Nixar® 2,5 mg/ml

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU NIXAR® 2,5 MG/ML

Skład:

substancja czynna: bilastyna;

1 ml roztworu doustnego zawiera 2,5 mg bilastyne;

substancje pomocnicze: betadex; hydroksyetyloceluloza; metyloparaben (E 218); propyloparaben (E 216); sukraloza (E 955); aromat malinowy (główne składniki: etanol, triacetyna, woda, butyran etylu, octan linalilu); kwas solny rozcieńczony (10%) (do regulacji pH); wodorotlenek sodu (do regulacji pH); woda oczyszczona.

Postać leku. Roztwór doustny.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, lekko lepki wodny roztwór o pH 3,0–4,0, bez osadu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Inne leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Bilastyna. Kod ATC: R06AX29.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Bilastyna to niemieszczący się w układzie nerwowym środek przeciwzapalny o długim czasie działania, który selektywnie wiąże się z obwodowymi receptorami H1 i nie wiąże się z receptorami muskarynowymi.

Po jednorazowym podaniu jednej dawki bilastyny przez 24 godziny hamuje ona rozwój reakcji skórnych, takich jak pęcherzyki i zaczerwienienie wywołane histaminą.

Skuteczność kliniczna. Skuteczność bilastyny badano u dorosłych i młodzieży. Zgodnie z rekomendacjami, potwierdzona skuteczność u dorosłych i młodzieży może być uznana za akceptowalną dla dzieci, biorąc pod uwagę, że wpływ systemowy 10 mg bilastyny u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg odpowiada wpływowi systemowemu obserwowanemu po podaniu 20 mg bilastyny u dorosłych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Ekstrapolacja danych uzyskanych u dorosłych i młodzieży jest uważana za akceptowalną dla tego leku, ponieważ patofizjologia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz pokrzywki jest taka sama we wszystkich grupach wiekowych.

W trakcie badań klinicznych z udziałem dorosłych i młodzieży z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowym i całorocznym), po stosowaniu bilastyny w dawce 20 mg raz na dobę przez 14–28 dni zaobserwowano ulgę w objawach choroby, takich jak kichanie, wydzielina z nosa, swędzenie nosa, zatkany nos, swędzenie oczu, łzawienie i zaczerwienienie oczu. Kontrola objawów pod wpływem bilastyny była skutecznie utrzymywana przez 24 godziny.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z przewlekłą idiopatyczną pokrzywką, po stosowaniu bilastyny w dawce 20 mg raz na dobę przez 28 dni zaobserwowano zmniejszenie nasilenia swędzenia oraz zmniejszenie liczby i rozmiaru pęcherzyków; ponadto pacjenci odczuwali mniejszy dyskomfort spowodowany pokrzywką. U pacjentów zaobserwowano poprawę jakości snu i jakości życia.

W trakcie przeprowadzonych badań klinicznych bilastyny nie zaobserwowano klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTc w elektrokardiogramie ani innych zaburzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, nawet przy stosowaniu dawki 200 mg na dobę (10 razy wyższej niż dawka kliniczna) u 9 uczestników przez 7 dni oraz przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami P-gp, takimi jak ketokonazol (24 uczestników) i erytromycyna (24 uczestników). Ponadto przeprowadzono szczegółowe badanie QT u 30 ochotników.

W kontrolowanych badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa bilastyny i placebo pod względem działania na ośrodkowy układ nerwowy był podobny przy zalecanej dawce 20 mg raz na dobę, a częstość występowania senności nie różniła się istotnie statystycznie. W badaniach klinicznych bilastyna w dawkach do 40 mg raz na dobę nie wpływała na aktywność psychomotoryczną ani na zdolność prowadzenia pojazdów w standardowym teście jazdy.

