Omeprazol Krka

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Omeprazol Krka (Omeprazol Krka)

Skład:

substancja czynna: omeprazol;

jedna kapsułka zawiera 20 mg omeprazolu;

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza, tlenek magnezu ciężki, sacharoza, skrobia kukurydziana, sodowy laurylosiarczan, dyspersja kopolimeru metakrylanowego, talk, makrogol 6000, dwutlenek tytanu (E 171);

skład otoczki kapsułki: tlenek żelaza czerwony (E 172), żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne fizykochemiczne właściwości: dwukolorowe kapsułki – korpus kapsułki światłorżowy, czapka brunatnorżowa; kapsułki zawierają granulki od białego do świetłożółtego lub światłoróżowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łeki do leczenia wrzodów peptycznych i chorób refluksowych żołądkowo-przełyku. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02B C01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza wydzielanie kwasu żołądkowego dzięki docelowemu mechanizmowi działania. Jest to specyficzny inhibitor pomp protonowych w komórkach okładzinowych. Działa szybko i kontroluje odwracalne hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego przy dawkowaniu raz na dobę.

Omeprazol to słaba zasada, która koncentruje się i przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku kanałków wewnątrzkomórkowych w komórkach okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺‑ATPazę – pompę kwasową. Takie działanie na końcowy etap procesu produkcji kwasu żołądkowego jest zależne od dawki i zapewnia skuteczne hamowanie zarówno wydzielania kwasu podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od rodzaju bodźca.

Skutki farmakodynamiczne

Wszystkie obserwowane efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na wydzielanie kwasu.

Wpływ na wydzielanie kwasu żołądkowego

Dawkowanie doustne 20 mg omeprazolu raz na dobę powoduje szybkie i skuteczne hamowanie dziennej i nocnej sekrecji kwasu żołądkowego, maksymalny efekt osiągany jest w ciągu 4 dni leczenia. U pacjentów z wrzodem dwunastnicy średnie zmniejszenie kwasowości żołądka wynosi około 80% w ciągu 24 godzin po przyjęciu 20 mg omeprazolu, średnie zmniejszenie szczytowego wydzielania kwasu po stymulacji pentagastryną wynosi około 70% po 24 godzinach od przyjęcia omeprazolu.

Dawkowanie doustne 20 mg omeprazolu utrzymuje u pacjentów z wrzodem dwunastnicy wewnątrżołądkowe pH ≥ 3 przez średni czas 17 godzin z 24-godzinnego okresu.

W wyniku zmniejszonego wydzielania kwasu i wewnątrżołądkowej kwasowości, w zależności od dawki, omeprazol zmniejsza/normalizuje ekspozycję kwasową przełyku u pacjentów z chorobą refluksową gastroezofagealną. Hamowanie wydzielania kwasu koreluje z polem pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” (AUC) omeprazolu, a nie z rzeczywistym stężeniem w osoczu w danym czasie.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano żadnej tachyfilaksji.

Wpływ na H. pylori

Wrzody pokarmowe są związane z H. pylori, w tym wrzody dwunastnicy i wrzody żołądka. H. pylori jest uważany za główny decydujący czynnik w rozwoju zapalenia żołądka. H. pylori w połączeniu z kwasem żołądkowym są głównymi czynnikami w rozwoju choroby wrzodowej. H. pylori jest głównym czynnikiem w rozwoju zapalenia żołądka atroficznego, które wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Obniżenie pH przy stosowaniu omeprazolu i leków przeciwbakteryjnych wiąże się z szybkim osłabieniem objawów, wysokim odsetkiem gojenia wszelkich zmian błony śluzowej oraz długotrwałą remisją choroby wrzodowej.

Inne skutki związane z hamowaniem kwasu

Podczas długotrwałego leczenia donoszono o nieco większej częstości występowania grudkowatych cyst w żołądku. Te zmiany są fizjologicznym następstwem istniejącego hamowania wydzielania kwasu, cysty są łagodne i jak się wydaje, odwracalne.

Obniżenie kwasowości w żołądku za pomocą wszelkich środków, w tym inhibitorów pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii w żołądku, które normalnie występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych np. Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów – Clostridium difficile.

