Novox®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Novox® (NOVOX®)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera 500 mg lewofloksacyny hemihydratu, obliczonego jako bezwodna lewofloksacyna w ilości 100%;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, edetat dinatrium, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz o barwie od żółtej do zielonkawo-żółtej. Teoretyczna osmolarność — 300 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna — syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania.

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika.

Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (wrażliwość) (MIC).

Mechanizm oporności.

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości progowe.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC dla levofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (średnio opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testowania MIC (mg/l).

Kliniczne wartości progowe MIC EUCAST dla levofloksacyny

Tabela 1

Odporność poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna rozpowszechniona oporność jest taka, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów zakażeń, pozostaje wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie:

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupa C i G*, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.*

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne:

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe:

Peptostreptococcus.

Inne:

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, w których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Coagulase negative Staphylococcus spp.

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe:

Bacteroides fragilis.

Przynależne szczepy oporne

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecium

*Mechanizm oporności Staphylococcus aureus najprawdopodobniej obejmuje współoporność na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg jeden lub dwa razy dziennie.

Rozkład.

Około 30–40 % lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się leku w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu.

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do nabłonka oskrzeli, płynu nabłonka pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płucnej, skóry (zawartość pęcherzyków), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biota transformacja.

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i lewofloksacyna N-tlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5 % ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie.

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest wydalana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85 % dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu pojedynczej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną wymienną tych dróg podania.

Liniowość.

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirencem kreatyniny.

Różnice płciowe.

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice płciowe mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie dorosłych zakażeń wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami:

• zapalenie płuc nabywane pozaszpitalnie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;

(antybiotyk lewofloksacyna powinien być stosowany w leczeniu tych zakażeń tylko wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków zwykle zalecanych jako pierwsza linia terapii jest nieuzasadnione lub niemożliwe);

• ostre zapalenie nerek, skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna antraksu – profilaktyka po narażeniu i leczenie.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony, padaczka, reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Wiek dziecięcy (do 18 roku życia). Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lek Novox®.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji między lewofloksacyną a teofiliną. Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofiliny, która jest substratem enzymu CYP1A2, dlatego można przyjąć, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna.

Probenecyd i cyklotydyna istotnie statystycznie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cyklotydyny i o 34% w obecności probenecydu, ponieważ oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja.

Badania farmakologii klinicznej wykazały, że farmakokinetyka lewofloksacyny nie była klinicznie istotnie wpływowana przez jednoczesne podawanie następujących leków: węglan wapnia, cyfosiyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ leku Novox® na inne leki.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie wartości testów krzepnięcia (czas protrombinowy (PT)/międzynarodowe znormalizowane stosunku) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia.

Leki wydłużające odstęp QT.

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania lewofloksacyny z alkoholem.

Przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko zerwania ścięgna.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy w przeszłości mieli poważne reakcje niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz niedostateczność/zastój zastawek serca.

Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz na niedostateczność zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Opisywano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz niedostateczność/zastój dowolnej zastawki serca u pacjentów leczonych fluorochinolonami (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, a także u pacjentów z chorobą zastawek serca lub przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz niedostateczności/zastoju zastawek serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka niedostateczności/zastoju zastawek serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednocześnie przyjmujących kortykosteroidy doustnie lub dożylne.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, wystąpiły długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej i skonsultować się z lekarzem.

Odporność (rezystencja).

W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc spowodowanego przez pneumokoki lek może nie zapewnić optymalnego efektu terapeutycznego. W przypadku infekcji szpitalnych spowodowanych przez Ps. aeruginosa oraz w ciężkich przypadkach zapalenia płuc spowodowanego przez pneumokoki może być konieczna terapia skojarzona. Stopień nabytej oporności na lek wśród poszczególnych patogenów może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie. Z tego powodu konieczna jest lokalna informacja dotycząca oporności patogenów; zaleca się ustalenie rozpoznania mikrobiologicznego z wyizolowaniem patogenu i wykazaniem jego wrażliwości na antybiotyki, szczególnie w przypadku ciężkich infekcji lub braku odpowiedniej reakcji na terapię.

