INSTRUKCJA DOTYCZĄCA ZASTOSOWANIA LEKU OMNITROPE® (OMNITROPE®)

Skład:

substancja czynna: somatropina;

1 kartusz (1,5 ml) zawiera 5 mg (15 MI) somatropiny, rekombinowanego ludzkiego hormonu wzrostu;

substancje pomocnicze: sodu fosforanu heptychlorek, sodu fosforanu dwuchlorek dwuwodny, poloksymer, alkohol benzylowy, sorbitol (E 421), woda do wstrzykiwań;

1 kartusz (1,5 ml) zawiera 10 mg (30 MI) somatropiny, rekombinowanego ludzkiego hormonu wzrostu;

substancje pomocnicze: sodu fosforanu heptychlorek, sodu fosforanu dwuchlorek dwuwodny, poloksymer, fenol, glicyna, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormon wzrostu. Kod ATC H01AC01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Somatropina wpływa na metabolizm tłuszczów, białek i węglowodanów. U dzieci z niedoborem endogennego hormonu wzrostu (GH), dysgenezją jąder (zespół Shereshevskiego-Turnera) lub przewlekłą niewydolnością nerek somatropina stymuluje liniowy wzrost kości szkieletu. U dorosłych, jak i u dzieci, somatropina wspomaga prawidłową strukturę ciała poprzez zwiększenie masy mięśniowej i zmniejszenie tkanki tłuszczowej. Szczególnie wrażliwą na działanie somatropiny jest tkanka tłuszczowa wisceralna. Oprócz nasilenia lipolizy, somatropina zmniejsza napływ trójglicerydów do tkanki tłuszczowej organizmu. Pod wpływem somatropiny wzrasta stężenie insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I) oraz białka wiążącego IGF-BP3.

Ponadto wykazano poniższe efekty.

Metabolizm lipidów

Somatropina aktywuje receptory lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) w wątrobie i zmienia profil lipidów oraz lipoprotein w surowicy krwi. Ogólnie rzecz biorąc, podawanie somatropiny chorym z niedoborem GH prowadzi do obniżenia stężenia LDL i apolipoproteiny B we krwi. Obserwuje się również obniżenie stężenia cholesterolu całkowitego.

Metabolizm węglowodanów

Somatropina zwiększa uwalnianie insuliny, jednak poziom glukozy na czczo zazwyczaj nie ulega zmianie. U dzieci z hipopitularyzmem może dojść do rozwoju hipoglikemii na czczo. Stan ten jest odwracalny po podaniu somatropiny.

Gospodarka wodno-elektrolitowa

Niedobór GH wiąże się ze zmniejszeniem objętości osocza i płynu tkankowego. Podawanie somatropiny prowadzi do szybkiego wzrostu obu tych parametrów. Somatropina sprzyja zatrzymaniu sodu, potasu i fosforu.

Metabolizm tkanki kostnej

Somatropina stymuluje metabolizm kości. Długotrwałe leczenie somatropiną dzieci z niedoborem GH oraz osteoporozą prowadzi do normalizacji składu mineralnego i gęstości kości.

Aktywność fizyczna

Długotrwała terapia zastępcza somatropiną prowadzi do zwiększenia siły mięśniowej i wytrzymałości fizycznej.

Możliwy jest wzrost rzutu serca na skutek obniżenia obwodowego oporu naczyniowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu podskórnie biodostępność somatropiny wynosi około 80% zarówno u osób zdrowych, jak i u chorych z niedoborem GH. Po podaniu podskórnie leku Omnitrop® w dawce 5 mg zdrowym ochotnikom maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) oraz czas osiągnięcia Cmax (tmax) wynosiły odpowiednio 72±28 μg/l i 4±2 godziny.

Eliminacja

Średni okres półtrwania somatropiny po podaniu dożylnym u dorosłych pacjentów z niedoborem GH wynosi około 0,4 godziny. Natomiast po podaniu podskórnie okres półtrwania leku wynosi do 3 godzin.

