Onbrez Breezhaler

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU. ONBREZ BREEZHALER (ONBREZ® BREEZHALER®)

Skład:

substancja czynna: indacateroli maleinian;

1 kapsułka zawiera indacateroli maleinian odpowiadający 150 μg lub 300 μg indacaterolu, co odpowiada dawce docelowej 120 μg lub 240 μg wydzielonej;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, żelatyna.

Postać leku. Proszek do inhalacji, kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

żółtawe przezroczyste (przezroczyste) kapsułki o rozmiarze 3 z czarnym znakiem „” pod czarną smugą na pokrywce oraz czarnym napisem „IDL 150” nad czarną smugą na korpusie, zawierające proszek od białego do praktycznie białego koloru;

żółtawe przezroczyste (przezroczyste) kapsułki o rozmiarze 3 z niebieskim znakiem „” pod niebieską smugą na pokrywce oraz niebieskim napisem „IDL 300” nad niebieską smugą na korpusie, zawierające proszek od białego do praktycznie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki adrenolityczne do stosowania w dychaniu. Selektywne agonisty receptora β2-adrenergicznego.

Kod ATC R03A C18.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Efekty farmakologiczne agonistów β2-adrenoreceptorów są przynajmniej częściowo spowodowane stymulacją adenylocyklazy wewnątrzkomórkowej, enzymu katalizującego przekształcanie adenozynotrzefosforanu (ATP) w cykliczny-3',5'-adenozynomonofosforan (cykliczny AMP). Zwiększone stężenie cyklicznego AMP prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich oskrzeli. Badania in vitro wykazały, że indakaterol ma aktywność długodziałającego agonisty β2-receptorów, która jest 24 razy wyższa niż aktywność wobec receptorów β1 i 20 razy wyższa niż aktywność wobec receptorów β3. Po inhalacji indakaterol działa lokalnie w płucach jako bronchodylatator. Indakaterol jest częściowym agonistą ludzkich β2-adrenoreceptorów o aktywności nanomolowej. W izolowanych oskrzelach człowieka indakaterol wykazuje szybki początek działania i długotrwały efekt.

Chociaż β2-receptory są dominujące wśród adrenoreceptorów w mięśniach gładkich oskrzeli, a receptory β1 dominują wśród receptorów w sercu człowieka, w ludzkim sercu występują również β2-adrenoreceptory, które stanowią 10–50 % ogólnej liczby adrenoreceptorów. Dokładna funkcja β2-adrenoreceptorów w ludzkim sercu nie jest znana, ale ich obecność zwiększa możliwość wpływu wysoce selektywnych agonistów β2-adrenoreceptorów na funkcję serca.

Właściwości farmakodynamiczne

Onbrez Breezhaler stosowany raz na dobę w dawkach 150 μg i 300 μg zapewniał stałe, istotne statystycznie poprawienie funkcji płuc (FEV1) przez 24 godziny w trakcie szeregu badań klinicznych farmakodynamicznych i badań skuteczności leczenia. Zaobserwowano szybki początek działania w ciągu 5 minut po inhalacji Onbrez Breezhaler, z poprawą FEV1 w stosunku do wartości wyjściowej o 110–160 ml w porównaniu z szybko działającym agonistą β2-adrenoreceptorów – salbutamolem 200 μg oraz istotnie szybszy początek działania w porównaniu z salmeterolem/fluitykazonem 50/500 μg. Średnie maksymalne poprawienie FEV1 w stosunku do wartości wyjściowej na poziomie stanu stacjonarnego wynosiło 250–330 ml. Efekt broncholityczny nie zależał od czasu podania dawki (rano lub wieczorem).

Onbrez Breezhaler zmniejszał przepełnienie płuc zarówno dynamiczne, jak i w stanie spoczynku, co prowadziło do zwiększenia pojemności wentylacyjnej w porównaniu z placebo.

