OlmeStad

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU OlmeStad (OLMESTAD)

Skład:

substancja czynna: olmesartanu medoxomil;

1 tabletka powlekana zawiera olmesartanu medoxomilu 10 mg lub 20 mg, lub 40 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, laktoza jednowodna;

otoczka tabletki: Opadry Biały 03B28796, woda oczyszczona; Opadry Biały składa się z hipromelozy, glikolu polietylenowego, dwutlenku tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

dla dawki 10 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 6 mm;

dla dawki 20 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 8 mm;

dla dawki 40 mg: białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane o długości 15 mm i szerokości 6 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Blokery receptora angiotensyny II. Kod ATC C09C A08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Olmesartan medoxomil – to aktywny doustnie związek będący selektywnym antagonistą receptorów angiotensyny II (typ AT1). Zakłada się, że blokuje on całkowite działanie angiotensyny II, pośredniczone przez receptory AT1, niezależnie od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II. Selektywny antagonizm wobec receptorów AT1 angiotensyny II prowadzi do obniżenia stężenia reniny we krwi oraz stężenia angiotensyny I i II, a także do pewnego obniżenia stężenia aldosteronu we krwi.

Angiotensyna II – to główny hormon wazoaaktywny układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), który odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego poprzez receptory typu 1 (AT1).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

W nadciśnieniu tętniczym olmesartan medoxomil powoduje dawkowo zależne, długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego. Nie ma danych dotyczących wystąpienia hipotensji tętniczej po przyjęciu pierwszej dawki leku, tachyfilaksji podczas długotrwałego leczenia ani zespołu odstawienia po nagłym przerwaniu terapii.

Podawanie olmesartanu medoxomilu raz na dobę zapewnia skuteczne i stopniowe obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny. W przypadku stosowania dobowej dawki leku raz dziennie obserwuje się takie samo obniżenie ciśnienia tętniczego, jak przy podawaniu tej samej dawki podzielonej na dwa przyjęcia w ciągu doby.

Przy leczeniu ciągłym maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się w 8. tygodniu od rozpoczęcia terapii, choć istotny efekt obniżania ciśnienia tętniczego można zaobserwować już po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

Podczas jednoczesnego stosowania z hydrochlorothiazidem obserwuje się dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, a jednoczesne stosowanie jest dobrze tolerowane.

Wpływ olmesartanu medoxomilu na zapadalność i śmiertelność nie jest dotąd znany. W randomizowanym badaniu olmesartanu w celu zapobiegania mikroalbuminurii cukrzycowej (Randomised Olmesartan and Diabetes Microalbuminuria Prevention (ROADMAP)) u 4 447 pacjentów z cukrzycą typu 2, normoalbuminurią i co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego oceniano możliwość opóźnienia początku rozwoju mikroalbuminurii dzięki leczeniu olmesartanem. W trakcie mediany okresu obserwacji wynoszącej 3,2 roku pacjenci przyjmowali olmesartan lub placebo dodatkowo do innych leków przeciwnadciśnieniowych, z wyjątkiem inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub blokerów receptorów angiotensyny II. W odniesieniu do pierwotnego punktu końcowego badanie wykazało istotne statystycznie zmniejszenie pierwotnego punktu końcowego w zakresie wydłużenia czasu do wystąpienia mikroalbuminurii w grupie olmesartanu. Po skorygowaniu różnicy w wartościach ciśnienia tętniczego, zmniejszenie ryzyka nie było już istotne statystycznie. Mikroalbuminurię rozwinęło się u 8,2 % (178 z 2 160) pacjentów w grupie olmesartanu i u 9,8 % (210 z 2 139) pacjentów w grupie placebo.

W odniesieniu do wtórnych punktów końcowych zaburzenia sercowo-naczyniowe zaobserwowano u 96 pacjentów (4,3 %) przyjmujących olmesartan i u 94 pacjentów (4,2 %) przyjmujących placebo. Częstość zgonów z powodu powikłań sercowo-naczyniowych była wyższa przy stosowaniu olmesartanu niż przy stosowaniu placebo (15 pacjentów (0,7 %) kontra 3 pacjentów (0,1 %)), pomimo takiej samej częstości przypadków nieśmiertelnego udaru (14 pacjentów (0,6 %) kontra 8 pacjentów (0,4 %)), nieśmiertelnego zawału mięśnia serca (17 pacjentów (0,8 %) kontra 26 pacjentów (1,2 %)) oraz śmiertelności niezwiązanej z powikłaniami sercowo-naczyniowymi (11 pacjentów (0,5 %) kontra 12 pacjentów (0,5 %)). Ogólna śmiertelność przy stosowaniu olmesartanu była liczbowo wyższa (26 pacjentów (1,2 %) kontra 15 pacjentów (0,7 %)), co było przede wszystkim spowodowane większą liczbą śmiertelnych powikłań sercowo-naczyniowych.

