Nurofen® Dla Dzieci Forte

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Nurofen® Dla Dzieci Forte (NUROFEN® FOR CHILDREN FORTE)

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

5 ml zawiesiny zawierają 200 mg ibuprofenu;

substancje pomocnicze: sorbitol ciecz; kwas cytrynowy, monohydrat; cytrynian sodu; chlorek sodu; sodyna sacharyna; bromek domifenu; polisorbat 80; gumę ksantanową; aromat pomarańczowy; glicerynę; wodę oczyszczoną.

Postać leku. Zawiesina doustna o smaku pomarańczowym.

Główne właściwości fizykochemiczne: prawie biała, syropowata zawiesina o charakterystycznym zapachu pomarańczy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Niesterydowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Kod ATC M01A E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Ibuprom jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ), pochodną kwasu propionowego, który wykazał skuteczność poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn – mediatorów bólu i stanu zapalnego. Ibuprom wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz przeciwzapalne. Ponadto ibuprom odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Skuteczność kliniczną ibupromu wykazano w leczeniu objawowym bólu od łagodnego do umiarkowanego, takiego jak ból zęba, ból głowy, oraz w leczeniu objawowym gorączki.

Dawka przeciwbólowa dla dzieci wynosi od 7 do 10 mg/kg masy ciała przy maksymalnym zastosowaniu 30 mg/kg/dobę. Nurofen® Dla Dzieci Forte zawiera ibuprom, który w badaniu otwartym wykazał początek działania przeciwgorączkowego już po 15 minutach od podania oraz obniżenie temperatury u dzieci w okresie do 8 godzin.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprom może hamować wpływ niskich dawek aspiryny (kwasu acetylosalicylowego) na agregację płytek krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. W jednym z badań, gdy pojedynczą dawkę ibupromu 400 mg podawano w ciągu 8 godzin przed lub 30 minut po przyjęciu aspiryny o natychmiastowym uwalnianiu (81 mg), zaobserwowano zmniejszenie wpływu kwasu acetylosalicylowego na powstawanie tromboksanu lub agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność dotycząca ekstrapolacji tych danych na obraz kliniczny, nie można wykluczyć, że długotrwałe, systematyczne stosowanie ibupromu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Przy nieregularnym stosowaniu ibupromu klinicznie istotny efekt uważa się za mało prawdopodobny.

Farmakokinetyka.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetyki z udziałem dzieci. Opublikowane dane potwierdzają, że wchłanianie, metabolizm i wydalanie ibupromu u dzieci odbywa się w ten sam sposób, co u dorosłych.

Po podaniu doustnym ibuprom jest częściowo wchłaniany w żołądku, a następnie całkowicie – w jelicie cienkim. Po metabolizmie w wątrobie (hydroksylacja, karboksylacja, koniugacja) farmakologicznie nieaktywne metabolity są wydalane całkowicie, głównie przez nerki (90%), a także z żółcią. Okres półwylucania u zdrowych ochotników, jak również u pacjentów z chorobami nerek lub wątroby, wynosi od 1,8 do 3,5 godziny. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 99%.

Niewydolność nerek.

Ponieważ ibuprom i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, farmakokinetyka leku może ulec zmianie u pacjentów z różnymi stopniami niewydolności nerek. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek obserwowano niższy stopień wiązania z białkami osocza, podwyższone stężenia w osoczu ogólnego ibupromu oraz niezwiązanego (S)-ibupromu, większe wartości AUC dla (S)-ibupromu oraz zwiększone stosunki enantiostrymetryczne AUC (S/R) w porównaniu z grupą kontrolną zdrowych ochotników. U pacjentów w terminalnym stadium choroby nerek poddawanych dializie, średnia wartość frakcji wydalania ibupromu wynosiła około 3%, w porównaniu z 1% u zdrowych ochotników. Ciężkie zaburzenie funkcji nerek może prowadzić do gromadzenia się metabolitów ibupromu. Znaczenie tego efektu jest nieznane. Metabolity mogą być usuwane przez hemodializę.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Choroba wątroby alkoholowa z zaburzeniem funkcji wątroby w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie spowodowała istotnej zmiany parametrów farmakokinetycznych. Choroby wątroby mogą zmieniać kinetykę rozkładu ibupromu. U pacjentów z marskością wątroby i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (6–10 według klasyfikacji Childa–Pugh) obserwowano podwojenie średniego czasu półwylucania oraz istotnie niższy stosunek enantiostrymetryczny AUC (S/R) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami z grupy kontrolnej, co wskazuje na pogorszenie metabolicznej inwersji (R)-ibupromu do aktywnego enancjomeru (S).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Leczenie objawowe gorączki i bólu różnego pochodzenia u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat o masie ciała nie mniejszej niż 7 kg (w tym gorączki po szczepieniu, przy ostrych infekcjach wirusowych układu oddechowego, grypie, bólu związanym z przebijaniem się zębów, bólu po ekstrakcji zęba, bólu zęba, bólu głowy, bólu gardła, bólu spowodowanego rozciąganiem więzadeł oraz innych rodzajów bólu, w tym zapalnego pochodzenia).

