Octagam

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNIE Octagam

Skład:

substancja czynna: ludzki immunoglobulina normalna;

1 ml roztworu do infuzji zawiera 50 mg białka ogólnego (w tym immunoglobuliny G (IgG) nie mniej niż 95 % oraz immunoglobuliny A (IgA) nie więcej niż 0,2 mg);

substancje pomocnicze: maltoza, oktoksinol (Triton X-100), tri-n-butyl fosforan, woda do wstrzykiwań.

Rozkład podklas immunoglobuliny G (IgG) (wartości przybliżone): IgG1 − 60 %, IgG2 − 32 %, IgG3 − 7 %, IgG4 − 1 %.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: ciecz, przezroczysty, bezbarwny lub lekko opalizujący roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Surowice immunologiczne i immunoglobuliny. Ludzka immunoglobulina normalna do wstrzykiwania dożylnego. Kod ATC J06B A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Normalny ludzki immunoglobulina zawiera głównie immunoglobulinę G (IgG) z szerokim zakresem przeciwciał przeciwko czynnikom zakaźnym.

Normalna ludzka immunoglobulina zawiera przeciwciała IgG obecne w zdrowym organizmie.

Otrzymuje się ją z materiału pochodzącego od co najmniej 3500 dawców. Rozkład podklas IgG odpowiada w przybliżeniu ich rozkładowi w ludzkiej osoczu. Odpowiednie dawki tego leku mogą przywrócić patologicznie niski poziom immunoglobuliny G do wartości normalnych.

Mechanizm działania w wskazaniach innych niż terapia zastępcza nie został w pełni poznany.

Badania kliniczne

W prospektywnym, otwartym, wieloośrodkowym badaniu fazy III oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Octagam 10 % (100 mg/ml) u pacjentów z idiopatyczną (immunologiczną) małopłytkowością samoistną (ITP). Lek Octagam 10 % (100 mg/ml) podawano przez 2 kolejne dni w dawce 1 g/kg/doba; pacjentów obserwowano przez 21 dni oraz podczas kolejnej wizyty w 63. dniu po infuzji. Parametry hematologiczne oceniano w dniach od 2. do 7., 14. oraz 21.

Do analizy włączono łącznie 116 podmiotów: 66 z przewlekłą ITP, 49 z niedawno rozpoznaną ITP, 1 podmiot został błędnie zakwalifikowany do badania (nie miał ITP) i dlatego wykluczono go z analizy skuteczności.

Ogólna częstotliwość odpowiedzi w kompletnym zestawie analiz wyniosła 80 % (95 % przedział ufności od 73 do 87 %). Częstotliwość odpowiedzi klinicznej była zbliżona w obu kohortach: 82 % w kohorcie z przewlekłą ITP oraz 78 % w kohorcie z niedawno rozpoznaną ITP. U podmiotów z odpowiedzią mediana czasu do odpowiedzi trombocytów wyniosła 2 dni (zakres od 1 do 6 dni).

Maksymalna szybkość infuzji wynosiła zazwyczaj 0,12 ml/kg/min. W grupie chorych, u których dopuszczalna była maksymalna szybkość infuzji 0,12 ml/kg/min (n = 90), osiągnięto maksymalną szybkość infuzji 0,12 ml/kg/min, mediana wyniosła 0,10 ml/kg/min.

Ogólnie reakcje niepożądane związane z lekiem wystąpiły u 55 % pacjentów, z podobną częstością występowania u pacjentów z przewlekłą ITP oraz u pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą. Wszystkie reakcje niepożądane związane z lekiem miały charakter łagodny lub umiarkowany i ustąpiły całkowicie.

Najczęstsze reakcje niepożądane to ból głowy, tachykardia (zgłoszone zmiany częstości tętna o mniej niż 10 uderzeń/min) oraz hipertermia (podwyższona temperatura ciała).

Reakcje niepożądane związane z lekiem podczas infuzji lub w ciągu 1 godziny po jej zakończeniu, gdy infuzja była prowadzona z szybkością ≤ 0,08 ml/kg/min, wystąpiły u 32 z 116 pacjentów (28 %), natomiast tylko u 6 z 54 pacjentów (11 %) wystąpiły takie reakcje przy szybkości infuzji 0,12 ml/kg/min (jeśli reakcja niepożądana rozpoczęła się po zakończeniu infuzji, była przypisywana ostatniej zastosowanej szybkości infuzji).

