Ontazen – 1000

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Ontazen – 1000 (ONTAZEN – 1000)

SkÅ ad:

substancja czynna: ceftryaksjon;

1 butelka zawiera ceftryaksjon sodu odpowiadajÄ cym 1000 mg ceftryaksjonu.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do wstrzykiwaÅ .

GÅ wne Å wÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: krystaliczny proszek od biaÅ ego do Å ciemno-Å yÅ tawo-pomaraÅ czowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksjon. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania.

Ceftryakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymano biosyntezę ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność.

Odporność bakterii na ceftryakson może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale wytwarzane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu;
• niewłaściwej przepuszczalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy efliuksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości.

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego wzrost (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparto na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparto na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym graniczne wartości wrażliwości. Jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia — wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Graniczne wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznowennej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Ogólnie wrażliwe gatunki.

Dodatnie względem Grama aeroby.

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby.

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności.

Dodatnie względem Grama aeroby.

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+. Ujemne względem Grama aeroby.

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby.

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy.

Dodatnie względem Grama aeroby.

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby.

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby.

Clostridium difficile.

Inne.

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na ceftryaksone.

• Częstość oporności > 50 % co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące β-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia.

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po wewnątrzżylowym podaniu dawki równoważnej. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe polu po wewnątrzżylowym podaniu dawki równoważnej.

Podanie do żyły.

Po wewnątrzżylowym bolusowym podaniu ceftryaksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po wewnątrzżylowych infuzjach ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego szczytowego stężenia w osoczu o 8–15 % (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek.

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyraźna przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % wartości w osoczu, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wewnątrzżylowej iniekcji. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami.

Ceftryakson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biota transformacja.

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie.

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i nieswiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksonu wydzielane jest w postaci niezmienionej przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % — w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby.

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksonu w osoczu, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy równoległym zwiększeniu objętości rozkładu.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Dzieci.

Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, zmniejszając się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza i dlatego występuje dla ogólnego ceftryaksonu w osoczu, a nie dla wolnego (nieswiązanego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny.

Tak jak w przypadku innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie nieswiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryakson dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. % T > minimalnego stężenia hamującego).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek Ontazen – 1000 należy stosować w leczeniu następujących poniżej infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków doszłych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek – nefryt);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzekomica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lek Ontazen – 1000 może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II etap) i późnej (III etap)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią spowodowaną którąkolwiek z powyższych infekcji lub w przypadku podejrzenia którejś z tych infekcji. Lek Ontazen – 1000 należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub którykolwiek inny cefalosporynę. W wywiadzie występują ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ leków przeciwbakteryjnych β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem wieku ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków doszłych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub zakrzepem metabolicznym, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*;
• wymagających (lub u których przewiduje się konieczność) wstrzykiwania dożylnej leków wapniowych lub wlewu roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne uwagi dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może zwiększyć ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”). Patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory zawierające wapń, takie jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie powinny być stosowane do rozpuszczania leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do wstrzykiwania dożylnej, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie wolno podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwania dożylnej zawierającymi wapń, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u wszystkich pacjentów z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania linii infuzyjnej cieczą zgodną. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksonu zaobserwowano efekty antagonystyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem stosowanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do stosowania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi. Nie obserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych, obserwowano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksonezu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryksonez, inne cefalosporyny lub inne leki β-laktamowe. Ceftryksonez należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona, zespół Lyella / toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi [zespołu DRESS]) podczas leczenia ceftryksonezem, które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, choć częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwczesnych i urodzonych w terminie niemowląt w wieku poniżej 1 miesiąca opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryksonezu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryksonez i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrz naczyniowego wytrącania się soli, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftryksonez i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryksonezu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryksonezu u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów dożylnych zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów do infuzji lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftryksonez i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych części ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między podawaniem tych leków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadu. Pacjentom wymagającym ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PŻH), pracownicy medyczni mogą rozważyć przepisanie alternatywnych leków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadu. Jeżeli stosowanie ceftryksonezu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia dożylnego zostanie uznane za konieczne, roztwory do PŻH i ceftryksonez można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych części ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PŻH na czas infuzji ceftryksonezu i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryksonez, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryksonez jest przeciwwskazany u przedwczesnych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftryksonez (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryksonezem. Jeśli podczas stosowania ceftryksonezu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryksonezu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia jelita grubego i zapalenia jelita grubego pseudobłoniastego, związane z zastosowaniem antybiotyków, podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryksonezu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryksonezu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryksonezem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania ceftryksonezu test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftryksonez może również powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania ceftryksonezu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryksonez ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być nieodpowiedni do monoterapii w niektórych typach infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryksonez, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryksonez można podawać wyłącznie do wewnątrzmiaśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno w żadnym wypadku podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryksonezu. Obserwowano cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, na USG pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksonezu w dawce od 1 g/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania leku u dzieci. Takie wytrącenia znikają po przerwaniu terapii ceftryksonezem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryksonezu wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących ceftryksonez (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że wytrącanie się osadu w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerek.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryksonezu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerek lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxheimera.

Na początku leczenia ceftryksonezem u niektórych pacjentów z chorobami z grupy spirochetoz może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta jest zazwyczaj samoopisującym się stanem lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia reakcji Jarischa-Herxheimera nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Encefalopatia.

Zgłaszano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryksonezu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryksonezu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryksonezu.

