Novagra Euro

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NOVAGRA EURO (NOVAGRAEURO)

Skład:

substancja czynna: syldefanil;

1 tabletka zawiera cytrynian syldefanilu odpowiadający 50 mg syldefanilu

lub 1 tabletka zawiera cytrynian syldefanilu odpowiadający 100 mg syldefanilu;

substancje pomocnicze: sodowa croscarmeloza; wodorofosforan wapnia (dwuwodny); celuloza mikrokryształowa; stearyna magnezu; talk oczyszczony; Opadry Red II 85G55231 (zawiera barwnik Ponsó 4R (E 124)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe tabletki trójkątne, powlekane, purpurowo-czerwone, z oznaczeniem tłoczonym „50” lub „100” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach czynności odcinkowej. Syldefanil. Kod ATC G04B E03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Sildenafil to lek do stosowania doustnego, wskazany do leczenia zaburzeń erekcji. W czasie pobudzenia seksualnego lek przywraca osłabioną funkcję erekcyjną, zwiększając dopływ krwi do prącia.

Fizjologiczny mechanizm prowadzący do erekcji obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas pobudzenia seksualnego. Uwalniany tlenek azotu aktywuje enzym guanyloциклazę, co stymuluje wzrost poziomu cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), co z kolei prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych, sprzyjając dopływowi krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficznej fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozkład cGMP. Działanie sildenafilu na erekcję ma charakter obwodowy. Sildenafil nie wywołuje bezpośredniego rozkurczowego działania na izolowane ciała jamiste człowieka, ale silnie wzmaga działanie rozkurczające NO na ten rodzaj tkanki. W czasie aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP, który zachodzi podczas stymulacji seksualnej, inhibicja PDE5 przez sildenafil prowadzi do wzrostu poziomu cGMP w ciałach jamistych. Dlatego, aby sildenafil wywołał pożądany efekt farmakologiczny, konieczne jest pobudzenie seksualne.

Badania in vitro wykazały selektywność działania sildenafilu na PDE5, która aktywnie uczestniczy w procesie erekcji. Działanie sildenafilu na PDE5 jest silniejsze niż na inne znane fosfodiesterazy. To działanie jest 10-krotnie silniejsze niż działanie na PDE6, która uczestniczy w procesach fototransdukcji w siatkówce. Po zastosowaniu maksymalnych zalecanych dawek selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 80-krotnie wyższa niż wobec PDE1, 700-krotnie wyższa niż wobec PDE2, PDE3, PDE4, PDE7, PDE8, PDE9, PDE10 oraz PDE11. W szczególności, selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 4000-krotnie wyższa niż wobec PDE3 – cGMP-specyficznej izoformy fosfodiesterazy, która uczestniczy w regulacji kurczliwości serca.

W celu oceny czasu, w którym zastosowanie sildenafilu powoduje erekcję w odpowiedzi na stymulację seksualną, przeprowadzono specjalne badania kliniczne. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów stosujących sildenafil na czczo, mediana czasu do rozpoczęcia erekcji u pacjentów, którzy osiągnęli erekcję o sztywności 60 % (wystarczającej do dokonania stosunku), wynosiła 25 minut (w zakresie od 12 do 37 minut). W innym badaniu wykazano, że sildenafil nadal był w stanie wywołać erekcję 4–5 godzin po podaniu.

Sildenafil powoduje lekkie i krótkotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego, które w większości przypadków nie ma przejawów klinicznych. Średnie maksymalne obniżenie ciśnienia skurczowego w pozycji leżącej po doustnym podaniu sildenafilu w dawce 100 mg wynosiło 8,4 mm Hg. Odpowiadające zmiany ciśnienia rozkurczowego w pozycji leżącej wynosiły 5,5 mm Hg. To obniżenie ciśnienia tętniczego jest zgodne z działaniem rozszerzającym naczynia krwionośne, wywołanym przez sildenafil, prawdopodobnie w wyniku zwiększenia poziomu cGMP w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych. Jednorazowe doustne podanie sildenafilu w dawkach do 100 mg u zdrowych ochotników nie powodowało żadnych klinicznie istotnych zmian w zapisie EKG.