Osobne grupy pacjentów

Bezwzględna biodostępność somatropiny po podaniu podskórny nie różni się u mężczyzn i kobiet. Brak danych na temat zmian farmakokinetyki somatropiny w zależności od wieku, rasy, zaburzeń funkcji wątroby, nerek lub serca.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Dzieci

Opóźnienie wzrostu u dzieci spowodowane zmniejszeniem lub brakiem wydzielania endogennego GH.
Opóźnienie wzrostu u dziewcząt z dysgenезją gruczołów płciowych (zespołem Turnera), potwierdzone analizą chromosomową.
Opóźnienie wzrostu u dzieci w okresie przedpłciowym spowodowane przewlekłą niewydolnością nerek.
Zaburzenia wzrostu u niskorosłych dzieci w wieku od 4 lat (istniejący wskaźnik odchylenia standardowego (SDS) wzrostu < -2,5 oraz uwzględniający wzrost rodziców SDS < -1), urodzonych z długością ciała nieodpowiednią dla wieku ciążowego, a ich masa ciała i/lub długość ciała przy urodzeniu była mniejsza niż -2 SD (odchylenie standardowe), które nie nadrobiły zaległości wzrostu (SDS tempa wzrostu < 0 w ostatnim roku).

Dorośli

Leczenie zastępcze u dorosłych z wyraźnym niedoborem hormonu wzrostu, zdiagnozowanym jednym testem dynamicznym na niedobór hormonu wzrostu.

Niedobór hormonu wzrostu zdiagnozowany w dzieciństwie

Pacjenci, u których niedobór hormonu wzrostu został zdiagnozowany w dzieciństwie, przed rozpoczęciem terapii zastępczej z zastosowaniem leku Omnitrop® powinni zostać ponownie przebadani w celu potwierdzenia niedoboru hormonu wzrostu.

Niedobór hormonu wzrostu zdiagnozowany w wieku dorosłym

Pacjentom powinna zostać postawiona diagnoza niedoboru hormonu wzrostu spowodowanego chorobą podwzgórza lub przysadki mózgowej oraz niedoborem co najmniej jednego innego hormonu (z wyjątkiem prolaktyny). Ponadto, przed rozpoczęciem stosowania somatropiny należy rozpocząć odpowiednią terapię zastępczą innymi hormonami.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku;
oznaki aktywności nowotworów złośliwych, prowadzenie terapii przeciwnowotworowej (terapia ta powinna zostać zakończona przed rozpoczęciem leczenia GH);
zamknięte strefy wzrostu metafizyjne;
u dzieci z przewlekłymi chorobami nerek przed przeszczepieniem nerki leczenie lekiem należy przerwać;
retinopatia cukrzycowa proliferacyjna lub przedproliferacyjna;
ostre stany krytyczne rozwijające się jako powikłania po otwartej operacji serca, operacji jamy brzusznej, wielu urazach, ostrej niewydolności oddechowej lub podobnych stanach patologicznych;
potwierdzony postęp lub nawrót podstawowego procesu zajmującego objętość wewnątrzczaszkową.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Dostępne dane dotyczące interakcji leków u dorosłych pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu pozwalają przypuszczać, że podawanie somatropiny zwiększa klirens leków metabolizowanych przez izoenzymy cytochromu P450 w wątrobie, szczególnie tych, które metabolizowane są przez izoenzym 3A4 – hormony płciowe, glikokortykosteroidy, leki przeciwdrgawkowe i cyklosporynę, co może prowadzić do obniżenia ich stężenia w osoczu. Kliniczne znaczenie tego wpływu nie jest jeszcze ustalone.

Glikokortykosteroidy tłumią stymulujący wpływ somatropiny na procesy wzrostu. Na skuteczność leku (co do wzrostu końcowego) może również wpływać terapia towarzysząca innymi hormonami, takimi jak gonadotropiny, sterydy anaboliczne, estrogeny i hormony tarczycy.

Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów hamuje przyspieszenie wzrostu wywołane lekami zawierającymi somatropinę. Aby zapobiec jakiekolwiek hamującemu wpływowi kortykosteroidów na działanie hormonu wzrostu, należy dokładnie dostosować terapię zastępczą u pacjentów z niedoborem hormonu adrenokortykotropowego.

Dane uzyskane w badaniach interakcji leków podczas leczenia dorosłych pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu pozwalają przypuszczać, że podawanie somatropiny może zwiększać klirens związków metabolizowanych przez izoenzymy układu cytochromu P450. Klirens związków metabolizowanych przez układ cytochromu P450 3A4 (np. hormony płciowe, kortykosteroidy, leki przeciwdrgawkowe i cyklosporyna) może istotnie wzrosnąć, co prowadzi do obniżenia stężenia tych związków w osoczu krwi. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Hormon wzrostu zmniejsza konwersję kortyzonu do kortyzolu i może ujawnić wcześniej niezdiagnozowany hipoadrenalizm lub niewystarczającą skuteczność terapii zastępczej glikokortykosteroidami.

Kobietom stosującym doustne zastępowanie estrogenami może być konieczne zwiększenie dawki w celu osiągnięcia celu terapeutycznego.

Szczególne wskazania.

Leczenie somatotropiną powinno być prowadzone przez lekarza posiadającego odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie. Nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki leku.

Leczenie somatotropiną może prowadzić do hamowania 11βHSD-1 oraz obniżenia stężenia kortyzolu w surowicy krwi. U pacjentów leczonych somatotropiną może być rozpoznany wcześniej niewykryty centralny (wtórny) hipoadrenalizm, w takim przypadku może być konieczne zastosowanie glukokortykosteroidów. Ponadto pacjentom otrzymującym zastępczą terapię glukokortykosteroidami z powodu hipoadrenalizmu może być konieczne zwiększenie dawki podtrzymującej lub dawki stresowej po wprowadzeniu somatotropiny.

Stosowanie w połączeniu z doustną terapią estrogenową

Jeśli kobieta przyjmująca somatotropinę rozpoczyna doustną terapię estrogenową, może pojawić się potrzeba zwiększenia dawki somatotropiny w celu podniesienia stężenia somatotropiny w surowicy do wartości normalnych dla wieku. Z kolei u kobiety, która kończy doustną terapię estrogenami, może pojawić się potrzeba zmniejszenia dawki, aby uniknąć nadmiaru hormonu wzrostu i/lub skutków ubocznych. Somatotropina może powodować stan oporności na insulinę, a u niektórych pacjentów – hiperoglikemię, dlatego należy wcześniej wykluczyć nietolerancję glukozy. W pojedynczych przypadkach podczas leczenia somatotropiną może rozwinąć się cukrzyca typu II, jednak w większości tych przypadków pacjenci mieli czynniki ryzyka (otyłość, wywiad rodzinny, przyjmowanie kortykosteroidów, zaburzenia tolerancji glukozy). U pacjentów z cukrzycą przy leczeniu somatotropiną może pojawić się potrzeba dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych. Pacjentom z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy należy wykonać doustny test tolerancji glukozy. Jeśli rozpoznano cukrzycę, nie należy podawać hormonu wzrostu. W wyniku leczenia Omnitropem® aktywuje się przekształcanie hormonu T4 w T3, co prowadzi do obniżenia stężenia T4 w surowicy i wzrostu stężenia T3. Zazwyczaj poziom tych hormonów we krwi obwodowej pozostaje w normie. Jednak ten efekt somatotropiny może spowodować ujawnienie się hipotyreozu u pacjentów z ukrytą postacią subkliniczną hipotyreozu centralnego. Z kolei u pacjentów przyjmujących tyroksynę jako terapię zastępczą może rozwinąć się umiarkowana nadczynność tarczycy. Z tego powodu zaleca się wykonanie badania funkcji tarczycy po rozpoczęciu leczenia somatotropiną oraz po zmianie jej dawki. U pacjentów z hipopitularyzmem leczonych standardową terapią zastępczą należy monitorować potencjalny wpływ leczenia na funkcję tarczycy.

