INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Omeprazol Astrа

Skład:

substancja czynna: omeprazolum;

1 fiolka zawiera omeprazolu sodowego odpowiadającego 40 mg omeprazolu;

substancje pomocnicze: mannitolum, natrii edetas, megluminum, natrii hydrogensulfitum, natrii hydroxidum.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała lub prawie biała masa liofilizowana lub proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu wrzodów jelit i choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Omeprazol Astrа, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki mechanizmowi działania skierowanemu specyficznie. Omeprazol hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową w komórkach nabłonkowych. Lek stosowany raz na dobę działa szybko i zapewnia kontrolę poprzez odwracalne hamowanie wydzielania kwasu solnego soku żołądkowego.

Omeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca w formę aktywną w warunkach silnie kwasowego środowiska kanałków wewnątrzkomórkowych komórek nabłonkowych, gdzie hamuje enzym H⁺, K⁺-ATPazę (pompę protonową). Ten efekt na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu solnego soku żołądkowego jest zależny od dawki i zapewnia skuteczne hamowanie zarówno wydzielania podstawowego, jak i stymulowanego kwasu solnego, niezależnie od rodzaju stymulacji.

Efekty farmakodynamiczne

Wszystkie efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na wydzielanie kwasu solnego.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Wprowadzenie omeprazolu dożylnie powoduje dawkowo zależne hamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku człowieka. Aby natychmiast zmniejszyć poziom kwasowości wewnątrżżołądkowej w sposób analogiczny do zmniejszenia osiąganego po wielokrotnym podawaniu dawek 20 mg doustnie, zaleca się podanie początkowej dawki 40 mg omeprazolu dożylnie. Powoduje to natychmiastowe zmniejszenie poziomu kwasowości wewnątrżżołądkowej oraz dalsze utrzymywanie tego wskaźnika na obniżonym poziomie średnio o 90% przez 24 godziny zarówno po wstrzyknięciu dożylnym, jak i po infuzji dożyłnej.

Hamowanie wydzielania kwasu solnego koreluje z polem pod krzywą „stężenie we krwi — czas” (AUC) omeprazolu i nie zależy od aktualnego stężenia omeprazolu we krwi w danej chwili.

Podczas leczenia omeprazolem nie obserwuje się objawów tachyfylaksji.

Wpływ na H. pylori

H. pylori jest związany z rozwojem choroby wrzodowej, w tym wrzodu dwunastnicy i żołądka. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka.

H. pylori razem z kwasem solnym soku żołądkowego jest głównym czynnikiem rozwoju choroby wrzodowej. Ponadto H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka zanikowego, które wiąże się z zwiększonego ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eradykacja H. pylori za pomocą omeprazolu i leków przeciwbakteryjnych prowadzi do wysokiego poziomu gojenia się wrzodów i długotrwałej remisji choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem wydzielania kwasu solnego w żołądku

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny we krwi wzrasta w odpowiedzi na zmniejszone wydzielanie kwasu. Ponadto, w związku ze zmniejszoną kwasowością żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższenie poziomu CgA może utrudnić diagnostykę guzów neuroendokrynnych. Zgłaszano, że leczenie inhibitorem pompy protonowej należy przerwać 5–14 dni przed oznaczeniem CgA. Oznaczenie należy powtórzyć, jeśli poziomy nie uległy normalizacji do tego czasu.

Zwiększenie liczby komórek ECL, prawdopodobnie związane ze wzrostem stężenia gastryny we krwi, obserwuje się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te dane nie mają znaczenia klinicznego.

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano nieco większą częstość występowania cyst gruczołowych w żołądku. Zmiany te są fizjologicznym następstwem wyraźnego hamowania wydzielania kwasu solnego; proces ten jest łagodny i prawdopodobnie odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego za pomocą wszelkich środków, w tym inhibitorów pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość nieco zwiększa ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Przewidywana objętość rozkładu wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 97%.

Metabolizm i eliminacja

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Głównie jego metabolizm zależy od polimorficznie wyrażanego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu we krwi. Pozostała część zależy od innej specyficznej izoformy (CYP3A4), odpowiedzialnej za powstawanie omeprazolu sulfonu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość konkurencyjnego hamowania i metabolicznej interakcji lek–lek z innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie hamuje głównych enzymów CYP.

