Ondansetron

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA MEDYCZNEGO LĘKU Ondansetron (ONDANSETRON)

Skład:

substancja czynna: ondansetron;

1 ml preparatu zawiera ondansetronu hydrochloridu dwuwodnego (przeliczając na ondansetron) – 2 mg;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy jednowodny, cytrynian sodu, chlorek sodu, woda dla wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwymiotne i przeciw nudności. Antagoniści receptorów 5HT3 serotoniny. Kod ATC A04A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ondansetron – silny, wysoko selektywny antagonist receptorów 5HT3 (serotoniny). Lek zapobiega lub eliminuje nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią i/lub radioterapią, a także wymioty i nudności pourazowe. Mechanizm działania ondansetronu nie został w pełni poznany. Prawdopodobnie lek blokuje odruch wymiotny, wykazując działanie antagonistyczne wobec receptorów 5HT3, które znajdują się w neuronach zarówno obwodowego, jak i ośrodkowego układu nerwowego. Lek nie zmniejsza aktywności psychomotorycznej pacjenta i nie wywiera działania sedytywnego.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym stężenie szczytowe w osoczu osiągane jest w ciągu 10 minut. Objętość dystrybucji po podaniu parenteralnym u dorosłych wynosi 140 l. Główna część podanej dawki ulega metabolizmowi w wątrobie. Mniej niż 5% leku wydala się w postaci niezmienionej z moczem. Okres półwydalenia wynosi około 3 godziny (u pacjentów w podeszłym wieku – 5 godzin). Wiązanie z białkami osocza krwi – 70–76%.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15–60 ml/min) zmniejsza się zarówno klirens układowy, jak i objętość dystrybucji ondansetronu, co prowadzi do nieznacznego i klinicznie nieistotnego wydłużenia okresu półwydalenia leku. Farmakokinetyka ondansetronu praktycznie nie zmienia się u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych stałemu hemodializom (badania przeprowadzono w okresie między sesjami hemodializy). U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością wątroby klirens układowy ondansetronu znacząco zmniejsza się, a okres półwydalenia wydłuża się (15–32 godziny).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią cytotoksyczną oraz terapią napromienianiem.

Profilaktyka i leczenie objawów pooperacyjnych nudności i wymiotów.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku;
• jednoczesne stosowanie z apomorfiną chlorowodorkową.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie należy mieszać leku w jednej strzykawce ani w jednym dolewniku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które wymieniono w sekcji „Sposób i dawka stosowania”.

Ondansetron nie przyspiesza ani nie hamuje metabolizmu innych leków przy stosowaniu jednoczesnym. Ondansetron nie oddziałuje z alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, etanolem, temazepamem, furosemidem, tiopentalą oraz propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez układ enzymów cytochromu P450 wątroby CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2. Ze względu na różnorodność enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach zwykłych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało istotnego wpływu na całkowity klirens leku.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ondansetronu z lekami wydłużającymi odcinek QT oraz/lub powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie ondansetronu razem z lekami wydłużającymi odcinek QT może prowadzić do dodatkowego wydłużenia QT. Jednoczesne stosowanie ondansetronu z lekami kardiotoksycznymi (np. antybiotykami antracyklinowymi (doksorubicyna, daunorubicyna) lub trastuzumabem), antybiotykami (erytromycyna), lekami przeciwpłochawkowymi (ketoconazol), lekami przeciwarytmicznymi (amiodaron) oraz beta-blokerami (atenolol lub timolol) może zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii.

Środki serotonergiczne (np. SSRI i SNRI). Zespół serotoniny (w tym zaburzenia stanu psychicznego, niestabilność wegetatywna oraz zaburzenia nerwowo-mięśniowe) opisywano po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych, w tym selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie ondansetronu razem z apomorfiną chlorowodorkową jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki nasilonego obniżenia ciśnienia tętniczego i utraty przytomności.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu:

• z induktorami enzymów CYP2D6 i CYP3A4 (barbiturany, karbamazepina, karisoprodurol, glutetymid, griseofulwina, tlenek azotu, papaweryna, fenylbutazon, fenytoina, ryfampicyna, tolbutamid) – klirens ondansetronu wzrasta, a jego stężenie we krwi maleje;
• z inhibitorami enzymów CYP2D6 i CYP3A4 (allopurinol, makrolidowe antybiotyki, leki przeciwdepresyjne (inhibitory MAO), chloramfenikol, cyklosporyna, cymetydyna, doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny, dyltiazem, disulfiram, fluconazol, fluorochinolony, izoniazyd, ketoconazol, lowastatyna, metronidazol, omeprazol, propranolol, chinidyna, chinyna, werapamil).

Ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Szczególne środki ostrożności.

Zastosowanie leku u pacjentów z objawami nadwrażliwości na inne selektywne antagoniście receptorów 5HT3 wiązało się z wystąpieniem reakcji nadwrażliwości.

U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaleca się przekraczania dawki 8 mg na dobę. W przypadku intensywnego wymiotowania spowodowanego chemioterapią skuteczność leku można zwiększyć poprzez jednorazowe dożylne podanie glikokortykosteroidów (np. 20 mg dexamethasonu) przed rozpoczęciem chemioterapii.

Reakcje niepożądane związane z układem oddechowym należy leczyć objawowo. Personel medyczny powinien szczególnie im służyć uwagi, ponieważ mogą one być objawami reakcji nadwrażliwości na lek.

Ondansetron wydłuża interwał QT zależnie od dawki. Opisywano przypadki trzepotania/ migotania komór („torsade de pointes”) podczas stosowania ondansetronu. Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie interwału QT, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością serca, bradyarytmią lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie interwału QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Zgłaszano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po podaniu dożylnym, objawy pojawiły się natychmiast po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinstruować o objawach i objawach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Opisywano zespół serotoniny po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednią obserwację pacjenta.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w okolicy gruczołów gardłowych stosowanie ondansetronu w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom może maskować wystąpienie krwawienia.

Ponieważ ondansetron osłabia perystaltykę jelit, należy dokładnie obserwować pacjentów z objawami podostrej niedrożności jelit podczas stosowania leku.

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami stosowanymi w chemioterapii należy dokładnie monitorować funkcję wątroby.

1 ml leku zawiera 0,039 mmol sodu w postaci cytrynianu sodu i chlorku sodu (3,6 mg). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Reżimy dawkowania

W przypadku dawkowania według masy ciała i stosowania trzech dawek z 4-godzinnym odstępem całkowita dobowe dawkowanie będzie wyższe niż przy stosowaniu jednej dawki 5 mg/m² i jednej dawki doustnej. Porównawcza skuteczność tych dwóch reżimów dawkowania nie była oceniana w badaniach klinicznych. Porównanie wyników różnych badań wskazuje na podobną skuteczność obu reżimów dawkowania.

Roztwór ondansetronu do wlewu dożylnego należy przygotować bezpośrednio przed podaniem. W razie potrzeby można go przechowywać do całkowitego zużycia nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Podczas wlewania lek nie wymaga ochrony przed światłem w warunkach oświetlenia naturalnego.

W razie potrzeby długotrwałego przechowywania leku rozpuszczanie należy przeprowadzać w odpowiednich warunkach aseptycznych.

Sterylizacja ampułek w autoklawie jest zabroniona.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Jeśli kobieta w wieku rozrodczym stosuje ondansetron, należy rozważyć zastosowanie antykoncepcji.

Na podstawie wyników przeprowadzonych badań epidemiologicznych ondansetron może powodować wady szczękowo-twarzowe podczas stosowania w pierwszym trymestrze ciąży. W jednym z badań kohortowych obejmującym 1,8 miliona ciąż stosowanie ondansetronu w pierwszym trymestrze wiązało się ze zwiększonym ryzykiem wady rozszczepu jamy ustnej (3 dodatkowe przypadki na 10 000 kobiet przyjmujących ondansetron; skorygowany względny ryzyko 1,24 (95 % przedział ufności: 1,03–1,48)). Dostępne dane epidemiologiczne dotyczące wad serca wykazują sprzeczne wyniki. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie ani pośrednie szkodliwe działanie na funkcję rozrodczą. Ondansetron nie powinien być stosowany w pierwszym trymestrze ciąży.

