawkach rosuwastatyny; w tabeli przedstawiono najbardziej istotne stosunki.

Leki / kombinacje, które nie wykazywały klinicznie istotnego wpływu na stosunek AUC rosuwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu: aleglitazar 0,3 mg przez 7 dni; fenofibrat 67 mg przez 7 dni 3 razy dziennie; fluconazol 200 mg przez 11 dni 1 raz dziennie; fosamprenawir 700 mg/rytonawir 100 mg przez 8 dni 2 razy dziennie; ketoconazol 200 mg przez 7 dni 2 razy dziennie; ryfampicyna 450 mg przez 7 dni 1 raz dziennie; silimarin 140 mg przez 5 dni 3 razy dziennie.

Wpływ rosuwastatyny na współdawkowane leki

Antagoniści witaminy K

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, na początku stosowania rosuwastatyny lub przy zwiększaniu jej dawki u pacjentów stosujących jednocześnie antagoniści witaminy K (np. warfarynę lub inne doustne leki przeciwkrzepliwe z grupy kumaryn) może dojść do wzrostu Międzynarodowego Stosunku Znormalizowanego (INR). Przestanie stosowania rosuwastatyny lub zmniejszenie jej dawki może prowadzić do obniżenia INR. W takich przypadkach zalecane jest odpowiednie monitorowanie INR.

Doustne środki antykoncepcyjne/hormonalna terapia zastępcza (HTZ)

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i doustnych środków antykoncepcyjnych prowadziło do wzrostu AUC etynilostradiolu i norgestrelu odpowiednio o 26% i 34%. Takie zwiększenie stężenia we krwi należy uwzględnić przy doborze dawki doustnych środków antykoncepcyjnych. Brak danych dotyczących farmakokinetyki leków u pacjentów jednoczesnego stosujących rosuwastatynę i HTZ, dlatego nie można wykluczyć podobnego efektu. Jednakże ta kombinacja była szeroko stosowana u kobiet w ramach badań klinicznych i była dobrze tolerowana.

Inne leki

Dygoxyna

Na podstawie specjalistycznych badań nie przewiduje się klinicznie istotnej interakcji z dygoxyyną.

Kwas fuzydowy

Badania interakcji rosuwastatyny z kwasem fuzydowym nie były prowadzone. Ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, może wzrosnąć w wyniku jednoczesnego stosowania kwasu fuzydowego doustnie lub w formie wstrzykiwań z inhibitorami HMG-CoA reduktazy. Mechanizm tej interakcji (farmakodynamiczny lub farmakokinetyczny, lub oba jednocześnie) nie został jeszcze wyjaśniony. Opisano przypadki rabdomiolizy (w tym niektóre zakończone śmiertelnie) u pacjentów otrzymujących tę kombinację.

Pacjentom, u których stosowanie kwasu fuzydowego doustnie lub w formie wstrzykiwań jest uznawane za konieczne, należy przerwać leczenie rosuwastatyną na cały okres leczenia kwasem fuzydowym. Zobacz również sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Zakres interakcji u dzieci jest nieznany.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wpływ na nerki

Występowanie białkomoczu, stwierdzone w badaniu paskowym i mające głównie pochodzenie kanalikowe, obserwowano u pacjentów leczonych wyższymi dawkami rosuwastatyny, w szczególności 40 mg, i w większości przypadków miało ono charakter tymczasowy lub przerywane. Białkomocz nie był zapowiedzią ostrej lub postępującej choroby nerek (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Częstość donoszenia o poważnych zjawiskach ze strony nerek w badaniach pozarejestracyjnych była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg. U pacjentów przyjmujących lek w dawce 40 mg należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zaburzenia ze strony mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia i rzadko rabdomioliza, obserwowano u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę w dowolnych dawkach, szczególnie powyżej 20 mg. Bardzo rzadko przypadki rabdomiolizy odnotowano przy stosowaniu ezetymibu w połączeniu z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Nie można wykluczyć możliwości interakcji farmakodynamicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), dlatego takie połączenie należy stosować z ostrożnością.

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstość donoszenia o przypadkach rabdomiolizy związanej ze stosowaniem rosuwastatyny w okresie pozarejestracyjnym była wyższa przy dawce 40 mg.