U pacjentów w wieku starszym (≥65 lat), którzy uczestniczyli w badaniach II i III fazy, wykazano brak różnic w skuteczności i bezpieczeństwie w porównaniu z pacjentami młodszej grupy wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne. W 12-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym z udziałem dzieci w wieku od 2 do 11 lat (łącznie 509 dzieci, 260 z nich otrzymywało bilastynę 10 mg: 58 w wieku od 2 do <6 lat, 105 w wieku od 6 do <9 lat i 97 w wieku od 9 do <12 lat, 249 dzieci otrzymywało placebo: 58 w wieku od 2 do <6 lat, 95 w wieku od 6 do <9 lat i 96 w wieku od 9 do <12 lat), profil bezpieczeństwa bilastyny (n=260) przy zalecanej dawce pediatrycznej 10 mg raz na dobę był podobny do profilu bezpieczeństwa placebo (n=249), reakcje niepożądane zaobserwowano u 5,8 % i 8,0 % pacjentów przyjmujących odpowiednio bilastynę 10 mg i placebo. Przyjmowanie bilastyny 10 mg oraz placebo spowodowało niewielkie zmniejszenie senności i efektu uspokajającego w ocenie za pomocą kwestionariusza pediatrycznego snu podczas tego badania, bez istotnej statystycznie różnicy między grupami leczenia. U dzieci w wieku od 2 do 11 lat przyjmujących bilastynę w dawce 10 mg na dobę nie zaobserwowano istotnej różnicy w interwale QTc w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Kwestionariusze dotyczące jakości życia, specyficzne dla dzieci z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką, wykazały ogólny wzrost wyników po 12 tygodniach bez istotnej statystycznie różnicy między grupami bilastyny i placebo. W badaniu wzięło udział łącznie 509 dzieci, w tym 479 uczestników z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek oraz 30 uczestników z rozpoznaną przewlekłą pokrzywką. 260 dzieci otrzymywało bilastynę: 252 (96,9 %) – w celu leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek i 8 (3,1 %) – w celu leczenia przewlekłej pokrzywki. Analogicznie 249 dzieci otrzymywało placebo: 227 (91,2 %) – w celu leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek i 22 (8,8 %) – w celu leczenia przewlekłej pokrzywki.

Populacja pediatryczna. Europejski Urząd ds. Leków odmówił obowiązku przedstawienia wyników badań bilastyny we wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej w wieku do 2 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, informacja dotycząca stosowania u dzieci).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu bilastyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest około 1,3 godziny po przyjęciu. Nie obserwowano akumulacji leku w organizmie. Średni wskaźnik biodostępności po doustnym podaniu bilastyny wynosi 61 %.

Rozkład. Badania in vitro i in vivo wykazały, że bilastyna jest substratem P-gp (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”: „Interakcja z ketokonazolem lub erytromycyną” i „Interakcja z dyltiazemem”) oraz OATP (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”: „Interakcja z sokiem grejpfrutowym”).

W dawkach terapeutycznych bilastyna wiąże się z białkami osocza w 84–90 %.

Biotransformacja. W badaniach in vitro bilastyna nie wykazała zdolności indukowania ani hamowania aktywności izoenzymów CYP450.

Eliminacja. Na podstawie badań bilansu masy z udziałem zdrowych dorosłych ochotników, po jednorazowym podaniu 14C-bilastyny w dawce 20 mg, niemal 95 % podanej dawki wykryto w moczu (28,3 %) i kaле (66,5 %) w postaci niezmienionej bilastyny, co pozwala wnioskować, że bilastyna jest niewielokrotnie metabolizowana w organizmie człowieka. Średni okres półtrwania eliminacji bilastyny u zdrowych ochotników wynosił 14,5 godziny.

Liniowość. W zakresie badanych dawek (5 do 220 mg) bilastyna ma kinetykę liniową z niską indywidualną zmiennością.

Uszkodzenie funkcji nerek. Wpływ bilastyny w przypadku zaburzeń funkcji nerek badano u dorosłych pacjentów.

