Omlós Duo

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Omlós Duo OMLOS®Duo

Skład:

substancje czynne: dutasteryd, chlorek tamsulozyny;

1 kapsułka zawiera dutasterydu 0,5 mg oraz chlorku tamsulozyny 0,4 mg (równoważne 0,367 mg tamsulozyny);

substancje pomocnicze:

miękkie kapsułki dutasterydu zawierają: propylenoglikolu monokaprylan typ II; butylohydroksytoluen (E 321), otoczka miękkiej kapsułki (żelatyna, gliceryna, dwutlenek tytanu (E 171), trójglicerydy średniołańcuchowe, lecytyna sojowa).

pellety tamsulozyny zawierają: dyspersja kopolimeru metakrylanowego 30%, celuloza mikrokryształyczna, dibutylosebakian, polisorbat 80, dwutlenek krzemu koloidalny wodny, stearynian wapnia.

otoczka twardych kapsułek zawiera: tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), żelatyna.

skład czarnego atramentu: lak (E 904), tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy (E 1520), roztwór stężony amoniaku, wodorotlenek potasu.

Postać leku. Twarda kapsułka.

Główne właściwości fizykochemiczne: wydłużone, twarde kapsułki, nr 0EL, o wymiarach ok. 24,2 mm x 7,7 mm, z ciałem kapsułki w kolorze brązowym i kapselką w kolorze beżowym, z czarnym oznaczeniem „C001”.

Każda twarda kapsułka zawiera białe lub prawie białe pellety chlorku tamsulozyny o modyfikowanym uwalnianiu oraz wydłużoną, miękką, żelatynową kapsułkę dutasterydu (ok. 16,5×6,5 mm) w jasnożółtym kolorze, napełnioną przezroczystą cieczą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w łagodnym przerostcie gruczołu krokowego. Antagonisty α1-adrenoreceptorów. Kod ATC G04C A52.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dutasterid/tamsulozin to kombinacja dwóch leków: dutasteridu, podwójnego inhibitora 5α-reduktazy (5ARI), oraz tamsulozyny chlorowodoranu, antagonisty receptorów α1a i α1d adrenergicznych. Te leki wykazują wzajemnie uzupełniające się mechanizmy działania, dzięki którym szybko zmniejsza się zwężenie dróg moczowych, zmniejsza się ryzyko ostrego zatrzymania moczu (OZM) oraz zmniejsza się prawdopodobieństwo konieczności przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego z powodu łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Nie oczekuje się, że efekty farmakodynamiczne stałej dawkowanej kombinacji dutasteridu i tamsulozyny będą się różnić od tych, które występują przy jednoczesnym stosowaniu dutasteridu i tamsulozyny jako oddzielnych składników.

Dutasterid

Dutasterid hamuje aktywność izoenzymów 5α-reduktazy typu 1 i 2, odpowiedzialnych za przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron (DHT). DHT jest androgenem odpowiedzialnym przede wszystkim za wzrost gruczołu krokowego i rozwój łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Tamsulozin hamuje aktywność receptorów α1a i α1d adrenergicznych w stromie mięśni gładkich gruczołu krokowego i w szyjce pęcherza moczowego. Około 75 % receptorów α1 w gruczole krokowym to receptory podtypu α1a.

Tamsulozin

Tamsulozin zwiększa maksymalną prędkość przepływu moczu poprzez obniżenie napięcia mięśni gładkich cewki moczowej i gruczołu krokowego, co usuwa obturację. Lek zmniejsza również nasilenie objawów podrażnienia i obturacji, w których istotną rolę odgrywają nietrzymanie moczu i skurcze mięśni gładkich dolnych dróg moczowych. Taki efekt osiąga się w trakcie długotrwałej terapii. Konieczność interwencji operacyjnej lub kateteryzacji znacznie się zmniejsza.

Antagoniści receptorów α1-adrenergicznych mogą obniżać ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego. W badaniach wpływu tamsulozyny nie zaobserwowano klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Farmakokinetyka.

Wykazano bioekwiwalencję między podaniem kombinacji dutasterid-tamsulozin a jednoczesnym podaniem dawek dutasteridu i tamsulozyny w postaci oddzielnych kapsuł.

Badania bioekwiwalencji pojedynczych dawek przeprowadzono zarówno na czczo, jak i po spożyciu posiłku. W porównaniu do stanu na czczo, przy podawaniu po posiłku zaobserwowano 30 % spadek maksymalnej stężenia (Cmax) tamsulozyny w składzie kombinacji dutasterid-tamsulozin. Jedzenie nie wpływało na pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) tamsulozyny.

Wchłanianie

Dutasterid

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 0,5 mg dutasteridu czas do osiągnięcia jego Cmax wynosił 1–3 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosiła około 60 %. Spożycie posiłku nie wpływało na biodostępność dutasteridu.

Tamsulozin

Tamsulozin jest wchłaniany z przewodu pokarmowego i jest niemal całkowicie biodostępny. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania tamsulozyny są obniżone, jeśli przyjmuje się go w ciągu 30 minut po jedzeniu. Jednolitość wchłaniania zapewnia się poprzez przyjmowanie dutasteridu/tamsulozyny o tej samej porze dnia po spożyciu tego samego rodzaju posiłku. Stężenie tamsulozyny w osoczu krwi jest proporcjonalne do dawki.