Wpływ na elektofizjologię serca

Wyniki podwójnie ślepego, placebo i aktywnie (moksifloksacyna) kontrolowanego badania trwającego 2 tygodnie z udziałem 404 zdrowych ochotników wykazały maksymalne średnie (90 % przedziały ufności) wydłużenie interwału QTcF (w ms) wynoszące 2,66 (0,55; 4,77), 2,98 (1,02; 4,93) i 3,34 (0,86; 5,82) po podaniu wielokrotnych dawek leku (150 μg, 300 μg i 600 μg odpowiednio). Wskazuje to na brak ryzyka potencjału proarytmicznego związanego z wydłużeniem interwału QT przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych lub dawek dwukrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę. Nie uzyskano danych dotyczących związku stężenia leku z deltą QTc w zakresie ocenianych dawek.

Jak wykazano w 26-tygodniowym, podwójnie ślepym, placebo kontrolowanym badaniu fazy III z udziałem 605 pacjentów z POChP, nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w występowaniu arytmii podczas 24-godzinnego monitorowania na poziomie wyjściowym i trzykrotnie w trakcie 26-tygodniowego leczenia między pacjentami otrzymującymi zalecane dawki Onbrez Breezhaler, a pacjentami otrzymującymi placebo lub tiotropium.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Program badań klinicznych obejmował jedno 12-tygodniowe badanie, dwa 6-miesięczne badania (jedno z nich zostało przedłużone do jednego roku w celu oceny bezpieczeństwa i tolerancji leczenia) oraz jedno jednoroczne, randomizowane, kontrolowane badanie z udziałem pacjentów z klinicznym rozpoznaniem POChP. Kryteriami oceny funkcji płuc i stanu zdrowia w badaniach były duszność, nasilenia choroby oraz jakość życia związanego ze zdrowiem.

Funkcja płuc

Stosowanie Onbrez Breezhaler w dawkach 150 μg i 300 μg raz na dobę wiązało się z klinicznie istotnym poprawieniem funkcji płuc. W pierwotnym punkcie końcowym badania po 12 tygodniach (24-godzinny minimalny FEV1) stosowanie leku w dawce 150 μg prowadziło do wzrostu wartości o 130–180 ml w porównaniu z placebo (p<0,001) i o 60 ml w porównaniu z salmeterolem w dawce 50 μg dwa razy dziennie (p<0,001). Stosowanie leku w dawce 300 μg prowadziło do wzrostu wartości o 170–180 ml w porównaniu z placebo (p<0,001) i o 100 ml w porównaniu z formoterolem w dawce 12 μg dwa razy dziennie (p<0,001). Stosowanie obu dawek leku prowadziło do wzrostu wartości o 40–50 ml w porównaniu z niezasłoniętym stosowaniem tiotropium w dawce 18 μg raz na dobę (150 μg, p=0,004; 300 μg, p=0,01).

24-godzinny efekt broncholityczny Onbrez Breezhaler utrzymywał się po podaniu pierwszej dawki przez okres jednoroczny bez oznak utraty skuteczności (tachyfilaksji).

Korzyści objawowe

Obie dawki wykazały istotne statystycznie złagodzenie objawów choroby w porównaniu z placebo – duszności i stanu zdrowia, ocenianych odpowiednio za pomocą dynamicznego indeksu duszności (TDI) i kwestionariusza Szpitala św. Jerzego do oceny funkcji oddechowej (SGRQ). Wartość odpowiedzi była zazwyczaj wyższa niż ta obserwowana przy stosowaniu leków porównawczych (patrz tabela 1). Ponadto pacjenci otrzymujący Onbrez Breezhaler wymagali istotnie mniejszej liczby leków ratunkowych, mieli istotnie większą liczbę dni bez konieczności stosowania tych leków w porównaniu z grupą placebo oraz mieli istotnie większy procent dni bez objawów choroby w ciągu dnia.

Połączona analiza danych dotyczących skuteczności leczenia przez 6 miesięcy wykazała, że częstość przypadków nasilenia POChP była istotnie niższa niż częstość nasileń w grupie placebo. W porównaniu z placebo, dla dawek 150 μg i 300 μg określono stosunki częstości odpowiednio na poziomie 0,68 (95 % CI [0,47; 0,98]; wartość p 0,036) i 0,74 (95 % CI [0,56; 0,96]; wartość p 0,026). Doświadczenie w leczeniu osób pochodzenia afrykańskiego jest ograniczone.