W przypadku wtórnego niedoboru hormonu wzrostu spowodowanego leczeniem nowotworów złośliwych należy zwracać uwagę na objawy nawrotu guza.

Przy leczeniu pacjentów w ostrym stanie krytycznym należy ocenić potencjalne korzyści stosowania hormonu wzrostu w porównaniu z ryzykiem. Opisywano zwiększone ryzyko rozwoju nowotworu wtórnego podczas stosowania somatotropiny. Największe ryzyko wystąpienia nowotworu wtórnego dotyczy pacjentów z guzami wewnątrzczaszkowymi, w szczególności z meningiomami, którzy otrzymali radioterapię w leczeniu pierwotnego nowotworu.

Stwierdzono, że somatotropina obniża stężenie kortyzolu w osoczu, przed przepisaniem Omnitropu® należy zoptymalizować zastępczą terapię kortykosteroidową. Epifyzoliza głowy kości udowej często wiąże się z zaburzeniami endokrynnymi, takimi jak niedobór hormonu wzrostu i hipotyreozą, lub z szybkim wzrostem. U dzieci leczonych hormonem wzrostu epifyzoliza głowy kości udowej może być spowodowana zarówno podstawowymi zaburzeniami endokrynnymi, jak i zwiększeniem szybkości wzrostu dzięki leczeniu. Szybki wzrost może zwiększać ryzyko wystąpienia problemów stawowych, ponieważ staw biodrowy podlega zwiększonemu obciążeniu w okresie przedpłciowym szybkiego wzrostu. Lekarze i rodzice dzieci leczonych lekiem Omnitrop® powinni uważnie obserwować oznaki kulawienia lub skarg na ból w biodrach i kolanach.

W przypadku wystąpienia ciężkiego i częstego bólu głowy, zaburzeń widzenia, nudności i/lub wymiotów zaleca się wykonanie diagnostyki możliwego obrzęku tarczy nerwu wzrokowego. Po potwierdzeniu rozpoznania należy ocenić obecność łagodnej wewnątrzczaszkowej hipertensji tętniczej i w razie potrzeby przerwać leczenie. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że wznowienie leczenia somatotropiną w wielu przypadkach nie prowadzi do nawrotu wewnątrzczaszkowej hipertensji tętniczej. Jeśli leczenie hormonem wzrostu zostało wznowione, konieczna jest staranna obserwacja możliwego pojawienia się objawów wewnątrzczaszkowej hipertensji tętniczej.

Doświadczenie stosowania leku u pacjentów powyżej 80. roku życia jest ograniczone. Pacjenci starsi są bardziej wrażliwi na działanie somatotropiny, dlatego istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych. Przeprowadzono badania w dwóch badaniach kontrolnych z udziałem 522 ciężko chorych pacjentów z powikłaniami po operacji serca otwartego, operacji jamy brzusznej, wielokrotnych urazach lub ostrej niewydolności oddechowej. Śmiertelność była wyższa u pacjentów otrzymujących terapię somatotropiną w dawce od 5,3 mg do 8 mg dziennie w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo – odpowiednio 42% i 19%. U wszystkich pacjentów z rozwojem innych lub podobnych ostrych stanów krytycznych przy leczeniu somatotropiną należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Przy stosowaniu somatotropiny u dzieci z bólem brzucha należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju zapalenia trzustki.

Tak jak w przypadku innych leków zawierających somatotropinę, u niewielkiej części pacjentów mogą powstawać przeciwciała przeciwko somatotropinie. Ich zdolność wiązania jest niska i nie wpływają one na tempo wzrostu. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie u każdego pacjenta należy wykonać badanie na obecność przeciwciał przeciwko somatotropinie.

Pacjentom z zespołem Pradera-Williego (ZPW) leczenie należy koniecznie połączyć z dietą ograniczoną kalorycznie.