Nie odnotowano przypadków hemolizy spowodowanej badanym lekiem. Wcześniejsze leczenie pacjentów w celu złagodzenia nietolerancji infuzji nie było stosowane, z wyjątkiem jednego pacjenta.

Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (CIDP)

Badanie retrospektywne obejmowało dane 46 pacjentów z przewlekłą zapalną polineuropatią demielinizacyjną (CIDP), którzy otrzymywali leczenie lekiem Octagam. Analiza skuteczności obejmowała dane 24 pacjentów, z których 11 nie otrzymywało wcześniejszego leczenia (grupa 1) oraz 13 nie otrzymywało immunoglobulin przez 12 tygodni przed rozpoczęciem terapii lekiem Octagam (grupa 2). W grupie 3 znajdowało się 13 innych pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leczenie immunoglobulinami (immunoglobuliny podawano w ciągu 12 tygodni przed rozpoczęciem stosowania leku Octagam). Leczenie uznawano za skuteczne, jeśli w skali ograniczeń neuropatii (ONLS) stwierdzono poprawę o co najmniej 1 punkt w ciągu 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. W grupach 1 i 2 wskaźnik istotnie zmniejszył się u 41,7 % pacjentów (p = 0,02). Tylko 3 z 13 pacjentów (23,08 %) w grupie 3 (którzy wcześniej otrzymywali leczenie immunoglobulinami dożylnymi) wykazało poprawę ONLS; u 10 pacjentów stan nie uległ zmianie. Nie oczekiwano większej poprawy ONLS u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leczenie immunoglobulinami dożylnymi.

Średni wiek badanych pacjentów wyniósł 65 lat, co jest więcej niż w innych badaniach CIDP. U pacjentów w wieku 65 lat i starszych odpowiedź była niższa niż u młodszych pacjentów.

Dzieci

Przeprowadzono prospektywne, otwarte badanie fazy III leku Octagam z udziałem 17 pacjentów pediatrycznych z pierwotnym niedoborem odporności. Pacjenci wcześniej leczeni otrzymywali 0,2 g/kg co 3 tygodnie przez 6 miesięcy badawczych. Pacjenci, którzy wcześniej nie otrzymywali leku, otrzymywali 0,4 g/kg co 3 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie 0,2 g/kg do zakończenia badania. Dawkowanie wymagało dostosowania w celu utrzymania minimalnego poziomu IgG u pacjentów na poziomie co najmniej 4 g/l.

Ciężkość infekcji oceniano jako łagodną. Nie zaobserwowano żadnych poważnych infekcji prowadzących do hospitalizacji.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu dożylnym biodostępność normalnej ludzkiej immunoglobuliny w krążeniu biorcy jest natychmiastowa i pełna. Szybko rozkłada się między osoczem a płynem pozanaczyniowym, równowaga między przestrzenią wewnątrznaczyniową a pozanaczyniową osiągana jest po około 3–5 dniach.

Średni okres półwyluwy normalnej ludzkiej immunoglobuliny z organizmu mieści się w granicach od 26 do 41 dni, co potwierdzają odpowiednie pomiary u pacjentów z niedoborem odporności. Okres ten może się różnić u poszczególnych pacjentów, szczególnie przy pierwotnym niedoborze odporności. IgG i kompleksy IgG ulegają rozkładowi w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego.

Dzieci

Przeprowadzono prospektywne, otwarte badanie fazy III leku Octagam z udziałem 17 dzieci (średni wiek 14,0 roku, zakres od 10,5 do 16,8 roku) z pierwotnym niedoborem odporności. Pacjentów leczono przez 6 miesięcy.

W okresie leczenia średnie stężenie Cmax w stanie stacjonarnym wyniosło 11,1 ± 1,9 g/l; średnie stężenie minimalne wyniosło 6,2 ± 1,8 g/l. Średni okres półtrwania całkowitego IgG wyniósł 35,9 ± 10,8 dnia przy średnim przedziale 34 dni. Średni objętość rozłożenia całkowitego IgG wyniósł 3,7 ± 1,4 l, a całkowity klirens – 0,07 ± 0,02 l/doba.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Terapia zastępcza u dorosłych i dzieci (w wieku od 0 do 18 lat):

• Zespoły pierwotnego niedoboru odporności (ZPNO) z obniżoną produkcją przeciwciał.
• Drugorzędne niedobory odporności (DNO) u pacjentów z ciężkimi lub nawracającymi infekcjami, nieskutecznym leczeniem lekami przeciwbakteryjnymi, stwierdzoną niewydolnością przeciwciał specyficznych (SNPS)* lub stężeniem IgG w surowicy poniżej 4 g/l.