Badania eksperymentalne wykazały, że ondansetron przenika do mleka matki u zwierząt. W razie potrzeby stosowania leku u kobiet należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Testy psychomotoryczne wykazały, że ondansetron nie wpływa na zdolność obsługiwanie maszyn i nie wywiera działania uspokajającego, jednak należy wziąć pod uwagę profil działań niepożądanych leku przy decyzji o możliwości prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy podawać do wewnątrz mięśnia lub dożylnie w formie jednorazowej powolnej iniekcji lub w postaci infuzji. Do przygotowania roztworu ondansetronu do infuzji można stosować 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy, roztwór Ringera. Roztwór ondansetronu do wlewu dożylnego należy przygotować bezpośrednio przed podaniem; jednak w razie potrzeby można go przechowywać do całkowitego zużycia nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2-8 °C. Podczas przeprowadzania infuzji lek nie wymaga ochrony przed światłem przy oświetleniu naturalnym.

Światło i wymioty spowodowane chemioterapią i radioterapią.

Potencjał emetyczny terapii nowotworowej zależy od dawki i kombinacji trybów chemioterapii i radioterapii. Wybór schematu dawkowania zależy od nasilenia działania emetycznego.

Emetogenna chemioterapia i radioterapia

Dorośli.

Podawać roztwór w dawce 8 mg do wewnątrz mięśnia lub dożylnie powoli, przez nie mniej niż 30 sekund, bezpośrednio przed rozpoczęciem chemioterapii.

W celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się doustne lub doodbytnicze stosowanie leku.

Wysokoemetogenna chemioterapia:

• jednorazowa dawka 8 mg do wewnątrz mięśnia lub dożylnie, powoli, bezpośrednio przed rozpoczęciem chemioterapii; przy podawaniu leku w dawce przekraczającej 8 mg ondansetron należy rozpuścić w 50-100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego zgodnego roztworu do wlewu dożylnego i podawać w postaci infuzji przez nie mniej niż 15 minut. Dawki jednorazowej przekraczającej 16 mg nie należy stosować (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”);
• dawkę 8 mg lub niższą nie trzeba rozcieńczać i można podawać w formie powolnej iniekcji dożylnej lub do wewnątrz mięśnia (nie mniej niż 30 sekund) bezpośrednio przed rozpoczęciem cyklu chemioterapii, następnie jeszcze dwukrotnie do wewnątrz mięśnia lub dożylnie powoli, w dawce 8 mg z odstępem 2-4 godziny lub dożylnie kroplowo w dawce 1 mg/godz przez 24 godziny.

Wybór schematu dawkowania ustala lekarz indywidualnie, w zależności od stopnia nasilenia działania emetycznego.

Skuteczność leku przy wysokoemetogennej chemioterapii może być zwiększona przez dodatkowe jednorazowe podanie fosforanu dexametazonu w dawce 20 mg przed chemioterapią. W celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się doustne stosowanie leku przez 5 dni.

Dzieci i młodzież (w wieku od 6 miesięcy do 17 lat).

W praktyce pediatrycznej ondansetron należy podawać w formie dożylnej infuzji w 25-50 ml roztworu 0,9 % chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika przez nie mniej niż 15 minut. Dawkę leku można obliczać według powierzchni ciała lub masy ciała dziecka.

Obliczanie dawki zgodnie z powierzchnią ciała dziecka

Ondansetron należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w formie jednorazowej iniekcji dożylnej w dawce 5 mg/m²; dawka dożylnej nie powinna przekraczać 8 mg. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać jeszcze 5 dni. Nie należy przekraczać dawki dla dorosłych.

Obliczanie dawki zgodnie z masą ciała dziecka

Ondansetron należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w formie jednorazowej iniekcji dożylnej w dawce 0,15 mg/kg. Dawka dożylnej nie powinna przekraczać 8 mg. W pierwszym dniu można podać jeszcze 2 dawki dożylne z odstępem 4-godzinnym. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać jeszcze 5 dni. Nie należy przekraczać dawki dla dorosłych.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w wieku od 65 lat wszystkie dawki do iniekcji dożylnej należy rozpuszczać i podawać przez 15 minut; przy powtórnym stosowaniu odstęp między iniekcjami powinien wynosić nie mniej niż 4 godziny.

Pacjentom w wieku od 65 do 74 lat dawka początkowa ondansetronu powinna wynosić 8 mg lub 16 mg, którą należy podawać w formie infuzji dożylnej przez 15 minut, którą można kontynuować podawaniem 2 dawek po 8 mg przez 15 minut z odstępem między infuzjami nie mniejszym niż 4 godziny.