W badaniu hemodynamicznych efektów jednorazowego doustnego podania sildenafilu w dawce 100 mg u pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca (CNS) (ze zwężeniem co najmniej jednej tętnicy wieńcowej o więcej niż 70 %), średnie ciśnienie skurczowe i rozkurczowe w spoczynku zmniejszyło się odpowiednio o 7 % i 6 % w porównaniu z poziomem wyjściowym. Średnie ciśnienie płucne skurczowe zmniejszyło się o 9 %. Sildenafil nie powodował zmian w objętości wyrzutu serca i nie zmniejszał przepływu krwi przez zwężone tętnice wieńcowe.

Nie wykazano klinicznie istotnych różnic w czasie do wystąpienia dławicy bolesnej po zastosowaniu sildenafilu w porównaniu z placebo w badaniach z wykorzystaniem testu wysiłkowego u pacjentów z zaburzeniami erekcji i przewlekłą stabilną dławicą piersiową, którzy regularnie stosowali leki przeciwdławicowe (z wyjątkiem nitratów).

Lekkie i tymczasowe zaburzenia zdolności rozróżniania kolorów (niebieski/zielony) stwierdzono u niektórych pacjentów 1 godzinę po podaniu sildenafilu w dawce 100 mg. Te efekty całkowicie zanikały 2 godziny po podaniu leku. Możliwy mechanizm tych zmian w rozpoznawaniu kolorów wiąże się z inhibicją PDE6, która uczestniczy w kaskadzie reakcji fototransdukcji w siatkówce. Sildenafil nie wpływa na ostrość wzroku ani czułość kontrastową. W badaniach z udziałem pacjentów z potwierdzoną dokumentacją makularną dystrofią, zastosowanie sildenafilu (jednorazowo w dawce 100 mg) nie powodowało istotnych zmian w wynikach przeprowadzonych badań wzroku (ostrość wzroku, siatka Amslera, modelowanie rozpoznawania kolorów sygnału świetlnego, perimetria Humphrey’a i fotostres).

Jednorazowe doustne podanie sildenafilu w dawce 100 mg przez zdrowych ochotników nie wpływało na ruchliwość ani morfologię plemników.

W badaniach klinicznych sildenafil stosowano u pacjentów w wieku od 19 do 87 lat. Uwzględniono następujące grupy pacjentów: osoby starsze, pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, chorobą niedokrwienną serca, hiperlipidemią, urazami rdzenia kręgowego, depresją, resekcją przezcewkową gruczołu krokowego, prostatektomią radykalną. Następujące grupy pacjentów nie były wystarczająco reprezentowane lub nie były włączone do badań klinicznych: pacjenci po zabiegach chirurgicznych na narządach miednicy, pacjenci po radioterapii, pacjenci z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby oraz pacjenci z niektórymi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

W badaniach z zastosowaniem ustalonej dawki liczba pacjentów zgłaszających poprawę funkcji erekcyjnej była wyższa niż w grupie placebo. W badaniach liczba przypadków odstawienia sildenafilu była niska i podobna do tej w grupie placebo.

We wszystkich tych badaniach pacjenci zgłaszali poprawę po zastosowaniu sildenafilu w przypadku zaburzeń erekcji psychogennych, mieszanych, organicznych, u osób starszych, z cukrzycą, chorobą niedokrwienną serca, nadciśnieniem tętniczym, resekcją przezcewkową gruczołu krokowego, prostatektomią radykalną, urazami rdzenia kręgowego, depresją. Bezpieczeństwo i skuteczność sildenafilu zostały potwierdzone danymi z tych długoterminowych badań.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 30–120 minut (z medianą 60 minut) po doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po doustnym podaniu wynosi 41 % (w zakresie od 25 do 63 %). W zalecanym zakresie dawek (od 25 do 100 mg) parametry AUC i Cmax sildenafilu wzrastają proporcjonalnie do dawki.