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na ibuprofen lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• W wywiadzie reakcje nadwrażliwości (takie jak skurcz oskrzeli, astma, katar sienny, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka) po zastosowaniu ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) lub innych NLPZ.
• Aktywna choroba wrzodowa żołądka i dwunastniczki/krwawienie lub nawroty w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów potwierdzonej choroby wrzodowej lub krwawienia).
• W wywiadzie krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z zastosowaniem NLPZ.
• Aktywna postać choroby zapalnej jelita.
• Krwawienia mózgowe lub inne krwawienia.
• Morska diateza lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Ciężka niewydolność serca (klasa IV wg NYHA), ciężka niewydolność wątroby lub ciężka niewydolność nerek.
• Dziedziczna nietolerancja fruktozy.
• Ostatni trymestr ciąży.
• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ibuprofen, podobnie jak inne NLPZ, nie powinien być stosowany w połączeniu z:

• kwasem acetylosalicylowym (aspiryną), ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, z wyjątkiem przypadków, gdy aspiryna (dawka nie wyższa niż 75 mg na dobę) została przepisana przez lekarza. Dane z badań eksperymentalnych wskazują, że współczesne stosowanie ibuprofenu może hamować działanie przeciwzakrzepowe niskich dawek aspiryny. Ograniczoność tych danych oraz niepewność co do ekstrapolacji danych ex vivo na obraz kliniczny nie pozwalają na jednoznaczne wnioski dotyczące stosowania ibuprofenu w sposób systematyczny. Zatem przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne efekty uważane są za mało prawdopodobne;
• innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ponieważ może to zwiększyć ryzyko działań niepożądanych.

Z ostrożnością należy stosować ibuprofen (tak jak inne NLPZ) w połączeniu z następującymi lekami:

antykoagulanta: NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna;

lekami przeciwhypertensyjnymi (inhibitory ACE, blokery beta-adrenergiczne oraz antagonisty angiotensyny II): NLPZ mogą obniżać skuteczność tych leków. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub osoby starsze z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów beta-adrenergicznych lub antagonistów angiotensyny II oraz inhibitorów cyklooksygenazy może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu wspomagającej terapii oraz okresowo później;

kortykosteroidy: zwiększony ryzyko powstawania wrzodów i krwawień w przewodzie pokarmowym;

środki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;

leki nasercowe glikozydy, np. dypoksyna: NLPZ mogą nasilać zaburzenia czynności serca, obniżać czynność filtracji kłębuszkowej nerek oraz podnosić poziom glikozydów w osoczu krwi. NLPZ mogą podnosić poziom dypoksyny w osoczu krwi, a tym samym zwiększać ryzyko toksyczności dypoksyny; przy prawidłowym stosowaniu (maksymalnie przez 3 dni) kontrola poziomu dypoksyny w surowicy krwi zazwyczaj nie jest wymagana.

pentoksyfilina: u pacjentów otrzymujących terapię ibuprofenem w połączeniu z pentoksyfiliną może występować zwiększony ryzyko krwawienia, dlatego należy kontrolować czas krwawienia;

lit: NLPZ mogą podnosić poziom litu w osoczu krwi, prawdopodobnie z powodu obniżenia klirensu nerkowego. Należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków, jeśli poziom litu nie jest kontrolowany. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki litu; przy prawidłowym stosowaniu (maksymalnie przez 3 dni) kontrola poziomu litu w surowicy krwi zazwyczaj nie jest wymagana.

