Normodypin

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku NORMODIPINE (NORMODIPINE)

Skład:

substancja czynna: amlodypina;

1 tabletka zawiera odpowiednio:

5 mg amlodypiny (w postaci 6,944 mg bezylatu amlodypiny);

10 mg amlodypiny (w postaci 13,889 mg bezylatu amlodypiny);

substancje pomocnicze: stearynian magnezu, skrobioglikolan sodu (typ A), wodorofosforan wapnia bezwodny, celuloza mikrokryształowa.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 5 mg: białe lub prawie białe, dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym z wygrawerowaną cyfrą 5 po jednej stronie;

tabletki 10 mg: białe lub prawie białe, dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym z wygrawerowaną cyfrą 10 po jednej stronie oraz rowkiem – po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniści wapnia o działaniu przede wszystkim naczyniowym. Kod ATC C08CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Grupa farmakoterapeutyczna: blokery „wolnych” kanałów wapniowych, selektywny bloker „wolnych” kanałów wapniowych o działaniu przede wszystkim naczyniowym.

Amlodypina, będąca pochodną dihydropirydyny, hamuje transbłonowy przenikanie jonów wapnia (bloker „wolnych” kanałów wapniowych lub antagonist jonów wapnia); blokuje również transbłonowy przepływ jonów wapnia do komórek mięśnia gładkiego miokardium i naczyń.

Mechanizm hipotensyjnego działania amlodypiny wynika z bezpośredniego rozkurczowego wpływu na mięśnie gładkie naczyń. Dokładny mechanizm działania amlodypiny w dławicy piersiowej nie został ostatecznie ustalony, jednak amlodypina zmniejsza iszemię dwoma poniżej opisanymi drogami:

1. Amlodypina rozszerza naczynia tętnicze obwodowe i tym samym zmniejsza ogólny opór obwodowy (obciążenie następcze), które musi pokonać serce. Ponieważ częstość skurczów serca nie ulega zmianie, zmniejszenie obciążenia serca prowadzi do zmniejszenia zużycia energii i zapotrzebowania miokardium na tlen.
2. Mechanizm działania amlodypiny prawdopodobnie obejmuje również rozszerzenie głównych tętnic wieńcowych i naczyń wieńcowych zarówno w niezmienionych, jak i w obszarach ischemizowanych mięśnia sercowego. To rozszerzenie zwiększa dopływ tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z kurczem tętnic wieńcowych (dławica Prinzmetala lub dławica wariantna).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowanie leku 1 raz na dobę zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny w pozycji leżącej i stojącej. Ze względu na powolny początek działania amlodypiny ostra hipotensja tętnicza zazwyczaj nie występuje.

U pacjentów z dławicą piersiową stosowanie jednej dobowej dawki leku zwiększa całkowity czas obciążenia fizycznego, czas do wystąpienia dławicy piersiowej oraz czas do depresji odcinka ST o 1 mm. Lek zmniejsza częstotliwość napadów dławicy piersiowej i zmniejsza potrzebę stosowania nitrogliceryny.

Amlodypina nie wiąże się z żadnymi niepożądanymi działaniami metabolicznymi ani zmianami poziomu lipidów w osoczu krwi, można ją stosować pacjentom z astmą, cukrzycą i duchawicą.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie, rozkład i wiązanie z białkami osocza krwi.

Amlodypina jest dobrze wchłaniana po doustnym podaniu w dawkach terapeutycznych. Maksymalne stężenie leku we krwi występuje po 6–12 godzinach. Jej absolutna biodostępność wynosi około 64–80%. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Około 97,5% amlodypiny krążącej we krwi wiąże się z białkami osocza krwi.

Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Metabolizm/wydalanie.

Okres półtrwania końcowy wynosi około 35–50 godzin, co pozwala na podawanie leku 1 raz na dobę. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do metabolitów nieaktywnych; lek wydala się z moczem w formie substancji pierwotnej (10%) i metabolitów (60%).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dostępne są ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Pacjenci z niewydolnością wątroby mają obniżony klirens kreatyniny, co prowadzi do zwiększenia AUC o około 40–60% oraz wydłużenia okresu półtrwania.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu krwi u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym jest taki sam. Jednak u pacjentów w wieku podeszłym występuje obniżony klirens amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia AUC i okresu półtrwania u tych pacjentów. Zwiększenie AUC i okresu półtrwania obserwuje się również u pacjentów z niewydolnością serca.

