Omez®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA DLA ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU Omez® (OMEZ)

Skład:

substancja czynna: omeprazol;

1 kapsułka zawiera 40 mg omeprazolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), kroszpawidon, poloksymer, hydroksypropylometyloceluloza, meglumina, powidon, kopolimer metakrylowy (typ C), cytrynian trietylu, stearyna magnezu.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: pelety o kształcie eliptycznym i/lub kulistym, od niemal białego do jasnożółtego koloru, w twardej, nieprzezroczystej, żelatynowej kapsułce o rozmiarze „0” z żółtą pokrywką i częścią korpusu w kolorze lawendowym, z czarnym napisem „OMEZ 40” na pokrywce i korpusie kapsułki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, obniża wydzielanie kwasu żołądkowego dzięki docelowemu mechanizmowi działania. Jest to specyficzny inhibitor pompy protonowej w komórkach okładzinowych żołądka. Działa szybko i powoduje kontrolowane, odwracalne hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego przy dawkowaniu raz na dobę.

Omeprazol jest słabą zasadą, która koncentruje się i przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku kanałków wewnątrzkomórkowych w komórkach okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę kwasową. Takie działanie na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu żołądkowego jest zależne od dawki i zapewnia skuteczne hamowanie zarówno wydzielania kwasu podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od natury bodźca.

Skutki farmakodynamiczne. Wszystkie obserwowane efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na wydzielanie kwasu.

Wpływ na wydzielanie kwasu żołądkowego.

Dawkowanie doustne 20 mg omeprazolu raz na dobę powoduje szybkie i skuteczne hamowanie dobowego i nocnego wydzielania kwasu żołądkowego, maksymalny efekt osiągany jest w ciągu 4 dni leczenia. U pacjentów z wrzodem dwunastnicy średnie obniżenie kwasowości żołądka o około 80% występuje w ciągu 24 godzin po przyjęciu 20 mg omeprazolu, średnie obniżenie szczytowego wydzielania kwasu po stymulacji pentagastryną wynosi około 70% po 24 godzinach od przyjęcia omeprazolu.

Dawkowanie doustne 20 mg omeprazolu utrzymuje u pacjentów z wrzodem dwunastnicy wewnątrżżołądkowe pH ≥ 3 przez średni czas 17 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu. W wyniku obniżonego wydzielania kwasu i wewnątrżżołądkowej kwasowości, zależnie od dawki, omeprazol obniża/normalizuje ekspozycję kwasową przełyku u pacjentów z chorobą refluksową przełyku. Hamowanie wydzielania kwasu jest skorelowane z polem pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” (AUC) omeprazolu, a nie z rzeczywistym stężeniem w osoczu w danej chwili.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano żadnej tachyfilaksji.

Wpływ na H. pylori.

Wrzody trawiennego są związane z H. pylori, w tym wrzody dwunastnicy i wrzody żołądka. H. pylori jest uważany za główny czynnik decydujący w rozwoju zapalenia błony śluzowej żołądka. H. pylori w połączeniu z kwasem żołądkowym jest głównym czynnikiem w rozwoju choroby wrzodowej. H. pylori jest głównym czynnikiem w rozwoju zapalenia atroficznego, które wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Obniżenie pH przy stosowaniu omeprazolu w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi wiąże się z szybkim ustąpieniem objawów, wysokim odsetkiem gojenia wszelkich zmian błony śluzowej oraz długotrwałą remisją choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem kwasu.

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano nieco częstsze występowanie cyst gruczołowych w żołądku. Te zmiany są fizjologicznym skutkiem obecnego hamowania wydzielania kwasu, cysty są łagodne i jak się wydaje, odwracalne.

Obniżenie kwasowości w żołądku za pomocą wszelkich środków, w tym inhibitorów pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii w żołądku, które normalnie występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka infekcji przewodu pokarmowego, np. spowodowanych przez Salmonella i Campylobacter.