W trakcie badania u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wartość AUC0-∞ (CWA) wzrosła z 737,4 (± 260,8) ng•h/ml u pacjentów z normalną funkcją nerek (GFR: > 80 ml/min/1,73 m2) do 967,4 (± 140,2) ng•h/ml u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (GFR: 50–80 ml/min/1,73 m2), 1384,2 (± 263,23) ng•h/ml u pacjentów ze średnim zaburzeniem (GFR: 30–<50 ml/min/1,73 m2) i 1708,5 (± 699,0) ng•h/ml u pacjentów z ciężkim zaburzeniem (GFR: <30 ml/min/1,73 m2). U pacjentów bez zaburzeń wartość (CWA) okresu półtrwania bilastyny wynosiła 9,3 godz. (± 2,8), u pacjentów z łagodnym zaburzeniem 15,1 godz. (± 7,7), u pacjentów ze średnim zaburzeniem 10,5 godz. (± 2,3), a u pacjentów z ciężkim zaburzeniem 18,4 godz. (± 11,4). U wszystkich pacjentów eliminacja bilastyny z moczem była w większości zakończona po 48–72 godzinach. Te zmiany farmakokinetyczne nie powinny mieć wpływu klinicznego na bezpieczeństwo bilastyny, ponieważ stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek pozostają w bezpiecznych granicach.

Uszkodzenie funkcji wątroby. Dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby są niedostępne. W organizmie człowieka bilastyna nie jest metabolizowana. Ponieważ wyniki badań z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wykazały, że główną drogą eliminacji bilastyny są nerki, wydzielanie żółciowe prawdopodobnie odgrywa niewielką rolę w eliminacji bilastyny. Zmiany funkcji wątroby nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę bilastyny.

Populacja pediatryczna. Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci uzyskano w badaniu farmakokinetycznym II fazy z udziałem 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką, które przyjmowały 10 mg bilastyny w postaci tabletów rozpuszczalnych w jamie ustnej, po 1 tablecie raz na dobę. Wykazano, że ta postać leku jest bioekwiwalentna roztworowi doustnemu bilastyny 2,5 mg/ml. Analiza farmakokinetyczna stężenia bilastyny w osoczu wykazała, że po przyjęciu bilastyny w dawce pediatrycznej 10 mg raz na dobę, jej wpływ systemowy odpowiada wpływowi obserwowanemu u dorosłych i młodzieży po przyjęciu leku w dawce 20 mg, a średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wynosi 1014 ng•h/ml. Wyniki te były głównie niższe niż maksymalny bezpieczny poziom ustalony na podstawie danych dotyczących przyjmowania leku przez dorosłych w dawce 80 mg raz na dobę, zgodnie z profilem bezpieczeństwa leku. Wyniki te potwierdziły wybór dawki bilastyny 10 mg raz na dobę jako uzasadnionej dawki terapeutycznej do stosowania u pacjentów z populacji pediatrycznej w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne dotyczące bilastyny, oparte na ogólnych badaniach farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności i wpływu kancerogennego, wykazały brak specyficznego ryzyka dla człowieka.

W trakcie badań toksyczności rozrodczej wpływy bilastyny na płód (przed- i poimplantacyjna śmierć zarodka u szczurów, niepełna osifikacja kości czaszki, odcinka mostka i kończyn u królików) obserwowano tylko w dawkach toksycznych dla matki.

W przypadku stosowania bilastyny zwierzętom w dawkach, w których nie obserwowano efektów niepożądanych (NOAEL), wpływ systemowy znacznie przekracza (> 30 razy) wpływ systemowy u człowieka po podaniu leku w zalecanej dawce terapeutycznej.

W badaniu laktacji bilastyna została wykryta w mleku karmiących szczurów po jednorazowym doustnym podaniu dawki (20 mg/kg). Stężenie bilastyny w mleku wynosiło około połowy stężenia w osoczu matki. Znaczenie tych wyników dla człowieka jest nieznane.

W badaniu płodności u szczurów bilastynę podawano zwierzętom doustnie w dawkach do 1000 mg/kg/dobę, przy czym nie zaobserwowano wpływu na męskie i żeńskie narządy rozrodcze. Wskaźniki parowania, płodności i ciążności nie uległy zmianie.

Na podstawie badań rozkładu u szczurów, w których stężenie leku w różnych tkankach określano metodą autoradiografii, stwierdzono, że bilastyna nie gromadzi się w OUN.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe nieżytu nosa i spojówek alergicznego (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki. Nixar® wskazany jest u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Interakcje z pożywieniem. Pożywienie istotnie obniża biodostępność bilastyny po doustnej podaniu 20 mg w formie tabletek (o 30%) oraz 2,5 mg/ml w postaci roztworu doustnego (o 20%).