Tabela 1. Umiarkowanie objawów podczas leczenia trwającego 6 miesięcy

Projekt badania z zastosowaniem:

a indakaterolu w dawce 150 µg, salmeterolu i placebo;

b indakaterolu w dawkach 150 i 300 µg, tiotropiumu i placebo;

c indakaterolu w dawce 300 µg, formoterolu i placebo.

†MCID – minimalna klinicznie istotna różnica (zmiana w TDI o ≥ 1 punkt, zmiana w SGRQ o ≥ 4 punkty).

n/w – nie oceniano w ciągu sześciu miesięcy.

Populacja pediatryczna

Europejski Urząd ds. Leków zrezygnował z obowiązku przedstawienia wyników badań leku Onbrez Breezhaler we wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej w przypadku przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP).

Farmakokinetyka.

Indakaterol jest cząsteczką chiralną z konfiguracją R.

Dane farmakokinetyczne uzyskano w wyniku szeregu badań klinicznych przeprowadzonych u zdrowych ochotników oraz u pacjentów z POChP.

Absorpcja

Średni czas osiągnięcia maksymalnej stężenia indakaterolu w osoczu wynosił około 15 minut po podaniu pojedynczej lub powtarzanych dawek inhalacyjnych. Działanie systemowe indakaterolu wzrastało proporcjonalnie do wzrostu dawki (od 150 µg do 600 µg). Średnia absolutna biodostępność indakaterolu po podaniu dawki inhalacyjnej wynosiła około 43%. Działanie systemowe wynika z połączenia wchłaniania indakaterolu w płucach (około 75%) i jelitach (około 25%).

Stężenie indakaterolu w osoczu wzrastało przy powtarzalnym podawaniu indakaterolu raz na dobę. Stan stacjonarny osiągany był w ciągu 12–14 dni. Średnia wartość stosunku kumulacji indakaterolu, tj. AUC w 24-godzinnym okresie dawkowania w 14. dniu w porównaniu z 1. dniem, wynosiła od 2,9 do 3,5 dla dawek inhalacyjnych od 150 µg do 600 µg raz na dobę.

Rozkład

Po wewnątrzżylnej infuzji objętość rozkładu indakaterolu w fazie eliminacji końcowej wynosiła 2557 litrów, co wskazuje na znaczny rozkład indakaterolu. Wiązanie indakaterolu in vitro z białkami osocza i surowicy krwi wynosiło odpowiednio 94,1–95,3% i 95,1–96,2%.

Biortransformacja

Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie indakaterolu w badaniu ADME (absorpcja, rozkład, metabolizm i wydalanie) u ludzi indakaterol w niezmienionej postaci był głównym składnikiem występującym w osoczu i stanowił około jednej trzeciej całkowitego AUC w ciągu 24 godzin. Głównym metabolitem w osoczu był pochodny hydroksylowany. Fenolowy O-glukuronid indakaterolu oraz hydroksylowany indakaterol były również istotnymi metabolitami. Wykryto również następujące metabolity: diastereoizomer pochodnego hydroksylowanego, N-glukuronid indakaterolu oraz produkty dealkilacji C i N.

Badania in vitro wykazały, że izoforma UGT1A1 jest jedyną izoformą UDP-glukuronozylotransferazy (UGT), która metabolizuje indakaterol do fenolowego O-glukuronidu. Metabolity oksydacyjne wykryto podczas inkubacji z rekombinowanymi CYP1A1, CYP2D6 i CYP3A4. CYP3A4 uważa się za dominujący izoenzym biorący udział w procesie hydroksylowania indakaterolu. Badania in vitro wykazały również, że indakaterol jest substratem o niskim powinowactwie dla pompy eflluksowej P-gp.