Zastosowanie w pediatrii.

W niekontrolowanym badaniu z udziałem dzieci (w wieku od 1 do 16 lat) z ciężkim, erozyjnym zapaleniem przełyku, omeprazol w dawkach 0,7–1,4 mg/kg poprawił stan zapalenia przełyku w 90% przypadków i znacząco zmniejszył objawy refluksu. W ślepej, nieporównawczej próbie dzieci w wieku od 0 do 24 miesięcy z rozpoznaną chorobą refluksową przełyku leczono dawkami 0,5 mg/kg, 1,0 mg/kg oraz 1,5 mg/kg omeprazolu. Częstość występowania epizodów wymiotów/odrzucania zmniejszyła się o 50% po 8 tygodniach leczenia niezależnie od dawki.

Eradykacja bakterii H. pylori u dzieci.

W randomizowanym, podwójnym ślepym badaniu klinicznym (badanie Héliot) stwierdzono, że omeprazol w połączeniu z dwoma antybiotykami (amoksycylina i klarotromycyna) był bezpieczny i skuteczny w leczeniu zakażenia spowodowanego przez H. pylori u dzieci w wieku od 4 lat z zapaleniem błony śluzowej żołądka: szybkość eliminacji H. pylori wyniosła 74,2% (23/31 pacjentów) w grupie przyjmującej omeprazol+amoksycylina+klarotromycyna, w porównaniu do 9,4% (3/32 pacjentów) w grupie przyjmującej amoksycylina+klarotromycyna. Jednak nie stwierdzono żadnych dowodów korzyści klinicznej w odniesieniu do objawów dyspeptycznych. Badanie to nie obejmuje informacji o dzieciach poniżej 4 roku życia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Absorpcja omeprazolu jest szybka, z maksymalnymi stężeniami we krwi osiąganymi około 1–2 godziny po przyjęciu dawki. Absorpcja omeprazolu zachodzi w jelicie cienkim i zazwyczaj kończy się w ciągu 3–6 godzin. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność. Systemowa dostępność (biodostępność) omeprazolu po jednorazowej dawce doustnej wynosi około 40%. Po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę biodostępność zwiększa się do około 60%.

Rozkład. Wyglądałowy objętość rozkładu u zdrowych osób wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Wiązanie omeprazolu z białkami osocza krwi wynosi 97%.

Metabolizm. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450. Większość metabolizmu omeprazolu zależy od CYP2C19, który odpowiada za powstawanie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu we krwi. Pozostała część zależy od innej izoformy, CYP3A4, odpowiedzialnej za powstawanie sulfonu omeprazolu. W wyniku wysokiej powinowactwa omeprazolu do CYP2C19 istnieje potencjał konkurencyjnego hamowania i interakcji metabolicznych między lekami a innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma potencjału hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie hamuje głównych enzymów CYP.

U około 3% populacji białej oraz 15–20% populacji azjatyckiej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19. U takich osób metabolizm omeprazolu jest najprawdopodobniej katalizowany głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę 20 mg omeprazolu średnie AUC było 5–10 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie maksymalne stężenia we krwi były również wyższe o 3–5 razy. Te obserwacje nie mają zastosowania do dawkowania omeprazolu.

Eliminacja. Ostateczny okres półtrwania omeprazolu we krwi wynosi zazwyczaj mniej niż 1 godzinę zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym doustnym dawkowaniu raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie eliminowany z osocza między dawkami bez tendencji do kumulacji podczas stosowania raz na dobę. Oколо 80% doustnej dawki omeprazolu wydzielane jest z moczem w formie metabolitów, reszta – z kałem, głównie dzięki wydzielaniu żółciowemu.

Przy powtarzanym stosowaniu zwiększa się AUC omeprazolu. To zwiększenie zależy od dawki i prowadzi do nieliniowej zależności między dawką a AUC po wielokrotnym dawkowaniu. Taka zależność czasowa i dawkowa wiąże się ze zmniejszeniem metabolizmu przedsystemowego i klirensu systemowego, prawdopodobnie spowodowanego hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon).