Poziom kinazy kreatynowej

Poziom kinazy kreatynowej (CK) nie powinien być oznaczany po znaczącej aktywności fizycznej lub w obecności możliwych alternatywnych przyczyn podwyższenia CK, które mogą utrudniać interpretację wyników. Jeśli wyjściowy poziom CK jest znacznie podwyższony (> 5 razy powyżej GPN), należy powtórzyć badanie w ciągu 5–7 dni, aby potwierdzić wyniki. Jeśli wyniki powtórnego badania potwierdzają, że wyjściowa wartość CK przekracza więcej niż 5 razy GPN, nie należy rozpoczynać leczenia lekiem.

Przed rozpoczęciem leczenia

Rosuwastatynę, tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z predyspozycją do miopatii/rabdomiolizy. Do czynników takiego ryzyka należą:

• zaburzenia funkcji nerek;
• niedoczynność tarczycy;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym dziedzicznych chorób mięśni;
• wywiad o miotoksyczności na tle stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• wiek > 70 lat;
• sytuacje, które mogą prowadzić do podwyższenia stężenia leku w osoczu krwi (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Sposób stosowania i dawki”);
• jednoczesne stosowanie fibratów.

U takich pacjentów należy ocenić ryzyko związane z leczeniem w porównaniu z oczekiwaną korzyścią; zaleca się również monitorowanie kliniczne. Jeśli wyjściowy poziom CK jest znacznie podwyższony (>5 razy powyżej GPN), nie należy rozpoczynać leczenia.

W trakcie leczenia

Pacjentów należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszali bóle mięśni, osłabienie lub skurcze o nieznanej etiologii, szczególnie jeśli towarzyszą im niedomagania lub gorączka. U takich pacjentów należy oznaczyć poziom CK. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli poziom CK jest znacznie podwyższony (> 5 × GPN) lub jeśli objawy ze strony mięśni są ciężkie i powodują codzienny dyskomfort (nawet jeśli poziom CK ≤ 5 × GPN). Po ustąpieniu objawów i powrocie poziomu CK do normy można wznowić terapię rosuwastatyną lub alternatywnym inhibitorem HMG-CoA-reduktazy w najniższej dawce i pod ścisłym nadzorem.

Nie ma potrzeby regularnego oznaczania poziomu CK u pacjentów bezobjawowych. Bardzo rzadko donoszono o przypadkach immunoo pośredniczonej miopatii nekrotycznej (IMN) podczas lub po terapii statynami, w tym rosuwastatyną. Objawami klinicznymi IMN są osłabienie mięśni proksymalnych i podwyższone stężenie kinazy kreatynowej w surowicy, które utrzymuje się nawet po przerwaniu stosowania statyn.

W badaniach klinicznych nie uzyskano dowodów na zwiększone działanie na mięśnie szkieletowe u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuwastatynę i leki współistniejące. Jednak zwiększenie częstości miozytu i miopatii obserwowano u pacjentów przyjmujących inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy w połączeniu z pochodnymi kwasu fibrowego, w tym z gemfibrozylem, cyklosporyną, kwasem nikotynowym, lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli, inhibitorami proteazy i antybiotykami makrolidowymi. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko miopatii przy współistniejącym stosowaniu z niektórymi inhibitorami HMG-CoA. Dlatego nie zaleca się stosowania rosuwastatyny w połączeniu z gemfibrozylem. Korzyść wynikająca z dalszej modyfikacji poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny w połączeniu z fibratami lub niacyną powinna być starannie ważona w porównaniu z potencjalnymi ryzykami związanymi ze stosowaniem takich kombinacji. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy współistniejącym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Efekty niepożądane”).