* SNPS – niemożność osiągnięcia co najmniej dwukrotnego wzrostu miana przeciwciał IgG przeciwko szczepionkom polisacharydowym przeciwko pneumokokom i antygenowi polipeptydowemu.

Terapia immunomodulacyjna u dorosłych i dzieci (0–18 lat):

• Idiopatyczna małopłytkowość purpurowa (IMP) u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia lub przed zabiegiem chirurgicznym – w celu korekty liczby płytek krwi.
• Zespół Guillaina-Barré’a.
• Choroba Kawasaki (w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym, patrz „Sposób stosowania i dawki”).
• Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (PZPD).
• Wielofocalna neuropatia ruchowa (WNR).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną (immunoglobuliny ludzkie) lub na którykolwiek z substancji pomocniczych (patrz punkty „Szczególne środki ostrożności”, „Skład”).

U pacjentów z wrodzoną niedobornością IgA, u których wykształciły się przeciwciała przeciwko IgA, podawanie leku zawierającego IgA może prowadzić do reakcji anafilaktycznych.

Szczególne środki ostrożności.

Przed podaniem lek należy ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała.
Roztwór powinien być klarowny, bezbarwny lub lekko opalescencyjny.
Nie należy stosować roztworów zmętniałych ani zawierających osad.

Ze względu na możliwość zakażenia bakteryjnego każdy pozostały po podaniu leku nadmiar należy zniszczyć.

Nieużywany lek lub jego odpady należy zniszczyć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Żywe osłabione szczepionki wirusowe

Podawanie immunoglobulin może przez okres od 6 tygodni do 3 miesięcy zmniejszać skuteczność żywych osłabionych (atenuowanych) szczepionek przeciwko odrze, różyczce, śwince i ospie wietrznej. Przed szczepieniem żywymi osłabionymi szczepionkami wirusowymi należy odczekać 3 miesiące od podania tego leku. W przypadku odrzy osłabienie skuteczności szczepionki może trwać do 1 roku. Dlatego u pacjentów, którym podaje się szczepionkę przeciwko odre, należy sprawdzić stan przeciwciał.

Diuretyki pętlowe

Należy unikać jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych.

Oznaczanie stężenia glukozy we krwi

Niektóre typy testów do oznaczania stężenia glukozy we krwi (np. oparte na metodzie glukozo-dehydrogenazy-pirolochinolinochinonowej (GDH-PQQ) lub glukozo-dioksydoreduktazie) błędnie oznaczają zawartość maltozy (100 mg/ml) w leku Octagam jako glukozę. Może to prowadzić do fałszywie podwyższonych wyników stężenia glukozy we krwi podczas wlewu dożylnego i przez około 15 godzin po jego zakończeniu, a w konsekwencji do nieuzasadnionego podawania insuliny, co może spowodować stan grożący życiu lub nawet śmiertelną hipoglikemię. Ponadto w przypadku rzeczywistej hipoglikemii pacjenci mogą nie otrzymać odpowiedniego leczenia, jeśli fałszywie podwyższone wyniki stężenia glukozy maskują stan hipoglikemii. W związku z tym podczas podawania leku Octagam lub innych leków do stosowania parenteralnego zawierających maltozę, oznaczanie stężenia glukozy we krwi należy przeprowadzać wyłącznie metodą glukozospecyficzną.

Należy dokładnie zapoznać się z informacjami dotyczącymi testów do oznaczania stężenia glukozy we krwi, w tym pasków testowych, w przypadku stosowania leków do podania parenteralnego zawierających maltozę. W przypadku braku wystarczających informacji należy skontaktować się z producentem testu, aby upewnić się o poprawnym zastosowaniu paska testowego przy stosowaniu leków do podania parenteralnego zawierających maltozę.

Dzieci

U dzieci nie stwierdzono specyficznych ani dodatkowych interakcji.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

50 ml roztworu zawiera 2,5 g normalnego ludzkiego immunoglobuliny.

100 ml roztworu zawiera 5 g normalnego ludzkiego immunoglobuliny.

200 ml roztworu zawiera 10 g normalnego ludzkiego immunoglobuliny.

Lek ten jest wytwarzany z ludzkiej osocza dawcy.