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi gastryna w surowicy wzrasta w odpowiedzi na zmniejszone wydzielanie kwasu. Poziom CgA również rośnie w wyniku obniżonej kwasowości żołądka. Podwyższony poziom CgA może wpływać na badania guzów neuroendokrynnych.

Dostępne opublikowane dane wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem CgA. Pozwala to poziomom CgA, które mogą być podniesione po leczeniu inhibitorami pompy protonowej (IPP), powrócić do zakresu podstawowego.

Stosowanie w pediatrii

W niekontrolowanym badaniu z udziałem dzieci (w wieku od 1 do 16 lat) z ciężkim, erozyjnym zapaleniem przełyku, omeprazol w dawkach 0,7-1,4 mg/kg poprawił stan zapalenia przełyku w 90% przypadków i znacząco zmniejszył objawy refluksu. W badaniu ślepych bez leku porównawczego dzieci w wieku od 0 do 24 miesięcy z rozpoznaną chorobą refluksową gastroezofagealną leczono dawkami 0,5 mg/kg, 1,0 mg/kg oraz 1,5 mg/kg omeprazolu. Częstość występowania epizodów wymiotów/wrzucania zmniejszyła się o 50% po 8 tygodniach leczenia niezależnie od dawki.

Eradykacja bakterii H. pylori u dzieci

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym (badanie Héliot) stwierdzono, że omeprazol w połączeniu z dwoma antybiotykami (amoksycylina i klarotromycyna) był bezpieczny i skuteczny w leczeniu infekcji spowodowanej przez H. pylori u dzieci w wieku od 4 lat z zapaleniem żołądka: szybkość eliminacji H. pylori wyniosła 74,2% (23/31 pacjentów) w grupie przyjmującej omeprazol+amoksycylina+klarotromycyna, w porównaniu do 9,4% (3/32 pacjentów) w grupie przyjmującej amoksycylina+klarotromycyna. Jednak nie stwierdzono żadnych dowodów korzyści klinicznej w odniesieniu do objawów dyspeptycznych. Badanie to nie obejmuje informacji o dzieciach poniżej 4. roku życia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Omeprazol i omeprazolu magnez są niestabilne w środowisku kwasowym, dlatego podaje się je doustnie w formie granulek pokrytych powłoką enterosolubilną w kapsułkach lub tabletach. Wchłanianie omeprazolu jest szybkie, z maksymalnymi stężeniami w osoczu osiąganymi około 1-2 godziny po przyjęciu dawki. Wchłanianie omeprazolu zachodzi w jelicie cienkim i zazwyczaj kończy się w ciągu 3-6 godzin. Jednoczesne spożycie pokarmu nie ma wpływu na biodostępność. Dostępność systemowa (biodostępność) omeprazolu po jednorazowej dawce doustnej wynosi około 40%. Po powtarzanym podawaniu raz na dobę biodostępność zwiększa się do około 60%.

Rozkład

Objętość rozkładu u zdrowych osób wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Wiązanie omeprazolu z białkami osocza krwi wynosi 97%.

Metabolizm

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450.

Większość metabolizmu omeprazolu zależy od CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu w osoczu krwi. Pozostała część zależy od innej specyficznej izoformy, CYP3A4, odpowiedzialnej za powstawanie sulfonu omeprazolu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje potencjał konkurencyjnego hamowania i interakcji metabolicznych między lekami a innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma potencjału do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie wywiera hamującego wpływu na główne enzymy CYP.

U około 3% populacji białej oraz 15-20% populacji azjatyckich brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19. U takich osób metabolizm omeprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez CYP3A4. Po powtarzanym podawaniu raz na dobę 20 mg omeprazolu średnie AUC było 5-10 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie szczytowe stężenia w osoczu krwi były również wyższe o 3-5 razy. Te obserwacje nie mają znaczenia klinicznego dla dawkowania omeprazolu.

Eliminacja

Okres półtrwania omeprazolu w osoczu krwi wynosi zazwyczaj mniej niż 1 godzinę zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym doustnym dawkowaniu raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami bez tendencji do kumulacji podczas podawania raz na dobę. Około 80% doustnej dawki omeprazolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, a reszta – z kałem, głównie z sekrecją żółci.