metotreksat w dawce 15 mg/tydzień lub wyższej: stosowanie NLPZ w ciągu 24 godzin przed lub po podaniu metotreksatu może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu w osoczu krwi (prawdopodobnie klirens nerkowy metotreksatu może być obniżony z powodu wpływu NLPZ) oraz dalszego zwiększenia jego działania toksycznego. Dlatego należy unikać stosowania ibuprofenu u pacjentów otrzymujących wysokie dawki metotreksatu;

metotreksat w dawce niższej niż 15 mg/tydzień: ibuprofen podnosi poziom metotreksatu. Przy stosowaniu ibuprofenu w połączeniu z niskimi dawkami metotreksatu należy starannie monitorować obraz krwi pacjenta, szczególnie w pierwszych tygodniach wspomagającego leczenia. Kontrolę należy wzmocnić w przypadku pogorszenia funkcji nerek, nawet minimalnego, oraz u pacjentów w podeszłym wieku, a także kontrolować funkcję nerek w celu zapobiegania możliwemu obniżeniu klirensu metotreksatu.

cyklosporyna i tarkolimus: możliwe zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ z powodu obniżenia nerkowej syntezy prostaglandyn. Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z NLPZ należy starannie kontrolować funkcję nerek.

mifepryston: NLPZ nie powinny być stosowane wcześniej niż 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ mogą one zmniejszyć jego skuteczność;

leki z grupy sulfonylomoczników: obserwowano interakcję NLPZ z lekami hipoglikemizującymi (leki z grupy sulfonylomoczników). NLPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków z grupy sulfonylomoczników poprzez wypieranie ich z wiązania z białkami osocza; zaleca się kontrolować poziom glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu leków z grupy sulfonylomoczników z ibuprofenem;

probencydyd i sulfineprazon: możliwe podwyższenie stężenia ibuprofenu w osoczu krwi i opóźnienie jego wydalania; może to być spowodowane mechanizmem inhibitorowym w miejscu, gdzie zachodzi sekrecja kanalikowa nerkowa i glukuronidacja; w związku z tym może być konieczna korekta dawki ibuprofenu;

baklofen: istnieje ryzyko rozwoju toksyczności baklofenu po rozpoczęciu stosowania ibuprofenu.

rytonawir: możliwe zwiększenie stężenia NLPZ w osoczu krwi;

aminoglikozydy: NLPZ mogą obniżać wydalanie aminoglikozydów;

kaptofril: badania eksperymentalne wykazały, że ibuprofen hamuje działanie kaptofrilu w zakresie wydalania sodu;

worikonazol i fluikonazol ( inhibitory CYP2C9): jednoczesne stosowanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może nasilać działanie ibuprofenu (substrat CYP2C9). W badaniu z wykorzystaniem worikonazolu i fluikonazolu (inhibitory CYP2C9) zaobserwowano zwiększenie działania S(+)-ibuprofenu o około 80–100%. Przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z silnymi inhibitorami CYP2C9 zaleca się zmniejszenie dawek ibuprofenu, szczególnie gdy wysokie dawki ibuprofenu są stosowane razem z worikonazolem lub fluikonazolem;

cholestyramina: ibuprofen i cholestyramina należy przyjmować z odstępem kilku godzin ze względu na opóźnienie i obniżenie (25%) wchłaniania ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu;

zydowudyna: zwiększony ryzyko toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zydowudyny i NLPZ. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i krwawienia u pacjentów zakażonych HIV z hemofilią w przypadku wspomagającego leczenia zydowudyną i ibuprofenem;

ekstrakty ziołowe: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ ginkgo biloba może nasilać ryzyko krwawienia;

antybiotyki chinolonowe: dane z badań na zwierzętach wskazują, że NLPZ mogą zwiększać ryzyko napadów drgawek związanych z zastosowaniem antybiotyków chinolonowych. Pacjenci przyjmujący NLPZ i chinolony mogą mieć zwiększone ryzyko rozwoju drgawek;

hydantoiny i sulfamidy: możliwe zwiększenie działania toksycznego tych leków. Poziom fenytoiny w osoczu krwi może wzrosnąć przy jednoczesnym leczeniu ibuprofenem; przy prawidłowym stosowaniu (maksymalnie przez 3 dni) kontrola poziomu fenytoiny w surowicy krwi zazwyczaj nie jest wymagana.

tiazydy, substancje tiazydopodobne, moczopędniki pętlowe i moczopędniki zatrzymujące potas: NLPZ mogą przeciwdziałać działaniu moczopędnemu tych leków. Jednoczesne stosowanie NLPZ i moczopędników może zwiększyć ryzyko nefrotoksyczności spowodowanej przez NLPZ (np. u pacjentów odwodnionych lub u chorych w podeszłym wieku z zaburzoną funkcją nerek) w wyniku pogorszenia przepływu krwi przez nerki. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu wspomagającego leczenia oraz okresowo później. Podobnie jak w przypadku stosowania innych NLPZ, terapia wspomagająca moczopędnikami zatrzymującymi potas może być związana ze zwiększonym poziomem potasu, dlatego należy kontrolować poziom potasu w osoczu krwi.