Metycylinoodporny S. aureus.

U metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Odporność Escherichia coli (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach. Przy przepisywaniu leku należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Czas trwania wlewania.

Zalecany czas infuzji powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu 250 mg lub 60 minut dla roztworu 500 mg lewofloksacyny do wlewu dożylnego. Wiadomo, że podczas infuzji ofloksacyny może rozwinąć się tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może dojść do niewydolności sercowo-naczyniowej w wyniku gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego. Jeśli podczas infuzji lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi widoczne obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie leku należy natychmiast przerwać.

Należy wziąć pod uwagę zawartość sodu w leku przy stosowaniu u pacjentów na diecie z ograniczonym spożyciem sodu.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów może wystąpić zapalenie ścięgien. Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna (w szczególności ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a według doniesień nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządów oraz pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie lekiem należy przerwać, a także należy rozważyć alternatywne leczenie. Uszkodzoną kończynę(-ę) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Miozmięcia.

Zgłaszano przypadki miozmięcia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę. Ryzyko miozmięcia zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie dostosowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku wystąpienia miozmięcia stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub hemoragiczna, podczas lub po leczeniu lekiem Novox® może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest pseudobłoniasty zapalenie okrężnicy. Jeśli pojawi się podejrzenie pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, należy natychmiast przerwać wlew leku, a pacjentom należy natychmiast przepisać leki wspomagające i zastosować terapię specyficzną (np. doustny wankomycyna). Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawek.

Roztwór do wlewu dożylnego Novox® jest przeciwwskazany pacjentom z wywiadem padaczki. Ten lek, podobnie jak inne chinolony, należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek, takich jak pacjenci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, podczas jednoczesnego leczenia fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina. W przypadku wystąpienia drgawek leczenie lewofloksacyną należy przerwać. Z tego powodu w razie konieczności zastosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Pacjenci z utajonymi lub jawnymi defektami aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. Z tego powodu w razie konieczności zastosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek).

W całym okresie leczenia należy kontrolować funkcję nerek i wątroby. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i reakcji alergicznych, które mogą wystąpić po pierwszym przyjęciu leku, należy odstawić lewofloksacynę.

Reakcje nadwrażliwości.

Novox® może powodować poważne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu dawki początkowej. W takim przypadku pacjenci powinni natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje skórne.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Przed przepisaniem leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie je monitorować. Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leczenie.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny rozwinie się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub zespół DRESS, leczenie lewofloksacyną nigdy więcej nie powinno być stosowane temu pacjentowi.

Zaburzenia glikemii.

Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano zmiany poziomu glukozy we krwi (w tym hiperglikemię i hipoglikemię), szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą doustnymi środkami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą.

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Zgłaszano przypadki wrażliwości na światło podczas stosowania lewofloksacyny. Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom zaleca się unikanie silnego światła słonecznego lub napromieniowania sztucznymi źródłami promieniowania UV (w tym lampami sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K.

Z uwagi na ryzyko zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR, międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia podczas jednoczesnego stosowania lewofloksacyny z antagonistą witaminy K (np. warfaryną) należy monitorować testy krzepnięcia u pacjentów.

Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny. Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od spożycia alkoholu.

Wydluzenie odcinka QT.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków zdolnych do wydłużenia odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitowy (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, tym grupom pacjentów.

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby niekrotycznego aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu podczas przyjmowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji wystąpiły poważne reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i stany wymagające interwencji wspomagającej oddychanie, u pacjentów z miastenią gravis podczas stosowania fluorochinolonów. Novox® nie jest zalecany pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów odpornych (odpornych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Ostre zapalenie trzustki.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentom, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przeprowadzić badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki stosowanie lewofloksacyny należy przerwać, a w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić leczenia lewofloksacyną. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki.