Wydalanie

W badaniach klinicznych, które obejmowały analizę moczu, ilość indakaterolu wydalanego w niezmienionej postaci z moczem wynosiła ogólnie mniej niż 2% dawki. Klirens nerkowy indakaterolu wynosił średnio 0,46–1,20 l/h. W porównaniu z klirens osocza indakaterolu – 23,3 l/godz. – staje się oczywiste, że klirens nerkowy odgrywa niewielką rolę (około 2–5% klirensu systemowego) w wydalaniu systemowo dostępnego indakaterolu.

W badaniu ADME z udziałem pacjentów przyjmujących indakaterol doustnie, wydalanie indakaterolu z kałem dominowało nad wydalaniem z moczem. Indakaterol był wydalany z kałem człowieka głównie w postaci niezmienionej substancji pierwotnej (54% dawki) i w mniejszym stopniu w postaci metabolitów hydroksylowanych indakaterolu (23% dawki). Bilans masy był kompletny przy ≥ 90% dawki wykrytej w wydaleniach.

Stężenie indakaterolu w osoczu zmniejsza się w kilku etapach, przy czym średnia wartość okresu półtrwania eliminacji końcowej wynosi od 45,5 do 126 godzin. Efektywny okres półtrwania, określony na podstawie wskaźnika kumulacji indakaterolu po podaniu dawki powtarzanej, wahał się od 40 do 52 godzin, co jest zgodne z czasem osiągnięcia stanu stacjonarnego, wynoszącym około 12–14 dni.

Specjalne grupy pacjentów

Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych nie wykazała klinicznie istotnego wpływu wieku (dorosłych w wieku do 88 lat), płci, masy ciała (32–168 kg) ani rasy pacjenta na farmakokinetykę indakaterolu. Analiza ta nie wykazała żadnych różnic między podgrupami etnicznymi w tej grupie populacyjnej.

Nie obserwowano istotnych zmian w parametrach Cmax ani AUC indakaterolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o stopniu łagodnym lub umiarkowanym, a także nie stwierdzono różnic w wiązaniu indakaterolu z białkami krwi u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o stopniu łagodnym lub umiarkowanym w porównaniu z uczestnikami zdrowymi z grup kontrolnych. Badania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie były prowadzone.

Z powodu bardzo niskiego odsetka wydalania indakaterolu z moczem w stosunku do ogólnego wydalania leku z organizmu nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Wsparcie terapii rozszerzającej oskrzela w celu złagodzenia obturacji dróg oddechowych u dorosłych pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną, laktozę lub którykolwiek z innych substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Leki sympatomiimetyczne

Jednoczesne stosowanie innych leków sympatomiimetycznych (jako monoterapii lub części terapii skojarzonej) może nasilić niepożądane działania leku Onbrez Breezhaler.

Onbrez Breezhaler nie powinien być stosowany razem z innymi agonistami β2-adrenoreceptorów o długotrwałym działaniu ani z lekami zawierającymi agonisty β2-adrenoreceptorów o długotrwałym działaniu.

Hipokaliemia

Leczenie towarzyszące pochodnimi metyloksantyn, steroidami lub diuretykami niezachowującymi potasu może nasilić możliwy efekt hipokaliemiczny agonistów β2-adrenoreceptorów, dlatego wymaga ostrożności.

Blokery β-adrenoreceptorów

Blokery β-adrenoreceptorów mogą osłabiać lub przeciwstawiać się działaniu agonistów β2-adrenoreceptorów przy jednoczesnym stosowaniu. Dlatego indakaterol nie powinien być stosowany razem z blokerami β-adrenoreceptorów (w tym kroplami do oczu), z wyjątkiem przypadków, gdy ich zastosowanie jest uzasadnione i konieczne. W razie potrzeby należy preferować kardioselktywne blokery β-adrenoreceptorów, choć należy je stosować z ostrożnością.

Interakcje z lekami wydłużającymi odcinek QT

Onbrez Breezhaler, podobnie jak inne agonisty β2-adrenoreceptorów, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy, antydepresanty trójcykliczne lub leki wydłużające odcinek QT, z powodu możliwego nasilenia wpływu na odcinek QT.