Stosowanie ibuprofenu podczas jedzenia opóźnia wchłanianie, choć nie wpływa na stopień wchłaniania (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Szczególne wskazania.

Niepożądane działanie terapii ibupromem można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki, koniecznej do leczenia objawów, przez najkrótszy możliwy okres czasu.

Pacjenci w wieku starszym mają zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych po lekach przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne. U pacjentów w wieku starszym istnieje zwiększony ryzyko powikłań wynikających z działań niepożądanych.

Nie zaleca się długotrwałego stosowania NLPZ u pacjentów w wieku starszym. W przypadku leczenia długotrwałego należy regularnie monitorować stan pacjentów.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z następującymi stanami:

• toczeń układowy, a także mieszane choroby tkanki łącznej – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia oponiaka bezprzyczynowego;
• wrodzone zaburzenia metabolizmu porfiryny, np. ostra porfiria intermitentna;
• zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz przewlekłe choroby zapalne jelit (colitis ulcerosa, choroba Leśniowskiego-Crohna);
• obecność w wywiadzie nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca, ponieważ istnieją doniesienia o zatrzymaniu płynu i obrzękach związanych z terapią NLPZ;
• niewydolność nerek – ze względu na możliwość pogorszenia funkcji nerek;
• zaburzenia funkcji wątroby;
• bezpośrednio po rozległych zabiegach chirurgicznych;
• gorączka siana, polipy nosa lub przewlekłe choroby obturacyjne dróg oddechowych – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, w tym napadów astmy (tzw. astma analgetyczna), obrzęku Quinckego lub pokrzywki;
• obecność w wywiadzie reakcji alergicznych na inne substancje – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na ibuprom.

Wpływ na układ oddechowy.

U pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami alergicznymi, a także z takimi chorobami w wywiadzie, może wystąpić skurcz oskrzeli.

Inne NLPZ.

Należy unikać jednoczesnego stosowania ibupromu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Tak jak inne NLPZ, ibuprom może powodować reakcje alergiczne, takie jak reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne, nawet jeśli lek stosowany jest po raz pierwszy.

Toczeń układowy i mieszane choroby tkanki łącznej.

Ibuprom należy stosować z ostrożnością u pacjentów z toczniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia oponiaka bezprzyczynowego.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i układ krążenia mózgu.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca w wywiadzie należy ostrożnie rozpoczynać leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ w trakcie terapii ibupromem, tak jak innych NLPZ, odnotowano przypadki zatrzymania płynu, rozwoju nadciśnienia tętniczego i obrzęków.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ibupromu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę) i przy długotrwałym leczeniu, może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ogólnie dane epidemiologiczne nie wskazują, że niskie dawki ibupromu (np. ≤1200 mg na dobę) są związane ze zwiększonym ryzykiem zawału mięśnia sercowego.

Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowymi powinien przyjmować ibuprom tylko po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę).

Należy również dokładnie ocenić stan kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibupromu (2400 mg na dobę).

Zgłaszano przypadki zespołu Kounis u pacjentów leczonych ibupromem. Zespół Kounis definiuje się jako objawy sercowo-naczyniowe spowodowane reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwości związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co może potencjalnie prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Wpływ na nerki i wątrobę.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na możliwość pogorszenia funkcji nerek. Ibuprom należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobą nerek lub wątroby, szczególnie podczas jednoczesnego leczenia lekami moczopędnymi, ponieważ hamowanie prostaglandyn może prowadzić do zatrzymania płynu i dalszego pogorszenia funkcji nerek. Takim pacjentom należy podawać możliwie najniższą dawkę ibupromu i regularnie monitorować funkcję nerek. W przypadku odwodnienia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie. Istnieje ryzyko niewydolności nerek u dzieci i młodzieży z odwodnieniem.