Po przyjęciu pojedynczej dawki tamsulozyny po posiłku Cmax osiągane jest po około 6 godzinach. Stężenie równowagowe osiągane jest w 5. dniu wielokrotnego podawania. Średnie Cmax u pacjentów jest o około dwie trzecie wyższe niż stężenie obserwowane po jednorazowym podaniu tamsulozyny. Chociaż to zjawisko zaobserwowano u pacjentów starszych, tego samego wyniku można oczekiwać u młodszych pacjentów.

Rozkład

Dutasterid

Dutasterid charakteryzuje się dużym objętością rozkładu (300–500 l) i wysokim powinowactwem do białek osocza krwi (> 99,5 %). Po codziennym podawaniu dawek stężenie dutasteridu w surowicy krwi osiąga 65 % stężenia równowagowego po 1 miesiącu i około 90 % – po 3 miesiącach.

Stężenie równowagowe w surowicy krwi (Css), które wynosi około 40 ng/ml, osiągane jest po 6 miesiącach podawania dawki 0,5 mg na dobę. Średnia wartość przenikania dutasteridu z surowicy krwi do płynu nasieniowego wynosi 11,5 %.

Tamsulozin

U mężczyzn tamsulozin wiąże się z białkami osocza krwi w około 99 %. Objętość rozkładu jest niewielka (około 0,2 l/kg).

Metabolizm

Dutasterid

Dutasterid jest aktywnie metabolizowany in vivo. In vitro dutasterid jest metabolizowany przez cytochrom P450 3A4 i 3A5, tworząc trzy monohydroksylowane metabolity i jeden dihydroksylowany metabolit.

Po doustnym podaniu dutasteridu w dawce 0,5 mg/dobę do osiągnięcia stężenia równowagowego 1,0–15,4 % (średnia wartość – 5,4 %) podanej dawki dutasteridu wydalało się w kale w niezmienionej postaci. Reszta wydalała się w kale w postaci 4 głównych metabolitów, które zawierały 39 %, 21 %, 7 % i 7 % każdej z substancji powiązanych z lekiem, oraz 6 metabolitów wtórnych (mniej niż 5 % każdy). W moczu człowieka wykryto jedynie nieznaczne ilości niezmienionego dutasteridu (mniej niż 0,1 % dawki).

Tamsulozin

Enantio-merowa biokonwersja z tamsulozyny chlorowodoranu [izomer R(-)] do izomeru S(+) u człowieka nie występuje. Tamsulozyna chlorowodoran jest aktywnie metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 w wątrobie, mniej niż 10 % dawki wydala się w moczu w niezmienionej postaci. Jednak profil farmakokinetyczny metabolitów u człowieka nie został ustalony. Wyniki badań in vitro wskazują, że do metabolizmu tamsulozyny zaangażowane są enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a także niewielki udział innych izoenzymów CYP.

Hamowanie aktywności enzymów biorących udział w wątrobowym metabolizmie może prowadzić do wzmocnienia działania tamsulozyny. Przed wydaleniem z moczem metabolity tamsulozyny chlorowodoranu podlegają intensywnemu sprzęganiu z glukuronidem lub siarczanem.

Wydalanie

Dutasterid

Wydalanie dutasteridu zależy od dawki, a ten proces należy opisywać jako przebiegający dwoma równoległymi drogami: jedna jest nasycana przy klinicznie istotnych stężeniach, a druga – nienasycana. Przy niskich stężeniach w surowicy krwi (poniżej 3 ng/ml) dutasterid jest szybko wydalany zarówno zależną od stężenia, jak i niezależną od stężenia drogą. Po podaniu pojedynczych dawek 5 mg lub mniejszych zaobserwowano objawy szybkiego klirensu i ustalono okres półtrwania wynoszący od 3 do 9 dni.

Przy stężeniach terapeutycznych po wielokrotnym podawaniu dawki 0,5 mg/dobę dominuje wolniejsza, liniowa droga wydalania, a okres półtrwania wynosi około 3–5 tygodni.

Tamsulozin

Tamsulozin i jego metabolity są wydalane głównie z moczem, w którym około 9 % dawki występuje w postaci niezmienionej czynnej substancji.

Po podaniu dożylnym lub doustnym w postaci leku o natychmiastowym uwalnianiu okres półtrwania tamsulozyny w osoczu krwi waha się w granicach od 5 do 7 godzin. Ze względu na farmakokinetykę regulowaną szybkością wchłaniania, w przypadku tamsulozyny w kapsułkach o modyfikowanym uwalnianiu rzeczywisty okres półtrwania tamsulozyny przyjmowanego po posiłku wynosi około 10 godzin, a w stanie równowagi u pacjentów – około 13 godzin.

Pacjenci w wieku podeszłym

Dutasterid

Farmakokinetykę dutasteridu oceniano u 36 zdrowych mężczyzn w wieku od 24 do 87 lat po podaniu pojedynczej dawki 5 mg. Nie zaobserwowano istotnej zależności wpływu dutasteridu od wieku pacjenta, jednak okres półtrwania był krótszy u mężczyzn poniżej 50 roku życia. Różnice statystyczne w okresie półtrwania nie występowały przy porównywaniu grupy badanych w wieku 50–69 lat z grupą badanych w wieku powyżej 70 lat.