U niewielkiej liczby pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu, część z nich leczona somatotropiną, rozpoznano białaczkę. Nie ma jednak żadnych dowodów, że u pacjentów bez czynników predykcyjnych leczenie somatotropiną prowadzi do zwiększenia częstości występowania białaczki.

Zanotowano przypadki śmiertelne związane z przyjmowaniem hormonu wzrostu u dzieci z ZPW, które miały co najmniej jeden z następujących czynników ryzyka: otyłość ciężkiego stopnia, niewydolność oddechowa w wywiadzie, bezdech senny lub niezidentyfikowana infekcja dróg oddechowych. Pacjenci z ZPW z jednym lub więcej z wymienionych czynników ryzyka mogą mieć większe ryzyko. Pacjentów z ZPW należy przebadać pod kątem obturacji dróg oddechowych górnych, bezdechu sennego i infekcji dróg oddechowych przed rozpoczęciem przyjmowania somatotropiny. Obturację dróg oddechowych górnych należy usunąć przed rozpoczęciem stosowania somatotropiny. Diagnostykę bezdechu sennego należy przeprowadzić przed rozpoczęciem leczenia z użyciem zatwierdzonych metod, takich jak polisomnografia lub nocna oksymetria. W przypadku podejrzenia tego zespołu należy prowadzić staranne obserwacje. Jeśli podczas leczenia somatotropiną wystąpią objawy obturacji dróg oddechowych (w tym pojawienie się lub nasilenie chrapania), leczenie należy przerwać i przeprowadzić nieplanowane badanie otolaryngologiczne.

Ponadto u wszystkich pacjentów z ZPW należy jak najszybciej rozpoznawać infekcje dróg oddechowych i prowadzić intensywną terapię przeciwmikrobiologiczną. Wszyscy pacjenci z ZPW powinni aktywnie monitorować swoją masę ciała zarówno przed rozpoczęciem przyjmowania somatotropiny, jak i podczas leczenia.

Skolioza jest częstym zjawiskiem u pacjentów z ZPW i może postępować u każdego dziecka podczas szybkiego wzrostu. Dlatego podczas leczenia somatotropiną należy obserwować możliwe objawy skoliozy. Stosowanie hormonu wzrostu nie zwiększa prawdopodobieństwa rozwoju ani nasilenia skoliozy. Doświadczenie długotrwałego stosowania u dorosłych i pacjentów z ZPW jest ograniczone.

Przy ustalaniu wskazań do leczenia dzieci niskorosłych z powodu niskiego wzrostu, przyczyny niskiego wzrostu należy ustalić przed rozpoczęciem leczenia. Takim dzieciom przed rozpoczęciem leczenia należy określić poziom insuliny i glukozy we krwi na czczo i powtarzać to badanie co roku.

Pacjentom z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy (np. przy wywiadzie rodinnym, otyłości, wyraźnej oporności na insulinę, akantokeratodermii) należy wykonać doustny test tolerancji glukozy. Jeśli rozpoznano cukrzycę, nie należy przepisywać hormonu wzrostu.

Przed rozpoczęciem leczenia dzieci niskorosłych z powodu niskiego wzrostu należy określić poziom IGF-I i powtarzać to badanie dwa razy w roku. Jeśli w kolejnym badaniu poziom IGF-I przekracza +2 SD w odniesieniu do normy wiekowej i dojrzewania płciowego, w celu ustalenia potrzeby korekty dawki należy opierać się na stosunku IGF-I/IGFBP-3. Doświadczenie leczenia dzieci niskorosłych z powodu niskiego wzrostu bezpośrednio przed rozpoczęciem dojrzewania płciowego jest ograniczone. Dlatego nie zaleca się rozpoczynania leczenia bezpośrednio przed rozpoczęciem dojrzewania płciowego. Doświadczenie leczenia pacjentów z zespołem Silvera-Russella jest ograniczone. Czasem wcześniejsze przerwanie leczenia dzieci niskorosłych z powodu niskiego wzrostu przed osiągnięciem ostatecznego wzrostu może prowadzić do utraty efektów terapii.