W trakcie badania olmesartanu w celu zmniejszenia częstości występowania zaawansowanej niewydolności nerek przy nefropatii cukrzycowej (Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal Disease in Diabetic Nephropathy Trial (ORIENT)) oceniano wpływ olmesartanu na nerki i układ sercowo-naczyniowy u 577 wybranych losowo Japończyków i Chińczyków z cukrzycą typu 2 i zaawansowaną nefropatią. W trakcie mediany okresu obserwacji wynoszącej 3,1 roku pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo dodatkowo do innych leków przeciwnadciśnieniowych, w tym inhibitorów ACE.

Pierwotny złożony punkt końcowy (czas do pierwszego podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, zaawansowane stadium choroby nerek, zgon z dowolnej przyczyny) wystąpił u 116 pacjentów w grupie olmesartanu (41,1 %) i u 129 pacjentów w grupie placebo (45,4 %) (HR 0,97 (95 % przedział ufności (PU) 0,75 – 1,24); p = 0,791). Wtórny złożony punkt końcowy sercowo-naczyniowy wystąpił u 40 pacjentów przyjmujących olmesartan (14,2 %) i u 53 pacjentów przyjmujących placebo (18,7 %). Ten złożony punkt końcowy sercowo-naczyniowy obejmował zgon z powodu powikłań sercowo-naczyniowych u 10 (3,5 %) pacjentów przyjmujących olmesartan kontra 3 (1,1 %) pacjentów przyjmujących placebo, ogólną śmiertelność (19 pacjentów (6,7 %) kontra 20 pacjentów (7,0 %)), nieśmiertelny udar u 8 (2,8 %) kontra 11 (3,9 %) i nieśmiertelny zawał mięśnia serca u 3 (1,1 %) kontra 7 (2,5 %) pacjentów odpowiednio.

Populacja pediatryczna

Efekty przeciwnadciśnieniowe olmesartanu medoxomilu u dzieci i młodzieży oceniano w randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu kontrolowanym placebo, w którym wzięło udział 302 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 17 lat. Grupa badawcza składała się z pacjentów nieczarnoskórych (112 pacjentów) i grupy mieszanej pod względem rasy (190 pacjentów), w tym 38 pacjentów nieczarnoskórych.

Przyczyną nadciśnienia tętniczego była przede wszystkim nadciśnienie pierwotne (87 % w grupie pacjentów nieczarnoskórych i 67 % w grupie mieszanej). Pacjentów o masie ciała od 20 kg do < 35 kg losowano do grup otrzymujących 2,5 mg olmesartanu medoxomilu (niska dawka) lub 20 mg (wysoka dawka) raz dziennie, a pacjentów o masie ciała ≥ 35 kg losowano do grup otrzymujących 5 mg leku (niska dawka) lub 40 mg (wysoka dawka) raz dziennie. W dawkach dostosowanych do masy ciała olmesartan medoxomil istotnie obniżał zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe. Olmesartan medoxomil w niskiej i wysokiej dawce obniżał ciśnienie skurczowe odpowiednio o 6,6 mm Hg i 11,9 mm Hg (od wartości wyjściowej). Ten efekt obserwowano również w trakcie fazy odstawienia trwającej 2 tygodnie w dodatkowo randomizowanych grupach, podczas której zarówno średnie ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe wykazywały istotne statystycznie nawroty objawów w grupie placebo w porównaniu z grupą przyjmującą olmesartan medoxomil. U populacji pediatrycznej leczenie było skuteczne zarówno w przypadku nadciśnienia tętniczego pierwotnego, jak i wtórnego. Podobnie jak u dorosłych pacjentów, ciśnienie tętnicze u dzieci nieczarnoskórych obniżało się w mniejszym stopniu.

W tym samym badaniu 59 pacjentów w wieku od 1 do 5 lat o masie ciała ≥ 5 kg w fazie otwartej badania otrzymywało 0,3 mg/kg olmesartanu medoxomilu raz dziennie przez 3 tygodnie, a następnie w fazie podwójnie ślepej badania losowano do grup otrzymujących olmesartan medoxomil lub placebo. Dwa tygodnie po odstawieniu średnie ciśnienie skurczowe/rozkurczowe w najniższym punkcie było o 3/3 mm Hg niższe w grupie losowo przydzielonej olmesartanowi medoxomilowi; różnica ta w wartościach ciśnienia tętniczego nie była istotna statystycznie (95 % PU od -2 do 7 / od -1 do 7).