Tamsulozin

Badanie krzyżowe porównujące ogólny wpływ tamsulozyny chlorowodoranu (AUC) i okres półtrwania wskazuje, że działanie farmakokinetyczne tamsulozyny chlorowodoranu może być nieco dłuższe u pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami płci męskiej. Własny klirens nie zależy od wiązania tamsulozyny chlorowodoranu z alfa-1-kwasem glikoproteiną, ale zmniejsza się z wiekiem pacjenta, w wyniku czego całkowite działanie jest o 40 % silniejsze (AUC) u pacjentów w wieku 55–75 lat w porównaniu z działaniem u pacjentów w wieku 20–32 lat.

Niewydolność nerek

Dutasterid

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany. Jednak w moczu człowieka wykryto mniej niż 0,1 % dawki dutasteridu 0,5 mg w stanie równowagi, dlatego nie należy oczekiwać klinicznie istotnego wzrostu stężenia dutasteridu w osoczu krwi u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tamsulozin

Farmakokinetykę tamsulozyny chlorowodoranu porównywano u 6 pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiej do umiarkowanej (30 ≤ CLcr < 70 ml/min/1,73 m²) lub od umiarkowanej do ciężkiej (10 ≤ CLcr < 30 ml/min/1,73 m²) oraz u 6 badanych z normalnym klirensiem (CLcr < 90 ml/min/1,73 m²). Chociaż w ogólnym stężeniu tamsulozyny chlorowodoranu w osoczu krwi zaobserwowano zmiany wynikające ze zmiennego wiązania z alfa-1-kwasem glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (czynnego) tamsulozyny chlorowodoranu, jak również własny klirens, pozostawały względnie stabilne. Dlatego pacjenci z niewydolnością nerek nie wymagają korekty dawki tamsulozyny chlorowodoranu w kapsułkach. Pacjenci z niewydolnością nerek w stadium końcowym (CLcr < 10 ml/min/1,73 m²) nie byli badani.

Niewydolność wątroby

Dutasterid

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ponieważ dutasterid jest wydalany głównie poprzez metabolizm, oczekuje się, że stężenia dutasteridu w osoczu krwi u tych pacjentów będą podwyższone, a okres półtrwania – dłuższy (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Tamsulozin

Farmakokinetykę tamsulozyny chlorowodoranu porównywano u 8 pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasyfikacja Childa-Pugha: stopnie A i B) i u 8 badanych z normalną funkcją wątroby. Chociaż zmiany w ogólnym stężeniu tamsulozyny chlorowodoranu w osoczu krwi zaobserwowano w wyniku zmiennego wiązania z alfa-1-kwasem glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (czynnego) tamsulozyny chlorowodoranu nie ulegało istotnym zmianom, zaobserwowano jedynie umiarkowaną (32 %) zmianę własnego klirensu niezwiązanego tamsulozyny chlorowodoranu. Dlatego pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki tamsulozyny chlorowodoranu. Działanie tamsulozyny chlorowodoranu nie było badane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Bezpieczeństwo i badania kliniczne

Niewydolność serca

W 4-letnim badaniu klinicznym stosowania dutasteridu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego u 4844 mężczyzn (badanie CombAT) częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii kombinowanej była wyższa (14/1610; 0,9 %) niż w każdej z grup monoterapii dutasteridem (4/1623; 0,2 %) lub tamsulozyną (10/1611; 0,6 %).

W oddzielnym 4-letnim klinicznym badaniu porównawczym placebo z chemiczną profilaktyką dutasteridem z udziałem 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i początkowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku powyżej 60 lat (badanie REDUCE) stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasterid 0,5 mg raz na dobę (30/4105; 0,7 %) była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (16/4126; 0,4 %). Retrospektywna analiza tego badania wykazała wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasterid i bloker alfa jednocześnie (12/1152; 1,0 %) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi dutasterid bez blokera alfa (18/2953; 0,6 %), placebo i bloker alfa (1/1399, <0,1 %) lub placebo bez blokera alfa (15/2727; 0,6 %). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasteridu (samodzielnie lub w połączeniu z blokerami alfa) a występowaniem niewydolności serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

<Rak gruczołu krokowego i nisko zróżnicowane guzy

W 4-letnim badaniu oceniającym działanie dutasteridu w porównaniu z placebo u 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i początkowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku powyżej 60 lat (badanie REDUCE) u 6706 pacjentów wykonano biopsję igłową prostaty (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem), której dane wykorzystano do analizy stopnia zróżnicowania według skali Gleasona. W badaniu wykryto 1517 pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty. Większość guzów prostaty (70 %), wykrytych za pomocą biopsji, w obu grupach leczenia charakteryzowała się wysokim stopniem zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasteridu zaobserwowano wyższą częstość (n = 29; 0,9 %) nisko zróżnicowanego raka prostaty (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo (n = 19; 0,6 %) (p = 0,15). W pierwszych 2 latach badania liczba pacjentów z rakiem gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasteridu (n = 17; 0,5 %) i w grupie placebo (n = 18; 0,5 %). W latach 3–4 więcej przypadków raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasteridu (n = 12; 0,5 %) w porównaniu z grupą placebo (n = 1; < 0,1 %) (p = 0,0035). Brak danych dotyczących wpływu na ryzyko rozwoju raka prostaty u mężczyzn przyjmujących dutasterid ponad 4 lata. Odsetek pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona pozostawał stały w różnych okresach badania (1–2 lata, 3–4 lata) w grupie dutasteridu (0,5 % w każdym okresie czasu), podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z nisko zróżnicowanym rakiem prostaty (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w latach 3–4 niż w latach 1–2 (< 0,1 % i 0,5 % odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie stwierdzono różnicy w częstości występowania raka gruczołu krokowego z wynikiem 7–10 punktów według skali Gleasona (p = 0,81).