Przy przewlekłej niewydolności nerek (PNN) czynność nerek przed rozpoczęciem terapii powinna wynosić mniej niż 50% normy. Aby potwierdzić zaburzenie wzrostu, należy mierzyć wzrost w dynamice przez rok poprzedzający terapię. W tym okresie przepisuje się leczenie zachowawcze (w tym kontrolę zakwaszenia, hiperparatytrozy oraz stanu odżywienia), które kontynuuje się po rozpoczęciu terapii głównej. Po przeszczepieniu nerki leczenie należy przerwać. Dotychczas brakuje danych dotyczących ostatecznego wzrostu pacjentów z PNN leczonych somatotropiną.

W przypadku długotrwałego obrzęku lub ciężkiej parestezji należy zmniejszyć dawkę leku, aby zapobiec rozwojowi zespołu cieśni nadgarstka.

Aby zapobiec rozwojowi lipodystrofii, miejsce wstrzyknięcia należy zmieniać za każdym razem.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ml.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży. Należy przerwać stosowanie Omnitropu® po stwierdzeniu ciąży. Pacjentki powinny podejmować środki zapobiegające zajściu w ciążę w trakcie leczenia somatotropiną i natychmiast informować lekarza o możliwej ciąży.

Okres karmienia piersią

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania somatotropiny u kobiet karmiących piersią. Nie wiadomo, czy somatotropina wydzielana jest w mleko matki. Dlatego leki zawierające somatotropinę należy przepisywać kobietom karmiącym piersią z ostrożnością.

Brak danych dotyczących wpływu somatotropiny na płodność, ponieważ nie przeprowadzono badań.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Somatotropina nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Kobietom może być potrzebne zwiększenie dawki w porównaniu z mężczyznami, ponieważ u mężczyzn obserwuje się zwiększenie wrażliwości w miarę upływu czasu. Oznacza to ryzyko, że kobiety, szczególnie te poddawane doustnej terapii estrogenową, mogą otrzymać niewystarczającą ilość somatropiny, podczas gdy mężczyźni – nadmierną.

Somatropinę podaje się za pomocą strzykawki-pióra Omnitrope® Pen podskórnie, 1 raz na dobę, zazwyczaj w nocy. Należy zmieniać miejsca wstrzykiwań w celu zapobiegania rozwojowi lipodystrofii.

Dawkowanie dobiera się indywidualnie, uwzględniając nasilenie niedoboru GH, masę ciała lub powierzchnię ciała, oraz skuteczność w trakcie terapii.

Leczenie dzieci

Opóźnienie wzrostu u dzieci spowodowane zmniejszeniem lub brakiem wydzielania endogennego GH. Zalecana dawka wynosi 0,025 – 0,035 mg/kg na dobę lub 0,7 – 1 mg/m² powierzchni ciała na dobę. Leczenie należy rozpocząć możliwie wcześnie i kontynuować aż do dojrzewania płciowego i/lub zamknięcia stref wzrostu kości.

Opóźnienie wzrostu u dziewcząt z dysgenezją gonad (zespołem Turnera), potwierdzoną analizą chromosomową. Zalecana dawka wynosi 0,045 – 0,050 mg/kg na dobę lub 1,4 mg/m² powierzchni ciała na dobę.

Jednoczesne leczenie z zastosowaniem nieandrogennych sterydów anabolicznych u pacjentek z zespołem Turnera może prowadzić do wzmocnienia odpowiedzi na podawanie hormonu wzrostu.

Opóźnienie wzrostu u dzieci w wieku przedpłciowym spowodowane przewlekłą niewydolnością nerek. Zalecana dawka wynosi 0,045 – 0,050 mg/kg na dobę lub 1,4 mg/m² powierzchni ciała na dobę.

W przypadku niewystarczającej dynamiki wzrostu mogą być potrzebne wyższe dawki leku. Korekta dawki może być konieczna po 6 miesiącach leczenia.