Choroby krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do uszkodzenia szpiku kostnego, w szczególności leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy. Jeśli istnieje podejrzenie którejś z tych chorób krwi, należy kontrolować parametry krwi. W przypadku odchyleń od normy należy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie wyników dodatnich na opioidy uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym powodować fałszywie ujemne wyniki podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Postać płucna wąglica.

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni konsultować się z uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami dotyczącymi leczenia wąglica.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Lek zawiera sód – należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z ograniczonym spożyciem sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na rozmnażanie. Jednak przy braku danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u ludzi i przy obecności danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki u rozwijającego się organizmu pod wpływem fluorochinolonów, lek jest przeciwwskazany w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią. Brakuje wystarczających informacji o przenikaniu lewofloksacyny do mleka matki. Jednak inne fluorochinolony przenikają do mleka matki. Przy braku danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u ludzi i przy obecności danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki u rozwijającego się organizmu pod wpływem fluorochinolonów, lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność. Lewofloksacyna nie powoduje zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczych u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjentom prowadzącym pojazdy i pracującym z maszynami należy wziąć pod uwagę możliwe niepożądane reakcje ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, odrętwienie, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe, w tym podczas chodzenia).

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem leku należy wykonać próbę wrażliwości. Preparat do wstrzykiwania dożylnego należy stosować w ciągu 3 godzin od momentu przebicia korka gumowego.

Nie jest wymagana ochrona przed światłem podczas infuzji. W warunkach oświetlenia pokojowego roztwór do wstrzykiwania dożylnego można przechowywać nie dłużej niż 3 doby bez ochrony przed światłem.

Preparat podaje się dożylnie wolno, 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości infekcji, a także od wrażliwości potencjalnego patogenu na lek.

W leczeniu dorosłych z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min, zalecane są następujące dawki leku:

Tabela 3

* W zależności od stanu pacjenta po kilku dniach możliwe jest przejście od początkowego wstrzykiwania dożylnego do doustnego przyjmowania leku w tej samej dawce.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie z moczem, u pacjentów z osłabioną czynnością nerek należy zmniejszyć dawkę.

Dozowanie u dorosłych pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, u których klirens kreatyniny wynosi poniżej 50 ml/min:

Tabela 4

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie dializy peritonealnej (CAPD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomiarowo metabolizowana w wątrobie.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeżeli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Roztwór do wstrzykiwań wewnątrzżylnych Novox® podaje się wewnątrzżylnie wolno w postaci wlewu kroplowego. Czas podania powinien trwać nie mniej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub nie mniej niż 60 minut dla dawki 500 mg.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia lekiem Novox® co najmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznie wyeliminowania patogenów.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewów.

Novox® jest kompatybilny z następującymi roztworami do wlewów:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % monohydrat glukozy;
• 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera;
• wieloskładnikowe roztwory do żywienia dożylnego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Dzieci.

Nie należy stosować Novox® u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania leku Novox® dotyczą układu nerwowego środkowego (dezorientacja i zaburzenia świadomości, zawroty głowy, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje, drżenie, nudności, erozje błon śluzowych). Zgodnie z wynikami badań, przy stosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne obserwowano wydłużenie interwału QT. W przypadku przedawkowania należy prowadzić staranne monitorowanie pacjenta, w tym EKG. Leczenie jest objawowe.

Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub CAPD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Efekty uboczne.

Częstotliwość występowania efektów ubocznych określa się następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje.

Niezczęsto: infekcje grzybicze, w tym infekcje wywołane przez grzyby z rodzaju Candida. Odporność drobnoustrojów patogennych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego.

Niezczęsto: leukopenia, eozynofilia.

Rzadko: trombocytopenia, neutropenia.

Częstotliwość nieznana: niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, podwyższona wrażliwość (hiperwrażliwość).

Częstotliwość nieznana: szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktycznopodobne (mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania.

Niezczęsto: anoreksja.

Rzadko: hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę.

Częstotliwość nieznana: hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna.

Zaburzenia układu endokrynnego.

Rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Zaburzenia psychiczne.*

Często: bezsenność.