W 4-letnim klinicznym badaniu leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego (CombAT), w którym protokół pierwotny nie przewidywał obowiązkowej biopsji i wszystkie rozpoznania raka prostaty ustalono na biopsji wskazanej klinicznie, częstość występowania raka gruczołu krokowego z wynikiem 8–10 punktów według skali Gleasona wynosiła 0,5 % (n = 8) w grupie dutasteridu, 0,7 % (n = 11) w grupie tamsulozyny oraz 0,3 % (n = 5) w grupie terapii kombinowanej.

Związek między stosowaniem dutasteridu a występowaniem nisko zróżnicowanego raka gruczołu krokowego pozostaje niejasny.

Rak piersi u mężczyzn

Dwa badania przypadków-kontrolne (jedno przeprowadzone w USA (n = 339 przypadków raka piersi i n = 6780 w grupie kontrolnej), a drugie w Wielkiej Brytanii (n = 398 przypadków raka piersi i n = 3930 w grupie kontrolnej)) w bazach danych opieki zdrowotnej nie wykazały żadnego zwiększenia ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania nie wykazały pozytywnego związku z rakiem piersi (względne ryzyko dla ≥ 1 roku stosowania do ustalenia rozpoznania raka piersi w porównaniu z <1 rokiem stosowania: 0,70; 95 % CI 0,34; 1,45). W drugim badaniu oszacowane względne ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z brakiem stosowania wynosiło 1,08; 95 % CI 0,62; 1,87).

Nie stwierdzono związku przyczynowego między przypadkami raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasteridu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia nagłego zatrzymania moczu oraz konieczności interwencji chirurgicznej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi objawami łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Dutasteryd/tamsulozyna nie jest stosowana w leczeniu kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Dutasteryd/tamsulozyna jest przeciwwskazany u chorych z podwyższoną wrażliwością na dutasteryd, inne inhibitory 5α-reduktazy, tamsulozynę (w tym tamsulozyna wywołany angioobrzęk nerwowy), inne składniki leku lub na soję i orzechy ziemne.

Dutasteryd/tamsulozyna jest przeciwwskazany u chorych z wywiadem ortostatycznej hipotensji tętniczej.

Dutasteryd/tamsulozyna jest przeciwwskazany u chorych z ciężką niewydolnością wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Badania interakcji dutasterydu/tamsulozyny z innymi lekami nie były prowadzone. Poniżej przedstawiono dostępną informację dotyczącą pojedynczych składników leku.

Dutasteryd

W celu zapoznania się z informacją dotyczącą obniżenia stężenia specyficznego dla prostaty antygenu (PSA) we krwi osocza podczas leczenia dutasterydem oraz zaleceń dotyczących wykrywania raka gruczołu krokowego, patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutasterydu

Stosowanie łącznie z inhibitorami CYP3A4 i/lub P-glikoproteiny

Dutasteryd jest wydalany głównie drogą metabolizmu. Badania in vitro wskazują, że katalizatorami metabolizmu są CYP3A4 i CYP3A5. Oficjalne badania interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 nie były prowadzone. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenia dutasterydu we krwi osocza były średnio 1,6–1,8 razy wyższe u niewielkiej liczby pacjentów, którzy jednocześnie leczono werapamilem lub diltiazemem (umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 i inhibitorami P-glikoproteiny), niż u innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutasterydu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol podawane doustnie), stężenie dutasterydu we krwi osocza może wzrosnąć. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy wzmocnionej aktywności dutasterydu jest mało prawdopodobne. Jednak możliwe jest zmniejszenie częstości podawania dawek dutasterydu w przypadku rozwoju działań niepożądanych. W przypadku hamowania aktywności enzymu długi okres półtrwania może stać się jeszcze dłuższy, a terapia wspomoczna może w takim przypadku trwać ponad 6 miesięcy, zanim zostanie osiągnięte nowe stężenie równowagowe.

Stosowanie 12 g cholestyraminy godzinę po podaniu jednorazowej dawki 5 mg dutasterydu nie wpływało na farmakokinetykę dutasterydu.

Wpływ dutasterydu na farmakokinetykę innych leków

W małym badaniu (N = 24) trwającym dwa tygodnie z udziałem zdrowych mężczyzn dutasteryd (0,5 mg dziennie) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W badaniu tym nie zaobserwowano również oznak interakcji farmakodynamicznej.

Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani digoksyny. Wskazuje to na to, że dutasteryd nie hamuje/nie indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani przenośnika P-glikoproteiny. Dane badań interakcji in vitro wskazują, że dutasteryd nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

Tamsulozyna

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z lekami, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, w tym z lekami przeciwbólowymi, inhibitorami 5-fosfodiesterazy oraz innymi blokerami α1-adrenergicznymi, może teoretycznie prowadzić do wzmocnionej hipotensyjnej aktywności. Omlós Duo nie powinno być stosowane w połączeniu z innymi blokerami α1-adrenergicznymi.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 2,2 i 2,8 razy.