Po zastosowaniu sildenafilu podczas posiłku stopień wchłaniania jest obniżony, z przeciętnym wydłużeniem Tmax do 60 minut i przeciętnym obniżeniem Cmax o 29 %.

Rozkład. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 litrów, co wskazuje na rozkład leku w tkankach organizmu. Po jednorazowym doustnym podaniu sildenafilu w dawce 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafilu w osoczu wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności wynosi 40 %). Ponieważ wiązanie sildenafilu i jego głównego metabolitu N-demetylowego z białkami osocza osiąga 96 %, średnie maksymalne stężenie wolnego sildenafilu osiąga 18 ng/ml (38 nmol). Stopień wiązania z białkami osocza nie zależy od ogólnych stężeń sildenafilu.

U zdrowych ochotników, którzy jednorazowo przyjęli sildenafil w dawce 100 mg, po 90 minutach w ejakulacie stwierdzono mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) podanej dawki.

Metabolizm. Metabolizm sildenafilu odbywa się głównie za pomocą izoenzymów mikrosomalnych wątroby CYP3A4 (główna droga) i CYP2C9 (droga wtórna). Główny metabolit krążący powstaje w wyniku demetylowania N sildenafilu. Selektywność metabolitu wobec PDE5 jest porównywalna z selektywnością sildenafilu, a aktywność metabolitu wobec PDE5 wynosi około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenia tego metabolitu w osoczu wynoszą około 40 % stężeń sildenafilu w osoczu krwi. Metabolit N-demetylowany ulega dalszemu metabolizmowi, a jego okres półtrwania wynosi około 4 godziny.

Eliminacja. Całkowity klirens sildenafilu wynosi 41 l/h, co powoduje okres półtrwania wynoszący 3–5 godzin. Zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, eliminacja sildenafilu w postaci metabolitów odbywa się głównie z kałem (około 80 % podanej dawki doustnej) i w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % podanej dawki doustnej).

Pacjenci starsi. U zdrowych ochotników w wieku starszym (65 lat i więcej) stwierdzono obniżenie klirensu sildenafilu, co prowadziło do wzrostu stężeń w osoczu sildenafilu i jego aktywnego metabolitu N-dimetylowanego o około 90 % w porównaniu z odpowiednimi stężeniami u zdrowych ochotników młodszego wieku (18–45 lat). Z powodu wiekowych różnic w wiązaniu z białkami osocza krwi, odpowiadające zwiększenie stężenia wolnego sildenafilu w osoczu wynosiło około 40 %.

Niewydolność nerek. U ochotników z zaburzeniami funkcji nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu pozostawała niezmieniona po jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg. Średnie AUC i Cmax metabolitu N-dimetylowanego wzrastały odpowiednio o 126 % i 73 % w porównaniu z wartościami u ochotników tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednak z powodu dużej międzyosobniczej zmienności te różnice nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średniego wzrostu AUC i Cmax o 100 % i 88 % odpowiednio w porównaniu z ochotnikami tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-demetylowanego istotnie wzrosły odpowiednio o 200 % i 79 %.

Niewydolność wątroby. U ochotników z marskością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia (klasa A i B według klasyfikacji Childa-Pugh’a) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC o 84 % i Cmax o 47 % w porównaniu z ochotnikami tego samego wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyka sildenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie była badana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń funkcji odcinkowej, definiowanych jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania wyprostu prącia niezbędnego do pomyślnej współżytia.

Dla skutecznego działania leku wymagane jest pobudzenie seksualne.

Przeciwwskazania.

• Wysoka wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku.
• Jednoczesne stosowanie donatorów tlenku azotu (np. nitrytu amylu) lub nitratów w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane, ponieważ wiadomo, że sildenafil wpływa na szlaki metabolizmu tlenku azotu/cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) i potencjonuje działanie hipotensyjne nitratów.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym sildenafilu) z aktywatorami guanylanocyklazy, takimi jak riociguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Leki stosowane w leczeniu dysfunkcji odcinkowej, w tym sildenafil, są przeciwwskazane mężczyznom, u których nie zaleca się aktywności seksualnej (np. pacjenci z ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w ciężkim stopniu).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy jest związana z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby; hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mmHg); niedawno przebyty udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentna (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki) – bezpieczeństwo stosowania sildenafilu nie zostało zbadane u tych podgrup pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na sildenafil.