Pacjentom w wieku od 75 lat dawka początkowa ondansetronu dożylnej nie powinna przekraczać 8 mg z infuzją przez nie mniej niż 15 minut. Po dawce początkowej 8 mg można kontynuować stosowanie 2 dawkami po 8 mg, które podaje się w formie infuzji przez 15 minut z odstępem między infuzjami nie mniejszym niż 4 godziny.

Światło i wymioty pooperacyjne

Dorośli. W celu zapobiegania światłu i wymiotom pooperacyjnym możliwe jest przepisanie 4 mg w formie powolnego podania dożylnego lub iniekcji do wewnątrz mięśnia podczas indukcji znieczulenia. W celu leczenia światła i wymiotów pooperacyjnych zaleca się jednorazowe podanie 4 mg do wewnątrz mięśnia lub dożylnie powoli.

Dzieci i młodzież (w wieku od 1 miesiąca do 17 lat). W celu zapobiegania i leczenia światła i wymiotów pooperacyjnych przepisać lek w dawce 0,1 mg/kg (maksymalnie 4 mg) w formie powolnej iniekcji dożylnej (nie mniej niż 30 sekund) przed, podczas lub po wprowadzeniu do znieczulenia, lub po operacji.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Doświadczenie stosowania ondansetronu w zapobieganiu i leczeniu światła i wymiotów pooperacyjnych u osób w podeszłym wieku jest ograniczone, jednak ondansetron jest dobrze tolerowany przez pacjentów w wieku od 65 lat, którzy otrzymują chemioterapię.

Dla wszystkich rodzajów terapii

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania ani drogi podania leku u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Przy umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby klirens ondansetronu znacząco się obniża, a okres półwydalenia z osocza krwi – wzrasta. Dla takich pacjentów maksymalna dobową dawką leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrizokwiny

Okres półwydalenia ondansetronu u pacjentów z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrizokwiny nie zmienia się. U takich pacjentów powtarzane podawanie prowadzi do takiego samego stężenia leku, jak u pacjentów z niezaburzonym metabolizmem. Dlatego nie jest potrzebna zmiana dawkowania ani częstotliwości podania.

Zgodność z innymi lekami.

Lek w postaci roztworu do infuzji przy stężeniu ondansetronu 16-160 μg/ml (np. 8 mg/500 ml lub 8 mg/50 ml odpowiednio) można podawać przez dwururkowy kaniul dożylny razem z następującymi lekami:

• cisplatyna w stężeniu do 0,48 mg/ml (np. 240 mg/500 ml) przez 1-8 godzin;
• 5-fluorouracyl w stężeniu do 0,8 mg/ml (np. 2,4 g/3 l lub 400 mg/500 ml) z szybkością nie mniejszą niż 20 ml/godz (500 ml/24 godziny). Przy stężeniu 5-fluorouracylu powyżej 0,8 mg/ml może dochodzić do wytrącania się ondansetronu. Roztwór 5-fluorouracylu do infuzji może zawierać nie więcej niż 0,045 % chlorku magnezu jako uzupełnienie do innych zgodnych substancji wypełniających;
• karboplatyna w stężeniu do 0,18-9,9 mg/ml (np. 90 mg/500 ml lub 990 mg/100 ml) podawana przez 10-60 minut;
• etopozyd w stężeniu do 0,14-0,25 mg/ml (np. 70 mg/500 ml lub 250 mg/1000 ml) podawany przez 30-60 minut;
• ceftazydym w dawce 250 mg-2 g z dodatkiem wody do wstrzykiwań podawany zgodnie z zaleceniami producenta w formie dożylnej iniekcji bolusowej (np. 250 mg/2,5 ml lub 2 g/10 ml) przez 5 minut;
• cyklofosfamid w dawce 100 mg-1 g z dodatkiem wody do wstrzykiwań zgodnie z zaleceniami producenta podawany w formie dożylnej iniekcji bolusowej (100 mg/5 ml) przez 5 minut;
• doksyorubicyna w dawce 10-100 mg z dodatkiem wody do wstrzykiwań zgodnie z zaleceniami producenta w formie dożylnej iniekcji bolusowej (10 mg/5 ml) podawana przez 5 minut;
• dexametazon – możliwe podanie 20 mg dexametazonu powoli przez 2-5 minut w formie iniekcji dożylnej przez dwururkowy kaniul dożylny, przez który przez około 15 minut przepływa 8-16 mg ondansetronu rozcieńczonego w 50-100 ml głównego roztworu do infuzji.