Interakcje z sokiem grejpfrutowym. W przypadku stosowania bilastyny w dawce 20 mg jednocześnie z sokiem grejpfrutowym, biodostępność bilastyny obniżała się o 30%. Podobny efekt może występować również przy stosowaniu innych soków owocowych. Stopień zmniejszenia biodostępności może się różnić w zależności od producenta soku i rodzaju owoców. Interakcja ta wynika ze zdolności składników owoców do hamowania OATP1A2, dla którego bilastyna jest substancją podłożową (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Stężenie bilastyny w osoczu mogą również obniżać inne leki będące substratami lub inhibitorami OATP1A2, takie jak rytonawir lub ryfampicyna.

Interakcje z ketokonazolem lub erytromycyną. W przypadku przyjmowania bilastyny 20 mg raz dziennie jednocześnie z ketokonazolem 400 mg raz dziennie lub erytromycyną 500 mg trzy razy dziennie, AUC bilastyny zwiększała się dwukrotnie, a Cmax – od 2 do 3 razy. Podobne efekty można wyjaśnić interakcją na poziomie białek transportowych odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelita, ponieważ bilastyna jest substratem P-gp i nie ulega metabolizmowi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Prawdopodobnie nie wpływają one na profil bezpieczeństwa bilastyny z jednej strony oraz ketokonazolu lub erytromycyny – z drugiej. Stężenie bilastyny w osoczu mogą również zwiększać inne leki będące substratami lub inhibitorami P-gp, takie jak cyklosporyna.

Interakcje z dyltiazemem. W przypadku przyjmowania bilastyny 20 mg raz dziennie jednocześnie z dyltiazemem 60 mg raz dziennie, Cmax bilastyny zwiększała się o 50%. Podobny efekt można wyjaśnić interakcją na poziomie białek transportowych odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelita (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Prawdopodobnie nie wpływa to na profil bezpieczeństwa bilastyny.

Interakcje z alkoholem. Po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i bilastyny 20 mg raz dziennie, funkcje psychomotoryczne pozostawały na tym samym poziomie, co po jednoczesnym stosowaniu alkoholu i placebo.

Interakcje z lorazepanem. W przypadku stosowania bilastyny 20 mg raz dziennie jednocześnie z lorazepanem 3 mg raz dziennie przez 8 dni nie stwierdzono nasilenia działania depresyjnego lorazepanu na OUN.

Populacja pediatryczna. Badania interakcji bilastyny w postaci roztworu doustnego nie przeprowadzono u dzieci. Ponieważ brak jest doświadczenia klinicznego dotyczącego interakcji bilastyny u dzieci z innymi lekami, pożywieniem lub sokami owocowymi, przy przepisywaniu bilastyny dzieciom należy uwzględnić wyniki badań interakcji uzyskane u dorosłych. Brak danych klinicznych, na podstawie których można byłoby stwierdzić, czy zmiany AUC lub Cmax bilastyny spowodowane interakcjami wpływają na jej profil bezpieczeństwa u dzieci.

Właściwości stosowania.

Populacja pediatryczna. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania bialastynu u dzieci poniżej 2. roku życia nie zostały ustalone, a doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 2 do 5 lat jest ograniczone; dlatego bialastyn nie powinien być stosowany u pacjentów należących do tych grup wiekowych.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek stosowanie bialastynu w połączeniu z inhibitorami białka P-gp (ketoconazolem, erytromycyną, cyklosporyną, rytonawirem, dyltiazemem) może prowadzić do podwyższenia stężenia bialastynu we krwi i w konsekwencji do zwiększenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Z tego powodu u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek nie należy stosować bialastynu w połączeniu z inhibitorami białka P-gp.

Nixar® zawiera metyloestry kwasu parahydroksybenzoesowego (E 218) i propyloestry kwasu parahydroksybenzoesowego (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (może to dotyczyć reakcji opóźnionych).