Wspólne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i paroksetyny (silnego inhibitora CYP2D6) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 1,3 i 1,6 razy. Analogiczny wzrost można oczekiwać u pacjentów z słabym metabolizmem CYP2D6 w porównaniu z pacjentami o intensywnym metabolizmie przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4.

Efekt jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4 i inhibitorów CYP2D6 z tamsulozyną nie był badany klinicznie, jednak potencjalnie może znacząco wzrosnąć stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu (0,4 mg) i cytydyny (400 mg co 6 godzin przez 6 dni) prowadziło do zmniejszenia klirensu (o 26 %) i wzrostu AUC (o 44 %) tamsulozyny hydrochloranu. Omlós Duo należy stosować ostrożnie w połączeniu z cytydyną.

Wyczerpujące badanie interakcji tamsulozyny hydrochloranu i warfaryny nie było prowadzone. Wyniki ograniczonych badań in vitro i in vivo są niewystarczające. Jednoczesne leczenie warfaryną i tamsulozyną hydrochloranem należy prowadzić ostrożnie.

Nie zaobserwowano żadnych interakcji, gdy tamsulozynę hydrochloran podawano jednocześnie z atenololem, enalaprylem, nifedypinem lub teofiliną. Jednoczesne stosowanie furosemidu prowadzi do obniżenia poziomu tamsulozyny we krwi osocza, jednak ponieważ poziomy te pozostają w granicach normalnego zakresu, nie jest wymagana korekta dawki.

W warunkach in vitro ani diazepam, ani propranolol, ani trichlormetyazyna, ani chloromadinon, ani amitryptylina, ani diklofenak, ani glibenklamid, ani symwastatyna nie zmieniają frakcji wolnej tamsulozyny w osoczu krwi ludzkiej. Tamsulozyna nie zmienia również frakcji wolnych diazepamu, propranololu, trichlormetyazyny i chloromadionu.

Nie zaobserwowano żadnych interakcji na poziomie wątrobowego metabolizmu podczas badań in vitro z frakcjami mikrosomalnymi wątroby (charakterystyczny system enzymów cytochromu P450 metabolizujących leki) z użyciem amitryptyliny, salbutamolu i glibenklamidu. Jednak diklofenak może zwiększać szybkość wydalania tamsulozyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Leczenie skojarzone należy przepisywać po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka, ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych (w tym niewydolności serca), oraz po przeanalizowaniu alternatywnych metod leczenia, w tym monoterapii.

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Wyniki dwóch 4-letnich badań klinicznych wskazują, że częstość występowania niewydolności serca (pojęcie łączone wszystkich doniesień, głównie niewydolności serca i niewydolności zastoinowej serca) była wyższa u osób leczonych kombinacją dutasterydu z alfa-blokatorem, głównie tamsulozyną, w porównaniu z osobami nieleczonymi tą kombinacją. Częstość niewydolności serca była niska (≤ 1 %) i zmienna w ramach tych badań. Nie stwierdzono rozbieżności w częstości występowania działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego w żadnym z badań. Nie potwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (osobno lub w połączeniu z alfa-blokatorami) a wystąpieniem niewydolności serca (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeprowadzono metaanalizę 12 randomizowanych, placebo-kontrolowanych lub porównawczych badań klinicznych (n = 18802), w której oceniano ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu dutasterydu (w porównaniu z grupą kontrolną). Nie stwierdzono trwałego, istotnego statystycznie zwiększenia ryzyka niewydolności serca (RR 1,05; 95 % CI 0,71; 1,57), ostrego zawału mięśnia sercowego (RR 1,00; 95 % CI 0,77; 1,30) ani udaru mózgu (RR 1,20; 95 % CI 0,88; 1,64).

Rak gruczołu krokowego oraz nowotwory o wysokim stopniu złośliwości wg skali Gleasona (nisko zróżnicowane)

W trakcie 4-letniego badania klinicznego z udziałem ponad 8000 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszą negatywną biopsją raka gruczołu krokowego i poziomem PSA w zakresie od 2,5 ng/ml do 10,0 ng/ml (badanie REDUCE) u 1517 mężczyzn rozpoznano raka gruczołu krokowego. Stwierdzono wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 wg skali Gleasona w grupie dutasterydu (n = 29; 0,9 %) w porównaniu z grupą placebo (n = 19; 0,6 %). Nie potwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a wystąpieniem nisko zróżnicowanego raka gruczołu krokowego.

Kliniczne znaczenie tej cyfrowej nierównowagi nie zostało ustalone.

Mężczyźni stosujący Omlós Duo powinni regularnie poddawać się badaniom w celu oceny ryzyka rozwoju raka gruczołu krokowego, w tym testowi na antygen specyficzny dla prostaty (PSA).

W dodatkowym, 2-letnim obserwacyjnym badaniu dalszego losu pacjentów z pierwotnego badania REDUCE, w którym stosowano dutasteryd jako chemoprofilaktykę, stwierdzono niską częstość nowych przypadków raka gruczołu krokowego (grupa dutasterydu [n = 14; 1,2 %] i grupa placebo [n = 7; 0,7 %]) oraz brak nowych identyfikowanych przypadków raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 wg skali Gleasona.

