INSTRUKCJA dot. stosowania leku Omeprazol (Omeprazole)

Skład:

substancja czynna: omeprazol;

1 fiolka zawiera omeprazolu sodu odpowiadającego 40 mg omeprazolu;

substancje pomocnicze: manitol, dinatrium edetyan, megloomina, sodowy bisulfit, sodowy wodorotlenek.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała lub prawie biała masa liofilizowana lub proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu wrzodów jelit i choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki mechanizmowi niezwykle skierowanego działania. Omeprazol hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową w komórkach okładzinowych. Lek stosowany raz na dobę działa szybko i zapewnia kontrolę poprzez odwracalne hamowanie wydzielania kwasu solnego soku żołądkowego.

Omeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca się w formę aktywną w warunkach silnego odczynu kwasowego wewnątrzkomórkowych kanalików komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+, K+-ATPazę (pompę protonową). Ten efekt na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu solnego soku żołądkowego jest zależny od dawki i zapewnia wysoką skuteczność hamowania zarówno wydzielania podstawowego, jak i wywołanego, niezależnie od rodzaju bodźca.

Efekty farmakodynamiczne

Wszystkie efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na wydzielanie kwasu solnego.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Wprowadzenie omeprazolu dożylnie powoduje zależne od dawki hamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku u człowieka. Aby natychmiast zmniejszyć poziom kwasowości wewnątrżżołądkowej w sposób analogiczny do obniżenia osiąganego przy stosowaniu powtarzanych dawek leku w dawce 20 mg doustnie, zaleca się podanie pierwszej dawki w postaci 40 mg omeprazolu dożylnie. To prowadzi do natychmiastowego zmniejszenia poziomu kwasowości wewnątrżżołądkowej oraz dalszego utrzymywania tego wskaźnika obniżonego średnio o 90% przez 24 godziny zarówno po wstrzyknięciu dożylnym, jak i po infuzji dożylnej.

Hamowanie wydzielania kwasu solnego jest powiązane z polem pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” (AUC) omeprazolu i nie zależy od rzeczywistego stężenia omeprazolu w osoczu w danej chwili.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano objawów tachyfilaksji.

Wpływ na H. pylori

H. pylori jest związana z rozwojem choroby wrzodowej, w tym wrzodzie dwunastniczy i żołądka. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka.

H. pylori w połączeniu z kwasem solnym soku żołądkowego jest głównym czynnikiem rozwoju choroby wrzodowej. Ponadto H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka atroficznego, które wiąże się z zwiększonym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eradykacja H. pylori za pomocą omeprazolu i leków przeciwmikrobiologicznych wiązana jest z wysokimi stopniami gojenia i długotrwałej remisji choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem wydzielania kwasu solnego w żołądku

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w surowicy wzrasta jako odpowiedź na obniżone wydzielanie kwasu. Ponadto, w związku ze zmniejszoną kwasowością żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższenie poziomu CgA może utrudnić badanie na guzy neuroendokrynne. Komunikowano, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać 5–14 dni przed oznaczeniem CgA. Oznaczenie należy powtórzyć, jeśli poziomy nie uległy normalizacji do tego czasu.

Zwiększenie liczby komórek ECL, prawdopodobnie związane ze wzrostem stężenia gastryny w surowicy, obserwuje się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te dane nie mają znaczenia klinicznego.

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano nieco większą częstość występowania cyst gruczołowych w żołądku. Te zmiany są fizjologicznym skutkiem wyraźnego hamowania wydzielania kwasu solnego; proces ten jest łagodny i prawdopodobnie odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego przez wszelkie środki, w tym inhibitory pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Przewidywany objętościowy rozkład wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza w przybliżeniu w 97%.

Metabolizm i wydalanie

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część jego metabolizmu zależy od polimorficznie wyrażanego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu w osoczu. Reszta zależy od innej specyficznej izoformy (CYP3A4), odpowiedzialnej za powstawanie omeprazolu sulfonu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość konkurencyjnego hamowania i metabolicznej interakcji międzylekowej z innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie wykazuje działania hamującego na główne enzymy CYP.