Dzieci.

Lek stosować u dzieci: przy chemio- i radioterapii – od 6 miesięcy życia; w celu zapobiegania i leczenia światła i wymiotów pooperacyjnych – od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania ondansetronu są niewystarczające. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisywanych u pacjentów, którym podawano zalecane dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ondansetron wydłuża odstęp QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG.

Objawy: zaburzenia widzenia, zaparcie ciężkiego stopnia, hipotensja tętnicza, zaburzenia wazowaginalne z przejściowym blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia. We wszystkich przypadkach te zjawiska całkowicie ustępowały.

Dzieci: zgłaszano zespół serotoniny u niemowląt i dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat po przypadkowym przedawkowaniu leku do stosowania doustnego (dawki przekraczały zalecaną wartość 4 mg/kg).

Leczenie: odstawienie leku, terapia objawowa i wspierająca. Nie zaleca się stosowania syropu ipekakuany ze względu na działanie przeciwwymiotne samego leku. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Działania niepożądane.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości typu natychmiastniego, czasem ciężkie, możliwe reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny, pokrzywka, skurcz oskrzeli, swędzenie, wysypka skórna.

Układ nerwowy: ból głowy, drgawki, zaburzenia ruchowe (w tym zaburzenia chodu, reakcje ekstrapiramidowe, takie jak kriza okulogirna, reakcje dystoniczne i dyskinezy)1, chorea, mioklonus, niepokój, wypychanie języka, podwójne widzenie; zawroty głowy podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku; osłabienie działania układu nerwowego środkowego, parestezje.

Oczy: przejściowe zaburzenia wzroku (zamazanie widzenia), głównie podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku, przejściowa ślepota2.

Układ sercowo-naczyniowy: uczucie ciepła lub zaczerwienienia, arytmie, ból i dyskomfort w klatce piersiowej (z obniżeniem odcinka ST lub bez niego), ekstrasystolie, bradykardia, niedokrwienie mięśnia sercowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca (uczucie przyspieszonego rytmu serca), omdlenia, tachykardia (w tym komorowa i nadkomorowa), migotanie przedsionków, wydłużenie odcinka QT (w tym trzepotanie/migotanie komór („torsade de pointes”)), zmiany na EKG.

Układ oddechowy i narządy klatki piersiowej: dudnienie, kaszel.

Układ pokarmowy: zaparcia, biegunka, suchość w ustach.

Układ wątrobowo-żółciowy: bezobjawowe podwyższenie wskaźników czynności wątroby3, niewydolność wątroby. Zgłaszano przypadki niewydolności wątroby u pacjentów z nowotworem, którzy otrzymywali leczenie wspomagające, w tym potencjalnie hepatocytotoksyczną chemioterapię i antybiotyki.

Skóra i tkanka podskórna: toksyczne wysypki, w tym toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN).

Ogólne zaburzenia i reakcje miejscowe: reakcje miejscowe w miejscu wstrzykiwania dożylnego (ból, zaczerwienienie i pieczenie w miejscu wstrzyknięcia), podwyższenie temperatury ciała, osłabienie, omdlenia.

Inne: hipokaliemia.

1. Obserwowane bez ostatecznych dowodów trwałych następstw klinicznych.
2. W większości przypadków ślepota ustępuje w ciągu 20 minut. Większość pacjentów otrzymywała leki przeciwnowotworowe zawierające cisplatynę. Zgłaszano przypadki przejściowej ślepoty o pochodzeniu korowym.
3. Te przypadki występują głównie u pacjentów leczonych lekami przeciwnowotworowymi zawierającymi cisplatynę.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po zarejestrowaniu leku bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszystkie działania niepożądane za pomocą krajowego systemu przekazywania informacji.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednej strzykawce ani w jednym systemie do wlewania dożylnego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 2 ml lub 4 ml w ampułkach; po 5 ampułek w kasety; po 1 kasecie w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjne Centrum „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.