Długoterminowe obserwacje (do 18 lat) pacjentów z badania klinicznego z zastosowaniem innego inhibitora 5α-reduktazy (finasterydu) jako chemoprofilaktyki nie wykazały istotnej statystycznie różnicy między grupami finasterydu i placebo w zakresie przeżycia ogólnego (HR 1,02; 95 % CI 0,97–1,08) ani przeżycia po rozpoznaniu raka gruczołu krokowego (HR 1,01; 95 % CI 0,85–1,20).

Wpływ na poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA)

Poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) jest ważnym elementem procesu skriningowego w celu wykrycia raka gruczołu krokowego. Omlós Duo może obniżać stężenie surowicznego antygenu specyficznego dla prostaty u pacjentów o około 50 % po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący Omlós Duo powinni mieć ustalony nowy poziom podstawowy PSA, po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia tym lekiem. Następnie ten poziom powinien być regularnie monitorowany. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas stosowania Omlós Duo może wskazywać na obecność raka gruczołu krokowego lub niestosowanie się do reżimu leczenia i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie u mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Przy interpretacji wyników PSA u pacjentów leczonych Omlós Duo należy uwzględniać poprzednie wyniki PSA do porównania.

Stosowanie Omlós Duo nie wpływa na wykorzystanie poziomu antygenu specyficznego dla prostaty do diagnostyki raka gruczołu krokowego po ustaleniu nowego poziomu podstawowego.

Ogólny poziom surowicznego antygenu specyficznego dla prostaty powraca do poziomu wyjściowego w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Stosunek wolnego antygenu specyficznego dla prostaty do jego ogólnego poziomu pozostaje stały nawet podczas leczenia Omlós Duo. Jeśli lekarz zdecyduje się wykorzystać procentowy wskaźnik wolnego antygenu specyficznego dla prostaty do wykrycia raka gruczołu krokowego u pacjenta leczonego Omlós Duo, nie jest wymagana żadna korekta wartości wolnego antygenu specyficznego dla prostaty.

Przed rozpoczęciem leczenia Omlós Duo oraz okresowo podczas terapii pacjenci z łagodnym przerostem prostaty powinni poddać się badaniu rektalnemu palcem oraz innym badaniom mającym na celu wykrycie raka gruczołu krokowego.

Niewydolność nerek

Leczenie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ farmakokinetyka dutasterydu u tych pacjentów nie była badana.

Choroba naczyniowa

Podobnie jak przy innych alfa1-adrenolitykach, hipotensja ortostatyczna może wystąpić u pacjentów leczonych tamsulozyną i w rzadkich przypadkach może prowadzić do omdlenia.

W przypadku pierwszych objawów hipotensji ortostatycznej (zawroty głowy, osłabienie) pacjentów rozpoczynających leczenie Omlós Duo należy umieścić w pozycji siedzącej lub leżącej, aż objawy miną.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityków, w tym tamsulozyny, oraz inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 (np. sildenafil, tadalafil, vardenafil). Alfa-adrenolityki i inhibitory fosfodiesterazy typu 5 są lekami rozszerzającymi naczynia i mogą obniżać ciśnienie tętnicze. Jednoczesne stosowanie tych dwóch klas leków może potencjalnie prowadzić do objawowej hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki

Podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali tamsulozynę, obserwowano intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (IATS, odmiana zespołu wąskiej źrenicy). Intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki może prowadzić do zwiększenia ryzyka powikłań okularnych podczas lub po operacji. Dlatego stosowanie Omlós Duo nie jest zalecane pacjentom, u których planowana jest operacja zaćmy.

Podczas badania przedoperacyjnego lekarz okulista i jego zespół powinni zapytać pacjenta o wcześniejsze lub aktualne stosowanie Omlós Duo. To pozwoli przewidzieć potencjalne wystąpienie intraoperacyjnego zespołu atonicznej tęczówki podczas operacji.

Otrzymano pojedyncze doniesienia o pozytywnym efekcie zaprzestania stosowania tamsulozyny 1–2 tygodnie przed operacją zaćmy i jaskry, jednak korzyści i optymalne terminy zaprzestania leczenia przed operacją zaćmy i jaskry nie zostały ustalone.

Niehermetyczne kapsułki

Dutasteryd jest wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z niehermetycznymi kapsułkami. Jeśli płyn z kapsułki dotrze na skórę, należy natychmiast wypłukać ją wodą z mydłem.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2D6

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem), w mniejszym stopniu z silnymi inhibitorami CYP2D6 (np. paroksetyną), może zwiększać stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Dlatego nie zaleca się stosowania tamsulozyny pacjentom leczonym silnymi inhibitorami CYP3A4 oraz zaleca się ostrożność przy stosowaniu tamsulozyny pacjentom leczonym umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyną), silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP2D6, kombinacją inhibitorów CYP3A4 i CYP2D6 lub pacjentom z słabym metabolizmem CYP2D6.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę Omlós Duo nie był badany. Ze względu na intensywny metabolizm dutasterydu oraz jego okres półtrwania wynoszący 3–5 tygodni, leczenie pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby dutasterydem należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Składniki pomocnicze

Omlós Duo zawiera lecytynę z soi oraz propylenoglikol.