Informacja dodatkowa

ONTARGET (badanie globalne punktów końcowych przy stosowaniu telmisartanu oddzielnie i w połączeniu z ramiprilem) i badanie VA NEPHRON-D (badanie nefropatii cukrzycowej prowadzone przez Departament Spraw Weteranów USA) badały stosowanie kombinacji inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II.

Badanie ONTARGET prowadzono wśród pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych lub chorób naczyniowych mózgu, lub cukrzycy typu 2 z objawami rozwoju powikłań. Badanie VA NEPHRON-D prowadzono wśród pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią cukrzycową.

Te badania wykazały, że w porównaniu z monoterapią stosowanie terapii skojarzonej nie przyniosło istotnych korzyści w odniesieniu do skutków i śmiertelności z powodu chorób nerek i/lub sercowo-naczyniowych, ale spowodowało zwiększenie ryzyka hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej. Biorąc pod uwagę podobne właściwości farmakodynamiczne inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II, otrzymane wnioski są również ważne dla innych przedstawicieli tych kategorii leków. W związku z tym pacjentom z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II. Badanie ALTITUDE (badanie aliskirenem u cukrzycy typu 2 z punktami końcowymi związanymi z chorobami sercowo-naczyniowymi i nerkowymi) miało na celu ocenę korzyści z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorami ACE lub blokerami receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub z obiema tymi patologiami. To badanie zostało szybko zakończone z powodu wzrostu ryzyka wystąpienia reakcji niepożądanych. W porównaniu z grupą placebo u pacjentów z grupy aliskirenu liczbowo częściej występowały zgon z powodu chorób sercowo-naczyniowych i udar, a odpowiednie reakcje niepożądane, w tym poważne reakcje niepożądane (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i zaburzenia funkcji nerek) obserwowano również częściej u pacjentów z grupy aliskirenu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Olmesartan medoxomil jest lekiem proleczem. Szybko przekształca się w farmakologicznie aktywny metabolit – olmesartan – pod wpływem esterazy w błonie śluzowej jelita i w krążeniu wrotnym podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego. Olmesartanu medoxomilu nierozłożonego ani niezmienionego bocznego łańcucha grupy medoxomilowej nie wykryto w osoczu ani w wydalinach. Średnia absolutna biodostępność olmesartanu w postaci tabletek wynosi 25,6 %.

Średnie stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po doustnym przyjęciu olmesartanu medoxomilu, a stężenie olmesartanu w osoczu wzrasta niemal liniowo wraz ze wzrostem pojedynczej dawki doustnej do 80 mg.

Jedzenie ma minimalny wpływ na biodostępność olmesartanu, dlatego olmesartan medoxomil można przyjmować niezależnie od posiłku.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce olmesartanu dla różnych płci.

Olmesartan silnie wiąże się z białkami osocza (99,7 %), ale potencjał dla klinicznie istotnego przesunięcia stopnia wiązania z białkami przy oddziaływaniu olmesartanu z innymi lekami stosowanymi jednocześnie o wysokim stopniu wiązania z białkami jest niski (co potwierdza brak klinicznie istotnej interakcji między olmesartanem medoxomilem a warfaryną). Wiązanie olmesartanu z komórkami krwi jest nieznaczne. Średni objętość rozkładu po podaniu dożylnym jest niski (16–29 l).

Biopreparacja i wydalanie

Ogólny klirens osocza zwykle wynosił 1,3 l/godz. (CV, 19 %) i był stosunkowo powolny w porównaniu z przepływem wątrobowym (około 90 l/godz.). Po podaniu pojedynczej doustnej dawki olmesartanu medoxomilu znaczonego izotopem 14C, 10–16 % podanej radioaktywności wykryto w moczu (głównie w ciągu 24 godzin po przyjęciu), reszta radioaktywności była wydalana z kałem. Biorąc pod uwagę wskaźnik dostępności systemowej (25,6 %), można obliczyć, że wchłonięty olmesartan jest wydalany zarówno przez nerki (około 40 %), jak i przez wątrobę i drogi żółciowe (około 60 %). Cała wydalana radioaktywność została zidentyfikowana jako olmesartan. Nie wykryto żadnego innego istotnego metabolitu. Obrót jelitowo-wątrobowy olmesartanu jest minimalny. Ponieważ znaczna część olmesartanu jest wydalana drogą żółciową, stosowanie leku u pacjentów z obturacją dróg żółciowych jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu okres półtrwania eliminacji olmesartanu wynosił od 10 do 15 godzin. Stężenie stacjonarne osiągane było po pierwszych kilku dawkach, po 14 dniach powtórnego przyjmowania nie było dowodów na dalsze nagromadzanie się leku. Klirens nerkowy wynosił około 0,5–0,7 l/godz. i nie zależał od dawki. Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów

Populacja pediatryczna

Farmakokinetykę olmesartanu badano u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 do 16 lat. Klirens olmesartanu u tych pacjentów był podobny do klirensu u dorosłych pacjentów po skorygowaniu masy ciała.