Stosowanie u dzieci i młodzieży.

Obserwowano dużą międzyindywidualną zmienność. Dane dotyczące dzieci poniżej 6. roku życia są ograniczone.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Przewlekła stabilna choroba wieńcowa.
• Choroba wieńcowa spastyczna (przywspomoczna choroba wieńcowa, angina Prinzmetala).

Przeciwwskazania.

Amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z następującymi stanami:

• nadwrażliwość na amlodypinę, pochodne dihydropirydyny lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
• ciężka hipotensja tętnicza;
• wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny);
• obturacja drogi odpływu z lewej komory serca (np. znaczny zwężenie aortalne);
• niestabilność hemodynamiczna niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na amlodypinę.

Inhibitory CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, makrolidy, np. erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia amlodypiny, co z kolei może zwiększyć ryzyko wystąpienia hipotensji. Objawy kliniczne tych farmakokinetycznych odchyleń mogą być bardziej nasilone u pacjentów w podeszłym wieku. Z tego powodu może być konieczna kontrola stanu klinicznego oraz dostosowanie dawki.

Klaritromycyna jest inhibitorem CYP3A4. Istnieje zwiększone ryzyko hipotensji u pacjentów jednoczenie przyjmujących klaritromycynę i amlodypinę, dlatego u tych pacjentów zaleca się ścisłą obserwację.

Induktory CYP3A4.

Podczas jednoczesnego stosowania znanych induktorów CYP3A4 stężenie amlodypiny w osoczu może się zmieniać. Z tego powodu należy kontrolować ciśnienie tętnicze oraz dostosować dawkę leku podczas i po jednoczesnym stosowaniu, szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, preparaty z włościanu zwyczajnego [Hypericum perforatum]).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny i spożywania grejfrutów lub soku grejpfrutowego, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia biodostępności amlodypiny u niektórych pacjentów, co z kolei może nasilić działanie hipotensyjne.

Dantrolen (infuzje): u zwierząt laboratoryjnych opisano przypadki migotania komór i niewydolności sercowo-naczyniowej towarzyszącej hiperkaliemii, prowadzącej do śmierci i kolapsu w wyniku stosowania werapamilu i dożylnej podania dantrolenu. Ze względu na ryzyko rozwoju hiperkaliemii należy unikać jednoczesnego stosowania dantrolenu i blokerów „wolnych” kanałów wapniowych, w tym amlodypiny, u pacjentów podatnych na złośliwą hipertermię, a także w leczeniu złośliwej hipertermii.

Wpływ amlodypiny na inne leki.

Amlodypina nasila działanie hipotensyjne innych leków o działaniu przeciwciśnieniowym stosowanych w celu obniżenia ciśnienia tętniczego.

Takrolimus.

Istnieje ryzyko podwyższenia stężenia takrolimusu we krwi podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną, choć farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie jest w pełni poznany. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu, podczas współlekowania amlodypiną należy regularnie monitorować stężenie takrolimusu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkowanie.

Cyklosporyna.

U pacjentów po przeszczepie nerki obserwowano zmienne zwiększenie stężenia szczątkowego cyklosporyny (średnio o 0–40%). U pacjentów po przeszczepie nerki stosujących amlodypinę należy rozważyć możliwość monitorowania stężenia cyklosporyny oraz, w razie potrzeby, zmniejszenia dawki cyklosporyny.

Symwastatyna: jednoczesne wielokrotne stosowanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce 80 mg prowadziło do zwiększenia stężenia symwastatyny o 77% w porównaniu z monoterapią symwastatyną. Zaleca się ograniczenie dawki symwastatyny u pacjentów przyjmujących amlodypinę do 20 mg dziennie.

Inhibitory mTOR (mammalian target of rapamycin – cel rapamycyny u ssaków).

Takie inhibitory mTOR jak sirolimus, temsirolimus i ewerolimus są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać ich działanie.

Syldenafil.

Pojedyncze podanie 100 mg syldenafila pacjentom z nadciśnieniem pierwotnym nie wpływało na farmakokinetykę amlodypiny. Podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny i syldenafila w ramach terapii skojarzonej każdy z leków wykazywał działanie hipotensyjne niezależnie od drugiego.