Nie wykazano, że metabolit ma wpływ na wydzielanie kwasu żołądkowego.

Osobliwe populacje. Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby zmienia się metabolizm omeprazolu, prowadząc do zwiększenia AUC. Omeprazol nie wykazał tendencji do akumulacji przy dawkowaniu raz na dobę.

Zaburzenia funkcji nerek. Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność systemowa i szybkość eliminacji, nie zmienia się u pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek.

Pacjenci starsi. Szybkość metabolizmu omeprazolu jest nieco obniżona u pacjentów starszych (75–79 lat).

Dzieci. Podczas leczenia zalecanymi dawkami u dzieci od 1 roku życia uzyskano stężenia we krwi podobne do stężeń u dorosłych. U dzieci poniżej 6 miesiąca życia klirens omeprazolu jest niski ze względu na niską zdolność przekształcania omeprazolu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorosli:

-leczenie i zapobieganie nawrotom wrzodów dwunastnicy i wrzodów żołądka niepowikłanych, w tym tych związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID);

-eradycja Helicobacter pylori (H. pylori) w przypadku wrzodu jelita krętego w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami;

-leczenie choroby refluksowej żołądka i przełyku, w tym refluksowego zapalenia przełyku;

-leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Dzieci:

dzieci w wieku od 1 roku życia i masie ciała powyżej 10 kg:

-leczenie refluksowego zapalenia przełyku;

-leczenie objawowe oparzenia i kwasowego cofania się treści żołądka w przebiegu choroby refluksowej żołądka i przełyku.

Dzieci w wieku od 4 lat:

-w połączeniu z antybiotykami leczenie wrzodu dwunastnicy spowodowanego H. pylori.

Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na omeprazol, substancje pochodne benzimidazolu lub którykolwiek z substancji pomocniczych. Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IPP), nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków.

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka.

Hamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IPP może obniżać lub zwiększać wchłanianie leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków obniżających kwasowość w żołądku, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol, a także erlotynib może być zmniejszone, natomiast wchłanianie takich leków jak cyfostyna może wzrastać podczas leczenia omeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i cyfostyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyfostyny o 10% (u dwóch z dziesięciu badanych osób nawet do 30%).

Nelfinawir, atazanawir.

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Jednoczesne podawanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) zmniejszało średnią ekspozycję na nelfinawir o około 40%, a średnia ekspozycja farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 zmniejszała się o około 75–90%. Interakcja może być również spowodowana hamowaniem aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem nie jest zalecane. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) i atazanawiru w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na atazanawir o 75%. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg/rytonawir w dawce 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na atazanawir o około 30% w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg/rytonawir w dawce 100 mg raz na dobę.

Cyfostyna.

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i cyfostyną u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyfostyny o 10%. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem cyfostyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom starszym. Konieczne jest wzmocnione monitorowanie terapii cyfostyną.

Klopidogrel.

W trakcie prowadzenia badania klinicznego krzyżowego klopidogrel (dawka nasycająca 300 mg, następnie dawka 75 mg/dzień) stosowano jako monoterapię oraz z omeprazolem (80 mg podanym jednocześnie z klopidogrelem) przez 5 dni. Podczas jednoczesnego stosowania klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu zmniejszała się o 46% (dzień 1) i o 42% (dzień 5). Średnie hamowanie agregacji płytek krwi zmniejszało się o 47% (po 24 godzinach) i o 0% (dzień 5), gdy klopidogrel i omeprazol stosowano razem. W trakcie innego badania wykazano, że przyjmowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiegało ich interakcji, co najprawdopodobniej wynika z hamującego wpływu omeprazolu na CYP2C19. Sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej (FK/FD) pod kątem głównych chorób układu sercowo-naczyniowego zostały zarejestrowane w trakcie obserwacyjnych i klinicznych badań.