Leki wydłużające odcinek QT mogą zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowej.

Metabolizm i przenośniki zaangażowane w interakcje lekowe

Zahamowanie działania głównych metabolizatorów klirensu indakaterolu, CYP3A4 i białka P-glikoproteiny (P-gp), nie wpływa na bezpieczeństwo stosowania leku Onbrez Breezhaler w dawkach terapeutycznych. Przeprowadzono badania interakcji lekowych z zastosowaniem silnych i specyficznych inhibitorów CYP3A4 i białka P-glikoproteiny (P-gp) (np. ketokonazol, erytromycyna, werapamil, rytonawir). Stosowanie werapamilu jako prototypowego inhibitora białka P-glikoproteiny (P-gp) prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej indakaterolu od 1,4 do 2 razy oraz Cmax o 1,5 razy. Wspólne stosowanie leku Onbrez Breezhaler z erytromycyną prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej indakaterolu o 1,6 razy oraz Cmax o 1,2 razy. Stosowanie ketokonazolu jako silnego podwójnego inhibitora białka P-glikoproteiny (P-gp) i CYP3A4 prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej indakaterolu o 2 razy oraz Cmax o 1,4 razy. Wspólne stosowanie z rytonawirem, innym podwójnym inhibitorem CYP3A4 i białka P-glikoproteiny (P-gp), prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej od 1,6 do 1,8 razy i nie wpływało na Cmax.

Ogólnie przedstawione dane wskazują, że zmiana aktywności zarówno białka P-glikoproteiny (P-gp), jak i CYP3A4 wpływa na klirens systemowy. Dwukrotny wzrost ekspozycji systemowej spowodowany działaniem silnego podwójnego inhibitora ketokonazolu odzwierciedla wpływ skojarzonego hamowania.

Zwiększenie ekspozycji leku w wyniku interakcji lekowych nie obniża bezpieczeństwa stosowania leku, o czym świadczy doświadczenie leczenia lekiem Onbrez Breezhaler w badaniach klinicznych trwających do jednego roku przy dawkach dwukrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną.

Nie wykazano, że indakaterol powoduje interakcje lekowe z towarzyszącymi lekami. Badania in vitro wykazały, że indakaterol ma niewielki potencjał wywoływania interakcji metabolicznych z lekami na poziomie działania systemowego, co potwierdzono w praktyce klinicznej.

Szczególności stosowania.

Astma oskrzelowa

Lek Onbrez Breezhaler jest długodziałającym agonistą receptorów β2-adrenergicznych i wskazany jest wyłącznie w przypadku POChP. Onbrez Breezhaler nie powinien być stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej ze względu na brak danych dotyczących skutków jego długotrwałego stosowania w tej chorobie. Długodziałające agonisty receptorów β2-adrenergicznych mogą zwiększać ryzyko poważnych niepożądanych zjawisk związanych z astmą, w tym zgonów, gdy stosowane są w leczeniu astmy.

Nadwrażliwość

Zgłaszano reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu po stosowaniu leku Onbrez Breezhaler. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na reakcje alergiczne (w szczególności trudności w oddychaniu lub połykaniu, obrzęk języka, warg i twarzy, pokrzywka, wysypka skórna) stosowanie leku Onbrez Breezhaler należy natychmiast przerwać i rozpocząć leczenie alternatywne.

Paradoksalny skurcz oskrzeli

Podobnie jak przy stosowaniu innej terapii inhalacyjnej, zastosowanie leku Onbrez Breezhaler może prowadzić do wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli, który może zagrozić życiu. W takim przypadku stosowanie leku Onbrez Breezhaler należy natychmiast przerwać i rozpocząć leczenie alternatywne.

Wzrost nasilenia choroby

Onbrez Breezhaler nie jest wskazany na początku leczenia ostrych epizodów skurczu oskrzeli, tzn. jako terapia pilna. W przypadku nasilenia POChP podczas stosowania leku Onbrez Breezhaler należy ponownie ocenić stan zdrowia pacjenta i tryb leczenia POChP. Nie zaleca się zwiększania dobowej dawki leku Onbrez Breezhaler powyżej maksymalnej dawki 300 µg.