Zaburzenia wzrostu u niskorosłych dzieci/dorastających, urodzonych z niskim wzrostem nieodpowiednim dla wieku ciążowego (SGA). Zalecana dawka wynosi 0,035 mg/kg na dobę lub 1,0 mg/m² powierzchni ciała na dobę, aż do osiągnięcia ostatecznego wzrostu.

Leczenie należy przerwać, jeśli po pierwszym roku terapii przyrost wzrostu nie przekracza 1 cm. Terapię należy również przerwać, jeśli przyrost wzrostu nie przekracza 2 cm na rok i, w razie potrzeby, potwierdzone jest stanem stref wzrostu chrząstek, że wiek kostny >14 lat (u dziewcząt) lub >16 lat (u chłopców).

Niedobór GH u dorosłych

U dorosłych z wyraźnym niedoborem GH zaleca się rozpoczęcie terapii zastępczej od niskiej dawki, 0,15 – 0,3 mg/na dobę, z dalszym stopniowym zwiększaniem dawki w zależności od stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-I) w surowicy krwi. Ten parametr powinien znajdować się w granicach 2 odchyleń standardowych od średniej dla danego wieku. U pacjentów z normalnym wyjściowym stężeniem IGF-I dawkę leku należy dobrać tak, aby wartości IGF-I znajdowały się na górnej granicy normy, nie przekraczając 2 odchyleń standardowych od średniej. Dawkę utrzymującą dobiera się indywidualnie, ale nie powinna ona przekraczać 1 mg/na dobę.

Ogólnie należy podawać najniższe skuteczne dawki leku. U pacjentów starszych lub pacjentów z nadmierną masą ciała może być konieczne zmniejszenie dawki leku. Niedobór hormonu wzrostu u dorosłych to dożywotnia patologia wymagająca odpowiedniego leczenia. U pacjentów w wieku powyżej 60 lat terapię należy rozpocząć od dawki 0,1 – 0,2 mg na dobę, dawkę należy powoli zwiększać w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta. Należy stosować minimalne skuteczne dawki. Dzienne dawki utrzymujące u tych pacjentów rzadko przekraczają 0,5 mg na dobę.

Poniżej przedstawiono ogólny opis procedury wstrzykiwania. Wkładanie kartusza, igły do wstrzykiwań oraz podawanie leku należy przeprowadzać zgodnie z instrukcją producenta strzykawki-pióra.

Dokładnie umyć ręce.
Nie należy wstrzykiwać roztworu, jeśli jest on mętny lub zawiera osad.
Zdezynfekować gumową membranę chusteczką dezynfekującą.
Włożyć kartusza do strzykawki-pióra Omnitrope® Pen zgodnie z instrukcją użytkowania strzykawki-pióra.
Oczystić miejsce wstrzykiwania chusteczką alkoholową.
Wprowadzić odpowiednią dawkę podskórnie, korzystając z jałowej igły do wstrzykiwań podskórnych.

Dzieci.

Składnik leku Omnitrop® o dawce 5 mg/1,5 ml zawiera alkohol benzylowy, który może prowadzić do reakcji toksycznych i anafilaktycznych u niemowląt i dzieci do 3. roku życia.

Dlatego należy stosować tylko Omnitrop® o dawce 10 mg/1,5 ml, obliczając dawkę zgodnie z informacjami w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Przypadki przedawkowania nie są znane. Jednak przekroczenie zalecanych dawek może prowadzić do rozwoju działań niepożądanych.

Ostre przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii, po której następuje hiperglikemia. Przy przedawkowaniu długotrwałym mogą występować objawy i symptomy charakterystyczne dla nadmiaru ludzkiego GH. Ponadto, prawdopodobne jest, że przedawkowanie somatropiny może prowadzić do rozwoju zjawisk zatrzymania płynów.

Działania niepożądane.

U do 10 % pacjentów może wystąpić zaczerwienienie i świąd w miejscu wstrzyknięcia.