Brak informacji o farmakokinetyce u pacjentów pediatrycznych z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku ≥ 65 lat)

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) w stanie stacjonarnym zwiększało się o około 35 % u pacjentów w podeszłym wieku (w wieku 65–75 lat) i o około 44 % u pacjentów w wieku ≥ 75 lat w porównaniu z pacjentami młodszego wieku. Może to być przynajmniej częściowo związane ze średnią obniżoną funkcją nerek w tej grupie pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w stopniu lekkim, umiarkowanym lub ciężkim wartość AUC w stanie stacjonarnym zwiększyła się odpowiednio o 62 %, 82 % i 179 % w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników z grupy kontrolnej (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Sposób dawkowania i stosowania”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Po jednorazowym doustnym podaniu AUC olmesartanu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w stopniu lekkim lub umiarkowanym było odpowiednio o 6 % i 65 % wyższe niż u zdrowych ochotników. Dwie godziny po przyjęciu leku u zdrowych ochotników i pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w stopniu lekkim i umiarkowanym frakcja niezwiązana olmesartanu wynosiła odpowiednio 0,26 %, 0,34 % i 0,41 %. Po wielokrotnym przyjmowaniu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w stopniu umiarkowanym średnia wartość AUC olmesartanu była o 65 % wyższa niż u zdrowych ochotników. Średnie wartości Cmax olmesartanu były podobne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i u zdrowych ochotników. Nie oceniano stosowania olmesartanu medoxomilu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w stopniu ciężkim (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Sposób dawkowania i stosowania”).

Interakcje z innymi lekami

Sequestrant kwasów żółciowych – kolesewelam

Jednoczesne stosowanie 40 mg olmesartanu medoxomilu i 3 750 mg kolesewelu chlorowodoru u zdrowych ochotników powodowało zmniejszenie Cmax olmesartanu o 28 % i zmniejszenie AUC o 39 %. Słabszy efekt (zmniejszenie Cmax i AUC o 4 % i 15 % odpowiednio) obserwowano przy stosowaniu olmesartanu medoxomilu 4 godziny przed podaniem kolesewelu chlorowodoru. Okres półtrwania eliminacji olmesartanu zmniejszał się o 50–52 % niezależnie od sposobu podania – jednoczesnego z kolesewelu chlorowodorem lub 4 godziny przed podaniem tego leku.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów i psów efekty olmesartanu medoxomilu były podobne do innych antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE: wzrost stężenia mocznika we krwi (azotem mocznika we krwi) i kreatyniny (w wyniku zmian funkcjonalnych w nerkach spowodowanych blokadą receptorów AT1), zmniejszenie masy serca, obniżenie parametrów erytrocytów (stężenia erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), histologiczne oznaki uszkodzenia nerek (ośrodki regeneracji nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej, rozszerzenie kanalików nerkowych). Te działania niepożądane spowodowane działaniem farmakologicznym olmesartanu medoxomilu występowały również w badaniach przedklinicznych z innymi antagonistami receptora AT1 i inhibitorami ACE i mogą być zmniejszone przez jednoczesne podawanie wewnątrznie chlorowodoru sodu.

U obu gatunków zwierząt obserwowano zwiększoną aktywność reniny we krwi i zwiększenie rozmiarów/jestestoplazję komórek juxtaglomerularnych nerek. Te zmiany, które są typowym efektem klasy inhibitorów ACE i innych antagonistów receptora AT1, wydają się nie mieć znaczenia klinicznego.

Podobnie jak inne antagoniści receptora AT1, olmesartan medoxomil zwiększa częstość przerwań chromosomowych w hodowli komórek in vitro. Jednak podobne efekty nie zostały powtórzone w kilku badaniach in vivo, w których olmesartan medoxomil podawano wewnątrznie w bardzo wysokich dawkach, do 2000 mg/kg. Ogólnie dane kompleksowych badań genotoksyczności wskazują, że działanie genotoksyczne olmesartanu przy zastosowaniu klinicznym jest mało prawdopodobne.

