Nolpaza®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Nolpaza® (NOLPAZA®)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 tabletka gastrorezystentna zawiera 40 mg pantoprazolu w postaci pantoprazolu sodu seskwihydrytu;

substancje pomocnicze : manitol (E 421), krospowidon (typ A), krospowidon (typ B), sodu węglan, sorbitol (E 420), stearynian wapnia, hydroksypropyloceluloza, powidon, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), glikol propylenowy, dyspersja kopolimeru metakrylanowego, sodu laurylosiarczan, polisorbat 80, talk, makrogol 6000.

Postać farmaceutyczna. Tabletki gastrorezystentne.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki jasnej żółto-brązowej barwy, owalne, nieco dwuwypukłe, pokryte powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna. inhibitory pompy protonowej. Kod ATX A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania. Pantoprazol – substytuowany benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych.

Pantoprazol przekształca się do aktywnej formy w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja ma charakter zależny od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu w stanie podstawowym, jak i stymulowanego. Większość pacjentów uwalnia się od objawów w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny w sposób proporcjonalny do zmniejszenia się kwasowości. Zwiększone wydzielanie gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej miejsca działania receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Podczas stosowania pantoprazolu stwierdza się zwiększone stężenia gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekraczają one górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenia gastryny w większości przypadków podwajają się. Ich nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu u niewielkiej liczby pacjentów obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnej). Niemniej jednak, według dotychczas przeprowadzonych badań, nie obserwowano u ludzi powstawania komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) ani nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach.

Na podstawie badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie się wydzielania kwasu. Ponadto, z powodu obniżonej kwasowości żołądka, wzrasta stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Istniejące opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać na okres od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA do zakresu normy, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenia w osoczu osiągane są już po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 40 mg. Średnio maksymalne stężenie w osoczu krwi wynoszące około 2–3 μg/ml osiągane jest po 2,5 godziny po podaniu; stężenie pozostaje stabilne po wielokrotnym przyjmowaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym przyjęciu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej. Stwierdzono, że całkowita biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na AUC (pole pod krzywą „stężenie–czas”) ani na maksymalne stężenie w osoczu krwi, a tym samym na biodostępność. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa jedynie zmienność okresu wczesnego.

Rozkład. Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza krwi wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylowanie za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Eliminacja. Ostateczny okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych okres półtrwania nie koreluje z dużo dłuższym czasem trwania działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu krwi, jak i w moczu jest desmetylopantoprazol skonjuguowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieznacznie przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów.

Metabolizatorzy wolni. Około 3% Europejczyków ma funkcjonalny niedobór aktywności enzymu CYP2C19; są oni nazywani metabolizatorami wolnymi. U takich osób metabolizm pantoprazolu jest najprawdopodobniej głównie katalizowany przez enzym CYP3A4. Po przyjęciu jednej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u metabolizatorów wolnych niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (metabolizatorzy szybcy). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy przepisywaniu pantoprazolu pacjentom z obniżoną funkcją nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Podobnie jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u nich jest krótki. Dializacji ulegają jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godziny), eliminacja nadal jest szybka, dlatego nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu krwi wzrasta jedynie nieznacznie – 1,5 raza w porównaniu z osobami zdrowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych ochotników nie ma również znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 20 lub 40 mg pantoprazolu, AUC i Cmax u dzieci w wieku od 5 do 16 lat mieściły się w granicach wartości odpowiednich dla dorosłych. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie stwierdzono istotnej korelacji między kliresem pantoprazolu a wiekiem ani masą ciała. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach na dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia.

• Refluksowe zapalenie przełyku.

Dorośli.

• Eradykacja Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z owrzodzeniem żołądka i dwunastnicy związanym z H. pylori w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami.
• Owrzodzenie dwunastnicy.
• Owrzodzenie żołądka.
• Zespół Zollingera-Ellisona i inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich biodostępności (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak ketokonazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego, ze względu na istotne obniżenie ich biodostępności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusowego). Nie należy przekraczać dawki dobowej pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna).

Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego). Jednakże donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet skutku śmiertelnego. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania należy monitorować INR i czas protrombinowy.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i inhibitorów pompy protonowej zwiększa stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Badania innych interakcji

Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie przez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19 oraz inne drogi metaboliczne, w tym utlenianie enzymem CYP3A4.