Działania systemowe

Chociaż po stosowaniu leku Onbrez Breezhaler w zalecanych dawkach klinicznie istotnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy zazwyczaj się nie obserwuje, podobnie jak w przypadku innych agonistów receptorów β2-adrenergicznych, indakaterol należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, szczególnie z niedokrwieniem wieńcowym, ostrym zawałem mięśnia serca, arytmią serca i nadciśnieniem tętniczym, u pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi lub tarczycy nadczynnej, a także u pacjentów, którzy nie reagują adekwatnie na działanie agonistów receptorów β2-adrenergicznych.

Działania na układ sercowo-naczyniowy

Podobnie jak inne agonisty receptorów β2-adrenergicznych, indakaterol może powodować klinicznie istotny wpływ na układ sercowo-naczyniowy u niektórych pacjentów, objawiający się zwiększeniem częstości tętna, podwyższeniem ciśnienia tętniczego i/lub innymi objawami. W takim przypadku może być konieczne odstawienie leku. Ponadto zgłaszano, że agonisty receptorów β2-adrenergicznych powodują zmiany w EKG, takie jak spłaszczenie fali T, wydłużenie odcinka QT i depresję odcinka ST. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Dlatego długodziałające agonisty receptorów β2-adrenergicznych (LABA) lub leki zawierające LABA, takie jak Onbrez Breezhaler, należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznanym lub podejrzanym wydłużeniem odcinka QT oraz u pacjentów przyjmujących leki wpływające na odcinek QT.

Klinicznie istotnych efektów wydłużenia odcinka QT nie obserwowano w badaniach klinicznych leku Onbrez Breezhaler przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych.

Hipokaliemia

U niektórych pacjentów agonisty receptorów β2-adrenergicznych mogą powodować wystąpienie wyraźnej hipokaliemii, co może prowadzić do niepożądanych skutków ze strony układu sercowo-naczyniowego. Obniżenie stężenia potasu w surowicy krwi jest zazwyczaj tymczasowe i nie wymaga uzupełnienia. U pacjentów z ciężką POChP hipokaliemia może być nasilona przez hipoksję i współistniejącą terapię, co może zwiększyć skłonność do arytmii serca.

Wzrost stężenia glukozy we krwi

Inhalacja wysokich dawek agonistów receptorów β2-adrenergicznych może powodować podwyższenie stężenia glukozy w osoczu krwi. Po rozpoczęciu leczenia lekiem Onbrez Breezhaler należy dokładniej kontrolować stężenie glukozy w osoczu krwi u pacjentów z cukrzycą.

W trakcie badań klinicznych klinicznie istotne zmiany stężenia glukozy w osoczu krwi występowały częściej (o 1–2%) u pacjentów stosujących Onbrez Breezhaler w zalecanych dawkach niż u tych, którzy przyjmowali placebo. Wpływ leku Onbrez Breezhaler nie był badany u pacjentów z ciężko niekontrolowaną cukrzycą.

Substancje pomocnicze

Kapsułki zawierają laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi postaciami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących wpływu leku Onbrez Breezhaler w czasie ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni negatywny wpływ na funkcję rozrodczą. Podobnie jak inne agonisty receptorów β2-adrenergicznych, indakaterol może hamować czynność porodową poprzez rozkurczający wpływ na mięśnie gładkie macicy. Indakaterol w czasie ciąży należy stosować tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy indakaterol/metabolity przechodzą do mleka matki. Dostępne dane farmakokinetyczne/toksykologiczne wskazują na wydzielanie indakaterolu/metabolitów do mleka zwierząt. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu terapii lekiem Onbrez Breezhaler należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapii dla kobiety.