U około 3% osób rasy europejskiej oraz u 15–20% osób rasy mongoloidalnej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19; są oni zaliczeni do tzw. „powolnych metabolizatorów”. U tych osób metabolizm omeprazolu może być katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po powtarzanym podawaniu omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę średnia wartość pola pod krzywą AUC u „powolnych metabolizatorów” jest 5–10 razy większa niż u osób posiadających funkcjonalny enzym CYP2C19 (u „szybkich metabolizatorów”). Średnie maksymalne stężenie w osoczu było również wyższe o 3–5 razy. Jednak te wyniki nie wpływają na dawkowanie omeprazolu.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30–40 l/h po dawce pojedynczej. Okres półtrwania omeprazolu w osoczu jest zazwyczaj krótszy niż jedna godzina zarówno po dawce pojedynczej, jak i po powtarzanym stosowaniu leku raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami bez tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz na dobę. Prawie 80% dawki omeprazolu wydala się w postaci metabolitów z moczem, a reszta – z kałem, głównie drogą sekrecji żółciowej.

Pole pod krzywą AUC omeprazolu wzrasta przy powtarzanym stosowaniu leku. To zwiększenie zależy od dawki leku i prowadzi do nieliniowej zależności AUC od dawki po powtarzanym stosowaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia metabolizmu przedukładowego i klirensu systemowego, co może być spowodowane hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon). Nie wykazano, aby którykolwiek z metabolitów wpływał na wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego.

Grupy pacjentów szczególne

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Metabolizm omeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest opóźniony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu omeprazolu raz na dobę nie zaobserwowano żadnej tendencji do kumulacji leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność systemowa i szybkość wydalania, u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek nie ulega zmianie.

Pacjenci w wieku starszym

Szybkość metabolizmu omeprazolu u pacjentów w wieku starszym (75–79 lat) jest nieco zmniejszona.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Omeprazol do stosowania dożylnego wskazany jest jako alternatywa dla terapii doustnej w przypadku niżej wymienionych wskazań.

Dorośli

Leczenie wrzodu dwunastnicy.
Zapobieganie nawrotom wrzodu dwunastnicy.
Leczenie wrzodu żołądka.
Zapobieganie nawrotom wrzodu żołądka.
W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami w celu wyeliminowania Helicobacter pylori (H. pylori) w chorobie wrzodowej.
Leczenie wrzodu żołądka i dwunastnicy związanego z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwbólowych (NSAID).
Zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanym z zastosowaniem NSAID u pacjentów z grupy ryzyka.
Leczenie przełyku refluksowego.
Długotrwałe leczenie pacjentów z nieczynnym przełykiem refluksowym.
Leczenie objawowej choroby refluksowej gastroezofagealnej.
Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IP), nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem i atazanawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka

Hamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IP może obniżać lub zwiększać wchłanianie leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Tak jak w przypadku innych leków obniżających kwasowość żołądka, wchłanianie takich leków jak ketoconazol, itrakonazol, a także erlotynib może być zmniejszone, natomiast wchłanianie takich leków jak cyfostatyna może być zwiększone podczas leczenia omeprazolem. Donoszono, że jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i cyfostatyny zwiększa biodostępność cyfostatyny o 10 %.

Nelfinawir, atazanawir

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się podczas jednoczesnego stosowania z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) zmniejsza średnią ekspozycję na nelfinawir o około 40 %, a średnią ekspozycję farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 zmniejsza o około 75–90 %. Interakcja może być również spowodowana hamowaniem aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 00 mg powoduje obniżenie ekspozycji na atazanawir o 75 %. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensuje wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg powoduje obniżenie ekspozycji na atazanawir o około 30 % w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg 1 raz na dobę.

Cyfostatyna

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i cyfostatyną zwiększa biodostępność cyfostatyny o 10 %. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem cyfostatyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom starszym. Konieczne jest wzmocnione monitorowanie terapeutyczne cyfostatyny.