Podczas powtarzanego dawkowania zwiększa się AUC omeprazolu. To zwiększenie zależy od dawki i prowadzi do nieliniowej zależności między dawką a AUC po powtarzanym dawkowaniu. Taka zależność czasowa i dawkowa wiąże się ze zmniejszeniem metabolizmu przedsystemowego i klirensu systemowego, prawdopodobnie spowodowanego hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon).

Nie stwierdzono, że metabolit ma wpływ na wydzielanie kwasu żołądkowego.

Osobliwe populacje

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby zmienia się metabolizm omeprazolu, prowadząc do zwiększenia AUC. Omeprazol nie wykazał tendencji do akumulacji przy dawkowaniu raz na dobę.

Zaburzenia funkcji nerek

Farmakokinetyka omeprazolu, w tym dostępność systemowa i szybkość eliminacji, nie zmienia się u pacjentów z obniżoną funkcją nerek.

Pacjenci w podeszłym wieku

Szybkość metabolizmu omeprazolu jest nieco zmniejszona u pacjentów w podeszłym wieku (75-79 lat).

Dzieci

Podczas leczenia zalecanymi dawkami u dzieci od 1 roku życia uzyskano stężenia w osoczu krwi podobne do stężeń u dorosłych. U dzieci poniżej 6 miesięcy klirens omeprazolu jest niski ze względu na ograniczoną zdolność do przekształcania omeprazolu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorosli:

• leczenie i zapobieganie wrzodom dwunastnicy i łagodnym wrzodom żołądka, w tym związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID);
• eliminacja H. pylori w przypadku wrzodów trawiennych w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami;
• leczenie choroby refluksowej przełyku, w tym zapalenia przełyku spowodowanego refluksami;
• leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Dzieci:

dzieci w wieku od 1 roku życia i z masą ciała powyżej 10 kg:

• leczenie zapalenia przełyku spowodowanego refluksami;
• leczenie objawowe pieczenia i kwasowego cofania się treści żołądkowej przy chorobie refluksowej przełyku.

Dzieci w wieku od 4 lat:

• w połączeniu z antybiotykami leczenie wrzodów dwunastnicy spowodowanych przez H. pylori.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, zastępcze benzimidazole lub którykolwiek składnik pomocniczy.

Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, nie powinien być stosowany współbieżnie z nelfinawirem (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych substancji czynnych

Substancje czynne o wchłanianiu zależnym od pH

Obniżenie kwasowości żołądka podczas leczenia omeprazolem może wpływać na wchłanianie niektórych leków.

Nelfinawir, atazanawir

Współbieżne stosowanie omeprazolu obniża stężenia nelfinawiru i atazanawiru we krwi.

Współbieżne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Współbieżne stosowanie omeprazolu zmniejsza średnie stężenie nelfinawiru we krwi o około 40%; średnie stężenie farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 zmniejsza o około 75–90%. Takie oddziaływanie może również wiązać się z hamowaniem CYP2C19.

Współbieżne stosowanie omeprazolu i atazanawiru nie jest zalecane. Współbieżne stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) z kompleksem atazanawir/rytonawir powoduje obniżenie ekspozycji na atazanawir o 75%.

Dygoxyna

Współbieżne stosowanie omeprazolu i dygoxyny u zdrowych osób powodowało 10% wzrost biodostępności dygoxyny. Pojawiły się pojedyncze doniesienia o toksyczności dygoxyny. Współbieżne stosowanie omeprazolu i dygoxyny u pacjentów starszych należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Klopidogrel

Dane dotyczące jednoczesnego stosowania klopidogrelu i omeprazolu są sprzeczne co do obniżenia stężenia aktywnego metabolitu klopidogrelu.

Inne substancje czynne

Wchłanianie pozakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu znacznie się zmniejsza, dlatego współbieżne stosowanie tych leków z omeprazolem może obniżać ich skuteczność kliniczną. Należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu z pozakonazolem i erlotynibem.

Substancje czynne metabolizowane przy udziale CYP2C19

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19. W związku z tym metabolizm współdawkowanych substancji czynnych, które również są metabolizowane przez CYP2C19, może być obniżony, a ekspozycja systemowa na te substancje zwiększona. Przykładami takich leków są warfaryna i inne antagoniści witaminy K, takie jak cylostazol, diazepam i fenytoina.