Rosuwastatyny nie należy stosować razem z lekami systemowymi zawierającymi kwas fusydowy ani w ciągu 7 dni po przerwaniu leczenia kwasem fusydowym. Pacjentom, u których stosowanie kwasu fusydowego uznaje się za konieczne, należy przerwać leczenie statynami na cały okres leczenia kwasem fusydowym. Donoszono o rabdomiolizie (w tym kilku przypadkach śmiertelnych) u pacjentów przyjmujących kombinację kwasu fusydowego i statyn (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom należy doradzić, aby natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli odczuwają jakiekolwiek objawy osłabienia mięśni, bólu lub wrażliwości bólowej. Terapię statynami można wznowić po 7 dniach od ostatniej dawki kwasu fusydowego. W wyjątkowych przypadkach, gdy konieczne jest długotrwałe stosowanie kwasu fusydowego systemowego, np. w leczeniu ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i kwasu fusydowego należy rozważyć tylko w każdym konkretnym przypadku i pod ścisłym nadzorem medycznym.

Rosuwastatyny nie należy stosować pacjentom z ostrymi, poważnymi stanami wskazującymi na miopatię lub możliwość rozwoju niewydolności nerek w wyniku rabdomiolizy (sepsa, hipotensja tętnicza, duże zabiegi chirurgiczne, uraz, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne i zaburzenia elektrolitowe lub niekontrolowane drgawki).

Poważne objawy skórne

Podczas stosowania rosuwastatyny donoszono o poważnych objawach skórnych, w tym o zespole Stevensa-Johnsona (SJS) i reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego. Przy przepisywaniu rosuwastatyny pacjentom należy poinformować o objawach i objawach poważnych reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie rosuwastatyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania leku Ozalex® rozwinęła się taka poważna reakcja, jak SJS lub DRESS, w przyszłości nie należy u niego wznowić leczenia rosuwastatyną.

Wpływ na wątrobę

Tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, rosuwastatynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu i/lub mających w wywiadzie choroby wątroby.

Zaleca się sprawdzenie biochemicznych wskaźników funkcji wątroby przed rozpoczęciem leczenia oraz po 3 miesiącach od tego czasu. Stosowanie rosuwastatyny należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, jeśli poziom transaminaz w surowicy krwi przekracza więcej niż trzykrotnie GPN. Częstość donoszenia o poważnych zjawiskach ze strony wątroby (głównie o podwyższeniu poziomu transaminaz wątrobowych) w okresie pozarejestracyjnym była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg.

U pacjentów z hipercholesterolemią wtórną, spowodowaną niedoczynnością tarczycy lub zespołem nerczycowym, należy najpierw wyleczyć chorobę podstawową, zanim rozpocznie się terapię rosuwastatyną.

Przynależność rasowa

Badania farmakokinetyki wskazują na wzrost ekspozycji u pacjentów rasy mongolskiej około dwukrotnie w porównaniu z Europejczykami (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy

Zwiększone stężenie rosuwastatyny w osoczu obserwowano u osób przyjmujących rosuwastatynę jednocześnie z różnymi inhibitorami proteazy w połączeniu z rytonawirem. Należy rozważyć zarówno korzyści wynikające ze zmniejszenia poziomu lipidów za pomocą rosuwastatyny u pacjentów z HIV przyjmujących inhibitory proteazy, jak i możliwość zwiększenia stężenia rosuwastatyny w osoczu krwi na początku terapii i przy zwiększaniu dawki rosuwastatyny u pacjentów przyjmujących inhibitory proteazy. Jednoczesne stosowanie leku z niektórymi inhibitorami proteazy nie jest zalecane, jeśli dawka rosuwastatyny nie została skorygowana (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Choroba śródmiąższowa płuc

Podczas stosowania niektórych statyn, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, donoszono o rzadkich przypadkach choroby śródmiąższowej płuc (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Objawy tej choroby mogą obejmować duszność, kaszel nieproduktywny oraz ogólny zły stan (zmęczenie, spadek masy ciała i gorączka). W przypadku podejrzenia choroby śródmiąższowej płuc należy przerwać stosowanie statyn.

Cukrzyca

Niektóre dane wskazują, że statyny jako klasa leków zwiększają poziom glukozy we krwi i u niektórych pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy w przyszłości mogą powodować hiper- glikemię na tyle nasilona, że wymaga odpowiedniego leczenia cukrzycy. Jednak korzyści wynikające ze zmniejszenia ryzyka zaburzeń naczyniowych przy stosowaniu statyn przewyższają to zagrożenie, dlatego nie powinno ono stanowić podstawy do przerwania terapii statynami. Pacjentom z grupy ryzyka (poziom glukozy na czczo 5,6–6,0 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) należy zapewnić kontrolę kliniczną i biochemiczną zgodnie z krajowymi wytycznymi.