Środek leczniczy zawiera do 0,44 mg alkoholu (etanolu) w każdej dawce (4 ml), co odpowiada 11 mg / 100 ml (0,011 % masa/obj.) i jest równoważne 0,02 ml piwa lub 0,005 ml wina. Taka niewielka ilość etanolu nie wywołuje żadnych zauważalnych skutków.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 4 ml, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania bialastynu u ciężarnych są ograniczone lub całkowicie nieobecne.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą, poród czy rozwój poporodowy (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Z uwagi na środki ostrożności należy unikać stosowania leku Nixar® w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Nie przeprowadzono badań dotyczących przenikania bialastynu do mleka matki. Dane farmakokinetyczne wskazują, że u zwierząt bialastyn przechodzi do mleka (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Decyzję o kontynuowaniu lub zaprzestaniu karmienia piersią oraz o kontynuowaniu lub wstrzymaniu terapii lekiem Nixar® należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapii bialastynem dla matki.

Plodność. Dane kliniczne są nieobecne lub ograniczone. Badania przeprowadzone na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Na podstawie badań wpływu bialastynu na zdolność prowadzenia samochodu, stwierdzono, że stosowanie bialastynu w dawce 20 mg nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów. Jednakże, ponieważ indywidualna reakcja na lek może się różnić, pacjentom należy zalecić wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi mechanizmów do momentu ustalenia ich indywidualnej reakcji na bialastyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Populacja pediatryczna.

• Dzieci w wieku od 6 do 11 lat z masą ciała nie mniejszą niż 20 kg – 10 mg bilastyny (4 ml roztworu doustnego) 1 raz dziennie w celu złagodzenia objawów alergicznego rynokonjunktiwitu (sezonowego alergicznego nieżytu nosa i rokowego alergicznego nieżytu nosa) oraz pokrzywki.

Roztwór doustny należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku lub soku owocowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

• Dzieci w wieku do 6 lat z masą ciała do 20 kg.

Obecnie dostępne dane opisano w sekcjach „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”, jednakże nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego bilastyna nie powinna być stosowana u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Dorośli i młodzież (od 12 roku życia) mogą przyjmować bilastynę w postaci tabletek 20 mg.

Czas trwania leczenia.

Pacjentom z alergicznym rynokonjunktiwitem lek należy stosować wyłącznie w okresie kontaktu z alergenami. Pacjentom z sezonowym alergicznym nieżytami nosa leczenie można przerwać po ustąpieniu objawów i wznowić po ich powrocie. Pacjentom z rokowym alergicznym nieżytami nosa lek można stosować nieprzerwanie przez cały okres kontaktu z alergenami. U pacjentów z pokrzywką czas trwania leczenia zależy od charakteru i trwania objawów oraz od ich dynamiki.

Grupy pacjentów szczególnych.

W zaburzeniach funkcji nerek. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bilastyny u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek nie są ustalone. W badaniach przeprowadzonych na dorosłych z grupy szczególnego ryzyka (pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek) wykazano, że nie ma potrzeby modyfikowania dawki bilastyny u dorosłych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

W zaburzeniach funkcji wątroby. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bilastyny u dzieci z zaburzeniami funkcji wątroby nie są ustalone. Brakuje doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.

Jednakże, ponieważ bilastyna nie jest metabolizowana i wydalana z moczem i kałem w niezmienionej postaci, zaburzenia funkcji wątroby nie powinny prowadzić do niebezpiecznego nasilenia działania systemowego u dorosłych pacjentów. Dlatego u dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby modyfikowania dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania.

Do użytku wewnętrznego.

Flekszona z roztworem doustnym wyposażona jest w wieczko zabezpieczone przed nieuprawnionym otwarciem, które otwiera się poprzez naciśnięcie na plastikowy korek i jednoczesne obrócenie go przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

Opakowanie roztworu doustnego zawiera szklankę dozującą z oznaczeniem odpowiadającym 4 ml (10 mg bilastyny na dawkę).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność bilastyny u dzieci w wieku do 2 lat nie zostały potwierdzone, a doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 2 do 5 lat jest niewielkie, dlatego bilastyna nie powinna być przepisywana tym grupom wiekowym.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących przedawkowania u dzieci.