Inne leki.

Amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, dicygoxyny ani warfaryny.

Ethanolo (alkohol).

Pojedyncze i wielokrotne podanie 10 mg amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę etanolu.

Współlekowanie amlodypiny z cytydydyną nie miało wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Współlekowanie leków zawierających glinę/magnez (antacidy) z pojedynczą dawką amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Badania laboratoryjne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych nie jest znany.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w przypadku kryzu nadciśnieniowego.

Pacjenci z niewydolnością serca.

Amlodypinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z tej grupy.

W trakcie badań z udziałem pacjentów z niewydolnością serca (klasy funkcyjne III–IV według klasyfikacji NYHA) stwierdzono, że w grupie otrzymującej amlodypinę w porównaniu z grupą placebo wystąpił większy odsetek przypadków obrzęku płuc, jednak nie było to związane z pogorszeniem przebiegu niewydolności serca.

Blokerów kanałów wapniowych typu „wolnego kanału”, w tym amlodypiny, należy stosować z ostrożnością w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca zastawkową, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych oraz odsetek śmiertelnych skutków.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Okres półtrwania amlodypiny oraz wartości AUC są wydłużone u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby; nie ustalono zalecanych dawek dla tej grupy pacjentów. Leczenie amlodypiną należy rozpoczynać od minimalnych dawek, a przy zwiększaniu dawki należy zachować ostrożność. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby dozowanie powinno być powolne i odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Zwiększenie dawki u pacjentów w wieku podeszłym należy przeprowadzać z ostrożnością (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

W tej grupie pacjentów amlodypinę można stosować w dawkach zwyczajnych. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem zaburzenia funkcji nerek. Amlodypina nie jest usuwana metodą hemodializy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny w leczeniu kobiet w ciąży.

Stosowanie w czasie ciąży zaleca się wyłącznie w przypadku braku bezpieczniejszej alternatywy lub gdy choroba matki stanowi większe zagrożenie dla matki i płodu niż leczenie. U zwierząt przy stosowaniu wysokich dawek obserwowano toksyczność reprodukcyjną.

Karmienie piersią. Amlodypina przenika do mleka matki. Część dawki matki otrzymywana przez noworodka szacowana jest na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na noworódka jest nieznany. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia amlodypiną należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści, jakie matka odnosi z leczenia.

Fertylność. Donoszono o odwracalnych zmianach biochemicznych w główkach plemników u niektórych pacjentów przyjmujących blokery kanałów wapniowych typu „wolnego kanału”. Dane kliniczne dotyczące możliwego wpływu amlodypiny na płodność są ograniczone.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Amlodypina może w pewnym stopniu wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi mechanizmów. Jeśli u pacjenta przyjmującego amlodypinę występuje zawroty głowy, ból głowy, zwiększona zmęczalność lub nudności, mogą one wpływać na szybkość i jakość reakcji. Zaleca się zachowanie ostrożności na wstępnym etapie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Dorośli

W przypadku nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej zwykle stosowana dawka początkowa wynosi 5 mg jednorazowo na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie, dawkę tę można zwiększyć do maksymalnej dawki 10 mg na dobę.

Pacjentom cierpiącym na nadciśnienie tętnicze Normodypin stosuje się w połączeniu z diuretykiem tiazydowym, blokerem α, blokerem β lub inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę. Pacjentom cierpiącym na dławicę piersiową, którzy nie odpowiadają na leczenie nitratami i/lub odpowiednimi dawkami blokerów β, Normodypin może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami przeciwdławicowymi.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku z diuretykami tiazydowymi, blokerami β oraz inhibitorami ACE nie jest wymagana korekta dawki.

Grupy specjalne pacjentów

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat cierpiące na nadciśnienie tętnicze

Zalecana dawka początkowa w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów w wieku od 6 do 17 lat wynosi 2,5 mg na dobę (w tym przypadku należy stosować inny lek); jeśli po 4 tygodniach stosowania leku nie osiągnięto kontroli ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć do 5 mg na dobę. Stosowania dawek przekraczających 5 mg na dobę u dzieci nie badano (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku.