Klopidogrel

Podczas jednoczesnego stosowania klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu zmniejsza się z 46 % do 42 % w okresie od 1. do 5. dnia. Średnie hamowanie agregacji płytek krwi zmniejsza się z 47 % do 30 % w okresie od 1. do 5. dnia, gdy klopidogrel i omeprazol stosowane są razem. Stosowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiegało ich interakcji, co najprawdopodobniej wynika z hamującego wpływu omeprazolu na CYP2C19. Zarejestrowano sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej pod kątem głównych chorób układu sercowo-naczyniowego.

Inne leki

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketoconazolu i itrakonazolu znacząco się zmniejsza, w związku z czym skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współistniejących leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może być zmniejszony, a ekspozycja systemowa na te leki może wzrosnąć. Przykładami takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepan i fenytoina.

Wyniki badań u zdrowych ochotników wykazały istnienie interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej między klopidogrelem (dawka załadunkowa – 300 mg/dawka utrzymująca – 75 mg na dobę) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46 % i zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (wywołanej ADP agregacji płytek krwi) średnio o 16 %. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Jednak pozostaje niejasne, w jakim stopniu ta interakcja może mieć znaczenie kliniczne. Brak jakichkolwiek dowodów na zwiększenie ryzyka niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych podczas jednoczesnego stosowania klopidogrelu i inhibitorów pompy protonowej, w tym esomeprazolu.

Szereg badań obserwacyjnych wykazało sprzeczne wyniki dotyczące tego, czy zwiększa się ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych z zakrzepicą, gdy pacjent otrzymuje klopidogrel w połączeniu z IP.

Donoszono, że stosowanie klopidogrelu w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i esomeprazolem w porównaniu z klopidogrelem w monoterapii wiązało się ze zmniejszeniem ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40 %. Jednak maksymalna aktywność hamująca (wywołaną ATP agregację płytek krwi) u tych osób była taka sama w grupach przyjmujących klopidogrel oddzielnie i w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i esomeprazolem, co najprawdopodobniej wynika z jednoczesnego stosowania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego.

Cylostazol

Podczas podawania omeprazolu w dawce 40 mg stężenie maksymalne (Cmax) i AUC cylostazolu wzrasta o 18 % i 26 % odpowiednio, a jednego z jego aktywnych metabolitów – o 29 % i 69 % odpowiednio.

Fenytoina

Monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi zaleca się w pierwszych dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia omeprazolem; a w przypadku, gdy dawkę fenytoiny dostosowano, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy przeprowadzać po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm

Sakwinawir

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru w osoczu krwi o około 70 %, co wiązało się z odpowiednią tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus

Podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu donoszono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Wymagany jest wzmocniony monitoring stężenia takrolimusu i funkcji nerek (klirens kreatyniny), a w razie potrzeby – korekta dawki takrolimusu.

Metotreksat

Donoszono o zwiększeniu stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki, które znane są z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku spowolnienia tempa jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i w przypadku długotrwałego leczenia.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budesonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki, które znane są z indukcji aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i dziurawiec), mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku przyśpieszenia jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku występowania jakichkolwiek objawów alarmowych (np. znacznej przypadkowej utraty masy ciała, wymiotów okresowych, zaburzeń połykania, krwawienia z wymiotów lub meleny) oraz w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia wrzodu żołądka należy wykluczyć nowotwory złośliwe, ponieważ leczenie może zmniejszyć nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej. Jeżeli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg podawanego razem z 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego, może zmniejszyć wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów z kachemią lub czynnikami ryzyka zaburzeń wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub w trakcie zakończenia leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczna istotność tej interakcji pozostaje niejasna. Jako środek zapobiegawczy należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej może nieco zwiększyć ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter.

U pacjentów stosujących IPP, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące wystąpiła ciężka hipomagnezemia (w większości przypadków lek był stosowany około 1 roku). Hipomagnezemia może objawiać się poważnymi objawami takimi jak osłabienie, tężyczność, delirium, drgawki, zawroty głowy, arytmia komorowa. Hipomagnezemia może również przebiegać bezobjawowo i może nie zostać w porę zdiagnozowana. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii ustępują, a stan wraca do normy po podaniu związków magnezu i odstawieniu IPP.