Ogólnie regularne stosowanie leków przeciwbólowych, szczególnie kombinacji różnych środków przeciwbólowych, może prowadzić do trwałego uszkodzenia nerek z ryzykiem niewydolności nerek (nefropatia analgetyczna). Najwyższe ryzyko tej reakcji dotyczy pacjentów w wieku starszym, pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością serca i wątroby, a także tych, którzy otrzymują leczenie lekami moczopędnymi lub inhibitorami ACE. Po zakończeniu leczenia NLPZ funkcja nerek zazwyczaj powraca do stanu sprzed leczenia.

Możliwe zaburzenia funkcji wątroby. Tak jak inne NLPZ, ibuprom może powodować tymczasowy wzrost niektórych parametrów funkcji wątroby, a także istotne zwiększenie stężenia AST i ALAT. W przypadku istotnego wzrostu tych parametrów leczenie należy przerwać.

Wpływ na przewód pokarmowy.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (colitis ulcerosa, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ ich stan może się nasilić. Takim pacjentom należy skonsultować się z lekarzem.

Zgłaszano przypadki krwawień, perforacji, wrzodów przewodu pokarmowego, potencjalnie śmiertelnych, które pojawiały się na każdym etapie leczenia NLPZ niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub ciężkich zaburzeń przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia, perforacji lub wrzodów przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawek NLPZ, obecnością wrzodów żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją, oraz u chorych w wieku starszym. Takim pacjentom należy rozpoczynać leczenie od najniższych dawek. Takim pacjentom, a także pacjentom wymagającym jednoczesnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków, które mogą zwiększyć ryzyko ze strony przewodu pokarmowego, zaleca się terapię wspomaganą lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej).

Pacjentom z wcześniejszą toksycznością przewodu pokarmowego, szczególnie osobom w wieku starszym, należy zwracać uwagę na wszelkie nietypowe objawy ze strony przewodu pokarmowego (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego), szczególnie na początku leczenia.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki, które mogą zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, w szczególności kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe (np. kwas acetylosalicylowy).

W przypadku krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów przyjmujących ibuprom, leczenie należy natychmiast przerwać.

Zaburzenia płodności u kobiet.

Dostępne są ograniczone dane, że inhibitory syntezy cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą pogarszać płodność u kobiet, wpływając na owulację. Jest to zjawisko odwracalne po odstawieniu leku.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Ciężkie skórne działania niepożądane (CSDN), w tym odparzenia skóry, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN), lekowe eozynofilie z objawami systemowymi (zespoła DRESS) i ostrze ogólne pustulopatia egzantematyczna (GOPE), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do skutku śmiertelnego, odnotowano przy stosowaniu ibupromu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, ibuprom należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może prowadzić do ciężkich powikłań infekcyjnych skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć wpływu NLPZ na pogorszenie tych infekcji, dlatego zaleca się unikanie stosowania ibupromu w przypadku ospy wietrznej.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji.

Ten lek może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy lek stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Bardzo rzadko obserwuje się ciężkie reakcje ostrej nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach reakcji nadwrażliwości po zastosowaniu ibupromu leczenie należy przerwać i natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Ibuprom może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Przy długotrwałym stosowaniu ibupromu należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby, funkcję nerek, a także funkcję hematologiczną/obraz krwi.

Długotrwałe stosowanie jakichkolwiek leków przeciwbólowych w celu leczenia bólu głowy może nasilić ten stan. W takich przypadkach należy skonsultować się z lekarzem i przerwać leczenie. Należy rozważyć możliwość wystąpienia bólu głowy spowodowanego nadużyciem leku u pacjentów cierpiących na częste lub codzienne bóle głowy mimo regularnego stosowania leków przeciwbólowych.

W przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu i stosowania NLPZ mogą nasilić się niepożądane reakcje związane z substancją czynną, szczególnie te dotyczące przewodu pokarmowego lub ośrodkowego układu nerwowego.

NLPZ mogą maskować objawy infekcji i gorączki.

Ten lek zawiera sorbitol płynny. Nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji fruktozy. Ze względu na zawartość sorbitolu płynnego, ten lek może mieć lekki działanie przeczyszczające.

Ten lek zawiera sód, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety ubogosodowej.

15 ml zawiesiny zawiera 28,09 mg sodu (=1,87 mg sodu na 1 ml zawiesiny). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę kontrolowaną pod względem zawartości sodu.