Normodypin stosowany w analogicznych dawkach jest równie dobrze tolerowany zarówno przez młodszych pacjentów, jak i pacjentów w podeszłym wieku. Pacjentom w podeszłym wieku zaleca się standardowy schemat leczenia, jednak zwiększenie dawki należy przeprowadzać ostrożnie (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Farmakokinetyka”).

Upośledzenie funkcji wątroby.

Zalecane dawki dla pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby nie są ustalone. Dawkowanie należy dobierać ostrożnie; leczenie należy rozpoczynać od najniższej zalecanej dawki (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakokinetyka”). Farmakokinetyki amlodypiny u osób z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby nie badano. Leczenie pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby należy rozpoczynać od minimalnej dawki amlodypiny; dozowanie należy prowadzić stopniowo.

Upośledzenie funkcji nerek.

Zmiany stężenia amlodypiny we krwi nie korelują ze stopniem upośledzenia funkcji nerek, dlatego pacjentom tym zaleca się stosowanie standardowych dawek. Amlodypina nie jest usuwana podczas hemodializy.

Sposób stosowania

Tabletki do przyjmowania doustnego.

Ten lek nie jest produkowany w dawce 2,5 mg. Tabletki 5 mg leku Normodypin nie są przeznaczone do dzielenia na pół w celu uzyskania dawki 2,5 mg.

Dzieci.

Można stosować u dzieci od 6. roku życia.

Wpływ amlodypiny na ciśnienie tętnicze u pacjentów poniżej 6. roku życia jest nieznany.

Przedawkowanie.

Objawy. Dane wskazują, że znaczne przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej wazodilatacji obwodowej z możliwym rozwojem tachykardii odruchowej. Opisano przypadki nasilonego i trwałego obniżenia ciśnienia tętniczego, w tym z rozwojem wstrząsu i skutkiem śmiertelnym.

Rzadko zgłaszano niekardiogenny obrzęk jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może objawiać się z opóźnionym początkiem (24–48 godzin po przyjęciu) i może wymagać rozpoczęcia sztucznej wentylacji płuc. Wczesne działania resuscytacyjne (w tym obciążenie płynem) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca mogą stanowić czynniki wywołujące.

Leczenie.

Klinicznie istotna hipotensja spowodowana przedawkowaniem amlodypiny wymaga podejmowania aktywnych działań mających na celu wspieranie funkcji układu sercowo-naczyniowego, w tym uniesienie kończyn dolnych, monitorowanie czynności serca i płuc, kontrolę objętości krążącej krwi oraz diurezę.

W celu przywrócenia tonusu naczyń i normalizacji ciśnienia tętniczego, w przypadku braku przeciwwskazań, możliwe jest stosowanie leków zwężających naczynia. W celu wyeliminowania skutków blokady kanałów wapniowych, wstrzykuje się wlew dożylny glukonianu wapnia.

W niektórych przypadkach może być skuteczne przemywanie żołądka. Podawanie węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom w dawce 10 mg natychmiast lub w ciągu 2 godzin po przyjęciu amlodypiny prowadziło do istotnego zmniejszenia wchłaniania leku. Ponieważ amlodypina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza, hemodializa jest mało skuteczna.

Niepożądane działania uboczne.

Najczęściej w okresie leczenia obserwowano następujące niepożądane reakcje: senność, zawroty głowy, ból głowy, przyspieszone bicie serca, uderzenia gorąca, ból brzucha, nudności, obrzęk łydek, obrzęki i zmęczenie.

Wykaz działań niepożądanych przedstawiono w poniższej tabeli.

Podczas leczenia amlodypinem występują działania niepożądane, których częstość określa się jako: bardzo częste (≥1/10); częste (≥1/100 i <1/10); rzadkie (≥1/1000 i <1/100); pojedyncze (≥1/10000 i <1/1000); bardzo rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

* zazwyczaj towarzyszy mu cholestaza.

Zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju zespołu pozapiramidowego.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę i pozwala kontynuować monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osobom pracującym w zawodach medycznych zaleca się zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych za pomocą państwowego systemu zgłaszania niepożądanych reakcji.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wpływem światła.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Gedeon Richter”, Węgry.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

H-1103 Budapeszt, ul. Demrédi 19–21, Węgry.