Nie obserwowano efektów kancerogennych olmesartanu w dwuletnim badaniu u szczurów i w dwóch sześciomiesięcznych badaniach u transgenicznych myszy.

W badaniach toksyczności rozrodczej u szczurów olmesartan medoxomil nie wpływał na płodność i nie wywierał działania teratogennego. Tak jak w przypadku innych antagonistów receptorów angiotensyny II, po ekspozycji na olmesartan medoxomil przeżywalność potomstwa była zmniejszona, a u samic przyjmujących lek w późnych stadiach ciąży i podczas laktacji obserwowano rozszerzenie miedniczek nerkowych. Podobnie jak inne leki obniżające ciśnienie, olmesartan medoxomil był bardziej toksyczny dla ciężarnych królików niż dla ciężarnych szczurów, ale nie wywierał przy tym działania fetotoksycznego.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego.

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku.
• Kobiety w ciąży lub kobiety planujące zajść w ciążę (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Zastój w przewodach żółciowych.
• Jednoczesne stosowanie olmestanu medoxomilu z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Farmakodynamika” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na olmestan medoxomil

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Hipotensyjne działanie olmestanu medoxomilu może być wzmocnione przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny II lub aliskiren

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez stosowanie łączone inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny II lub aliskiren wiąże się z wyższym odsetkiem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia oraz pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem pojedynczego leku oddziałującego na RAAS.

Preparaty potasu i moczopędne zabezpieczające potas

Jednoczesne stosowanie leków oddziałujących na RAAS z suplementami potasu, związkami zastępczymi soli na bazie potasu lub innymi lekami, które mogą zwiększać stężenie potasu w surowicy (np. heparyna), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu we krwi. Dlatego takie jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne niesterydowe (NLPZ)

NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawce powyżej 3 g na dobę, oraz inhibitory COX-2 w połączeniu z antagonistami receptorów angiotensyny II mogą działać synergistycznie, obniżając filtrację kłębuszkową. Jednoczesne stosowanie tych leków wiąże się z ryzykiem ostrej niewydolności nerek. W takich przypadkach należy monitorować funkcję nerek na początku leczenia oraz zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. Ponadto NLPZ przy jednoczesnym stosowaniu mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe antagonistów receptorów angiotensyny II i prowadzić do zmniejszenia ich skuteczności.

Sequestrant kwasów żółciowych – kolesewelam

Jednoczesne stosowanie sequestrantu kwasów żółciowych – kolesewelamu chlorowodoranu – zmniejsza ekspozycję systemową i maksymalne stężenie olmestanu w osoczu oraz skraca jego okres półtrwania. Stosowanie olmestanu medoxomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodoranu zmniejsza ich wzajemne oddziaływanie. Dlatego olmestan medoxomil należy stosować co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodoranu.

Inne leki:

Zanotowano umiarkowane zmniejszenie biodostępności olmestanu medoxomilu po leczeniu lekami przeciwwymiotnymi (wodorotlenek magnezu i glinu). Jednoczesne stosowanie z warfaryną i derywatem cyfrowicy nie wpływało na farmakokinetykę olmestanu.

Wpływ olmestanu medoxomilu na inne leki

Preparaty litu

Przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE oraz antagonistami receptorów angiotensyny II obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy krwi oraz zwiększenie toksyczności jego preparatów, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania kombinacji olmestanu medoxomilu i litu. Jeśli takie jednoczesne stosowanie jest konieczne, pacjentom tym zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi podczas leczenia.

Inne leki

Związki, które zostały przebadane w specjalnych badaniach klinicznych u zdrowych ochotników, obejmują warfarynę, derywat cyfrowicy, leki przeciwwymiotne (wodorotlenek glinu i magnezu), hydrochlorotiazyd oraz prawastatynę. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji, w szczególności olmestan medoxomil nie wywierał istotnego wpływu na farmakokinetykę lub farmakodynamikę warfaryny ani na farmakokinetykę derywatu cyfrowicy.

Nie wykazano również in vitro klinicznie istotnego hamującego wpływu olmestanu medoxomilu na aktywność izoenzymów cytochromu P450: 1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4; zaobserwowano minimalny lub zerowy efekt indukcyjny na cytochrom P450 u szczurów. W związku z tym nie przeprowadzono badań interakcji in vivo z znanymi inhibitorami i induktorami enzymów cytochromu P450 i nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji między olmestanem a lekami metabolizowanymi przy udziale wymienionych izoenzymów cytochromu P450.