U pacjentów, u których planowane jest długotrwałe stosowanie IPP lub jednoczesne stosowanie doustnej cyfoglikonu lub innych leków, które mogą powodować obniżenie stężenia magnezu (np. diuretyków), należy oznaczyć stężenie magnezu w surowicy przed rozpoczęciem stosowania IPP oraz okresowo w trakcie leczenia.

IPP, szczególnie przy stosowaniu w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (>1 roku), mogą nieco zwiększyć ryzyko złamań kręgosłupa, kości nadgarstka i kości udowej, szczególnie u osób starszych i przy obecności sprzyjających czynników. Zgodnie z badaniami obserwacyjnymi IPP mogą zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. To zwiększone ryzyko może częściowo wynikać z innych czynników ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać pomoc zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz stosować witaminę D i wapń w zalecanych dawkach.

Podostre układowe toczenie rumieniowe (PCTR)

Stosowanie IPP może czasem powodować wystąpienie PCTR. W przypadku pojawienia się objawów skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieni słonecznych i towarzyszących bólowi stawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i rozważyć możliwość odstawienia omeprazolu. Występowanie w wywiadzie przypadków PCTR rozwiniętych po zastosowaniu leku może zwiększać ryzyko wystąpienia PCTR przy stosowaniu innych IPP.

Naruszenie funkcji nerek

U pacjentów przyjmujących omeprazol obserwowano ostry nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (ONNŚ), który może wystąpić w dowolnym momencie podczas terapii omeprazolem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ostry nefryt naczyniowo-śródmiąższowy może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia ONNŚ należy przerwać przyjmowanie omeprazolu i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań mających na celu wykrycie nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy tymczasowo przerwać przyjmowanie omeprazolu 5 dni przed wykonaniem badania stężenia CgA. Jeżeli po po razie poziomów CgA i gastryny nie powrócą do zakresu wartości odniesienia, pomiar tych parametrów należy powtórzyć po 14 dniach od przerwania stosowania leku.

Pacjenci stosujący lek przez dłuższy okres (szczególnie gdy okres leczenia trwa ponad 1 rok) powinni być poddawani regularnej opiece medycznej.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Donoszono o badaniach wskazujących na brak niepożądanych skutków omeprazolu na ciążę lub zdrowie płodu/nowąrodka. Omeprazol można stosować w czasie ciąży.

Omeprazol przenika do mleka matki, jednak ryzyko wpływu na dziecko jest mało prawdopodobne, jeśli matka stosuje lek w dawkach terapeutycznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Mało prawdopodobne, że omeprazol wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Mogą występować takie niepożądane reakcje po zastosowaniu leku jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. Jeśli występują takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Alternatywa dla terapii doustnej

Pacjentom, u których postać doustna leku jest nieodpowiednia, zaleca się stosowanie Omeprazolu 40 mg raz dziennie dożylnie. Pacjentom z zespołem Zollingera–Ellisona zaleca się początkową dawkę leku, którą należy podawać dożylnie i która wynosi 60 mg na dobę. Może istnieć potrzeba stosowania wyższych dawek dobowych, dlatego dawkę należy dobrać indywidualnie. Jeśli dawka przekracza 60 mg na dobę, należy ją podzielić na dwie równe części i podawać dwa razy dziennie.

Lek należy stosować wyłącznie dożylnie i nie wolno go podawać żadną inną drogą.

Roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 4 godzin. Rozcieńczony roztwór omeprazolu nie może być przechowywany w lodówce. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Instrukcja przygotowania leku przed podaniem

Przy wstrzykiwaniach dożylnych zawartość każdej fiolki omeprazolu zawierającej 40 mg omeprazolu należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Środek w postaci wstrzykiwania dożylnego należy podawać powoli (w ciągu 5 minut).

Przy infuzjach dożylnych zawartość każdej fiolki omeprazolu zawierającej 40 mg omeprazolu należy odnowić w 10 ml i rozcieńczyć do 100 ml 0,9 % roztworem chlorku sodu lub 5 % roztworem glukozy. Stabilność omeprazolu zależy od pH roztworu do infuzji, dlatego nie należy stosować innych rozcieńczali lub innych ich ilości.