W badaniu JUPITER ogólna częstość cukrzycy wynosiła 2,8% w grupie przyjmującej rosuwastatynę i 2,3% w grupie placebo, głównie u pacjentów z poziomem glukozy na czczo od 5,6 do 6,9 mmol/l.

Dzieci

Ocena wpływu na liniowy wzrost (wzrost), masę ciała, BMI (indeks masy ciała) i wtórne cechy dojrzewania seksualnego wg Tanner’a u dzieci w wieku od 6 do 17 lat przyjmujących rosuwastatynę jest ograniczona do okresu trwającego 2 lata. Po 2 latach leczenia nie stwierdzono wpływu na wzrost, masę ciała, BMI ani dojrzewanie seksualne (patrz sekcja „Farmakodynamika”). W badaniu klinicznym u dzieci i nastolatków przyjmujących rosuwastatynę przez 52 tygodnie częściej obserwowano podwyższenie poziomu CK >10 razy powyżej GPN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Miażdżica / miastenia oczna

Podczas stosowania statyn donoszono o kilku przypadkach wystąpienia de novo lub nasilenia istniejącej miastenii gravis lub miastenii ocznej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy przerwać przyjmowanie leku Ozalex® w przypadku nasilenia objawów choroby. Donoszono o nawrotach choroby przy ponownym stosowaniu tego samego lub innego statyny.

Substancje pomocnicze

Preparat zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Rosuwastatyna jest przeciwwskazana w okresie ciąży i karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Ponieważ cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu odgrywają istotną rolę w rozwoju płodu, potencjalne ryzyko wynikające z hamowania HMG-CoA-reduktazy przewyższa korzyści z zastosowania leku w okresie ciąży. Dane badań na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą są ograniczone. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie stosowania tego leku, leczenie należy natychmiast przerwać.

Rosuwastatyna przechodzi do mleka u szczurów. Brak danych dotyczących przenikania rosuwastatyny do mleka ludzkiego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu rosuwastatyny na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi maszynami. Jednak biorąc pod uwagę właściwości farmakodynamiczne leku, mało prawdopodobne jest, że rosuwastatyna będzie wpływać na taką zdolność. Przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w trakcie leczenia.

Sposób stosowania i dawki

Przed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien otrzymać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której należy przestrzegać również w trakcie leczenia. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od celu terapii i odpowiedzi pacjenta na leczenie, kierując się zaleceniami obowiązujących ogólnie przyjętych wytycznych.

Lek Ozalex® można przyjmować o dowolnej porze dnia, niezależnie od spożycia pokarmu.

Leczenie hipercholesterolemii

Zalecana dawka początkowa wynosi 5* lub 10 mg doustnie, 1 raz na dobę, zarówno dla pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali statyn, jak i dla tych, których przesiano na lek z innego inhibitora HMG-CoA reduktazy.

*Ponieważ tabletka nie jest dzielona, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 10 mg należy stosować leki zawierające rosuwastatynę w takich dawkach.

Przy doborze dawki początkowej należy uwzględnić poziom cholesterolu u każdego pacjenta, ryzyko przyszłych zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych reakcji. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do następnego poziomu po 4 tygodniach (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Ze względu na to, że przy stosowaniu leku w dawce 40 mg częściej występują działania niepożądane niż przy mniejszych dawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”), ostateczne dołkowanie dawki do maksymalnej dawki 40 mg należy stosować wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych (w szczególności u chorych z hipercholesterolemią rodzinną), u których nie osiągnięto celu leczenia przy dawce 20 mg i którzy będą przebywać pod regularną kontrolą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Podczas wstępnego stosowania leku w dawce 40 mg zalecana jest kontrola przez specjalistów.

Profilaktyka zaburzeń sercowo-naczyniowych

W badaniu zmniejszania ryzyka zaburzeń sercowo-naczyniowych lek stosowano w dawce 20 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów w wieku > 70 lat wynosi 5* mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Innej korekty dawki ze względu na wiek nie wymaga się.