Inne leki.

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu znacząco się zmniejsza, a tym samym skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19.

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współpodawanych leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może być zmniejszony, a ekspozycja systemowa na te leki może wzrosnąć. Przykładami takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepan i fenytoina.

U zdrowych ochotników zaobserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między klopidogrelem (dawka nasycająca 300 mg/dawka utrzymująca 75 mg dziennie) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46% oraz do zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (indukowanego adenozynodifosfatem (ADP)) agregacji płytek krwi średnio o 16%. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niejasne. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Cylostazol.

U zdrowych ochotników stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg zwiększało Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Fenytoina.

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi w pierwszych dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia omeprazolem i w przypadku, gdy była dokonywana korekta dawki fenytoiny, monitorowanie oraz dalszą korektę dawki leku należy prowadzić po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm.

Sakwinawir.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru w osoczu krwi o około 70%, co wiązało się z właściwą tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus.

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu donoszono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Konieczne jest wzmocnione monitorowanie stężenia takrolimusu, a także funkcji nerek (klirens kreatyniny), oraz w razie potrzeby – korekta dawkowania takrolimusu.

Metotreksat.

Donoszono o zwiększeniu stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu.

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki, które znane są z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4 lub obu enzymów (takie jak klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku spowolnienia tempa jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budesonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4.

Leki, które znane są z indukcji aktywności CYP2C19 lub CYP3A4 lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i dziurawiec), mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku przyspieszenia tempa jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku występowania dowolnego objawu niepokojącego (np. znaczna utrata masy ciała nieuzasadniona dietą, częste wymioty, dysfagia, wymioty z domieszką krwi lub melena) u pacjenta z wrzodem żołądka lub podejrzeniem jego obecności należy wykluczyć możliwość choroby nowotworowej, ponieważ przyjmowanie leku może maskować jej objawy i opóźnić ustalenie właściwej diagnozy.

Jednoczesnego stosowania atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej nie zaleca się. Jeżeli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg razem z 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z kacheksją lub czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 w przypadku długotrwałej terapii.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub na zakończenie leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niejasne. Jako środek zapobiegawczy należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

U pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej, w tym omeprazol, przez co najmniej trzy miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków hipomagnezemia występowała u pacjentów przyjmujących lek około roku). Hipomagnezemię można podejrzewać na podstawie takich poważnych objawów jak osłabienie, skurcze mięśni, drgawki, delirium, zawroty głowy, arytmia komorowa. Należy jednak pamiętać, że w niektórych przypadkach objawy mogą być zamaskowane, co utrudnia wczesne rozpoznanie tego powikłania. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii ustępują, a stan normalizuje się po podaniu związków magnezu i odstawieniu inhibitorów pompy protonowej.

Długotrwałe zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego może prowadzić do wzrostu liczby bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

U zdrowych ochotników zaobserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między klopidogrelem (dawka załadunkowa 300 mg/dawka utrzymania 75 mg dziennie) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), która prowadziła do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46% oraz do zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (ADP-indukowaną) agregację płytek krwi średnio o 16%.

Niektóre dane wskazują, że terapia inhibitorem pompy protonowej może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka złamań związanych z osteoporozą. Pomimo że związek przyczynowo-skutkowy między omeprazolem/ezomeprazolem a złamaniami osteoporotycznymi nie został udowodniony, pacjentom z ryzykiem postępującej osteoporozy lub złamań osteoporotycznych zaleca się odpowiedni nadzór kliniczny zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi dla tego stanu.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny we krwi wzrasta w wyniku zmniejszenia wydzielania kwasu solnego. W wyniku zmniejszenia wydzielania kwasu solnego wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Zwiększenie stężenia CgA może wpływać na wyniki badań służących wykrywaniu nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy przerwać przyjmowanie inhibitora pompy protonowej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA. Jeżeli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do zakresu wartości odniesienia po wstępnych pomiarach, pomiar tych parametrów należy powtórzyć po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorem pompy protonowej.