Lek w postaci infuzji dożylnej należy podawać w ciągu 20–30 minut.

Roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 4 godzin. Rozcieńczony roztwór omeprazolu nie może być przechowywany w lodówce.

Każdy nieużywany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Pacjenci z grup szczególnych

Naruszenia funkcji nerek

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Naruszenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wystarczająca może być dawka dzienna leku

10–20 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (>65 lat)

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Doświadczenie stosowania leku do wstrzykiwań dożylnych w praktyce pediatrycznej jest ograniczone, dlatego nie należy przepisywać leku tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Dostępne informacje na temat skutków przedawkowania omeprazolu u ludzi są ograniczone. Opisano przypadki stosowania leku w dawkach do 560 mg; otrzymano również pojedyncze doniesienia o doustnym stosowaniu jednorazowych dawek omeprazolu dochodzących do 2400 mg (120 razy wyższych niż normalna zalecana dawka kliniczna). Zarejestrowano przypadki nudności, wymiotów, zawrotów głowy, bólu brzucha, biegunki i bólu głowy. W pojedynczych przypadkach donoszono również o obojętności, depresji i dezorientacji.

Opisane objawy były przejściowe, nie napłynęły doniesienia o poważnych skutkach. Szybkość wydalania leku nie zmieniała się (kinetyka rzędu pierwszego) przy zwiększaniu dawek leku.

W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe.

W trakcie badań klinicznych stosowano dożylne podawanie leku w dawkach do 270 mg w ciągu jednego dnia oraz do 650 mg w ciągu trzech dni, co nie spowodowało wystąpienia żadnych zależnych od dawki niepożądanych reakcji.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane (1–10 % pacjentów): ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty.

Podczas badań klinicznych omeprazolu oraz w okresie posrejestracyjnym zaobserwowano poniższe działania niepożądane. Żadne z nich nie było uznane za zależne od dawki. Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania oraz klas systemów narządów (KSN). Częstość określa się zgodnie z następującymi kategoriami: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko: leukopenia, trombocytopenia; bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko: reakcje nadwrażliwościowe, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: rzadko: hiponatremia; bardzo rzadko: hipomagnezemia, ciężka hipomagnezemia, która może prowadzić do hipokalcemii; hipomagnezemia może również powodować hipokaliemię.

Ze strony psychiki: rzadko: bezsenność; rzadko: pobudzenie, dezorientacja, depresja; bardzo rzadko: agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: często: ból głowy; rzadko: zawroty głowy, parestezje, senność; rzadko: zaburzenia smaku.

Ze strony narządów wzroku: rzadko: nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: rzadko: zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko: skurcze oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, polipy gruczołów żołądka (łagodne); rzadko: suchość w ustach, stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych; rzadko: zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez niej; bardzo rzadko: niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko: zapalenie skóry, swędzenie, wysypka, pokrzywka; rzadko: alopecia, podatność na działanie światła; bardzo rzadko: czerwienie wielopostaciowe, zespół Stevensa–Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN); częstość nieznana: podostre rumień skórny.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości: rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa; rzadko: artralgia, miyalgia; bardzo rzadko: osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego: nieznana: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (może postępować do niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: rzadko: niedobór samopoczucia, obrzęk obwodowy; rzadko: nasilone pocenie się.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano nieodwracalne zaburzenia wzroku u ciężko chorych pacjentów, którzy otrzymywali omeprazol w formie wstrzykiwania dożylnego, szczególnie w dużych dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Okres ważności roztworu po rozcieńczeniu: do 4 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Okres przechowywania proszku po otwarciu: do 24 godzin.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast, z wyjątkiem przypadków, gdy odtworzenie roztworu odbywa się w kontrolowanych i warunkach bezpylnych, potwierdzonych metodami walidacyjnymi.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie należy mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 1 lub po 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Shandong Yuxin Pharmaceutical Co., Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Luozi, środkowa zachodnia część, rejon Luozhuang, miasto Linyi, Chińska Republika Ludowa.