Cylostazol

Omeprazol podawany w dawce 40 mg zdrowym ochotnikom w badaniu krzyżowym zwiększył Cmax i AUC dla cylostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a dla jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Fenytoina

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi w pierwszych dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia omeprazolem, a jeśli dochodzi do korekty dawki fenytoiny, monitorowanie i dodatkowa korekta dawki powinny być prowadzone również po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Sakwinawir

Współbieżne podawanie omeprazolu i sakwinawiru/rytonawiru prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru we krwi o około 70%, co było dobrze tolerowane przez pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus

Współbieżne stosowanie omeprazolu i takrolimusu może zwiększać stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy prowadzić intensywny monitoring stężenia takrolimusu, a także funkcji nerek (klirens kreatyniny), oraz w razie potrzeby korygować dawkę takrolimusu.

Metylotreksat

Zgłaszano przypadki podwyższenia stężenia metylotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metylotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Oddziaływanie innych substancji czynnych na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany przy udziale CYP2C19 i CYP3A4, leki hamujące CYP2C19 lub CYP3A4 (np. klaritromycyna i worykonazol) mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w surowicy krwi poprzez zmniejszenie szybkości jego metabolizmu. Współbieżne stosowanie omeprazolu i worykonazolu może podwoić ekspozycję na omeprazol lub nawet zwiększyć ją w większym stopniu. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, zazwyczaj nie ma potrzeby korekty dawki omeprazolu. Należy jednak korygować dawki u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby oraz w przypadku długotrwałego leczenia.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki, o których wiadomo, że indukują CYP2C19 lub CYP3A4 lub oba (np. ryfampicyna i ziele świętojańskie), mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w surowicy krwi poprzez zwiększenie szybkości jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku występowania jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znaczna utrata masy ciała nieuzasadniona dietą, częste wymioty, dysfagia, wymioty z domieszką krwi lub melena) oraz przy obecności wrzodu żołądka lub podejrzeniu jego istnienia należy wykluczyć obecność choroby nowotworowej, ponieważ przyjmowanie leku może maskować jej objawy i opóźniać ustalenie właściwej diagnozy.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (> 1 rok), nieco zwiększa ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, przede wszystkim u pacjentów starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że IPP mogą zwiększać ryzyko złamań ogólnie o 10–40%. W niektórych przypadkach wiąże się to z obecnością u pacjenta innych czynników ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać odpowiednie leczenie oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Jednoczesnego stosowania inhibitora pompy protonowej i atazanawiru nie zaleca się (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeżeli połączenie atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej jest konieczne, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusowe) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg z 100 mg rytonawiru; nie należy przekraczać dawki omeprazolu 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z niedoborem witaminy B12 lub z ryzykiem zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii. W niektórych przypadkach może być wskazane monitorowanie stężenia witaminy B12 w osoczu krwi. Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Przy rozpoczęciu i zakończeniu leczenia omeprazolem należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwowana jest interakcja między klopidogrelem a omeprazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane. Należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

U zdrowych ochotników zaobserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między klopidogrelem (dawka ładunkowa 300 mg/dawka utrzymaniowa 75 mg dziennie) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46% oraz do zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (indukowanego przez ADP) agregację płytek krwi średnio o 16%.

U pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej, w tym omeprazol, przez co najmniej trzy miesiące może wystąpić istotna hipomagnezemia (w większości przypadków hipomagnezemia występowała u pacjentów stosujących lek przez około rok). Hipomagnezemię można podejrzewać na podstawie takich poważnych objawów jak osłabienie, drgawki, delirium, zawroty głowy, arytmia komorowa. Należy jednak pamiętać, że w niektórych przypadkach objawy mogą być zamaskowane, co utrudnia wczesne rozpoznanie tego powikłania. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii ustępują i stan normalizuje się po podaniu związków magnezu oraz po odstawieniu inhibitorów pompy protonowej.