Nie należy stosować leku u dzieci w celu leczenia chorób przewlekłych dłużej niż zalecono.

Tak jak w przypadku wszystkich długotrwałych leczeń, szczególnie gdy okres leczenia trwa ponad rok, pacjent powinien być poddawany regularnej opiece medycznej.

Podostre rumień posoki (PŁR)

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może wiązać się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego rumienia posokowego. Jeżeli wystąpią uszkodzenia, szczególnie w obszarach skóry narażonych na działanie promieni słonecznych, i jeżeli towarzyszą im bóle stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. Podostre rumień posoki po wcześniejszym leczeniu inhibitorem pompy protonowej może zwiększać ryzyko wystąpienia PŁR w przypadku stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych

Omeprazol może powodować poważne reakcje skórne. Objawy mogą obejmować: zaczerwienienie skóry, pęcherze, wysypkę (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja alergiczna, należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów przyjmujących omeprazol obserwowano ostry zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowe (OSTN). Może ono wystąpić w dowolnym momencie podczas terapii omeprazolem. Ostre zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowe może postępować do niewydolności nerek.

Jeśli pojawi się podejrzenie OSTN, należy przerwać przyjmowanie omeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Wyniki badań wskazują na brak negatywnego wpływu omeprazolu na ciążę, stan płodu lub noworodka. Omeprazol można stosować w czasie ciąży, jeżeli oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Omeprazol przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, ale jego wpływ na dziecko jest nieznany, dlatego należy przerwać karmienie piersią na okres leczenia lekiem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Mało prawdopodobne, aby lek wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Mogą występować takie niepożądane reakcje po stosowaniu leku, jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli występują takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie dla dorosłych.

Leczenie i profilaktyka wrzodów dwunastnicy oraz łagodnych wrzodów żołądka, w tym związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Zalecana dawka dla pacjentów z wrzodem dwunastnicy to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów wrzód dwunastnicy goi się w ciągu 2 tygodni. Pacjentom, u których nie stwierdza się pełnego gojenia po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 2 tygodnie. W przypadkach ciężkich lub nawrotowych zaleca się dawkę 40 mg omeprazolu na dobę, przy czym gojenie zazwyczaj następuje w ciągu 4 tygodni.

W celu zapobiegania nawrotom wrzodu dwunastnicy u pacjentów z ujemnym wynikiem testu na H. pylori zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U niektórych pacjentów może wystarczyć dawka 10 mg na dobę. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego dawkę można zwiększyć do 40 mg.

W leczeniu wrzodów żołądka zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów wrzód żołądka goi się w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, u których nie stwierdza się pełnego gojenia po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie. W przypadkach ciężkich lub nawrotowych zaleca się dawkę 40 mg omeprazolu na dobę, przy czym gojenie zazwyczaj następuje w ciągu 8 tygodni.

W celu zapobiegania nawrotom u pacjentów z wrzodem żołądka i niewystarczającą odpowiedzią na leczenie zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 40 mg 1 raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów gojenie następuje w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, u których nie stwierdza się pełnego gojenia po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie.

W celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów z podwyższonym ryzykiem (wiek > 60 lat, wywiad wrzodów żołądka i dwunastnicy, krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego) zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę.

Eradykacja H. pylori w wrzodzie pokarmowym.

W doborze leków przeciwbakteryjnych do eradykacji H. pylori należy uwzględnić indywidualną tolerancję leku oraz przestrzegać lokalnych wytycznych dotyczących leczenia.