Podczas przeprowadzania terapii zastępczej hormonem wzrostu u dorosłych oczekuje się wystąpienia zjawisk zatrzymania płynu. Klinicznie zatrzymanie płynu może objawiać się obrzękami obwodowymi, obrzękami stawów, artralgią, mialgia i parestezjami. Jednak te objawy i oznaki są zazwyczaj łagodne, zależne od dawki i mają charakter tymczasowy, pojawiają się w pierwszych miesiącach leczenia i ustępują spontanicznie lub po zmniejszeniu dawki.

Podczas leczenia dorosłych pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu, u których rozpoznanie to postawiono w dzieciństwie, odnotowuje się mniejszą częstość występowania działań niepożądanych w porównaniu z pacjentami, u których niedobór hormonu wzrostu pojawił się w wieku dorosłym.

U 1 % pacjentów mogą powstawać przeciwciała przeciwko somatropinie. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane, choć dotychczas donoszono o niskiej zdolności wiązania takich przeciwciał, a ich powstawanie nie prowadziło do osłabienia wzrostu, z wyjątkiem pacjentów z delecjami genów. W pojedynczych przypadkach, gdy niskorosłość wiąże się z delecją kompleksu genu hormonu wzrostu, leczenie somatropiną może indukować powstawanie przeciwciał osłabiających proces wzrostu.

U niewielkiej liczby pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu, część z nich leczona somatropiną, rozpoznano białaczkę. Nie ma jednak żadnych dowodów, że u pacjentów bez czynników predysponujących leczenie somatropiną prowadzi do zwiększenia częstości występowania białaczki.

Podczas obserwacji po rejestracji zgłaszano przypadki zapalenia trzustki podczas leczenia somatropiną.

Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Dobro- i złośliwe nowotwory oraz niejednoznaczne nowotwory

Nieczęsto: przypadki białaczki u dzieci z niedoborem hormonu wzrostu leczonych somatropiną, jednak stwierdzono, że częstość ta jest podobna do częstości u dzieci z normalnym poziomem hormonu.

Zaburzenia układu endokrynnego

Rzadko: hipotyreozę, cukrzyca typu II.

Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy (izolowany).

Nieczęsto: samoistne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), zespół cieśni nadgarstka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Rzadko: przesunięcie nasady kości udowej (epifizioliza) lub martwica głowy kości udowej.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często (u dorosłych)/nieczęsto (u dzieci): zatrzymanie płynu, objawiające się jako obrzęki obwodowe, sztywność stawów, artralgia, mialgia, parestezje.

Częstość nieznana: oporność na insulinę, która może prowadzić do hiperinsulinemii, w pojedynczych przypadkach – do hiperglikemii.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania

Często: reakcje w miejscu podania; zlokalizowana lipodystrofia, którą można zapobiegać, zmieniając za każdym razem miejsce wstrzyknięcia.

Wskazania laboratoryjne

Częstość nieznana: wzrost stężenia kortyzolu.

Zgłaszano przypadki wystąpienia epifiziolizy i choroby Leggego–Calvégo–Perthesa u dzieci przyjmujących hormony wzrostu.

Zaburzenia układu rozrodczego częstość nieznana: ginekomastia.

Okres ważności.

Dawkowanie 5 mg/1,5 ml – 24 miesiące.

Dawkowanie 10 mg/1,5 ml – 18 miesięcy.

Okres ważności po pierwszym użyciu:

po pierwszym użyciu leku kartusz należy przechowywać w strzykawce-pensie w temperaturze 2–8 °C nie dłużej niż 28 dni.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze 2–8 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1,5 ml roztworu do wstrzykiwań w kartuszu. 1, 5 lub 10 kartuszy w blisterze, w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Novartis Pharmaceuticals Manufacturing GmbH

lub

Sandoz GmbH – Oddział Produkcyjny Środków Leczniczych Aseptycznych Schaffhausen (Aseptyczne ŚLZ)

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Biochemiestrasse 10, Unterlangkampfen, Langkampfen, 6336, Austria

lub

Biochemiestrasse 10, 6336 Langkampfen, Austria.