W związku z leczeniem omeprazolem zgłaszano rzadkie i bardzo rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozy, reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę, które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie omeprazolem należy przerwać co najmniej 5 dni przed oznaczeniem CgA (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Jeżeli po wstępnym oznaczeniu poziom CgA i gastryny nie powrócił do wartości odniesienia, oznaczenie należy powtórzyć po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorem pompy protonowej.

Podostre układowe toczeń rumieniowaty (PURT)

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami PURT. Jeżeli wystąpią zmiany, szczególnie na obszarach skóry narażonych na działanie słońca, i jeżeli towarzyszą im bóle stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. Przypadek PURT po wcześniejszym leczeniu inhibitorem pompy protonowej zwiększa ryzyko PURT przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów przyjmujących omeprazol obserwowano ostry zapalenie kanalików i miąższu nerek (OST). Może ono wystąpić w dowolnym momencie terapii omeprazolem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”) i może postępować do niewydolności nerek.

Jeśli pojawi się podejrzenie OST, należy przerwać stosowanie omeprazolu i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie.

Nie należy stosować leku u dzieci w celu leczenia chorób przewlekłych dłużej niż zalecono.

Długotrwałe obniżenie kwasowości soku żołądkowego może prowadzić do wzrostu liczby bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanych np. Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów — Clostridium difficile (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Tak jak przy wszystkich długotrwałych leczeniach, szczególnie gdy okres leczenia trwa ponad 1 rok, pacjent powinien być poddawany regularnej opiece medycznej.

Omeprazol Krka zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi formami nietolerancji fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy nie powinni przyjmować Omeprazolu Krka.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Wyniki badań wskazują na brak negatywnego wpływu na ciążę, rozwój płodu lub noworodka. Omeprazol można stosować w okresie ciąży, jeżeli oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Omeprazol przenika w niewielkiej ilości do mleka matki, ale jego wpływ na dziecko jest nieznany, dlatego należy przerwać karmienie piersią w okresie leczenia lekiem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn jest mało prawdopodobny, należy jednak uwzględnić możliwość wystąpienia takich efektów niepożądanych jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie dla dorosłych

• Leczenie i profilaktyka wrzodów dwunastnicy oraz łagodnych wrzodów żołądka, w tym związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) *

Zalecana dawka dla pacjentów z wrzodem dwunastnicy to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów gojenie wrzodu dwunastnicy następuje w ciągu 2 tygodni. U pacjentów, u których nie nastąpiło pełne gojenie po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 2 tygodnie. W przypadkach ciężkich lub nawrotowych zaleca się dawkę 40 mg omeprazolu na dobę, przy czym gojenie zazwyczaj następuje w ciągu 4 tygodni.

W celu zapobiegania nawrotom wrzodu dwunastnicy u pacjentów z negatywnym wynikiem testu na H. pylori zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U niektórych pacjentów może wystarczyć dawka dobową 10 mg*. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego dawkę można zwiększyć do 40 mg.

W leczeniu wrzodu żołądka zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów gojenie wrzodu żołądka następuje w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, u których nie nastąpiło pełne gojenie po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie. W przypadkach ciężkich lub nawrotowych zaleca się dawkę 40 mg omeprazolu na dobę, przy czym gojenie zazwyczaj następuje w ciągu 8 tygodni.

W celu zapobiegania nawrotom u pacjentów z wrzodem żołądka i niewystarczającą odpowiedzią na leczenie zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 40 mg 1 raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem NSAID zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów gojenie następuje w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, u których nie nastąpiło pełne gojenie po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie.

W celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem NSAID u pacjentów z podwyższonym ryzykiem (wiek > 60 lat, wcześniejsze wrzody żołądka i dwunastnicy, krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego) zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę.

• Eradykacja H. pylori w wrzodzieczeniu peptycznym *

W przypadku eradykacji H. pylori wybór antybiotyków należy dostosować do indywidualnej tolerancji leku oraz przestrzegać zaleceń krajowych, regionalnych i lokalnych w zakresie leczenia.