Badania in vitro. Metabolizm sildenafilu zachodzi głównie za udziałem izoformy 3A4 (główna droga) i izoformy 2C9 (droga wtórna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirens sildenafilu, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens sildenafilu.

Badania in vivo. Analiza farmakokinetyki populacyjnej danych z badań klinicznych wykazała obniżenie klirensu sildenafilu przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, erytromycyną, cytydyną). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i inhibitorów CYP3A4 nie zaobserwowano wzrostu częstości działań niepożądanych, zalecana dawka początkowa sildenafilu wynosi 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora P450, w stanie stężenia równowagowego (500 mg raz dziennie) i sildenafilu (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 300% (4-krotnie) i wzrostu AUC sildenafilu w osoczu o 1000% (11-krotnie). Po 24 godzinach stężenia sildenafilu w osoczu nadal wynosiły około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznego dla stosowania samodzielnego sildenafilu, co odpowiada istotnemu wpływowi rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Sildenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); w każdym przypadku maksymalna dawka sildenafilu nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie równowagowe (1200 mg trzy razy dziennie) i sildenafilu (100 mg pojedynczo) prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 140% i zwiększenia ekspozycji systemowej (AUC) sildenafilu o 210%. Nie zaobserwowano wpływu sildenafilu na farmakokinetykę saquinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Oczekuje się, że silniejsze inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, będą wywierać silniejszy wpływ.

Przy stosowaniu sildenafilu (100 mg pojedynczo) i erytromycyny, specyficznego inhibitora CYP3A4, w stanie równowagowym (500 mg dwa razy dziennie przez 5 dni) zaobserwowano wzrost ekspozycji systemowej sildenafilu o 182% (AUC). U zdrowych ochotników męskich nie zaobserwowano wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji ani późniejszy okres półtrwania sildenafilu ani jego głównego krążącego metabolitu. Cymetydyna (inhibitor cytochromu P450 i niemający specyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z sildenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadziła do wzrostu stężenia sildenafilu w osoczu o 56%.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może powodować umiarkowany wzrost stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Pojedyncze zastosowanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływa na biodostępność sildenafilu.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznego oddziaływania z wszystkimi lekami, wyniki analizy farmakokinetyki populacyjnej wskazują, że farmakokinetyka sildenafilu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (np. selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, antydepresanty trójcykliczne), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydowych, pętliowych i zatrzymujących potas diuretyków, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagonistów wapnia, antagonistów beta-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP450 (np. ryfampicyna, barbiturany).

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników męskich jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowany induktor CYP3A4, CYP2C9 i prawdopodobnie CYP2C19) w stanie równowagowym (125 mg dwa razy dziennie) i sildenafilu w stanie równowagowym (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax sildenafilu odpowiednio o 62,6% i 55,4%. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4, jak ryfampicyna, może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość poważnej interakcji z sildenafilem.

Wpływ sildenafilu na inne leki.

Sildenafil jest słabym inhibitorem izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 (IC50 > 150 µmol) cytochromu P450. Ponieważ maksymalne stężenia sildenafilu w osoczu wynoszą około 1 µmol, wpływ leku na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji między sildenafilem a niemającymi specyficznych inhibitorów fosfodiesterazy, takimi jak teofilina i dipyrydamol.