• Omeprazolu 20 mg + klaritromycyny 500 mg + amoksycyliny 1000 mg 2 razy na dobę przez 1 tydzień, lub
• Omeprazolu 20 mg + klaritromycyny 250 mg (w razie potrzeby 500 mg) + metronidazolu 400 mg (w razie potrzeby 500 mg) lub tinidazolu 500 mg 2 razy na dobę przez 1 tydzień, lub
• Omeprazolu 40 mg 1 raz na dobę + amoksycyliny 500 mg + metronidazolu 400 mg (w razie potrzeby 500 mg) lub tinidazolu 500 mg 3 razy na dobę przez 1 tydzień.

Leczenie choroby refluksowej przełyku, w tym przełyku refluksowego.

Zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów uzdrowienie następuje w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, u których nie stwierdza się pełnego uzdrowienia po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie. U pacjentów z ciężkim zapaleniem przełyku zaleca się dawkę 40 mg omeprazolu na dobę, przy czym uzdrowienie zazwyczaj następuje w ciągu 8 tygodni.

W długotrwałym leczeniu pacjentów z chorobą refluksową przełyku zalecana dawka to 10 mg omeprazolu 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20–40 mg omeprazolu 1 raz na dobę.

W leczeniu objawów choroby refluksowej przełyku zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. Niektórym pacjentom może wystarczyć dawka 10 mg. Dawka powinna być dostosowywana indywidualnie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia omeprazolem w dawce 20 mg na dobę nie uzyskuje się pożądanego efektu, pacjent powinien zostać dodatkowo zbadany.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona.

U pacjentów z zespołem Zollingera–Ellisona dobór dawki należy przeprowadzać indywidualnie. Leczenie trwa aż do ustąpienia objawów klinicznych. Zalecana dawka początkowa to 60 mg omeprazolu 1 raz na dobę. Obserwacje ponad 90% pacjentów z ciężkimi chorobami i niewystarczającą odpowiedzią na inne formy leczenia wykazały skuteczność terapii utrzymaniowej w dawkach 20–120 mg na dobę. Dawkę dobową powyżej 80 mg należy podzielić i podawać w 2 dawkach.

Dawkowanie dla dzieci.

Dzieci w wieku od 1 roku życia z masą ciała ≥ 10 kg.

Leczenie przełyku refluksowego.

Leczenie objawowe oparzenia żołądka i kwaśnego cofania się treści żołądkowej w chorobie refluksowej przełyku.

Zalecenia dotyczące dawkowania:

Leczenie przełyku refluksowego: leczenie trwa 4–8 tygodni.

Leczenie objawowe zgagi i regurgitacji kwasu żołądkowego w chorobie refluksowej przełyku (GERD): leczenie trwa 2–4 tygodnie. Jeżeli po 2–4 tygodniach nie uzyskano pożądanego efektu, pacjenta należy dodatkowo przebadać.

Dzieci i młodzież w wieku od 4 lat.

Leczenie wrzodu dwunastnicy spowodowanego H. pylori.

Wybór odpowiedniej terapii skojarzonej powinien być dostosowany do oficjalnych krajowych, regionalnych i lokalnych wytycznych dotyczących oporności bakterii. Należy również wziąć pod uwagę czas trwania leczenia (od 7 do 14 dni) oraz odpowiednie zastosowanie leków przeciwbakteryjnych. Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza.

Rekomendacje dawkowania:

W razie potrzeby stosowania dawki 10 mg lub 20 mg należy stosować lek w odpowiednim dawkowaniu.

Grupy pacjentów szczególnej uwagi.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wystarczająca jest dawka dzienna 10–20 mg (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym (>65 lat). U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Zaleca się przyjmowanie kapsułek rano, najlepiej przed posiłkiem, nie uszkadzając kapsułki (nie należy żuć ani dzielić kapsułek), popijając niewielką ilością wody.

U pacjentów z trudnościami połykania oraz u dzieci, które mogą pić lub połykać pokarm półstały. Kapsułki można otworzyć i bezpośrednio połknąć zawartość, popijając pół szklanki wody, albo rozprowadzić w słabo kwasnym płynie, np. w dowolnym soku owocowym, w puree jabłkowym lub w niesolonej wodzie. Taką mieszaninę należy wypić natychmiast po przygotowaniu lub w ciągu 30 minut. Przed zażyciem należy zawstrząsnąć mieszaninę i popić pół szklanki wody. Nie należy stosować mleka ani wody gazowanej.