W przypadku stosowania przez dorosłych należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku w następujących przypadkach: jesteś w ciąży, próbujesz zajść w ciążę, jesteś osobą w wieku starszym, palisz papierosy.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych:

• czas krwawienia może się wydłużać do jednego dnia po zakończeniu leczenia;
• stężenie glukozy we krwi może się obniżać;
• klirens kreatyniny może się obniżać;
• hematokryt lub hemoglobina może się obniżać;
• stężenie azotu moczanego we krwi oraz stężenia kreatyniny i potasu w osoczu mogą wzrastać;

parametry funkcji wątroby: wzrost stężenia transaminaz.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek stosuje się u dzieci do 12. roku życia.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/pleta. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad wrodzonych serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Uważa się, że ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrastało z mniej niż 1% do około 1,5%. Ryzyko rośnie wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibupromu może prowadzić do oligohydramniosu w wyniku zaburzeń funkcji nerek u płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zazwyczaj odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży ibuprom nie powinien być przepisywany, chyba że jest to konieczne. Jeśli ibuprom stosowany jest przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie ibupromu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie ibupromu należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko:

Ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

Ryzyko dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Zatem ibuprom jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Ibuprom i jego metabolity przechodzą do mleka matki w niskich stężeniach. Obecnie nie znane są żadne negatywne skutki na noworodka, dlatego przy krótkotrwałym leczeniu bólu i gorączki zalecanymi dawkami zazwyczaj nie trzeba przerywać karmienia piersią.

Płodność.

Istnieją pewne dowody, że leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą zaburzać płodność kobiet, wpływając na owulację. Ten efekt jest odwracalny po odstawieniu leku.

Stosowanie ibupromu nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. U kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub przechodzących badania z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie tego leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych maszyn.

Pacjentom, u których pojawiają się zawroty głowy, zawroty, zaburzenia widzenia lub inne zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego po zastosowaniu ibupromu, należy unikać prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z innymi maszynami podczas terapii tym lekiem.

Przy jednorazowym stosowaniu dawki ibupromu lub krótkotrwałym stosowaniu leku nie są wymagane szczególne środki ostrożności.

Sposób stosowania i dawki.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Skutki niepożądane można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej dawki skutecznej w kontrolowaniu objawów przez najkrótszy możliwy okres czasu.

Do stosowania doustnego. Lek można przyjmować rozcieńczony w wodzie lub bez rozcieńczania. Zalecana dawka dobowa leku wynosi 20–30 mg na 1 kg masy ciała, podzielona na równe dawki, z odstępem między dawkami co 6–8 godzin.

W celu zapewnienia dokładnego dawkowania należy stosować strzykawkę dawkującą zawartą w opakowaniu.

Nie należy przekraczać zaleconej dawki. Tylko do krótkotrwałego stosowania. Przed użyciem należy wstrząsnąć.

Jeśli objawy u dziecka utrzymują się dłużej niż 3 dni od rozpoczęcia leczenia lub nasilają się, należy skonsultować się z lekarzem.

Lek należy stosować podczas jedzenia pacjentom z wrażliwym żołądkiem.

Osoby z grup ryzyka:

Leki przeciwwskrzepowe (NSAID) należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ ibuprofen jest wydalany głównie przez nerki. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek należy stosować niższe dawki.

Ibuprofen nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Chociaż nie zaobserwowano różnic w profilu farmakokinetycznym ibuprofenu u pacjentów z niewydolnością wątroby, leki przeciwbólowe (NSAID) należy stosować ostrożnie u tych pacjentów. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby należy rozpocząć leczenie od niskich dawek i dokładnie monitorować stan. Ibuprofen nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają się podczas leczenia.

W przypadku przyjęcia dawki przekraczającej zalecaną, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 6 miesięcy, których masa ciała wynosi co najmniej 7 kg, do 12 roku życia.

Przedawkowanie.

U dzieci objawy przedawkowania mogą wystąpić po przyjęciu dawki ibuprofenu przekraczającej 400 mg/kg. U dorosłych reakcje na dawkę są mniej wyraźne. Okres półtrwania przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny.

Objawy.