Ten lek zawiera lecytynę z soi, która może zawierać olej sojowy. W przypadku uczulenia na orzechy ziemne lub soję nie należy stosować tego leku.

Ten lek zawiera około 103 mg propylenoglikolu w każdej kapsułce.

Rak piersi u mężczyzn

Rzadkie przypadki raka piersi u mężczyzn zgłaszano podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowym. Badania epidemiologiczne wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Lekarze powinni poinformować swoich pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wszelkich zmian w tkance piersi, takich jak wydzielanie z brodawki piersiowej lub obrzęk.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Omlós Duo jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet. Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ Omlós Duo na ciążę, laktację i płodność. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Płodność

Dutasteryd wpływa na parametry ejakulatu (zmniejszenie liczby plemników, objętości ejakulatu i ruchomości plemników). Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia płodności u mężczyzn.

Nie przeprowadzono oceny wpływu tamsulozyny hydrochloranu na liczbę lub funkcję plemników.

Ciąża

Podobnie jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasteryd hamuje przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój zewnętrznych narządów płciowych u płodu męskiego. W badaniach stwierdzono niewielkie ilości dutasterydu w nasieniu.

Nie wiadomo, czy dutasteryd dostający się do organizmu kobiety z nasieniem mężczyzny leczonego Omlós Duo wpływa na płód męskiego.

Podobnie jak w przypadku stosowania innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy podczas stosunku seksualnego, jeśli kobieta jest w ciąży, a mężczyzna leczony jest Omlós Duo, w celu zapobieżenia dostaniu się nasienia do organizmu kobiety.

Brak dowodów na to, że podawanie tamsulozyny hydrochloranu ciężarnym samicom szczurów i królików w dawkach przekraczających terapeutyczne negatywnie wpływa na płód.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy dutasteryd i tamsulozyna przenikają do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ Omlós Duo na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy jednak poinformować pacjentów o możliwym wystąpieniu objawów związanych z ortostatyczną hipotensją tętniczą, w szczególności zawrotów głowy, podczas stosowania Omlós Duo.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli (w tym pacjenci starsi)

Zalecana dawka dutasterydu/tamsulozyny to 1 kapsułka (0,5 mg/0,4 mg) raz dziennie. Lek należy przyjmować doustnie, 30 minut po posiłku, w tym samym czasie dnia. Kapsułkę należy połykać całą, nie otwierać ani nie żuć, ponieważ kontakt ze zawartością kapsułki może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Dutasteryd/tamsulozyna może być stosowany jako zamiennik terapii skojarzonej dutasterydem i tamsulozyny hydrochloropkiem w celu ułatwienia leczenia.

Zastąpienie leku Omlós Duo, dutasterydu lub tamsulozyny hydrochloropku stosowanego w monoterapii jest możliwe, jeśli jest to klinicznie uzasadnione.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyka dutasterydu/tamsulozyny u pacjentów z niewydolnością nerek nie była badana. Nie jest konieczna zmiana dawki leku w leczeniu tych pacjentów (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka dutasterydu/tamsulozyny u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była badana, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

• Dzieci.*

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przypadków przedawkowania dutasterydu/tamsulozyny. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Dutasteryd

Według danych z badań klinicznych, jednorazowe dawki dutasterydu do 40 mg/dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) podawane przez 7 dni nie wywołały u ochotników obaw dotyczących bezpieczeństwa stosowania. W badaniach klinicznych stosowano dawki dutasterydu 5 mg/dobę przez 6 miesięcy bez pojawienia się dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu do stosowania dutasterydu w dawce 0,5 mg/dobę.

Nie istnieje specyficzny antydotum, dlatego w przypadku możliwego przedawkowania należy stosować terapię objawową i wspierającą.

Tamsulozyna

Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania tamsulozyny hydrochloropku w dawce 5 mg, które spowodowało ostre hipotensję tętniczą (ciśnienie skurczowe 70 mm Hg), wymioty i biegunkę, leczone infuzją płynów, po której pacjent poczuł się lepiej tego samego dnia. W przypadku ostrej hipotensji tętniczej pojawiającej się po przedawkowaniu tamsulozyny hydrochloropku należy zapewnić wspieranie układu sercowo-naczyniowego. Pacjentowi należy nadać pozycję poziomą w celu przywrócenia ciśnienia tętniczego i normalizacji częstości rytmu serca. Jeśli to nie przyniesie efektu, należy podać substytuty osocza, a w razie potrzeby – leki zwężające naczynia. Należy monitorować czynność nerek i stosować ogólną terapię wspierającą. Dializa może okazać się nieskuteczna, ponieważ tamsulozyna hydrochloropek niemal całkowicie wiąże się z białkami osocza krwi.

W przypadku przedawkowania, aby zapobiec absorpcji, należy sprowokować wymioty u pacjenta. Jeśli przyjęto duże dawki leku, należy przeprowadzić przemywanie żołądka, podać węgiel aktywowany oraz środek przeczyszczający, np. siarczan sodu.

Niepożądane działania.