*Ponieważ tabletka nie jest dzielona, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 10 mg należy stosować leki zawierające rosuwastatynę w takich dawkach.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się korekty dawki.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) wynosi 5* mg.

*Ponieważ tabletka nie jest dzielona, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 10 mg należy stosować leki zawierające rosuwastatynę w takich dawkach.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek. Stosowanie leku Ozalex® pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek jest przeciwwskazane we wszystkich dawkach (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby ocenianymi na 7 lub mniej punktów według skali Childa-Puga, nie obserwowano zwiększenia ekspozycji systemowej na rosuwastatynę. Jednak u osób z zaburzeniami ocenianymi na 8 i 9 punktów według skali Childa-Puga, ekspozycja systemowa wzrastała (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). U tych pacjentów zaleca się ocenę funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów, którzy uzyskali więcej niż 9 punktów według skali Childa-Puga. Lek Ozalex® jest przeciwwskazany pacjentom z aktywnymi chorobami wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przynależność rasowa

U pacjentów rasy mongoidalnej obserwowano zwiększoną ekspozycję systemową na lek (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Zalecana dawka początkowa dla pacjentów rasy mongoidalnej wynosi 5 mg; dawka 40 mg jest tym pacjentom przeciwwskazana.

Polimorfizm genetyczny

Pewne typy polimorfizmu genetycznego mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pacjentom z znanym występowaniem takich typów polimorfizmu zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej leku Ozalex®.

Pacjenci z predyspozycją do rozwoju miopatii

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju miopatii wynosi 5* mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

*Ponieważ tabletka nie jest dzielona, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 10 mg należy stosować leki zawierające rosuwastatynę w takich dawkach.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana niektórym z tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie współbieżne

Rozuwastatyna jest substancją podlegającą działaniu różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) wzrasta przy współbieżnym stosowaniu leku Ozalex® z niektórymi lekami, które mogą zwiększać stężenie rosuwastatyny w osoczu krwi w wyniku interakcji z tymi białkami transportowymi (np. cyklosporyna i pewne inhibitory proteazy, w tym kombinacje rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i/lub tipranawirem; patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy rozważyć możliwość zastosowania leków alternatywnych i w razie potrzeby tymczasowo przerwać leczenie lekiem Ozalex®. Jeśli nie można uniknąć współbieżnego stosowania tych leków z lekiem Ozalex®, należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka i odpowiednio skorygować dawkę leku Ozalex® (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci

Stosowanie leku dzieciom może przeprowadzać wyłącznie specjalista.

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat (faza Tanner’a < II-V).

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Zwykła dawka początkowa dobową dla dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 5* mg na dobę.

*Ponieważ tabletka nie jest dzielona, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 10 mg należy stosować leki zawierające rosuwastatynę w takich dawkach.

• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 6 do 9 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 10 mg doustnie, 1 raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach większych niż 10 mg w tej populacji nie były badane.
• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 10 do 17 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 20 mg doustnie, 1 raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach większych niż 20 mg w tej populacji nie były badane.

Dawkę należy zwiększać zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Zalecana maksymalna dawka dla dzieci w wieku od 6 do 17 lat z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 20 mg, 1 raz na dobę.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 5 mg do 10 mg, 1 raz na dobę, w zależności od wieku, masy ciała i wcześniejszego stosowania statyn. Dawkę można zwiększać do maksymalnej dawki 20 mg, 1 raz na dobę, zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Doświadczenie w leczeniu tej populacji w dawkach większych niż 20 mg jest ograniczone.

Tabletek o dawce 40 mg nie stosuje się dzieciom.

Dzieci poniżej 6 roku życia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia nie były badane. W związku z tym lek Ozalex® nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6 roku życia.

Przedawkowanie

Nie ma specyficznego leczenia przedawkowania. W przypadku przedawkowania należy leczyć pacjenta objawowo i w razie potrzeby podjąć środki wspomagające. Należy monitorować funkcje wątroby oraz poziom CK. Skuteczność hemodializy jest mało prawdopodobna.

Efekty uboczne.