U większości pacjentów przyjęcie klinicznie istotnej ilości leków przeciwwskrzepowych (NSAID) powoduje jedynie nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub rzadziej – biegunkę. Możliwe są również szumy w uszach, ból głowy oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. W przypadku cięższego zatrucia możliwe są toksyczne uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego w postaci kłopotu z utrzymaniem równowagi, zamazanego widzenia, zawrotów głowy, zawrotów, senności, czasem pobudzenia i dezorientacji, utraty przytomności lub śpiączki. U niektórych pacjentów mogą wystąpić drgawki. W przypadku ciężkiego zatrucia może wystąpić hiperkaliemia, kwasica metaboliczna, hipotermia oraz wydłużenie czasu protrombinowego/INR (prawdopodobnie z powodu interakcji z czynnikami krzepnięcia krwi krążącej w krwiobiegu). Może dojść do ostrej niewydolności nerek, uszkodzenia wątroby, hipotensji, niedodmy oddechowej i sinicy. U chorych na astmę oskrzelową możliwe jest nasilenie objawów astmy. Możliwe są również kłopoty z utrzymaniem równowagi, zaburzenia ostrości widzenia i utrata przytomności.

Leczenie.

Nie istnieje specyficzny antydot.

Leczenie jest objawowe i wspierające, w tym zapewnienie drożności dróg oddechowych oraz monitorowanie czynności serca i podstawowych parametrów życiowych aż do ustabilizowania stanu pacjenta. Należy rozważyć konieczność podania węgla aktywowanego doustnie lub przepłukania żołądka, jeśli od przyjęcia potencjalnie toksycznej dawki leku upłynęło nie więcej niż 1 godzina. Jeśli ibuprofen został już wchłonięty, można stosować leki alkaliczne sprzyjające wydalaniu kwasowego ibuprofenu z moczem. W przypadku częstych lub długotrwałych drgawek leczenie należy prowadzić przez dożylne podawanie diazepamu lub lorazepamu. W przypadku astmy oskrzelowej należy stosować leki rozszerzające oskrzela. Należy skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy medycznej.

Skutki uboczne.

Poniższa lista skutków ubocznych obejmuje wszystkie niepożądane reakcje zgłaszane podczas leczenia ibupromem, w tym te obserwowane przy stosowaniu wysokich dawek oraz długotrwałej terapii u pacjentów z chorobami reumatycznymi. Wskazane częstości poza bardzo rzadkimi przypadkami dotyczą krótkotrwałego stosowania (maksymalnie 1200 mg ibupromu na dobę) doustnych postaci leku.

Skutki uboczne występujące podczas stosowania ibupromu wymienione są poniżej według układów narządów i częstości ich występowania. Częstość skutków ubocznych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości skutki uboczne wymienione są według stopnia nasilenia.

Najczęściej obserwowane były skutki uboczne ze strony przewodu pokarmowego. Zazwyczaj są one zależne od dawki, w szczególności ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego zależy od dawki i długości leczenia. Mogą wystąpić wrzody przewodu pokarmowego, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Zgłaszano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, krwawe wymioty, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna po zastosowaniu ibupromu. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca związane z leczeniem lekami przeciwzapalnymi niesteroidowymi (NLPZ).

Dane z badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibupromu, szczególnie w wysokiej dawce 2400 mg na dobę oraz przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z nieco zwiększonym ryzykiem powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Opisano przypadki nasilenenia się stanów zapalnych związanych z infekcją, np. rozwój fasztytu nekrotycznego, które czasowo pokrywały się ze stosowaniem NLPZ. Może to być związane z mechanizmem działania NLPZ.

W przypadku pojawienia się lub nasilenia objawów infekcji podczas stosowania ibupromu pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Należy ustalić potrzebę leczenia środkami przeciwmikrobiologicznymi/antybiotykami.

Podczas długotrwałej terapii należy regularnie wykonywać morfologię krwi.

Pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i przerwać stosowanie ibupromu w przypadku wystąpienia jednego z objawów reakcji nadwrażliwości, które mogą się rozwinąć nawet przy pierwszym zastosowaniu leku. W takich przypadkach wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna.

W przypadku wystąpienia silnego bólu w nadbrzuszu, meleny lub krwawych wymiotów należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Infekcje i inwazje.

Bardzo rzadko: nasilenie stanu zapalnego związanego z infekcją (np. rozwój fasztytu nekrotycznego, w wyjątkowych przypadkach odrza może powodować ciężkie infekcyjne powikłania skóry i tkanek miękkich).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego.

Bardzo rzadko: zaburzenia krwiotwórcze (anemia, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia, agranulocytoza). Pierwsze objawy to osłabienie, ból gardła, powierzchowne owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypopodobne, silne osłabienie, krwawienia z nosa i skóry, siniaki. W takich przypadkach pacjent powinien przerwać przyjmowanie leku, powstrzymać się od stosowania środków przeciwbólowych lub przeciwgorączkowych i skonsultować się z lekarzem.