Badania z lekami, które również są metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina, fenprokumon i doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylestradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol) ani nie wpływa na białko P-glikoproteinowe, które zapewnia wchłanianie cyklosporyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym stosowaniem środków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono specjalne badania interakcji pantoprazolu z określonymi antybiotykami (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina) przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksynamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych

Donoszono o uzyskiwaniu fałszywie dodatnich wyników niektórych badań przesiewowych moczu na tetrahydrokanabinol (THC) u pacjentów przyjmujących pantoprazol. W celu potwierdzenia wyników należy rozważyć zastosowanie alternatywnej metody badania.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych, szczególnie podczas długotrwałego leczenia. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie lekiem.

Terapia skojarzona. Podczas terapii skojarzonej należy przestrzegać instrukcji stosowania odpowiednich leków.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawowa odpowiedź na stosowanie pantoprazolu może maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. istotnej utraty masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meleny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka, należy wykluczyć obecność procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wchłanianie witaminy B12

Pantoprazol może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu wystąpienia hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów z niską masą ciała lub u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń wchłaniania witaminy B12 (cyjanokobalaminy), szczególnie podczas długotrwałego leczenia lub przy obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Długotrwałe leczenie. Podczas długotrwałego leczenia, szczególnie trwającego ponad 1 rok, pacjenci powinni być pod regularną opieką lekarza.

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami.

Stosowanie leku może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia. Opisywano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPPs), takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez ponad rok. Mogą się pojawić i rozwijać niezauważalnie następujące poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) u większości pacjentów stan poprawił się po zastępczym leczeniu magnezem oraz po przerwaniu przyjmowania IPP.

Pacjentom wymagającym długotrwałej terapii lub pacjentom przyjmującym IPP równocześnie z doustnym derytorykiem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. moczopędnymi), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami inhibitorów pompy protonowej może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowych, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ogólne ryzyko złamania o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie objawy skórne (TSHPR)

Podczas stosowania pantoprazolu obserwowano ciężkie objawy skórne, w tym zespół wielopostaciowej erytemy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny nerczyczyk epidermalny (TEN) oraz reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Częstość występowania tych reakcji jest nieznana (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Przy przepisywaniu pantoprazolu pacjentom należy poinformować o objawach i objawach skórnych oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te ciężkie objawy skórne, należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć alternatywne metody leczenia.

Podostre zrumienienie skórne toczeń. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiązano z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego zrumienienia skórnego toczenia. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, oraz towarzyszy im ból stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Nolpaza®. Wcześniejsze wystąpienie podostrego zrumienienia skórnego toczenia u pacjentów podczas poprzedniego leczenia inhibitorami pompy protonowej może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Nolpaza® należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić powtórne oznaczenia po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Informacja dotyczącą substancji pomocniczych.

Lek Nolpaza® zawiera sorbitol. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania leku Nolpaza® u ciężarnych wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetonalnej/neonatalnej leku. U zwierząt obserwowano toksyczność reprodukcyjną. Jako środek ostrożności należy unikać stosowania leku Nolpaza® u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do ludzkiego mleka matki, jednak o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu się od leczenia lekiem Nolpaza® należy podjąć z uwzględnieniem korzyści płynącej z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Nolpaza® dla kobiety.

Niepłodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Nolpaza®, tabletki gastrorezystentne, należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem, w całości, nie żuwając i nie rozgniatając, popijając wodą.

Zalecane dawkowanie

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat

Leczenie refluksoesofagitu.

Zalecaną dawką jest 1 tabletka Nolpaza® 40 mg na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Nolpaza® 40 mg na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków na refluksoesofagit. Leczenie refluksoesofagitu wymaga zazwyczaj 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, wyleczenie można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Dorośli

Eradykacja H. pylori w połączeniu z dwoma antybiotykami.

U dorosłych pacjentów z wrzodą żołądka i dwunastniczka oraz z dodatnim wynikiem na H. pylori należy osiągnąć eradykację mikroorganizmu za pomocą terapii skojarzonej. Należy wziąć pod uwagę lokalne dane dotyczące oporności bakteryjnej oraz krajowe rekomendacje dotyczące stosowania i przepisywania odpowiednich środków przeciwbakteryjnych. W zależności od wrażliwości, u dorosłych do eradykacji H. pylori mogą być stosowane następujące kombinacje terapeutyczne:

a) 1 tabletka Nolpaza® 40 mg 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę
• 500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

b) 1 tabletka Nolpaza® 40 mg 2 razy na dobę

• 400–500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę
• 250–500 mg klarotromycyny 2 razy na dobę;

c) 1 tabletka Nolpaza® 40 mg 2 razy na dobę

• 1000 mg amoksycyliny 2 razy na dobę
• 400–500 mg metronidazolu (lub 500 mg tinidazolu) 2 razy na dobę.