Lek ten zawiera jako substancję pomocniczą maltozę: 100 mg na 1 ml. Wpływ maltosy na oznaczenie glukozy we krwi może powodować fałszywie podwyższone wyniki glukozy i w konsekwencji niewłaściwe podawanie insuliny, co może prowadzić do grożącej życiu hipoglikemii. Ponadto przypadki rzeczywistej hipoglikemii mogą pozostać niezauważone, jeśli stan hipoglikemiczny zostanie zamaskowany fałszywie podwyższonym wynikiem glukozy. W przypadku ostrej niewydolności nerek zobacz informacje poniżej.

Śledzenie

W celu poprawienia śledzenia biologicznych leków leczniczych, należy dokładnie zapisywać nazwę i numer serii podawanego leku.

Środki ostrożności dotyczące stosowania

Można często uniknąć potencjalnych powikłań, upewniając się, że:

• pacjenci nie są wrażliwi na normalną ludzką immunoglobulinę, poprzez powolne podawanie pierwszej dawki (1 ml/kg/godz.);
• stan pacjentów jest dokładnie monitorowany pod kątem wystąpienia jakichkolwiek objawów podczas całego okresu wstrzykiwania. W szczególności, jeśli pacjent zmienił alternatywny lek do podania dożylnego zawierający immunoglobulinę na lek Octagam lub jeśli upłynął długi okres od ostatniego wstrzyknięcia, należy monitorować stan pacjenta podczas pierwszego wstrzyknięcia oraz przez 1 godzinę po jego zakończeniu w celu wykrycia potencjalnych niekorzystnych objawów. U pozostałych pacjentów należy monitorować stan co najmniej przez 20 minut po podaniu.

W przypadku wystąpienia reakcji niepożądanej należy zmniejszyć szybkość podawania lub przerwać wstrzykiwanie. Leczenie wymagane zależy od rodzaju i nasilenia reakcji niepożądanej.

W przypadku wstrząsu należy przeprowadzić standardowe leczenie wstrząsu.

Podawanie dożylnego immunoglobuliny (IVIg) wymaga:

• odpowiedniego nawodnienia pacjenta przed rozpoczęciem infuzji IVIg;
• monitorowania diurezy;
• monitorowania stężenia kreatyniny w surowicy;
• unikania jednoczesnego stosowania moczogonnych pętlowych (zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami leczniczymi i inne rodzaje interakcji”).

Reakcja infuzyjna

Niektóre reakcje niepożądane (np. ból głowy, zaczerwienienie, dreszcze, mięśniowe bóle, świsty, tachykardia, ból w odcinku lędźwiowym, nudności i hipotensja) mogą być związane z szybkością infuzji. Należy dokładnie przestrzegać zalecanej szybkości infuzji podanej w sekcji „Sposób podania i dawki”. Podczas całego okresu infuzji należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia jakichkolwiek objawów.

Reakcje niepożądane mogą występować częściej:

• u pacjentów, którzy po raz pierwszy otrzymują normalną ludzką immunoglobulinę, lub w rzadkich przypadkach, gdy zmienia się preparat normalnej ludzkiej immunoglobuliny lub występuje długi okres między poprzednią a kolejną infuzją;
• u pacjentów z nieleczoną infekcją lub współistniejącym przewlekłym stanem zapalnym.

Podwyższona wrażliwość

Podwyższona wrażliwość występuje rzadko.

Reakcje anafilaktyczne mogą się rozwijać u pacjentów:

• z niezdiagnozowanym niedoborem IgA, którzy mają przeciwciała przeciwko immunoglobulinie A (IgA);
• którzy wcześniej leczono normalną ludzką immunoglobuliną.

W przypadku wstrząsu należy przeprowadzić standardowe leczenie medyczne wstrząsu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Lek ten zawiera 35 mg sodu na 100 ml, co odpowiada 1,75% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki spożycia 2 g sodu dla dorosłego.

Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Tromboembolia

Istnieją dane kliniczne wskazujące na związek między podawaniem IVIg a powikłaniami tromboembolicznymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, ostre zaburzenia krążenia mózgowego (w tym udar), zakrzepica tętnicy płucnej i zakrzepica żył głębokich, które są uważane za związane z względnym zwiększeniem lepkości krwi spowodowanym dużym dopływem immunoglobuliny u pacjentów z grupy ryzyka. IVIg należy stosować z ostrożnością i podawać pacjentom z otyłością oraz pacjentom z czynnikami ryzyka powikłań trombotycznych (takimi jak wiek powyżej 65 lat, nadciśnienie, cukrzyca, choroby naczyniowe lub wcześniejsze powikłania trombotyczne, nabyte lub dziedziczne zaburzenia trombofilii, długotrwała immobilizacja, hipowolemia, choroby zwiększające lepkość krwi).