Plodność

U szczurów zaobserwowano zmniejszenie odsetka ciąż. Uważa się jednak, że mało prawdopodobne jest, aby indakaterol wpływał na funkcję rozrodczą i płodność po inhalacji maksymalnej zalecanej dawki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Onbrez Breezhaler zazwyczaj nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, należy jednak uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dorosłym.

Zalecana dawka to inhalacja zawartości 1 kapsułki leku Onbrez Breezhaler 150 μg za pomocą inhalatora Onbrez Breezhaler 1 raz na dobę. Dawkę można zwiększyć tylko na polecenie lekarza.

Inhalacja zawartości 1 kapsułki leku Onbrez Breezhaler 300 μg 1 raz na dobę za pomocą inhalatora Onbrez Breezhaler wykazała dodatkową korzyść kliniczną w osłabieniu (usunięciu) duszności u pacjentów z ciężką postacią POChP. Maksymalna dawka to 300 μg 1 raz na dobę.

Onbrez Breezhaler należy stosować o tej samej porze każdego dnia.

W przypadku pominięcia dawki, następną dawkę należy przyjąć o tej samej porze następnego dnia.

Pacjenci w podeszłym wieku

Maksymalne stężenie w osoczu i całkowite narażenie systemowe rosną z wiekiem, jednak nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Upośledzenie funkcji wątroby lub nerek

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby w stopniu lekkim lub umiarkowanym nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby w stopniu ciężkim. U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Sposób stosowania

Kapsułki Onbrez Breezhaler należy stosować wyłącznie przez inhalację i tylko za pomocą inhalatora Onbrez Breezhaler.

Nie wolno połykać kapsułek Onbrez Breezhaler.

Kapsułki należy wyjmować z blistrów bezpośrednio przed użyciem.

Kapsułki Onbrez Breezhaler z każdej nowej opakowania należy stosować za pomocą nowego inhalatora. Nie należy używać inhalatora z poprzedniego opakowania.

Pacjentów należy poinstruować, jak należy prawidłowo stosować lek. Pacjentów, którzy nie odczuwają poprawy oddychania, należy zapytać, czy przypadkiem nie połykają leku zamiast go wdychać.

Instrukcja dotycząca użytkowania inhalatora.

Należy zutylizować inhalator po wykorzystaniu wszystkich kapsułek z opakowania.

Dzieci.

Brak danych dotyczących odpowiedniego stosowania leku Onbrez Breezhaler u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

U pacjentów z POChP jednorazowe dawki przekraczające maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną 10-krotnie były związane z umiarkowanym wzrostem częstości pulsu, wzrostem ciśnienia krwi skurczowego oraz przedziału QTc.

Przedawkowanie indakaterolem może prowadzić do nasilenia efektów charakterystycznych dla agonistów receptorów β2-adrenergicznych, tj. tachykardii, drżenia, przyspieszonego rytmu serca, bólu głowy, nudności, wymiotów, senności, arytmii komorowej, kwasicy metabolicznej, hipokaliemii oraz hiperwentylacji.

W przypadku przedawkowania indakaterolem wskazane jest leczenie wspierające i objawowe. W ciężkich przypadkach pacjent powinien zostać hospitalizowany. Możliwe jest zastosowanie kardioselektywnych blokerów beta, ale wyłącznie pod nadzorem lekarza i z dużą ostrożnością, ponieważ ich zastosowanie może sprowokować skurcz oskrzeli.

Niepożądane działania.

Profil bezpieczeństwa

Najczęstszymi niepożądanymi działaniami występującymi przy stosowaniu zalecanych dawek leku były zapalenie nosa i gardła (14,3%), infekcje górnych dróg oddechowych (14,2%), kaszel (8,2%), ból głowy (3,7%) oraz skurcze mięśni (3,5%). Ogólnie nasilenie tych działań niepożądanych było łagodne lub umiarkowane, a częstość ich występowania zmniejszała się w trakcie kontynuacji leczenia.