Ponieważ wiadomo, że sildenafil wpływa na metabolizm tlenku azotu/cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), stwierdzono, że ten lek potencjonuje działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub z nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Riociguat. Badania dokliniczne wykazały addytywny systemowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. Badania kliniczne wykazały, że riociguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie riociguatu z inhibitorami PDE5 (w tym z sildenafilem) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U niektórych predysponowanych pacjentów jednoczesne stosowanie sildenafilu i blokerów alfa-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji, najczęściej pojawiającej się w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W badaniach specyficznego oddziaływania leków bloker alfa-adrenoreceptorów doxazozyna (4 mg i 8 mg) i sildenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) stosowano jednoczesnie u pacjentów z łagodnym nadżerzeniem prostaty (BPH), których stan został ustabilizowany przy stosowaniu doxazozyny. W tych badanych populacjach zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej o 7/7 mmHg, 9/5 mmHg i 8/4 mmHg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej odpowiednio o 6/6 mmHg, 11/4 mmHg, 4/5 mmHg. Przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i doxazozyny u pacjentów, których stan został ustabilizowany przy stosowaniu doxazozyny, czasem zgłaszano rozwój objawowej hipotensji ortostatycznej. W tych zgłoszeniach opisano przypadki zawrotów głowy i stanów przedomdleniowych, ale bez omdlenia.

Nie zaobserwowano istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które są metabolizowane przez CYP2C9.

Sildenafil (50 mg) nie wydłużał czasu krwawienia spowodowanego przez kwas acetylosalicylowy (150 mg).

Sildenafil (50 mg) nie potencjonował działania hipotensyjnego alkoholu u zdrowych ochotników przy średnich maksymalnych stężeniach etanolu we krwi 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących sildenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z placebo przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków hipotensyjnych, jak diuretyki, blokery beta-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonistów angiotensyny II, leki przeciwciśnieniowe (rozkurczowe naczyń i działania centralnego), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych i blokery alfa-adrenoreceptorów. W specjalnym badaniu interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego w pozycji leżącej o 8 mmHg. Odpowiednie obniżenie ciśnienia tętniczego rozkurczowego wynosiło 7 mmHg. Takie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego było porównywalne z obserwowanym przy stosowaniu samego sildenafilu u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sildenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników męskich stosowanie sildenafilu w stanie równowagowym (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu (125 mg dwa razy dziennie) odpowiednio o 49,8% i 42%.

Dodanie pojedynczej dawki sildenafilu do sacubitrylu/valsartanu w stanie równowagowym u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z samodzielnym stosowaniem sacubitrylu/valsartanu. Dlatego należy ostrożnie rozpoczynać stosowanie sildenafilu u pacjentów otrzymujących sacubitryl/valsartan.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać wywiad medyczny i przeprowadzić badanie fizykalne w celu rozpoznania zaburzeń erekcji oraz ustalenia ich możliwych przyczyn.

Faktory ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym obciążeniem serca, przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii zaburzeń erekcji lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wykazuje działanie naczyniorozszerzające, które objawia się łagodnym i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt nie może negatywnie wpłynąć na pacjentów z pewnymi chorobami współistniejącymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną. Pacjenci o zwiększonym ryzyku wrażliwości na działanie leków rozszerzających naczynia to osoby z obturacją drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie aorty, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna) oraz pacjenci z rzadkim zespołem wieloukładowej atrofii, którego przejawem jest ciężki zaburzony układ regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy autonomiczny.

Preparat nasila działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, udary mózgu, przemijające ataki niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze i niedociśnienie tętnicze, które czasowo pokrywały się z przyjmowaniem sildenafilu. U większości pacjentów istniały czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Wiele z tych działań niepożądanych wystąpiło podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka pojawiało się krótko po zażyciu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy rozwój tych działań niepożądanych jest bezpośrednio związany z czynnikami ryzyka, czy też ich rozwój jest spowodowany innymi czynnikami.

Zespół bolesnej erekcji (priapizm). Leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji, w tym sildenafil, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (takimi jak giętkość, fibroza ciał jamistych lub choroba Peyroniego) oraz u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi priapizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak wielokostny lub białaczka).

Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi metodami leczenia zaburzeń erekcji nie zostały zbadane, dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Po wprowadzeniu sildenafilu na rynek zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i priapizmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku braku natychmiastowego leczenia priapizm może prowadzić do uszkodzenia tkanek prącia i trwałej utraty potencji.