Pacjentom z ryzykiem wystąpienia powikłań tromboembolicznych leki IVIg należy podawać z minimalną szybkością i w minimalnej dawce.

Ostra niewydolność nerek

Zanotowano przypadki ostrej niewydolności nerek u pacjentów otrzymujących terapię IVIg. W większości przypadków stwierdzono takie czynniki ryzyka jak: istniejąca niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadwaga, stosowanie współistniejących leków nefrotoksycznych lub wiek powyżej 65 lat.

W przypadku pogorszenia funkcji nerek należy rozważyć konieczność przerwania terapii IVIg. Doniesienia o zaburzeniach funkcji nerek i ostrej niewydolności nerek były związane z użyciem wielu leków IVIg zawierających różne substancje pomocnicze, takie jak sacharoza, glukoza i maltoza, w tym preparaty zawierające sacharozę jako stabilizator. Pacjentom z grupy ryzyka można przepisać preparaty IVIg, które nie zawierają tych substancji pomocniczych.

Pacjentom z ryzykiem ostrej niewydolności nerek leki IVIg należy podawać z minimalną szybkością i w minimalnej dawce.

Funkcję nerek należy ocenić przed infuzją IVIg, szczególnie u pacjentów z podwyższonym ryzykiem rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz monitorować ją w regularnych odstępach czasu. Pacjentom z ryzykiem rozwoju ostrej niewydolności nerek leki IVIg należy podawać z minimalną szybkością infuzji i w możliwie najniższych dawkach.

Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZAO)

Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZAO) jest powiązany z leczeniem IVIg. Zespół zazwyczaj rozpoczyna się w ciągu kilku godzin do 2 dni po podaniu IVIg. Badania płynu mózgowo-rdzeniowego często wykazują pozytywne wyniki z plejocytozą do kilku tysięcy komórek na 1 mm³, głównie z rzędu granulocytów, oraz z podwyższonym poziomem białka do kilkuset mg/dl.

ZAO może występować częściej przy leczeniu wysokimi dawkami (2 g/kg) IVIg.

Pacjenci z objawami i objawami ZAO powinni przejść dokładne badanie neurologiczne, w tym badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, aby wykluczyć inne przyczyny zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Przerwanie leczenia IVIg prowadziło do remisji ZAO w ciągu kilku dni bez następstw.

Anemia hemolityczna

Leki immunoglobulinowe mogą zawierać przeciwciała grupowe, które mogą działać jako hemolizyny i indukować in vivo pokrycie czerwonych krwinek immunoglobuliną, powodując pozytywny bezpośredni test antyglobulinowy (test Coombsa) i rzadziej hemolizę. Anemia hemolityczna może się rozwinąć po terapii IVIg z powodu nasilonego lizysu erytrocytów. Rozwój hemolizy jest związany z takimi czynnikami ryzyka jak: wysokie dawki immunoglobuliny podawane przez kilka dni; grupy krwi inne niż grupa I; choroby zapalne. Hemoliza rzadko obserwowana była u pacjentów otrzymujących terapię zastępczą przy pierwotnym niedoborze odporności. Należy monitorować objawy kliniczne hemolizy u pacjentów otrzymujących IVIg.

Nieutropenia/leukopenia

Zgłaszano tymczasowe zmniejszenie liczby neutrofili i/lub epizody nieutropenii, czasem ciężkie, po leczeniu IVIg. Zazwyczaj występuje to w ciągu godzin lub dni po podaniu IVIg i spontanicznie ustępuje w ciągu 7–14 dni.

Ostre po transfuzji uszkodzenie płuc (TRALI)

Zgłoszono kilka przypadków ostrego, niekardiogennego obrzęku płuc, ostrego uszkodzenia płuc po transfuzji (TRALI) u pacjentów otrzymujących IVIg. Zatem ten efekt niepożądany nie może być całkowicie wykluczony w przypadku stosowania leku Octagam.

TRALI charakteryzuje się nasilonym niedotlenieniem, dusznością, tachypneą, sinicą, gorączką i hipotensją. Objawy TRALI zazwyczaj rozwijają się podczas lub w ciągu 6 godzin po transfuzji, często w ciągu 1–2 godzin. Dlatego należy monitorować stan biorców IVIg, a infuzję IVIg należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia reakcji płucnych. TRALI to potencjalnie zagrażający życiu stan wymagający natychmiastowego leczenia w oddziale intensywnej terapii.