Unieszkodliwianie nieużywanego lub przedawnionego leku:

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Wapń. 1 g leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryksonez przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksonezu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryksonez można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryksonez przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się z zastosowania ceftryksonezu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono oznak niepożądanego wpływu na męską lub żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia ceftryksonezem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Można zastosować jednorazową dawkę dożylną lub domięśniową 1–2 g leku. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftryaksjon może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu operacji przed zabiegiem chirurgicznym.

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja.

Jednorazowa dawka 500 mg domięśniowo.

Zastrzeżenie.

Zalecane dawki to ogólnie 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzeżenia nerwowego przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym zastrzeżeniu nerwowym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)].

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci.

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt oraz dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Jednorazową wstrzykiwarkę domięśniową leku w dawce 50 mg/kg można stosować jako leczenie wstępnego ostrego zapalenia ucha środkowego. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego wcześniejszego leczenia ceftriakson może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowce.

Zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurozastrzykowca, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (etap II) i późne (etap III)].

50–80 mg/kg 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Noworodki w wieku 0–14 dni.

Ceftriakson jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego.

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftrybaktanu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykawica.

Zalecaną ogólną dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzykawicy, w tym neurozastrzykawicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftrybaktanem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu objawów gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek nie jest zaburzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftrybaktanu, o ile czynność nerek nie jest zaburzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatnim (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawkowanie ceftrybaktanu nie powinno przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftrybaktan nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek.

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania.

Podanie domięśniowe.

Lek można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją lekarską lidokainy. Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne.

Lek można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub drogą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne. Ceftrybaktan jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne (lub przewidywane) jest leczenie roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftrybaktanu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftrybaktanu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftrybaktanu może również wystąpić przy mieszaniu ceftrybaktanu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnego podawać ceftrybaktanu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftrybaktan należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Rozcieńczanie. Biorąc pod uwagę wymaganą dawkę, należy określić niezbędną liczbę fiol. Do podania dożylnego lub domięśniowego należy dodać zalecaną objętość roztworu do rozcieńczania, wskazaną w poniższej tabeli, a następnie dokładnie wstrząsnąć fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Do infuzji dożylnej należy dodać 15 ml roztworu do rozcieńczania i dokładnie wstrząsnąć aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Odmierzyć 15 ml otrzymanego roztworu i dodać do 25 ml płynu do rozcieńczania w fiolce infuzyjnej, aby przygotować dawkę dla pacjenta (uzupełniając do całkowitej objętości 40 ml, jak wskazano w poniższej tabeli).

Roztwór należy podawać drogą dożylną, zgodnie z opisem w niniejszym rozdziale.

*Roztwór ceftryaksonu w lidokainie nie należy stosować dożylnie.

** 6 % roztwór do wlewu: 30 g hydroksyetylokrochmalu, 4,5 g chlorku sodu, wody do wstrzykiwań do 500 ml. 10 % roztwór do wlewu: 50 g hydroksyetylokrochmalu, 4,5 g chlorku sodu, wody do wstrzykiwań do 500 ml.

W przypadku stosowania innych płynów do rozcieńczania należy sprawdzić ich zgodność z ceftryaksonem. Otrzymany roztwór powinien być klarowny i wolny od zanieczyszczeń.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób stosowania i dawka”.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa opłucnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku w osoczu krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowanymi niepożądanymi reakcjami podczas stosowania ceftryksonezu są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryksonezu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto — grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko — kolit pseudobłoniasty^b; częstotliwość nieznana^a — nadkażenia^b.

Z układu krwiotwórczego: często — eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto — granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a — anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Z układu sercowo-naczyniowego: częstotliwość nieznana — zespół Kounisa.

Z układu immunologicznego: częstotliwość nieznana^a — wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktykowe, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa – Herxheimera^b.

Z układu nerwowego: nieczęsto — ból głowy, zawroty głowy; rzadko — encefalopatia; częstotliwość nieznana^a — drgawki.

Z narządu słuchu: częstotliwość nieznana^a — zawroty głowy.

Z układu oddechowego: rzadko — skurcz oskrzeli.

Z układu pokarmowego: często — biegunka^b, stolce wodniste; nieczęsto — nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a — zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Z układu wątrobowo-żółciowego: często — podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a — osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholesteryczne zapalenie wątroby^b,c.

Z skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka; nieczęsto — świąd; rzadko — pokrzywka; częstotliwość nieznana^a — zespół Stevensa – Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, rumień wielopostaciowy, ostra ogólna egzantematyczna pęcherzyca, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS)^b.

Z układu moczowego: rzadko — hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a — oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: nieczęsto — zapalenie żył (flebit), ból w miejscu wstrzyknięcia, uczucie gorąca; rzadko — obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto — podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a — fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z doniesień po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie przez populację nieokreślonego rozmiaru, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości, dlatego też klasyfikuje się ją jako nieznaną.

^b Zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

^c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksonezu.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksonezu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksonezu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksonez dożylnie w połączeniu z lekami zawierającymi wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonezu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryksonezu niż u dorosłych (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki ogólne przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz ustępują po odstawieniu ceftryksonezu (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonezu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym podawano ceftryksonez w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów po wstrzyknięciu dożylnej leku u dzieci była różna — w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksonezu osady zazwyczaj ustępują (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C oraz nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność.

Ceftryksonez jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem oraz aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, oprócz tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksonezu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksonezu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Niepożądane działania”).

Opakowanie.

1 fiolka w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres działalności.

VI/51B, postępowy numer 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.