Podczas stosowania terapii skojarzonej do eradykacji H. pylori drugą tabletkę Nolpaza® 40 mg należy przyjmować wieczorem, 1 godzinę przed posiłkiem. Czas leczenia wynosi 7 dni i może być przedłużony o kolejne 7 dni, przy całkowitym czasie leczenia nie przekraczającym dwóch tygodni. Jeśli po zakończeniu terapii skojarzonej konieczne jest dalsze leczenie pantoprazolem w celu gojenia wrzodu, należy rozważyć zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku wrzodów żołądka i dwunastniczki. Jeśli terapia skojarzona nie jest wskazana, np. u pacjentów z ujemnym wynikiem na H. pylori, do monoterapii lek Nolpaza® 40 mg stosuje się w dawkowaniu podanym poniżej.

Leczenie wrzodu żołądka.

1 tabletka Nolpaza® 40 mg na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Nolpaza® 40 mg na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Leczenie wrzodu żołądka wymaga zazwyczaj 4 tygodni. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 4 tygodni.

Leczenie wrzodu dwunastniczki.

1 tabletka Nolpaza® 40 mg na dobę. W niektórych przypadkach dawkę można podwoić (2 tabletki Nolpaza® 40 mg na dobę), szczególnie w przypadku braku efektu po stosowaniu innych leków.

Leczenie wrzodu dwunastniczki wymaga zazwyczaj 2 tygodnie. Jeśli to nie wystarczy, gojenie wrzodu można oczekiwać w ciągu kolejnych 2 tygodni.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych.

Początkowa dawka dobową w długotrwałym leczeniu zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów hipersekrecyjnych wynosi 80 mg (2 tabletki Nolpaza® 40 mg). W razie potrzeby dawkę tę można następnie dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników kwasowości soku żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie dawki. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg pantoprazolu, jednak czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania kwasowości.

Czas leczenia zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów patologicznych nie jest ograniczony i zależy od potrzeb klinicznych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (1 tabletka Nolpaza® 20 mg). Nie należy stosować leku Nolpaza® do eradykacji H. pylori w terapii skojarzonej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ obecnie brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Nie należy stosować leku Nolpaza® do eradykacji H. pylori w terapii skojarzonej u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ obecnie brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa takiego stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku starszym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci

Nolpaza® 40 mg wskazany jest u dzieci w wieku od 12 lat do leczenia refluksoesofagitu. Leku nie zaleca się stosować dzieciom poniżej 12 roku życia, ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku u tej grupy wiekowej są ograniczone.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do leków, które można łatwo usunąć za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia należy zastosować terapię objawową i wspierającą. Nie ma zaleceń dotyczących terapii specyficznej.

Działania niepożądane

Reakcje niepożądane wystąpiły u około 5 % pacjentów.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwościowe (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Przemiana materii i zaburzenia metaboliczne

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), hipokalcemia\textsuperscript{1}, hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne

Rzadko: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie).

Nieznana: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń oraz nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznana: parestezje.

Ze strony narządu wzroku

Rzadko: zaburzenia wzroku/rozmycie obrazu.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: polipy z gruczołów okrężnicy (łagodne).

Rzadko: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznana: mikroskopowe zapalenie okrężnicy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznana: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrody.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Rzadko: wysypka skórna, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, TENS, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, podostre toczone rumieniaste (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), nadwrażliwość na światło, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Rzadko: artrologia, miologia.

Nieznana: skurcze mięśni\textsuperscript{2}.

Ze strony nerek i układu moczowego

Nieznana: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (TIN) (może prowadzić do niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne

Rzadko: osłabienie, zmęczenie, niedomagania.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

\textsuperscript{1} Hipokalcemia i/lub hipokaliemia może być związana z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

\textsuperscript{2} Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego do Państwowego Centrum Eksperckiego MSZ Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

14 tabletek w blistrze; 1, 2 lub 4 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent

KRKA, d.d., Novo mesto, Słowenia /
KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia /
Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.