Badania kliniczne stosowania dutasterydu/tamsulozynu nie były prowadzone, jednak wykazano bioekwiwalentność dutasterydu/tamsulozynu przy współdziałaniu dutasterydu i tamsulozynu. Informacje dotyczące jednoczesnego stosowania pochodzą z badania CombAT (kombinacja dutasterydu i tamsulozynu), w którym porównywano kombinację dutasterydu w dawce 0,5 mg i tamsulozynu 0,4 mg raz dziennie przez 4 lata lub monoterapię tymi lekami.

Informacje dotyczące niepożądanych działań każdego składnika oddzielnie (dutasteryd i tamsulozyna) przedstawiono poniżej. Nie wszystkie niepożądane działania obserwowane przy stosowaniu każdego składnika oddzielnie były zgłaszane przy stosowaniu kombinacji dutasterydu/tamsulozynu, dlatego informacje dotyczące niepożądanych działań przy stosowaniu pojedynczych składników dutasterydu/tamsulozynu zawarto również w niniejszej ulotce.

Na podstawie czteroletniego badania CombAT odsetek niepożądanych działań wyznaczonych przez badaczy w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia zmieniał się odpowiednio: 22 %, 6 %, 4 % i 2 % przy terapii kombinowanej dutasteryd + tamsulozyna; 15 %, 6 %, 3 % i 2 % przy monoterapii dutasterydem; 13 %, 5 %, 2 % i 2 % przy monoterapii tamsulozyną. Wyższy odsetek niepożądanych działań w grupie otrzymującej terapię kombinowaną w pierwszym roku leczenia wynikał z wyższych wskaźników zaburzeń rozrodczych, a mianowicie zaburzeń ejakulacji, obserwowanych w tej grupie.

Niepożądane działania występujące z częstością ≥1 % w pierwszym roku stosowania, na podstawie analiz badania CombAT, REDUCE oraz badań klinicznych monoterapii składnikami dutasterydu/tamsulozynu, przedstawiono w tabeli.

Informacje dotyczące niepożądanych działań tamsulozyny oparte są na danych dostępnych w odpowiednich źródłach medycznych. Częstość ich występowania może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozynu.

Częstość występowania niepożądanych działań wykrytych w badaniach klinicznych: często (≥1/100, < 1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000). Niepożądane działania sklasyfikowane według klas układów narządów przedstawiono w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

a Dutasterid + tamsulozin: w badaniu COMBAT częstość tych działań niepożądanych zmniejszała się z każdym kolejnym rokiem od 1. do 4.

b Z badań monoterapii dobrej jakości hiperplazji gruczołu krokowego dutasterydem.

c Z podstawowych informacji o bezpieczeństwie tamsulozynu dla krajów UE.

d Badanie REDUCE.

1 Pojęcie zbiorcze „niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca zastojową, niewydolność serca, niewydolność lewej komory, ostrą niewydolność serca, szok kardiogenny, ostrą niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostrą niewydolność prawej komory, niewydolność komory, niewydolność kardiopulmonalną, zastojową kardiomiopatię.

2 W tym hiperestezję i powiększenie gruczołów piersiowych.

3 działania niepożądane związane z zaburzeniami funkcji seksualnej są skojarzone z zastosowaniem dutasterydu (jako monoterapii i w połączeniu z tamsulozynem). Działania niepożądane te mogą trwać po zakończeniu leczenia. Wpływ dutasterydu na ich trwanie jest nieznany.

^ W tym zmniejszenie objętości nasienia.

Dane z badań pozarejestrowych

W obserwacjach pozarejestrowych działania niepożądane były zgłaszane spontanicznie, dlatego dokładna częstość tych reakcji jest nieznana.

Monoterapia dutasterydem

Ze strony układu odpornościowego

Częstość nieznana: reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk lokalny i obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony psychiki

Częstość nieznana: depresja.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: alopecia (głównie utrata włosów na ciele), hipertrychoza.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów piersiowych

Częstość nieznana: ból i obrzęk jąder.

Monoterapia tamsulozynem

Z danych obserwacji pozarejestrowych podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali blokery alfa1-adrenergiczne, w tym tamsulozyn, obserwowano zespół atonicznej tęczówki w trakcie operacji (wariant zespołu zwężonej źrenicy) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W okresie po rejestracji zgłaszano dodatkowe przypadki migotania przedsionków, arytmię, tachykardię, duszność, krwawienia z nosa, zaburzenia wzroku, w tym obniżenie ostrości wzroku, zespół wielopostaciowej erytemy, odspajające zapalenie skóry oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej, skojarzone z zastosowaniem tamsulozynu.

Inne dane

W trakcie badania klinicznego (badanie REDUCE) u mężczyzn leczonych dutasterydem stwierdzono wyższe występowanie raka gruczołu krokowego (według skali Gleasona – 8–10) w porównaniu z grupą placebo (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie stwierdzono związku przyczynowego między zastosowaniem dutasterydu a występowaniem raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości według Gleasona.

Z danych badań klinicznych i obserwacji pozarejestrowych pojawiały się doniesienia o przypadkach raka piersi u mężczyzn (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

2 lata. Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Lek należy zużyć w ciągu 90 dni od otwarcia.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Kapsułki w butelce polietylenowej z pokrywką zawierającą żel krzemionkowy jako środek suszący.

Po 1 butelce zawierającej 30 kapsułek wraz z instrukcją dla lekarza w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

ALKALOID AD Skopje.

ALKALOID AD Skopje.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Boulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republic of North Macedonia.