Jednoczesne stosowanie z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia płucnego zawierającymi sildenafil, czy też z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji nie zostały zbadane. Dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Wpływ na wzrok. Napływają spontaniczne doniesienia o zaburzeniach wzroku związanych z przyjmowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Z doniesień spontanicznych oraz wyników badań obserwacyjnych wiadomo o przypadkach nieprzyczynionej tętniczo przedniej ischemicznej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, w związku z przyjmowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy uprzedzić, że w przypadku nagłego zaburzenia widzenia należy natychmiast przerwać stosowanie sildenafilu i skontaktować się z lekarzem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z rytonawirem. Jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie z blokerami α-adrenoreceptorów. Pacjentom przyjmującym blokery α-adrenoreceptorów należy stosować sildenafil z ostrożnością, ponieważ taka kombinacja może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego u niektórych podatnych pacjentów. Objawowe niedociśnienie tętnicze występuje zazwyczaj w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotensji ortostatycznej leczenie sildenafilem można rozpoczynać jedynie u pacjentów hemodynamicznie stabilnych, którzy przyjmują blokery α-adrenoreceptorów. Zalecana dawka początkowa dla tych pacjentów to 25 mg sildenafilu (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). Ponadto pacjentów należy poinformować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienie. Badania płytek krwi człowieka wykazały, że in vitro sildenafil nasila działanie przeciwzakrzepowe sodu nitroprusyku. Brak informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub z ostrym wrzodem żołądka. Dlatego stosowanie sildenafilu u pacjentów z takimi schorzeniami jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Nie zaobserwowano wpływu dawki 100 mg na morfologię lub ruchliwość plemników u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu. Lekarze powinni zalecić pacjentom przerwanie stosowania inhibitorów PDE5, w tym leku Novagra Euro, oraz natychmiastową konsultację lekarską w przypadku nagłego pogorszenia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, zgłaszano w czasowym związku z przyjmowaniem inhibitorów PDE5, w tym leku. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z przyjmowaniem inhibitorów PDE5, czy z innymi czynnikami.

Jednoczesne stosowanie z lekami hipotensyjnymi. Preparat wykazuje ogólnoustrojowe działanie naczyniorozszerzające i może dalej obniżać ciśnienie tętnicze u pacjentów przyjmujących leki hipotensyjne. W jednym badaniu interakcji leków jednoczesne doustne stosowanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) wiązało się ze średnią dodatkową redukcją ciśnienia skurczowego o 8 mmHg i rozkurczowego o 7 mmHg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie sildenafilu nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Pacjentów należy poinstruować o konieczności stosowania środków zapobiegawczych chroniących przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Otoczka tabletek Novagra Euro zawiera barwnik Ponczo 4R (E 124). Może powodować reakcje alergiczne.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu. O tym fakcie można poinformować pacjentów przestrzegających diety o niskiej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Preparat nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Novagra Euro może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Ponieważ w trakcie badań klinicznych zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku po stosowaniu sildenafilu, pacjenci powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek Novagra Euro, zanim usiądą za kierownicą pojazdu lub będą obsługiwać inne maszyny.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować doustnie.

W celu uzyskania skutecznego działania leku wymagane jest podniecenie seksualne.

Dorośli.

Zalecana dawka leku wynosi 50 mg i stosuje się ją w razie potrzeby około 1 godzinę przed stosunkiem seksualnym. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg*. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg.

Maksymalna zalecana częstotliwość stosowania leku to 1 raz na dobę. Stosowanie leku podczas posiłku może opóźnić jego działanie w porównaniu do stosowania na czczo.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim nasileniu (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama jak podana powyżej w sekcji „Dorośli”.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens syldenafilu jest obniżony, dlatego zalecana dawka leku wynosi 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 50 mg oraz 100 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z powodu marskości) klirens syldenafilu jest obniżony, dlatego zalecana dawka leku wynosi 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 50 mg oraz 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki.