W zalecanych dawkach profil niepożądanych działań leku Onbrez Breezhaler u pacjentów z POChP wskazuje na klinicznie nieistotne efekty systemowe stymulacji receptorów β2-adrenergicznych. Zmiany średniego tętna były mniejsze niż 1 uderzenie na minutę, tachykardia występowała rzadko i z taką samą częstością jak w grupie placebo. W porównaniu z grupą placebo nie stwierdzono odpowiedniego wydłużenia interwału QTcF. Częstość występowania istotnych interwałów QTcF [tj. >450 ms (u mężczyzn) i >470 ms (u kobiet)] oraz hipokaliemii była taka sama jak w grupie placebo. Średnie wartości maksymalnych zmian stężenia glukozy we krwi były podobne w grupach stosujących lek Onbrez Breezhaler i placebo.

Wykaz działań niepożądanych w tabeli

W programie klinicznych badań fazy III leku Onbrez Breezhaler uczestniczyli pacjenci z rozpoznaniem klinicznym umiarkowanego lub ciężkiego POChP. Lek indakaterol stosowano przez okres jednego roku u 4764 pacjentów w dawkach dwukrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę. Spośród tych pacjentów 2611 przyjmowało lek w dawce 150 μg raz dziennie, a 1157 – w dawce 300 μg raz dziennie. Około 41% pacjentów miało POChP w stopniu ciężkim. Średni wiek pacjentów wynosił 64 lata, przy czym 48% pacjentów miało powyżej 65 roku życia. Większość pacjentów (80%) należała do rasy europejskiej.

Działania niepożądane w tabeli 2 podano według klas układów narządów zgodnie z MedDRA i uporządkowano według częstości występowania w kolejności malejącej: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2. Działania niepożądane

1O donoszeniach przypadków podwyższonej wrażliwości dotyczyły doświadczeń z zastosowania leku Onbrez Breezhaler w okresie po rejestracji. Doniesienia te zostały otrzymane na zasadzie dobrowolnej od populacji nieokreślonej liczby osób, dlatego nie zawsze można wiarygodnie oszacować częstość występowania lub ustalić związek przyczynowo-skutkowy z narażeniem na lek. Dlatego częstość została oszacowana na podstawie doświadczeń z zastosowania leku w trakcie badań klinicznych.

W przypadku stosowania dawki 600 µg raz dziennie profil bezpieczeństwa leku Onbrez Breezhaler był ogólnie podobny do profilu przy stosowaniu dawek zalecanych. Do dodatkowych działań niepożądanych należy drżenie (często).

Odmienne działania niepożądane

W trakcie badań klinicznych fazy III zaobserwowano, że u średnio 17–20% pacjentów występował okazjonalny kaszel, który pojawiał się w ciągu 15 sekund po inhalacji i zazwyczaj trwał 5 sekund (około 10 sekund u palaczy). Kaszel występował częściej u kobiet niż u mężczyzn oraz u palaczy. Kaszel był zazwyczaj dobrze tolerowany i nie prowadził do przerwania uczestnictwa pacjenta w badaniach przy stosowaniu dawek zalecanych (kaszel jest objawem POChP, a jedynie 8,2% pacjentów zgłaszało kaszel jako działanie niepożądane). Nie ma danych sugerujących, że kaszel po inhalacji jest związany z oskrzelowym skurczem, powikłaniami, nasileniem ciężkości choroby lub zmniejszeniem skuteczności leczenia.

Doniesienia o możliwych działaniach niepożądanych

Doniesienia o możliwych działaniach niepożądanych po rejestracji leku są ważne. Umożliwiają one ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzeń działań niepożądanych za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności. 2,5 roku.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blistrze; po 1 lub 3 blistery razem z inhalatorem w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Novartis Pharma Stein AG, Szwajcaria/Novartis Pharma Stein AG, Switzerland.

Novartis Farmaceutica S.A., Hiszpania/Novartis Farmaceutica S.A., Spain.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Schaffhauserstrasse, 4332 Stein, Szwajcaria/Schaffhauserstrasse, 4332 Stein, Switzerland.

Ronda de Santa Maria 158, 08210 Barbera del Valles, Barcelona, Hiszpania/Ronda de Santa Maria 158, 08210 Barbera del Valles, Barcelona, Spain.