Szczególności stosowania.

Zmniejszona objętość krwi krążącej

U pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej i/lub niskim stężeniem sodu w osoczu spowodowanym intensywną terapią diuretyczną, ograniczonym spożyciem soli w diecie, biegunką lub wymiotami może rozwinąć się objawowa hipotensja tętnicza, szczególnie po podaniu pierwszej dawki leku. Należy skorygować te zmiany przed rozpoczęciem leczenia olmestadem medoksylolem.

Inne stany związane z aktywacją RAAS

U pacjentów, u których napięcie naczyń i czynność narządu są w większym stopniu zależne od aktywności RAAS, np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z patologią nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej, może wystąpić ostra hipotensja tętnicza, azotemia, oliguria lub, rzadko, ostra niewydolność nerek pod wpływem innych leków oddziałujących na ten układ. Stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II może wiązać się z podobnymi efektami.

Hipertensja wazorenalna

Stosowanie leków oddziałujących na RAAS u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynego działającego nerki wiąże się z ryzykiem rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek.

Zaburzenia czynności nerek oraz przeszczepienie nerki

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosujących olmestad medoksylolem zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w osoczu. Stosowanie olmestadu medoksylolemu nie jest zalecane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min). Brak doświadczenia w stosowaniu olmestadu medoksylolemu u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki, oraz u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny poniżej 12 ml/min).

Zaburzenia czynności wątroby

Olmestad medoksylolem nie jest zalecany pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby z powodu braku doświadczenia w jego stosowaniu (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka” dotycząca dawkowania leku przy zaburzeniach czynności wątroby lekkiego i średniego stopnia).

Hipokaliemia

Leki oddziałujące na RAAS mogą wywoływać hiperkaliemię. Ryzyko jej wystąpienia zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku i może mieć śmiertelny przebieg w przypadku niewydolności nerek i cukrzycy, przy jednoczesnym stosowaniu innych leków prowadzących do podwyższenia stężenia potasu i/lub przy współistniejących chorobach towarzyszących.

Przed przepisaniem leków współdziałających na RAAS należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do możliwego ryzyka takiej terapii oraz rozważyć inne możliwości leczenia (patrz również sekcja „Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)”). Do głównych czynników ryzyka hiperkaliemii należą:

• cukrzyca, zaburzenia czynności nerek, wiek powyżej 70 lat;
• kombinacja z jednym lub kilkoma lekami oddziałującymi na RAAS i/lub z preparatami potasu; niektóre leki, nawet klasy leków, mogą wywoływać hiperkaliemię: zastępcy soli, leki zawierające potas, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2, heparyna, immunosupresanty, np. cyklosporyna lub tarkolimus, trimetoprim;
• choroby współistniejące i stany, w tym odwodnienie, ostra dekompensacja czynności serca, kwasica metaboliczna, nasilenie zaburzeń nerek, nagłe pogorszenie czynności nerek, np. przy infekcjach, lizis komórkowy, np. przy ostrym niedokrwieniu kończyn, rabdomiolizie, politraumach.

U pacjentów z takimi czynnikami ryzyka zaleca się stałe monitorowanie stężenia potasu w osoczu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS związana z jednoczesnym stosowaniem inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem nie jest zalecana.

Jeśli terapia podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie niezbędną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy regularnym oraz dokładnym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Leki zawierające lit

Jak w przypadku innych antagonistów receptorów angiotensyny II, jednoczesne stosowanie litu z olmestadem medoksylolem nie jest zalecane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, przerostowa kardiomiopatia zwężająca

Olmestad medoksylolem należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub z przerostową kardiomiopatią zwężającą.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem mogą nie odpowiadać na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie RAAS. W związku z tym stosowanie olmestadu medoksylolemu nie jest zalecane tym pacjentom.

Enteropatia przypominająca celiakię

W bardzo rzadkich przypadkach ciężka przewlekła biegunka z istotną utratą masy ciała, występująca u pacjentów stosujących olmestad przez okres od kilku miesięcy do roku po rozpoczęciu leczenia, może być spowodowana lokalną reakcją nadwrażliwości typu opóźnionego. Biopsja jelit tych pacjentów często wskazuje na zanik kosmków. Jeśli u pacjenta podczas leczenia olmestadem pojawiają się takie objawy, należy wykluczyć inną etiologię. Należy rozważyć zaprzestanie stosowania olmestadu medoksylolemu, jeśli nie wykryto innej przyczyny. W przypadkach, gdy objawy ustępują i enteropatia przypominająca celiakię jest potwierdzona biopsją, nie należy ponawiać leczenia olmestadem medoksylolemem. Jeśli stan związany z biegunką nie poprawia się w ciągu tygodnia po zaprzestaniu stosowania leku, należy rozważyć dalszą konsultację ze specjalistą (np. z gastroenterologiem).