Niezczęsto: niepokój, dezorientacja, drażliwość.

Rzadko: zaburzenia psychiczne (np. z halucynacjami, paranoją), depresja, pobudzenie, zaburzenia snu, koszmary, delirium.

Częstotliwość nieznana: reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli samobójcze i próby samobójstwa, mania.

Zaburzenia układu nerwowego.*

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Często: senność, drżenie, dysgezja.

Rzadko: drgawki, parestezje, zaburzenia pamięci.

Częstotliwość nieznana: neuropatia obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa, parosmia, w tym anosmia, dyskinezja, zaburzenia pozapiramidowe, ageuzja, omdlenie, łagodne śródżebrowe nadciśnienie, mioklonus.

Zaburzenia narządu wzroku.*

Rzadko: zaburzenia wzroku, np. zamazanie widzenia.

Częstotliwość nieznana: przejściowa utrata wzroku, zapalenie ucha środkowego (uwet).

Zaburzenia narządu słuchu.*

Niezczęsto: zawroty głowy.

Rzadko: szumy w uszach.

Częstotliwość nieznana: utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Zaburzenia serca**.

Rzadko: tachykardia, kołatanie serca.

Częstotliwość nieznana: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa oraz tachykardia komorowa typu „pируet” (głównie u pacjentów z predyspozycją do wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT, stwierdzone w zapisie EKG.

Zaburzenia układu naczyniowego.

Często: zapalenie żył (tylko dla form do wstrzykiwania dożylnego).

Rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej.

Niezczęsto: duszność.

Częstotliwość nieznana: skurcz oskrzeli, zapalenie płuc alergiczne.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Często: biegunka, wymioty, nudności.

Niezczęsto: bóle brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia.

Częstotliwość nieznana: biegunka krwawa, która bardzo rzadko może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudobłoniasty, zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych.

Często: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransferaza [ALT] / asparaginianotransferaza [AST], fosfataza alkaliczna, GGTP).

Niezczęsto: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Częstotliwość nieznana: żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki śmiertelne ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych.

Niezczęsto: wysypka, swędzenie, pokrzywka, nadmierne pocenie.

Rzadko: reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), trwałe wysypki lekowe.

Częstotliwość nieznana: toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, reakcje fotosensybilizacji, zapalenie naczyń leukocyto-klastyczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.*

Niezczęsto: artrologia, miologia.

Rzadko: uszkodzenia ścięgien, w tym zapalenie ścięgna (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią.

Częstotliwość nieznana: ostra martwica mięśni szkieletowych (rabdomioliza), pęknięcie ścięgna (np. ścięgna Achillesa), pęknięcie więzadeł, pęknięcie mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego.

Niezczęsto: podwyższone stężenie kreatyniny we krwi.

Rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.*

Często: (dotyczy tylko form do wstrzykiwania dożylnego) reakcja w miejscu wlewu (ból, zaczerwienienie).

Niezczęsto: osłabienie.

Rzadko: gorączka.

Częstotliwość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Inne niepożądane efekty uboczne związane z przyjmowaniem fluorochinolonów:

• objawy pozapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji ruchowej;
• zapalenie naczyń naczynioruchowe;
• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i niepełnosprawnych efektów ubocznych indukowanych przez fluorochinolony, które mogą prowadzić do utraty zdolności do pracy.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów leczonych chinolonami i fluorochinolonami, niezależnie od obecności czynników ryzyka, wystąpiły długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne układy organizmu i narządy zmysłów (takie jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** U pacjentów leczonych fluorochinolonami obserwowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanego działania niepożądanego oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Novox® nie należy mieszać z heparyną ani z roztworami zasadowymi (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 100 ml lub 150 ml w butelce, po 1 butelce w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Infuzja”.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Ukraina, 21034, miasto Winnica, ul. Wołoszkowa, nr 55

lub Ukraina, 23219, obwód winnicki, rejon winnicki, wieś Winnicki Chutory, ul. Nemirówskie szosse, nr 84A.