Dzieci. Lek można stosować dzieciom od 1 roku życia o masie ciała powyżej 10 kg zgodnie z zaleceniem lekarza w przypadku przełyku odpadowego i leczenia objawowego oparzenia i kwasowego cofania się treści z żołądka przy chorobie refluksowej przełyku oraz dzieciom od 4 roku życia w leczeniu wrzodu dwunastnicy spowodowanego obecnością H. pylori, pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie. Dane dotyczące skutków przedawkowania omeprazolu u ludzi są bardzo ograniczone. W piśmiennictwie naukowym opisano przypadki stosowania dawek do 560 mg omeprazolu, a także pojedyncze doniesienia o jednorazowej dawce doustnej 2400 mg omeprazolu (120-krotnie wyższej niż typowa zalecana dawka kliniczna). Opisano nudności, wymioty, zawroty głowy, ból brzucha, biegunkę i ból głowy. W pojedynczych przypadkach opisano obojętność, depresję i dezorientację.

Opisane objawy mają charakter przejściowy. Szybkość eliminacji nie ulega zmianie (kinetyka pierwszego rzędu) mimo zwiększania dawki. W razie potrzeby leczenie objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia i nudności/wymioty. Poniższe działania niepożądane zostały zaobserwowane podczas badań klinicznych omeprazolu lub w okresie pogwarancyjnym. Reakcje niepożądane sklasyfikowano według układów organizmu.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy (angioedema) oraz reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny.

Ze strony metabolizmu i trawienia: hiponatremia, hipomagnezemia, ciężka hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii. Hipomagnezemia może być również skojarzona z hipokaliemią.

Ze strony psychiki: bezsenność, pobudzenie, dezorientacja, depresja, agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, parestezje, senność, zaburzenia smaku.

Ze strony narządów wzroku: nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: szumy w uszach, zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, suchość w ustach, stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy, polipy gruczołów trzonowych (łagodne).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez, niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z już istniejącą chorobą wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: zapalenie skóry, świąd, zaczerwienienie skóry, pęcherze, wysypka, pokrzywka, alopecia, nadwrażliwość na światło, erytema wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizis odczynu epidermisa (TEN), podostre łupieżowate toczeń (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony narządów ruchu: artralgia, mialgia, osłabienie mięśni, zwiększa się ryzyko złamań przy długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze strony nerek i dróg moczowych: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (może postępować do niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia: dyskomfort, niedowłóg, obrzęk obwodowy, nasilone pocenie się.

Pacjenci w wieku dziecięcym.

Bezpieczeństwo omeprazolu oceniano u 310 dzieci w wieku od 0 do 16 lat z chorobami związanymi z kwasem. Istnieją ograniczone dane dotyczące długoterminowych badań bezpieczeństwa u 46 dzieci, które otrzymywały leczenie поддерживающее omeprazolem w trakcie leczenia ciężkiego, erozyjnego zapalenia przełyku przez 749 dni. Profil działań niepożądanych jest podobny do profilu u dorosłych zarówno przy krótkoterminowym, jak i długotrwałym leczeniu. Brak danych dotyczących długotrwałych efektów leczenia omeprazolem na dojrzewanie płciowe i wzrost.

**Okres ważności. ** 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 kapsuł w blistrze, po 1 lub 3 blisterów w pudełku kartonowym. Po 7 kapsuł w blistrze, po 4 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Dr. Reddy’s Laboratories Ltd, FTO – 3

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Działka nr 41, 42r, 45r i 46r, wioska Bachupally i Mandal, okręg Medchal-Malkajgiri – 500090, Telangana, Indie