U około 3% osób rasy europejskiej oraz u 15–20% osób rasy mongolskiej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19; są oni klasyfikowani jako tzw. „powolni metabolizatorzy”. U tych osób metabolizm omeprazolu może być głównie katalizowany przez enzym CYP3A4. Po wielokrotnym stosowaniu omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę średnia wartość pola pod krzywą AUC u „powolnych metabolizatorów” jest 5–10 razy większa niż u osób posiadających funkcjonalny enzym CYP2C19 (u „szybkich metabolizatorów”). Średnie maksymalne stężenie we krwi było również wyższe o 3–5 razy. Jednak te wyniki nie wpływają na dawkowanie omeprazolu.

Eliminacja

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30–40 l/godz. po pojedynczej dawce. Okres półtrwania omeprazolu we krwi jest zazwyczaj krótszy niż jedna godzina zarówno po pojedynczym, jak i po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami bez tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz na dobę. Prawie 80% dawki omeprazolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, a reszta — z kałem, głównie drogą sekrecji z żółcią.

AUC omeprazolu wzrasta przy wielokrotnym stosowaniu. To zwiększenie zależy od dawki leku i powoduje zależność nieliniową AUC od dawki po wielokrotnym stosowaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia się metabolizmu przedukładowego i klirensu ogólnoustrojowego, co może być spowodowane hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. sulfon). Nie wykazano, aby którykolwiek z metabolitów wpływał na wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Metabolizm omeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest spowolniony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu omeprazolu raz na dobę nie obserwowano tendencji do kumulacji leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność ogólnoustrojowa i szybkość eliminacji, u pacjentów z obniżoną czynnością nerek nie ulega zmianie.

Pacjenci w wieku podeszłym. Szybkość metabolizmu omeprazolu u pacjentów w wieku podeszłym (75–79 lat) jest nieco zmniejszona.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Omeprazol Astrа do stosowania dożylnego wskazany jest u dorosłych jako alternatywa dla terapii doustnej:

w leczeniu wrzodu dwunastniczego;
w zapobieganiu nawrotom wrzodu dwunastniczego;
w leczeniu wrzodu żołądka;
w zapobieganiu nawrotom wrzodu żołądka;
w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) w chorobie wrzodowej;
w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ);
w zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy związanych z zastosowaniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka;
w leczeniu przełyku refluksowego;
w długotrwałym leczeniu pacjentów z nieczynnym przełykiem refluksowym;
w leczeniu objawowej choroby refluksowej piersiowo-żołądkowej;
w leczeniu zespołu Zollingera–Ellisona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, substancje pochodne benzimidazolu lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IPP), nie powinien być stosowany jednocześnie z nelﬁnavirem i atazanavirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka

Hamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IPP może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol, erlotynib może się zmniejszać, natomiast wchłanianie takich leków jak cyklosporyna może wzrastać podczas leczenia omeprazolem. Donoszono, że jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i cyklosporyny zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 %.

Nelfinawir, atazanawir

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) zmniejsza średnie stężenie nelfinawiru o około 40%, a średnie stężenie farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 zmniejsza się o około 75–90%. Interakcja może być również spowodowana hamowaniem aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg prowadzi do obniżenia ekspozycji na atazanawir o 75%. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensuje wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg prowadzi do obniżenia ekspozycji na atazanawir o około 30% w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg 1 raz na dobę.

Digoksyna

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i digoksyną zwiększa biodostępność digoksyny o 10%. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem digoksyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom starszym. Konieczne jest wzmocnienie terapeutycznego monitorowania leczenia digoksyną.

Klopidogrel

Przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu zmniejsza się z 46% do 42% od 1. do 5. dnia. Średnie hamowanie agregacji płytek krwi zmniejsza się z 47% do 30% od 1. do 5. dnia, gdy klopidogrel i omeprazol stosowane są razem. Podawanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiegało ich interakcji, co najprawdopodobniej wynika z hamującego wpływu omeprazolu na CYP2C19. Dane dotyczące klinicznych objawów tej interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej w odniesieniu do głównych chorób sercowo-naczyniowych są sprzeczne.

Inne leki

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu znacząco się zmniejsza, w związku z czym skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współpodawanych leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może się zmniejszać, a ekspozycja systemowa na te leki może wzrastać. Przykładami takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostazol, diazepan i fenytoina.