• Omeprazolu 20 mg + klaritromycyny 500 mg + amoksycyliny 1000 mg 2 razy na dobę przez 1 tydzień, lub

• Omeprazolu 20 mg + klaritromycyny 250 mg (w razie potrzeby 500 mg) + metronidazolu 400 mg (w razie potrzeby 500 mg) lub tinidazolu 500 mg 2 razy na dobę przez 1 tydzień, lub

• Omeprazolu 40 mg 1 raz na dobę + amoksycyliny 500 mg + metronidazolu 400 mg (w razie potrzeby 500 mg) lub tinidazolu 500 mg 3 razy na dobę przez 1 tydzień.

• Leczenie choroby gastroezofagialnej, w tym zapalenia przełyku spowodowanego refluksiem *

Zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. U większości pacjentów uzdrowienie następuje w ciągu 4 tygodni. Pacjentom, u których nie nastąpiło pełne uzdrowienie po wstępnym cyklu leczenia, zaleca się dalsze leczenie przez kolejne 4 tygodnie. U pacjentów z ciężkim zapaleniem przełyku zaleca się dawkę 40 mg omeprazolu na dobę, przy czym uzdrowienie zazwyczaj następuje w ciągu 8 tygodni.

W długotrwałym leczeniu pacjentów z chorobą refluksową przełyku zalecana dawka to 10 mg* omeprazolu 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20–40 mg omeprazolu 1 raz na dobę.

W leczeniu objawów choroby refluksowej przełyku zalecana dawka to 20 mg omeprazolu 1 raz na dobę. Niektórym pacjentom może wystarczyć dawka 10 mg; dawkę należy dostosować indywidualnie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia omeprazolem w dawce 20 mg na dobę nie uzyskano pożądanego efektu, pacjenta należy dodatkowo przebadać.

• Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona *

U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona doboru dawki należy dokonywać indywidualnie. Leczenie trwa aż do ustąpienia objawów klinicznych choroby. Zalecana dawka początkowa to 60 mg omeprazolu 1 raz na dobę. Obserwacje u ponad 90% pacjentów z ciężkimi chorobami i niewystarczającą odpowiedzią na inne formy leczenia wykazały skuteczność terapii utrzymujących w dawkach od 20 do 120 mg na dobę. Dawkę dobową powyżej 80 mg należy podzielić i podawać w 2 dawkach.

Dawkowanie dla dzieci

Dzieci w wieku od 1 roku życia i z masą ciała ≥ 10 kg

• Leczenie zapalenia przełyku spowodowanego refluksiem *

• Leczenie objawowe oparzenia w nadżołądkach i kwasowego cofania się treści żołądka w chorobie refluksowej przełyku *

Zalecenia dotyczące dawkowania:

• Leczenie zapalenia przełyku spowodowanego refluksiem: leczenie trwa 4–8 tygodni.

• Leczenie objawowe zgagi i kwasowego odbijania w przebiegu choroby refluksowej przełyku: leczenie trwa 2–4 tygodnie. Jeśli po 2–4 tygodniach nie uzyskano pożądanego efektu, pacjenta należy dodatkowo przebadać.

Dzieci i młodzież w wieku od 4 lat

• Leczenie wrzodu dwunastnicy spowodowanego H. pylori*

Wybór odpowiedniej terapii skojarzonej powinien być dostosowany do oficjalnych krajowych, regionalnych i lokalnych wytycznych dotyczących oporności bakterii. Należy również wziąć pod uwagę czas trwania leczenia (od 7 do 14 dni) oraz odpowiednie stosowanie leków przeciwbakteryjnych.

Leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Rekomendacje dotyczące dawkowania:

Osoby szczególne

Naruszenie funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Naruszenie funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wystarczająca jest dawka dobową 10*-20 mg (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Sposób podania

Zaleca się przyjmowanie kapsułek Omeprazol Krka rano, najlepiej przed posiłkiem, nie uszkadzając kapsułki (nie należy żuć ani dzielić kapsułek) i popijając niewielką ilością wody.

Dla pacjentów z trudnościami połykania oraz dla dzieci, które potrafią pić lub połykać pokarm półstały

Kapsułki można otworzyć i bezpośrednio połknąć zawartość, popijając pół szklanki wody, albo rozpuścić w słabo kwaśnym płynie, np. w dowolnym soku owocowym lub w muszli z jabłek, albo w niezasolonej wodzie. Taką mieszaninę należy wypić natychmiast po przygotowaniu lub w ciągu 30 minut. Przed przyjęciem mieszaninę należy wymieszać i popić pół szklanki wody. Nie należy używać mleka ani wody gazowanej.