Wpływ na wyniki testów serologicznych

Po wstrzyknięciu immunoglobuliny tymczasowe podwyższenie poziomu różnych przeciwciał przekazywanych biernie we krwi może powodować fałszywie pozytywne wyniki testów serologicznych.

Bierna transmisja przeciwciał przeciwko antygenom erytrocytów, np. A, B, D, może wpływać na niektóre serologiczne testy wykrywania przeciwciał przeciwko czerwonym krwinkom, np. bezpośredni test antyglobulinowy, bezpośredni test Coombsa.

Przekazywanie mikroorganizmów

Standardowe środki zapobiegania infekcji spowodowanej stosowaniem leków wytworzonych z krwi lub osocza ludzkiego obejmują selekcję dawców, testowanie każdej dawki i puli osocza na obecność specyficznych markerów infekcji oraz włączenie skutecznych etapów produkcji w celu inaktywacji/usunięcia wirusów. Pomimo tych środków, przy podawaniu leków przygotowywanych z krwi lub osocza ludzkiego, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia infekcji. Dotyczy to również wszelkich nieznanych lub nowych wirusów lub innych rodzajów infekcji.

Podjęte środki uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak wirus HIV, wirus zapalenia wątroby typu B i wirus zapalenia wątroby typu C. Środki te mogą nie być skuteczne wobec wirusów nieotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby typu A i parwowirus B19.

Istniejące doświadczenie kliniczne wskazuje na brak przeniesienia zapalenia wątroby typu A lub parwowirusa B19 za pomocą immunoglobulin, a także przewiduje, że zawartość przeciwciał sprzyja bezpieczeństwu wirusowemu.

Fałszywie podwyższona szybkość osiadania erytrocytów (SOE)

U pacjentów otrzymujących terapię IVIg szybkość osiadania erytrocytów (SOE) może być fałszywie zwiększona (niezapalny wzrost).

Przeciążenie objętościowe

Przeciążenie objętościowe możliwe jest, gdy objętość IVIg (lub innego leku pochodzącego z krwi lub osocza ludzkiego) podanego do organizmu oraz inne przypadkowe wlewy powodują ostre nadciśnienie objętościowe i ostry obrzęk płuc.

Reakcje w miejscu podania

Zauważono reakcje w miejscu podania, które mogą obejmować ekstrawazację, zaczerwienienie miejsca infuzji, obrzęk miejsca infuzji i podobne objawy.

Dzieci

Nie ma specjalnych ani dodatkowych ostrzeżeń ani środków ostrożności dotyczących dzieci.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania tego leku w czasie ciąży nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego należy go stosować z ostrożnością u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Udowodniono, że preparaty IVIg przenikają przez łożysko, szczególnie w trzecim trymestrze. Doświadczenie kliniczne stosowania immunoglobulin wskazuje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, płód ani noworodka.

Karmienie piersią

Immunoglobuliny wydzielają się do mleka matki. Nie przewiduje się negatywnego wpływu na noworodki/niemowlęta karmione piersią.

Płodność

Doświadczenie kliniczne leczenia immunoglobulinami pozwala założyć, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub korzystaniu z innych urządzeń.

Octagam nie wpływa lub ma całkowicie nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub korzystania z innych urządzeń.

Pacjenci, u których występują reakcje niepożądane podczas leczenia, powinni poczekać, aż znikną, zanim będą prowadzić pojazdy mechaniczne lub korzystać z innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Zastępczą terapię powinien rozpoczynać i kontrolować lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu immunodeficytów.

Dawka i schemat dawkowania zależą od wskazań.

Dawkę należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z niedożywieniem lub nadwagą dawkę należy korygować w zależności od masy ciała. U pacjentów z otyłością przy doborze dawki należy opierać się na fizjologicznych standardach masy ciała.

Poniżej przedstawiono schematy dawkowania zgodnie ze wskazaniami.

Terapia zastępcza w zespole pierwotnego niedoboru odporności

Schemat leczenia powinien zapewnić osiągnięcie minimalnego stężenia IgG co najmniej 6 g/l (poziom ten mierzy się przed kolejnym dożylonym podaniem). Po rozpoczęciu terapii ustalenie stanu równowagi wymaga od trzech do sześciu miesięcy. Zalecana dawka początkowa to 0,4–0,8 g/kg jednorazowo, następnie 0,2 g/kg co 3–4 tygodnie.