Wyniki badań u zdrowych ochotników wykazały występowanie interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej między klopidogrelem (dawka ładunkowa – 300 mg / dawka utrzymaniowa – 75 mg) i omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie wyższa od standardowej dawki dobowej), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46% oraz zmniejszenia maksymalnego działania hamującego [indukowanego adenozynodifosforanem (ADP)] agregacji płytek krwi średnio o 16%. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Jednak nie jest jasne, jakie znaczenie kliniczne może mieć ta interakcja. Brak jakichkolwiek dowodów na zwiększenie ryzyka niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych podczas jednoczesnego stosowania klopidogrelu i IPP, w tym esomeprazolu.

Szereg badań obserwacyjnych wykazało sprzeczne wyniki dotyczące tego, czy zwiększa się ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych zakrzepowo-zatorowych, gdy pacjent otrzymuje klopidogrel w połączeniu z IPP.

Przy stosowaniu klopidogrelu w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i esomeprazolem w porównaniu z monoterapią klopidogrelem zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40%. Jednak maksymalna aktywność hamująca (indukowaną przez ATP) agregację płytek krwi u tych osób była taka sama w grupach przyjmujących klopidogrel oddzielnie i w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i esomeprazolem, co najprawdopodobniej wyjaśnia jednoczesne podawanie niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego.

Cylostazol

Podczas podawania omeprazolu w dawce 40 mg stężenie Cmax i AUC cylostazolu wzrasta odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Fenytoina

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi w pierwszych dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia omeprazolem; a jeśli dawkę fenytoiny dostosowano, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy prowadzić po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm

Sakwinawir

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężeń sakwinawiru w osoczu krwi o około 70%, co wiązało się z odpowiednią tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu donoszono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Wymagany jest wzmocniony monitoring stężenia takrolimusu i funkcji nerek (klirens kreatyniny), a w razie potrzeby – korekta dawkowania takrolimusu.

Metylotreksat

Donoszono o zwiększeniu stężenia metotrexatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metotrexatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany za pomocą enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki hamujące aktywność CYP2C19 lub CYP3A4 (takie jak klaritromycyna i worykonazol) mogą powodować wzrost stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku spowolnienia jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i w przypadku długotrwałego leczenia.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budesonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki indukujące aktywność CYP2C19 lub CYP3A4 (takie jak ryfampicyna i naparstnica) mogą powodować obniżenie stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku przyśpieszenia jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku wystąpienia dowolnego objawu niepokojącego (np. znacznej mimowolnej utraty masy ciała, okresowego wymiotów, dysfagii, wymiotów z krwią lub meleny), a także w przypadku obecności wrzodu żołądka lub podejrzenia wrzodu żołądka należy wykluczyć nowotwory złośliwe, ponieważ leczenie może zmniejszyć nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej. Jeżeli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg na 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol Astrа, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym, może zmniejszyć wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów z kacheksją lub czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 przy długotrwałej terapii.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub w trakcie zakończenia leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niejasne. Jako środek zapobiegawczy należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej nieco zwiększa ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter.

Nie stosować, jeśli jesteś uczulony na omeprazol. Omeprazol może powodować poważne reakcje skórne. Objawy mogą obejmować: zaczerwienienie skóry; pęcherze; wysypkę. Jeśli wystąpi reakcja alergiczną, należy natychmiast przerwać stosowanie i skontaktować się z lekarzem.

U pacjentów stosujących IPP, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące wystąpiła ciężka hipomagnezemia (w większości przypadków pacjenci stosowali lek przez około 1 rok). Hipomagnezemia może objawiać się takimi poważnymi objawami, jak osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy, arytmia komorowa. Hipomagnezemia może również przebiegać bezobjawowo i może nie zostać w porę zdiagnozowana. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii ustępują, a stan wraca do normy po podaniu związków magnezu i odstawieniu IPP.

U pacjentów, u których planowane jest długotrwałe stosowanie IPP lub jednoczesne stosowanie digitalis lub innych leków, które mogą powodować obniżenie stężenia magnezu (np. diuretyków), należy oznaczyć stężenie magnezu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo w trakcie terapii.