Alternatywnie, kapsułki można rozsypać w ustach i następnie połknąć zawartość, popijając pół szklanki wody. Nie należy żuć granulek z powłoką opóźniającą uwalnianie.

* Stosować omeprazol w odpowiednich dawkach.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom od 1 roku życia i o masie ciała powyżej 10 kg na pisemne wskazanie lekarza w przypadku refluksowego zapalenia przełyku oraz leczenia objawowego pieczenia i kwasowego cofania się treści z choroby refluksowej przełyku, a także dzieciom od 4 roku życia w leczeniu wrzodów dwunastnicy spowodowanych H. pylori, pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące skutków przedawkowania omeprazolu u ludzi są bardzo ograniczone. W piśmiennictwie opisano dawki do 560 mg omeprazolu oraz pojedyncze doniesienia o przyjęciu jednorazowej dawki doustnej 2400 mg omeprazolu (120-krotnie wyższej niż zwykle zalecana dawka kliniczna). Opisano nudności, wymioty, zawroty głowy, ból brzucha, biegunkę i ból głowy. W pojedynczych przypadkach opisano apatię, depresję i dezorientację.

Opisane objawy mają charakter przemijający. Szybkość eliminacji nie zmienia się wraz ze wzrostem dawki. Zaleca się leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane leku to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia i nudności/wymioty.

Związane z leczeniem omeprazolem donoszono o ciężkich reakcjach skórnych, w tym o zespole Stevensa-Johnsona, toksycznym nekrolicznym epidermizyście, reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrym ogólnoustrojowym egzantem pęcherzowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaobserwowano lub istniała podejrzenie następujących działań niepożądanych podczas przeprowadzania badań klinicznych omeprazolu lub po wprowadzeniu na rynek. Poniżej przedstawiono działania niepożądane sklasyfikowane według układów narządów.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego

Leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego

Reakcje nadwrażliwościowe, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia pokarmowe

Hiponatremia, hipomagnezemia (ciężka hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii); hipomagnezemia może również powodować hipokaliemię, zawroty głowy, kolit mikroskopowy, niedowagę.

Zaburzenia psychiczne

Bezsenność, pobudzenie, dezorientacja, depresja, agresja, halucynacje.

Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy, zawroty głowy, parestezje, senność, zaburzenia smaku.

Zaburzenia narządu wzroku

Rozmycie widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu

Szum w uszach.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy mostkowej

Błonnik oskrzelowy.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, suchość w ustach, stomatyt, grzybica przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy, gruczołowe polipy żołądka (łagodne).

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez niej, niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Dermatyt, świąd, wysypka, pokrzywka, łysienie, nadwrażliwość na światło, ostry ogólnoustrojowy egzantem pęcherzowaty, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliczny epidermizyszt, podostre łupieżowe toczeń.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Złamanie kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa, bóle stawów, bóle mięśni, osłabienie mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (może prowadzić do niewydolności nerek).

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Ginekomastia.

Zaburzenia ogólne

Niekonfort, obrzęk obwodowy, nadmierne pocenie się.

Dzieci

Bezpieczeństwo stosowania omeprazolu oceniano u 310 dzieci w wieku od 0 do 16 lat. Dane dotyczące długoterminowych badań bezpieczeństwa są ograniczone — obejmują 46 dzieci, które otrzymywały leczenie omeprazolem w celu utrzymania remisji ciężkiego, wrzodziejącego zapalenia przełyku przez 749 dni. Profil działań niepożądanych jest podobny do profilu obserwowanego u dorosłych zarówno przy krótkoterminowym, jak i długotrwałym leczeniu. Brak długoterminowych danych dotyczących wpływu leczenia omeprazolem na dojrzewanie płciowe i wzrost.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

Kapsułki w blisterach: 2 lata.

Kapsułki w butelkach: 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

7 kapsułek w blisterze; 2 lub 4 blistry w pudełku kartonowym.

14 lub 28 kapsułek w butelce; 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia /
KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia /
Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.