Dawka potrzebna do osiągnięcia poziomu powyżej 6 g/l wynosi około 0,2–0,8 g/kg/miesiąc.

Interwał podawania dawek po osiągnięciu stanu ustalonego waha się od 3 do 4 tygodni.

W celu zmniejszenia częstości zakażeń może być konieczne zwiększenie dawki i osiągnięcie wyższych minimalnych stężeń IgG.

Wtórne niedobory odporności

Zalecana dawka to 0,2–0,4 g/kg co 3–4 tygodnie.

Minimalne stężenia IgG należy mierzyć i oceniać w połączeniu z częstością występowania infekcji. Dawkę należy dostosować w razie potrzeby, aby osiągnąć optymalną ochronę przed infekcjami. U pacjentów z utrzymującą się infekcją może być konieczne zwiększenie dawki; u pacjentów bez infekcji można rozważyć zmniejszenie dawki.

Idiopatyczna trombocytopenia małopłytkowa

Istnieją dwie alternatywne schematy leczenia:

0,8–1 g/kg w pierwszym dniu; dawkę tę można powtórzyć 1 raz w ciągu 3 dni

lub

0,4 g/kg dziennie przez 2–5 dni.

Leczenie można powtórzyć w przypadku nawrotu.

Zespół Guillaina-Barrego

0,4 g/kg/doba przez 5 dni (możliwe ponowne zastosowanie w przypadku nawrotu).

Choroba Kawasaki

Należy podać 2,0 g/kg jednorazowo. Pacjenci powinni otrzymywać terapię towarzyszącą kwasem acetylosalicylowym.

Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (CIDP)

Dawka początkowa: 2,0 g/kg, podzielona na 2–5 kolejnych dni.

Dawki utrzymujące:

1,0 g/kg w ciągu 1–2 kolejnych dni co 3 tygodnie.

Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie stwierdza się efektu leczenia, należy przerwać terapię.

Jeśli leczenie jest skuteczne, należy kontynuować długotrwałe leczenie według uznania lekarza, oparte na odpowiedzi pacjenta na dawki utrzymujące. Dawkowanie i interwały należy dostosować do indywidualnego przebiegu choroby.

Wielofocalna neuropatia ruchowa (MMN)

Dawka początkowa: 2,0 g/kg, podzielona na 2–5 kolejnych dni.

Dawka utrzymująca: 1,0 g/kg co 2–4 tygodnie lub 2,0 g/kg co 4–8 tygodni.

Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie stwierdza się efektu leczenia, należy przerwać terapię.

Jeśli leczenie jest skuteczne, należy kontynuować długotrwałe leczenie według uznania lekarza, oparte na odpowiedzi pacjenta na dawki utrzymujące. Dawkowanie i interwały należy dostosować do indywidualnego przebiegu choroby.

W tabeli 1 przedstawiono zalecane dawki leku oraz częstotliwość ich podawania w badaniach klinicznych z zastosowaniem leku Octagam.

Tabela 1

Sposób podania

Normalny ludzki immunoglobulina powinna być podawana w formie wlewów dożylnych z prędkością 1 ml/kg/godz. przez 30 minut podczas pierwszego podania, patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

W przypadku dobrej tolerancji prędkość podania można stopniowo zwiększać do maksymalnej wartości 5 ml/kg/godz.

System do wlewu można przemyć przed i po podaniu leku Octagam roztworem chlorku sodu (roztwór izotoniczny) lub 5 % wodnym roztworem dekstrozy.

Naruszenie funkcji wątroby

Brak wystarczających danych, aby uzasadnić konieczność dostosowania dawki.

Naruszenie funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowania dawki w przypadku braku wskazań klinicznych, patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie ma potrzeby dostosowania dawki w przypadku braku wskazań klinicznych, patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

Dzieci

Dawkowanie dla dzieci (0–18 lat) nie różni się od dawkowania dla dorosłych, ponieważ dawka dla każdego wskazania ustalana jest zgodnie z masą ciała i dostosowywana w zależności od odpowiedzi klinicznej.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do przeciążenia płynem i zwiększenia jego lepkości, szczególnie u pacjentów z odpowiednim ryzykiem, w tym u osób w wieku podeszłym oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji serca lub nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Efekty uboczne

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Efekty uboczne związane z zastosowaniem normalnych ludzkich immunoglobulin (w kolejności zmniejszania się częstości występowania) obejmują następujące objawy (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”):

• dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, artrologia (ból stawów), niskie ciśnienie krwi oraz umiarkowany ból w lędźwiach;
• odwracalne reakcje hemolityczne; szczególnie u pacjentów z grupą krwi A, B i AB, oraz (rzadko) anemię hemolityczną wymagającą przetaczania krwi;
• (rzadko) nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego i w pojedynczych przypadkach szok anafilaktyczny, nawet u pacjentów, którzy wcześniej nie wykazywali podwyższonej wrażliwości podczas wcześniejszego podawania normalnych ludzkich immunoglobulin;
• (rzadko) przemijające reakcje skórne (w tym czerwony toczeń skóry, częstość nieznana);
• (bardzo rzadko) powikłania zakrzepowo-embolii, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepica płucna, zakrzepowe zapalenie żył głębokich;
• przypadki odwracalnego oponowego zapalenia mózgu;
• przypadki podwyższenia poziomu kreatyniny w surowicy i/lub wystąpienia ostrej niewydolności nerek;
• przypadki zespołu ostrej transfuzyjszej niedostateczności płuc (TRALI).

Wykaz efektów ubocznych w tabeli

W tabeli 2 przedstawiono efekty uboczne sklasyfikowane według układów narządów zgodnie z MedDRA (Medical Dictionary for Regulatory Activities). Częstość występowania efektów ubocznych została oszacowana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Częstość została określona na podstawie badań klinicznych preparatu Octagam (częstość „często” i „nieczęsto”) oraz podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek (częstość „nieznana”).

W ramach każdej grupy według częstości występowania niepożądane efekty są wymienione w kolejności zmniejszania się ich ciężkości.

Tabela 2

Efekty uboczne według częstości obserwowane w badaniach klinicznych z zastosowaniem preparatu Octagam

O skutkach ubocznych wymienionych w tabeli 3 wiadomo z doświadczenia z okresu po wprowadzeniu na rynek leku Octagam. Częstości występowania reakcji zgłaszanych w okresie po wprowadzeniu na rynek nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

Tabela 3

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Opis poszczególnych działań niepożądanych, takich jak reakcje nadwrażliwościowe, tromboembolia, ostra niewydolność nerek, zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz anemia hemolityczna, patrz w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Dzieci

W badaniach klinicznych preparatu Octagam większość zaobserwowanych działań niepożądanych u dzieci była oceniana jako łagodna, a dla wielu dzieci wystarczyły proste środki, takie jak zmniejszenie szybkości infuzji lub tymczasowe przerwanie infuzji. Pod względem rodzaju działania niepożądanego wszystkie były uznawane za takie, które wystąpiły w wyniku stosowania preparatów IgG podawanych dożylnie (IVIg). Najczęstszym działaniem niepożądany obserwowanym w populacji pediatrycznej był ból głowy.

<Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych>

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua».

Okres ważności.

2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności.

Po pierwszym otwarciu lek należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 do 25 ºC.
Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Chronić przed światłem.
Z uwagi na możliwość zakażenia bakteryjnego każdą pozostałą ilość produktu należy zutylizować.

Warunki przechowywania po pierwszym otwarciu leku patrz w sekcji „Okres ważności”.

Niezgodność.

W przypadku braku badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami ani z żadnymi innymi preparatami IgG podawanymi dożylnie (IVIg).

Opakowanie.

Po 50 ml roztworu do wlewu w fiolce ze szkła typu II o pojemności 70 ml lub po 100 ml roztworu w fiolce o pojemności 100 ml, lub 200 ml roztworu w fiolce o pojemności 250 ml z korkiem z bromobutylowej gumy. Po 1 fiolce w tekturowym opakowaniu.

Składniki używane w opakowaniu Octagamu nie zawierają lateksu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producenci.

1. Octapharma Pharmazeutika Produktionsges. m.b.H., Austria/

Octapharma Pharmazeutika Produktionsges. m.b.H., Austria.

1. Octapharma, Francja/Octapharma, France.
2. OCTAPHARMA AB, Szwecja/ OCTAPHARMA AB, Sweden.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producentów.

1. Oberlaaer Straße 235, 1100 Wiedeń, Austria

Oberlaaerstrasse 235, 1100 Vienna, Austria.

1. 72 rue du Maréchal Foch, 67380 Lingolsheim, Francja/

72 rue du Marechal Foch, 67380 Lingolsheim, France.

1. Lars Forssells gata 23, Sztokholm, 11275, Szwecja/

Lars Forssells gate 23, Stockholm, 11275, Sweden.