W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”) należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg* (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldenafilem nie jest zalecane, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia hipotensji ortostatycznej, stan pacjentów stosujących blokery alfa-adrenoreceptorów powinien być ustabilizowany przed rozpoczęciem leczenia syldenafilem. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej syldenafilu 25 mg* (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

* – stosować leki zawierające substancję czynną syldenafil w odpowiedniej dawce.

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie.

Po zastosowaniu pojedynczej dawki syldenafilu do 800 mg działania niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy niższych dawkach, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie syldenafilu w dawce 200 mg nie zwiększało skuteczności, ale prowadziło do większej liczby przypadków wystąpienia działań niepożądanych (bóle głowy, zawroty głowy, rumień, nudności, niestrawność, zatkany nos, zaburzenia ze strony narządu wzroku opisane w sekcji „Działania niepożądane”).

W przypadku przedawkowania należy podjąć standardowe działania wspierające. Przyspieszenie klirensu syldenafilu za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza krwi oraz brak eliminacji syldenafilu z moczem.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy, zaczerwienienie twarzy, dyspepsja, uczucie zatkania nosa, ból pleców, zawroty głowy, nudności, gorące fale, zaburzenia wzroku, cyjanopsja oraz zamazanie widzenia.

Wszystkie klinicznie istotne działania niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych częściej niż przy stosowaniu placebo wymieniono poniżej według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100) oraz bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000). Działania niepożądane podano według częstości w kolejności malejącej.

Zakażenia i inwazje.

Rzadko: Rinitis.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Rzadko: Reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Bardzo często: ból głowy,

Często: zawroty głowy,

Rzadko: senność, hipestezja,

Bardzo rzadko: udar mózgu, omdlenie, przejściowy atak niedokrwienny, drgawki*, nawroty drgawek*, omdlenie.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Często: zaburzenia wzroku, zaburzenia percepcji koloru**, zamazanie widzenia,

Rzadko: zaburzenia łzawienia***, ból oczu, fotofobia, fotopsje, przekrwienie oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek,

Bardzo rzadko: niezatokowa przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego*, zatorowość naczyń siatkówki*, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętniczkowa, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zmętnienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawianie się świecących pierścieni wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, opuchlizna oczu, zaburzenia oczu, przekrwienie spojówek, podrażnienie oczu, nietypowe uczucia w oczach, obrzęk powiek, wybielenie twardówki.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przewodu słuchowego.

Rzadko: zawroty głowy, szumy w uszach,

Bardzo rzadko: głuchota*.

Zaburzenia ze strony naczyń.

Często: gorące fale, zaczerwienienie twarzy,

Rzadko: nadciśnienie tętnicze/podciśnienie tętnicze.

Zaburzenia ze strony serca.

Rzadko: przyspieszone bicie serca, tachykardia,

Bardzo rzadko: zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, arytmia komorowa*, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa*.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnej.

Często: uczucie zatkania nosa,

Rzadko: krwawienie z nosa, uczucie zatkania zatok przynosowych,

Bardzo rzadko: uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: dyspepsja, nudności,

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach,

Bardzo rzadko: hipestezja jamy ustnej.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: wysypka skórna,

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny nekroliz*.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Rzadko: mialgia, ból kończyn.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego.

Rzadko: hematuria.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Bardzo rzadko: stwardnienie prącia*, przedłużona erekcja, hematospermia, krwawienie z członka.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Rzadko: ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczliwość, uczucie gorąca,

Bardzo rzadko: podrażnienie.

Badania.

Rzadko: Przyspieszone tętno.

* Zgłoszono wyłącznie podczas badań po wprowadzeniu leku na rynek.

** Zaburzenia percepcji koloru: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia łzawienia: suchość oczu, zaburzenia łzawienia oraz nadmierne łzawienie.

Poniższe zjawiska obserwowano u < 2 % pacjentów; związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które miały prawdopodobny związek ze stosowaniem leku. Zjawiska nie wymienione wyżej były łagodne, a zgłoszenia bardzo nieprecyzyjne, aby miały znaczenie.

Ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotosensybilizacji, szok, osłabienie, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: dławica piersiowa, blok przedsionkowo-komorowy, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zatorowość naczyń mózgowia, nagłe zatrzymanie serca, zaburzenia EKG, kardiomiopatia.

Ze strony przewodu pokarmowego: glosyt, kolit, dysfagia, zapalenie żołądka, gastroenteryt, zapalenie przełyku, zapalenie jamy ustnej, zaburzenia wyników badań wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia, leukopenia.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: artretyzm, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie pochwy ścięgnistej, ból kości, miastenia, zapalenie błony maziowej.

Ze strony układu nerwowego: ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów.

Ze strony układu oddechowego: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, nadmierne ślinienie, nasilenie kaszlu.

Ze strony skóry: pokrzywka, opryszczka, swędzenie, potliwość, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, odłuszczające zapalenie skóry.

Specyficzne uczucia: nagłe zmniejszenie lub utrata słuchu, ból w uchu, krwotok do oka, zaćma, suchość oczu.

Ze strony układu moczowo-płciowego: zapalenie pęcherza, nikturia, częstsze oddawanie moczu, powiększenie gruczołów mlekowych, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Doświadczenie po wprowadzeniu na rynek. Po wprowadzeniu syldenafili na rynek zidentyfikowano poniższe działania niepożądane. Ponieważ zgłoszenia te są dobrowolne, nie zawsze można wiarygodnie oszacować ich częstość ani ustalić bezpośredni związek przyczynowy z działaniem leku. Zjawiska te zostały wymienione ze względu na ich powagę, częstość zgłaszania, brak jasnego alternatywnego związku lub kombinację tych czynników.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe. Zgłaszano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, mózgowo-naczyniowe i naczyniowe, w tym krwawienia mózgowe, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok wewnątrzmozgowy i krwawienie płucne, które miały związek czasowy ze stosowaniem syldenafili. Większość pacjentów miała czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłoszono, że wiele z tych zjawisk wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka pojawiało się bezpośrednio po zażyciu syldenafili bez aktywności seksualnej. Inne zjawiska pojawiały się w ciągu kilku godzin lub dni po zażyciu syldenafili i aktywności seksualnej. Nie można ustalić, czy te zjawiska mają bezpośredni związek ze stosowaniem leku, aktywnością seksualną, czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Układ krwionośny i chłonny: kryz wazookluzyjny. W małym badaniu przedwczesnie zakończonym, dotyczącego stosowania syldenafili u pacjentów z pierwotną nadciśnieniem płucnym spowodowanym anemią sierpowatą, zgłoszono częstsze występowanie kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji przy stosowaniu syldenafili niż przy placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących syldenafil w celu leczenia zaburzeń erekcji jest nieznane.

Układ nerwowy: niepokój, przejściowa globalna amnezja.

Specyficzne uczucia.

Słuch. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki nagłego zmniejszenia lub utraty słuchu, powiązane czasowo ze stosowaniem syldenafili. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów chorobowych i innych czynników, które mogły odgrywać rolę w rozwoju działań niepożądanych ze strony słuchu. Zazwyczaj brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem syldenafili, istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Wzrok: tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oczach, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwotok, odluznienie ciała szklistego.

Po wprowadzeniu leku na rynek rzadko zgłaszano przypadki niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, powodującej obniżenie wzroku, w tym ostateczną utratę wzroku, które były powiązane czasowo z zastosowaniem inhibitorów PDE5, w tym syldenafili. Wiele pacjentów miało anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym: niski stosunek średnicy wyrzutu do tarczy nerwu wzrokowego (zastoinowa tarcza nerwu wzrokowego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie tętnicze, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z wymogami prawa.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 tabletka powlekana powłoką, w blisterze; 1 blister w pudełku kartonowym lub 4 tabletki powleczone powłoką, w blisterze; 1 lub 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent. Novagra Euro.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działka nr 215-219, G.I.D.C. Industrial Area, Panoli - 394 116, okręg Bharuch, Indie.

Plot No. 215-219, G.I.D.C., Industrial Area, Panoli - 394 116, Dist. Bharuch, India.