Kategoria częstości określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko – trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwościowe, w tym obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu endokrynologicznego: często – cukrzyca*.

Zaburzenia psychiczne: częstość nieznana – depresja.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; bardzo rzadko – polineuropatia, utrata pamięci; częstość nieznana – neuropatia obwodowa, zaburzenia snu (w tym bezsenność i koszmary nocne), miastenia gravis.

Ze strony narządów wzroku.

Nieznane: miastenia oczna.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: częstość nieznana – kaszel, duszność.

Ze strony układu pokarmowego: często – zaparcia, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie trzustki; częstość nieznana – biegunka.

Ze strony wątrobowo-żółciowego układu: rzadko – podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych; bardzo rzadko – żółtaczka, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – świąd, wysypka, pokrzywka; częstość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, lekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS).

Ze strony mięśni szkieletowych i tkanki łącznej: często – miastenia; rzadko – miopatia (w tym miocyty), rabdomioliza, zespół podobny do toczenia układowego, pęknięcie mięśni; bardzo rzadko – artralgia; częstość nieznana – zaburzenia ze strony ścięgien, czasem komplikowane pęknięciami, immunozależna miopatia nekrotyzująca.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – hematuria.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: często – osłabienie; częstość nieznana – obrzęk.

*Częstość zależy od obecności czynników ryzyka (poziom glukozy na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie).

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA, częstość działań niepożądanych ma tendencję do zależności od dawki.

Wpływ na nerki

Proteinuria wykryta w badaniu za pomocą pasków testowych i głównie pochodząca z kanalików nerkowych obserwowana była u pacjentów stosujących rosuvastatynę. Zmiany zawartości białka w moczu od braku lub śladów do wartości ++ lub więcej obserwowano u < 1 % pacjentów okresowo podczas stosowania leku w dawkach 10 mg i 20 mg oraz u około 3 % – przy dawce 40 mg. Niewielki wzrost częstości zmiany zawartości od braku lub śladów do wartości + obserwowano przy dawce 20 mg. W większości przypadków proteinuria zmniejszała się lub ustępowała spontanicznie przy kontynuowaniu terapii. Dane z badań klinicznych i obserwacji po wprowadzeniu na rynek nie wykazały dotychczas związku przyczynowo-skutkowego między proteinurią a ostrym lub postępującym schorzeniem nerek.

W trakcie stosowania rosuvastatyny odnotowano przypadki hematurii, których częstość według danych z badań klinicznych była niska.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Uszkodzenia mięśni szkieletowych, takie jak miastenia, miopatia (w tym miocyty), a rzadziej rabdomioliza z ostrym niewydolnością nerek lub bez niej, odnotowano przy stosowaniu dowolnych dawek rosuvastatyny, szczególnie przy dawkach > 20 mg.

U pacjentów przyjmujących rosuvastatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie poziomu CK; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe. Jeśli poziom CK jest podwyższony (> 5 razy powyżej GPN), leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Wpływ na wątrobę

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuvastatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie poziomu transaminaz; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe.

W trakcie stosowania niektórych statyn odnotowano takie działania niepożądane jak zaburzenia funkcji seksualnej, pojedyncze przypadki choroby śródmiąższowej płuc, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Częstość zgłoszeń o rabdomiolizie, poważnych zaburzeniach ze strony nerek i wątroby (głównie podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych) jest większa przy stosowaniu leku w dawce 40 mg.

Dzieci

Zwiększenie poziomu kinazy kreatynowej >10 razy powyżej GPN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej obserwowano częściej w 52-tygodniowym badaniu klinicznym z udziałem dzieci i nastolatków w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), jednak profil bezpieczeństwa rosuvastatyny u dzieci i nastolatków był podobny do profilu u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 10 mg: po 14 tabletek w blisterze. Po 2 lub 6 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Tabletki 20 mg i 40 mg: po 14 tabletek w blisterze. Po 2 blistery w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „KUSUM FARM” (dla dawek 10 mg, 20 mg, 40 mg).

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.

lub

Producent.

Sp. z o.o. „GLEDPHARM LTD” (dla dawek 10 mg, 20 mg).

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.