IPP, szczególnie przy stosowaniu w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (>1 roku), nieco zwiększają ryzyko złamań kręgosłupa, kości nadgarstka i kości udowej, szczególnie u osób starszych i przy obecności czynników ryzyka. Zgodnie z badaniami obserwacyjnymi, IPP mogą zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40 %. Częściowo może to być związane z innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać pomoc zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz stosować witaminę D i wapń w zalecanych dawkach.

Podostre rumień poskręcany (PŘP)

Stosowanie IPP może czasem powodować wystąpienie podostrego rumienia poskręconego. W przypadku wystąpienia objawów skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieni słonecznych, towarzyszących bólom stawów, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. Obecność przypadków PŘP w wywiadzie, które rozwijały się po stosowaniu leku, zwiększa ryzyko wystąpienia PŘP przy stosowaniu innych IPP.

Naruszenie funkcji nerek

Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-śródmiąższowe (OZNTŚ) obserwowano u pacjentów przyjmujących omeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie podczas terapii omeprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-śródmiąższowe może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia OZNTŚ należy przerwać przyjmowanie omeprazolu i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższenie stężenia CgA może wpływać na wyniki badań służących wykryciu nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy tymczasowo przerwać przyjmowanie omeprazolu 5 dni przed wykonaniem badania stężenia CgA. Jeśli po wstępnych pomiarach stężenia CgA i gastryny nie powrócą one do zakresu wartości odniesienia, pomiar tych parametrów należy powtórzyć 14 dni po przerwaniu stosowania leku.

Pacjenci stosujący omeprazol przez dłuższy okres (szczególnie gdy okres leczenia trwa dłużej niż 1 rok) powinni być poddawani regularnej opiece medycznej.

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) / dawkę sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania wskazują na brak niepożądanego wpływu omeprazolu na ciążę lub zdrowie płodu / noworodka. Omeprazol Astrа można stosować w okresie ciąży.

Omeprazol przenika do mleka matki, jednak ryzyko wpływu na dziecko jest mało prawdopodobne, jeśli matka stosuje lek w dawkach terapeutycznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Mało prawdopodobne, aby Omeprazol Astrа wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń. Mogą występować takie działania niepożądane, jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. Jeśli wystąpią takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Alternatywa dla terapii doustnej

Pacjentom, u których forma doustna leku jest nieprzyjęta, zaleca się stosowanie Omeprazolu Astrа 40 mg raz na dobę dożylnie. Pacjentom z zespołem Zollingera – Ellisona zalecana początkowa dawka dożylna leku wynosi 60 mg na dobę. Może wystąpić potrzeba stosowania wyższych dawek dobowych, dlatego dawkę należy dobierać indywidualnie. Jeśli dawka przekracza 60 mg na dobę, należy ją podzielić na dwie równe części i podawać 2 razy dziennie.

Lek należy stosować wyłącznie dożylnie i nie wolno podawać żadną inną drogą.

Roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 4 godzin. Rozcieńczony roztwór Omeprazolu Astrа nie może być przechowywany w lodówce. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Odtworzenie leku przed podaniem

Przy wstrzykiwaniach dożylnych zawartość każdej fiolki Omeprazolu Astrа zawierającej 40 mg omeprazolu należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Środek w postaci wstrzykiwania dożylnego należy podawać powoli (przez 5 minut).

Przy infuzjach dożylnych zawartość każdej fiolki Omeprazolu Astrа zawierającej 40 mg omeprazolu należy odtworzyć w 10 ml i rozcieńczyć do 100 ml 0,9 % roztworem chlorku sodu lub 5 % roztworem glukozy. Stabilność omeprazolu zależy od pH roztworu do infuzji, dlatego nie należy stosować innych rozcieńczycieli ani innych ich ilości.

Środek w postaci infuzji dożylnej należy podawać przez 20–30 minut.

Roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 4 godzin. Rozcieńczonego roztworu omeprazolu nie można przechowywać w lodówce.

Każdy nieużywany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Osobliwe kategorie pacjentów

Upośledzenie funkcji nerek

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek.