Ze strony układu odpornościowego. Reakcje nadwrażliwości¹

Rzadko: pokrzywka i swędzenie;

Bardzo rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości, których objawy mogą obejmować obrzęk twarzy, języka i krtani, duszność, tachykardię, hipotensję tętniczą (reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy lub ciężki wstrząs). Nasilenie astmy.

Częstość nieznana: nadwrażliwość dróg oddechowych, w tym astma, skurcz oskrzeli lub duszność.

Ze strony psychiki.

Bardzo rzadko: reakcje psychotyczne, depresja.

Ze strony układu nerwowego.

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, pobudzenie, drażliwość lub zmęczenie;

Bardzo rzadko: oponowe zapalenie opon mózgowych (aseptyczne)².

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko: przy długotrwałym leczeniu mogą wystąpić zaburzenia wzroku, zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony narządów słuchu.

Rzadko: szumy w uszach.

Ze strony serca.

Bardzo rzadko: niewydolność serca, przyspieszone bicie serca, obrzęki, zawał mięśnia sercowego.

Częstość nieznana: zespół Koynisa.

Ze strony układu naczyniowego.

Bardzo rzadko: nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń.

Ze strony układu pokarmowego.

Często: ból brzucha, nudności, dyspepsja, biegunka, wzdęcia, zaparcia, nadżeranie, wymioty oraz niewielkie krwawienia przewodu pokarmowego, które w wyjątkowych przypadkach mogą prowadzić do anemii;

Rzadko: wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, melena, krwawe wymioty, czasem śmiertelne (szczególnie u pacjentów starszych), wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna;

Bardzo rzadko: zapalenie przełyku, powstawanie zwężeń przypominających przeponę w jelicie, zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, uszkodzenia wątroby, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, niewydolność wątroby, ostry zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: różne wypryski skórne;

Bardzo rzadko: ciężkie skórne skutki uboczne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe i toksyczny epidermalny nekroliz, łysienie.

Częstość nieznana: wywołana lekami eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS); ostry ogólny wyprysk pęcherzowy; reakcje fotosensytyzujące.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Rzadko: ostra niewydolność nerek (nekroza brodawek nerkowych), szczególnie przy długotrwałym stosowaniu NLPZ, oraz podwyższony poziom mocznika we krwi, podwyższony poziom kwasu moczowego we krwi;

Bardzo rzadko: powstawanie obrzęków, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością nerek, zespół nerczycowy, zapalenie wątrobowo-pochłaniacze, które może towarzyszyć ostrej niewydolności nerek.

Badania laboratoryjne.

Rzadko: obniżenie poziomu hemoglobiny.

Opis poszczególnych skutków ubocznych

¹ Istnieją doniesienia o wystąpieniu reakcji nadwrażliwości po leczeniu ibupromem. Do takich reakcji należą: a) niespecyficzne reakcje alergiczne i anafilaksja, b) reakcje ze strony dróg oddechowych, w tym astma oskrzelowa, nasilenie astmy, skurcz oskrzeli lub duszność, lub c) różne zaburzenia ze strony skóry, w tym wypryski różnego typu, swędzenie, pokrzywka, purpura, obrzęk naczynioruchowy oraz rzadziej – choroby eksfoliatywne i pęcherzyce (w tym nekroliza epidermy, zespół Stevensa-Johnsona i erytema wielopostaciowe).

² Mechanizm patogenezy oponowego zapalenia opon mózgowych (aseptycznego) wywołanego lekiem nie jest w pełni poznany. Dane dotyczące oponowego zapalenia opon mózgowych związanego ze stosowaniem NLPZ wskazują jednak na reakcję nadwrażliwości (ze względu na związek czasowy z przyjmowaniem leku i ustępowanie objawów po jego odstawieniu). W szczególności podczas leczenia ibupromem u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami autoimmunologicznymi (takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, mieszane choroby tkanki łącznej) obserwowano pojedyncze objawy oponowego zapalenia opon mózgowych (takie jak sztywność mięśni karkowych, ból głowy, nudności, wymioty, osłabienie lub dezorientacja).

Okres ważności.

2 lata.

Po pierwszym otwarciu butelki nie przechowywać więcej niż 6 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

100 ml lub 150 ml zawiesiny w butelce. 1 butelka w zestawie z dozownikiem strzykawkowym w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Bez recepty.

Producent.

Reckitt Benckiser Healthcare (UK) Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Dansom Lane, Hull, HU8 7DS, Wielka Brytania.