Różnice etniczne

Jak w przypadku innych antagonistów receptorów angiotensyny II, efekt przeciwnadciśnieniowy olmestadu medoksylolemu jest nieco mniejszy u przedstawicieli rasy czarnej niż u innych pacjentów, być może z powodu większego rozpowszechnienia niskiego poziomu reniny w tej grupie pacjentów.

Ciąża

Stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II jest przeciwwskazane w całym okresie ciąży, a także u kobiet planujących zajście w ciążę.

Nie należy rozpoczynać stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II w czasie ciąży. Jeśli tylko kontynuacja terapii antagonistami receptorów angiotensyny II nie jest uznawana za absolutnie niezbędną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekierowane na alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową z ustalonym profilem bezpieczeństwa w ciąży. Jeśli stwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć alternatywne leczenie dozwolone w ciąży.

Dodatkowe informacje

Znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego pod wpływem leczenia dowolnymi lekami przeciwnadciśnieniowymi u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego i udaru.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z wrodzoną nietolerancją galaktozy, wrodzonym niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak nie można wykluczyć pewnego zwiększenia ryzyka. Chociaż nie istnieją kontrolowane dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II, podobne zagrożenia mogą występować przy stosowaniu tej klasy leków. Jeżeli kontynuacja terapii antagonistami receptorów angiotensyny II nie jest uznawana za absolutnie niezbędną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na alternatywną terapię przeciwhypertensyjną o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Gdy stwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć alternatywne leczenie dozwolone w ciąży. W II i III trymestrze ciąży antagoniści receptorów angiotensyny II wywierają działanie toksyczne na płód (zahamowanie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz na noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli antagoniści receptorów angiotensyny II były stosowani od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki. Noworodki matek, które stosowały antagoniści receptorów angiotensyny II, należy obserwować pod kątem możliwego wystąpienia hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Olmesartan wydzielany jest do mleka u karmiących szczurów, jednak nie wiadomo, czy olmesartan wydzielany jest do ludzkiego mleka. Kobiety karmiące piersią nie powinny stosować olmesartanu medoksymilu ze względu na brak doświadczeń z jego stosowania w tym okresie. Zamiast olmesartanu medoksymilu należy stosować inne leki przeciwhypertensyjne, których bezpieczeństwo w okresie karmienia piersią zostało potwierdzone, szczególnie podczas karmienia niemowląt lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Olmesartan ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. U pacjentów otrzymujących leczenie przeciwhypertensyjne mogą czasem występować zawroty głowy lub uczucie zmęczenia, które mogą wpływać na szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Dorośli

Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoksomilu wynosi 10 mg 1 raz dziennie. Jeżeli obniżenie ciśnienia tętniczego jest niewystarczające, dawkę olmesartanu medoksomilu można zwiększyć do 20 mg 1 raz dziennie. Jeżeli konieczne jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, dawkę olmesartanu medoksomilu można podnieść do 40 mg 1 raz dziennie (maksymalna dawka dzienna) lub dodać hydrochlorotiazyd do leczenia. Efekt przeciw nadciśnieniowy olmesartanu medoksomilu zazwyczaj pojawia się w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia terapii i osiąga maksimum około 8 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Należy to wziąć pod uwagę przy rozważaniu zmiany schematu dawkowania dla każdego pacjenta.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku zazwyczaj nie ma potrzeby dostosowywania dawki (zob. zalecane dawki dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek). Przy zwiększaniu dawki do maksymalnej, wynoszącej 40 mg, należy dokładnie kontrolować ciśnienie tętnicze.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Maksymalna dawka dla pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 20–60 ml/min) wynosi 20 mg olmesartanu medoksomilu 1 raz dziennie, ponieważ doświadczenie z zastosowaniem wyższych dawek w tej grupie pacjentów jest ograniczone. Stosowanie olmesartanu medoksomilu pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) nie jest zalecane ze względu na niewielkie doświadczenie z jego stosowaniem u tych pacjentów.