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby może wystarczyć dawka dobowa leku 10–20 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (>65 lat)

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Doświadczenie z zastosowaniem omeprazolu do podania dożylnego w praktyce pediatrycznej jest ograniczone, dlatego nie należy przepisywać leku tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Informacje o skutkach przedawkowania omeprazolu u ludzi są ograniczone. Opisano przypadki stosowania leku w dawkach do 560 mg; otrzymano również pojedyncze doniesienia o doustnym stosowaniu jednorazowych dawek omeprazolu dochodzących do 2400 mg (120 razy więcej niż typowa zalecana dawka kliniczna). Zanotowano przypadki nudności, wymiotów, zawrotów głowy, bólu brzucha, biegunki i bólu głowy. W pojedynczych przypadkach donoszono również o obojętności, depresji i dezorientacji.

Opisane objawy były przejściowe, nie zgłoszono poważnych następstw. Szybkość wydalania nie zmieniała się (kinetyka rzędu pierwszego) mimo zwiększania dawek leku.

W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe.

Podczas badań klinicznych stosowano dożylne podanie leku w dawkach do 270 mg w ciągu jednego dnia oraz do 650 mg w ciągu trzech dni, co nie spowodowało wystąpienia żadnych zależnych od dawki niepożądanych reakcji.

Efekty uboczne.

Najczęstsze reakcje niepożądane (1–10 % pacjentów): ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty.

Podczas badań klinicznych omeprazolu oraz w okresie po rejestracji leku zaobserwowano poniższe działania niepożądane. Żadne z tych zjawisk nie było uznane za zależne od dawki. Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania i układów narządów. Częstość określono zgodnie z następującymi kategoriami: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z udziałem krwi i układu limfatycznego: rzadko: leukopenia, trombocytopenia; bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia.

Z udziałem układu odpornościowego: rzadko: reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Z udziałem przemiany materii i zaburzeń odżywiania: rzadko: hiponatremia; bardzo rzadko: hipomagnezemia, ciężka hipomagnezemia, która może prowadzić do hipokalcemii; hipomagnezemia może również powodować hipokaliemię.

Z udziałem psychiki: rzadko: bezsenność; rzadko: pobudzenie, dezorientacja, depresja; bardzo rzadko: agresja, halucynacje.

Z udziałem układu nerwowego: często: ból głowy; rzadko: zawroty głowy, parestezje, senność; bardzo rzadko: zaburzenia smaku.

Z udziałem narządu wzroku: rzadko: nieostre widzenie.

Z udziałem narządu słuchu i równowagi: rzadko: zawroty głowy.

Z udziałem układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzyotrzewnowej: rzadko: skurcze oskrzeli.

Z udziałem przewodu pokarmowego: często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, polipy gruczołów okrzężnicy (łagodne); rzadko: suchość w ustach, stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy.

Z udziałem wątroby i dróg żółciowych: rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych; rzadko: zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez niej; bardzo rzadko: niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej: rzadko: zapalenie skóry, swędzenie, wysypka, pokrzywka; rzadko: alopecia, nadwrażliwość na światło; bardzo rzadko: różowe rumieńcze wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne nekrolityczne zapalenie naskórka (TEN); częstość nieznana: podostre toczeń rumieniowaty.

Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa; rzadko: artralgia, mialgia; bardzo rzadko: osłabienie mięśni.

Z udziałem nerek i układu moczowego: rzadko: nefryt międzybłoniowy; nieznana częstość: nefryt kanalikowo-międzypochłonkowy (z możliwością postępu do niewydolności nerek).

Z udziałem układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: rzadko: niedobór samopoczucia, obrzęk obwodowy; rzadko: nasilone pocenie się.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano nieodwracalne zaburzenia wzroku u ciężko chorych pacjentów, którzy otrzymywali omeprazol w formie wstrzyknięcia dożylnego, szczególnie w dużych dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia ono monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Okres ważności odtworzonego roztworu: do 4 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Okres przechowywania proszku po otwarciu: do 24 godzin.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast, z wyjątkiem przypadków, gdy odtworzenie leku odbywa się w kontrolowanych i aseptycznych warunkach potwierdzonych metodami walidacyjnymi.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie należy mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 1 lub po 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „ASTRAFARM” (pakowanie z formy in bulk: Shandong Yuxin Pharmaceutical Co., Ltd., Chińska Republika Ludowa).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon kijewo-sławutskińskim, miasto Wiszniewo, ul. Kijewska 6.