Zaburzenia funkcji wątroby

Przy łagodnym zaburzeniu funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Przy umiarkowanym zaburzeniu funkcji wątroby dawka początkowa olmesartanu medoksomilu wynosi 10 mg dziennie, a dawka maksymalna – 20 mg. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, którym podaje się jednocześnie środki moczopędne i/lub inne leki przeciw nadciśnieniowe, należy dokładnie obserwować poziom ciśnienia tętniczego i funkcję nerek. Olmesartanu medoksomilu nie stosuje się w ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby ze względu na brak wystarczającego doświadczenia z jego stosowaniem (zob. punkty „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Olmesartanu medoksomilu nie należy stosować pacjentom z obturacją dróg żółciowych (zob. punkt „Przeciwwskazania”).

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat

Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoksomilu dla dzieci w wieku od 6 do 18 lat wynosi 10 mg 1 raz dziennie. Jeżeli ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco obniżone, dawkę można zwiększyć do 20 mg 1 raz dziennie. W razie potrzeby większego obniżenia ciśnienia tętniczego u dzieci o masie ciała ≥ 35 kg dawkę olmesartanu medoksomilu można zwiększyć do 40 mg dziennie. U dzieci o masie ciała < 35 kg dawka dzienna nie powinna przekraczać 20 mg.

Inne grupy pediatryczne

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci w wieku od 1 do 5 lat. Dane dostępne obecnie, podane w punktach „Farmakodynamika” i „Działania niepożądane”, nie pozwalają na sformułowanie zaleceń dotyczących dawkowania. Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na kwestie bezpieczeństwa i brak danych.

Sposób stosowania

W celu zachowania regularności dawkowania lek zaleca się stosować w mniej więcej tym samym czasie każdego dnia, podczas posiłku lub niezależnie od posiłku, np. podczas śniadania. Tabletki należy popijać odpowiednią ilością płynu (np. jednym szklankiem wody). Nie należy żuć tabletek.

Przedawkowanie.

Objawy. Informacje dotyczące przedawkowania są ograniczone. Najbardziej prawdopodobnym skutkiem przedawkowania jest hipotensja tętnicza.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy dokładnie obserwować pacjenta i stosować leczenie objawowe i wspierające.

Brak danych dotyczących możliwości usuwania olmesartanu medoksomilu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

Omówienie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej występujące niepożądane działania podczas leczenia olmestanem: ból głowy (7,7%), objawy grypowe (4,0%) i zawroty głowy (3,7%).

W badaniach z randomizacją i kontrolowane placebo jedynym niepożądaniem jednoznacznie związanym z leczeniem były zawroty głowy (częstość 2,5% przy stosowaniu olmestanu medoksomilu i 0,9% w grupie placebo).

Częstość odchyleń parametrów laboratoryjnych była nieco wyższa przy stosowaniu olmestanu medoksomilu w porównaniu do placebo: hipertriglicerydemia (2,0% kontra 1,1%) oraz podwyższenie kreatynofosfokinazy (1,3% kontra 0,7%).

Niepożądane działania występujące przy stosowaniu olmestanu medoksomilu, wynikające z badań klinicznych, badań bezpieczeństwa po rejestracji oraz zgłoszeń spontanicznych, przedstawiono w tabeli.

Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

* W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano przypadki wystąpienia autoimmunologicznego zapalenia wątroby z okresem wyczekiwania od kilku miesięcy do lat, które były odwracalne po odstawieniu olmestadu (olmesartan).

Zgłaszano pojedyncze przypadki rabdomiolizy związane w czasie z leczeniem blokerami receptorów angiotensyny II.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup pacjentów

Populacja pediatryczna

W trakcie dwóch badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży (361 osób) w wieku od 1 do 17 lat monitorowano bezpieczeństwo olmestadu medoksomilu. Chociaż charakter i ciężkość działań niepożądanych były podobne jak u dorosłych, częstość poniższych działań niepożądanych u dzieci była wyższa niż u dorosłych:

• krwawienia z nosa u dzieci są częstym działaniem niepożądanym (≥ 1/100 do < 1/10), o których nie zgłaszano u dorosłych pacjentów;
• w trakcie 3 tygodni podwójnie ślepego badania częstość występowania zawrotów głowy i bólu głowy wymagających leczenia była niemal dwukrotnie wyższa u dzieci w wieku od 6 do 17 lat w grupie przyjmującej olmestad medoksomil w wysokich dawkach.

Ogólnie profil bezpieczeństwa olmestadu medoksomilu u pacjentów pediatrycznych nie różnił się istotnie od profilu bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku hipotensja tętnicza może występować nieco częściej (od „rzadko” do „czasem”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletów w blisterze; 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

STADA Arzneimittel AG, Niemcy (produkcja partii).

„Hemofarm” AD, Serbia (produkcja partii).

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Stadashtrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy.

Droga Belgradzka bez numeru, 26300, Vršac, Serbia.