Dane dotyczące ostrego przedawkowania bilastyny pochodzą wyłącznie z badań klinicznych przeprowadzonych w trakcie opracowywania leku oraz z obserwacji pozarejestrowych. W badaniach klinicznych przy stosowaniu bilastyny w dawkach przekraczających dawkę terapeutyczną 10–11 razy (220 mg w przypadku pojedynczego przyjęcia lub 200 mg/dzień przez 7 dni) u 26 dorosłych zdrowych ochotników działania niepożądane występowały dwa razy częściej niż przy stosowaniu placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmowały zawroty głowy, ból głowy i nudności. Nie odnotowano żadnych poważnych działań niepożądanych ani istotnego wydłużenia przedziału QTc. Informacja zebrana podczas obserwacji pozarejestrowych jest zgodna z danymi uzyskanymi w trakcie badań klinicznych.

W ramach badania krzyżowego z pomiaru przedziałów QT/QTc, w którym oceniano wpływ wielokrotnego stosowania bilastyny (w dawce 100 mg/dzień przez 4 dni) na repolaryzację komór u 30 zdrowych dorosłych ochotników, nie stwierdzono statystycznie istotnego wydłużenia przedziału QTc.

W przypadku przedawkowania zalecana jest terapia objawowa i wspierająca.

Nieznany jest specyficzny antydotum dla bilastyny.

Efekty uboczne.

Ogólny profil bezpieczeństwa u pacjentów pediatrycznych. Podczas badań klinicznych częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u nastolatków (w wieku od 12 do 17 lat) były takie same jak u dorosłych. Informacje zebrane w tej grupie (nastolatkowie) podczas obserwacji pogwarancyjnej potwierdziły wyniki badań klinicznych.

Odsetek dzieci (w wieku od 2 do 11 lat), u których wystąpiły działania niepożądane (DN) po podaniu bilastyny 10 mg w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i spojówek lub przewlekłego idiopatycznego pokrzywki podczas 12-tygodniowego kontrolowanego badania klinicznego, był porównywalny z odsetkiem w grupie pacjentów otrzymujących placebo (68,5% vs. 67,5%).

DN najczęściej obserwowane u 291 dzieci (w wieku od 2 do 11 lat), które otrzymywały bilastyne 10 mg (w postaci tabletów rozpraszających się w jamie ustnej) w trakcie badań klinicznych (#260 dzieci otrzymywało lek w ramach badań bezpieczeństwa, 31 dzieci otrzymywało lek w ramach badań farmakokinetycznych), to ból głowy, alergicznego zapalenie spojówek, nieżyt nosa i ból brzucha. Te same działania niepożądane występowały z porównywalną częstością u 249 pacjentów, którzy otrzymywali placebo.

Tabela z danymi o działaniach niepożądanych u pacjentów pediatrycznych. Poniżej przedstawiono działania niepożądane, których związek z bilastyne jest uznawany lub przynajmniej możliwy, a które w programie klinicznej opracowywania wystąpiły u ponad 0,1% dzieci (2–11 lat) stosujących bilastyne.

Według częstości występowania działania niepożądane podzielono na następujące kategorie:

Bardzo często (≥ 1/10)

Często (≥ 1/100 do < 1/10)

Nieczoło (≥ 1/1000 do < 1/100)

Nieznane (dane nie pozwalają na oszacowanie częstości)

Działania niepożądane rzadkie i bardzo rzadkie, jak również te, których częstość jest nieznana, nie są wymienione w tabeli.

#260 dzieci otrzymywało lek w trakcie badań klinicznych oceny bezpieczeństwa, 31 dzieci otrzymywało lek w trakcie badań farmakokinetycznych.

Opis poszczególnych niepożądanych reakcji u dzieci. Bóle głowy, bóle brzucha, alergiczne zapalenie spojówek i rinitis obserwowano u dzieci przyjmujących bilastynę 10 mg lub placebo. Otrzymano doniesienia o następujących częstościach występowania: ból głowy – 2,1 % i 1,2 %; ból brzucha – 1,0 % i 1,2 %; alergiczne zapalenie spojówek – 1,4 % i 2,0 % oraz rinitis – 1,0 % i 1,2 %.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim cierpiących na alergiczną rynokonjunktewitę lub przewlekłe idiopatyczne pokrzywki, częstość występowania niepożądanych reakcji podczas stosowania bilastyny w dawce 20 mg była porównywalna z częstością u pacjentów stosujących placebo (12,7 % vs. 12,8 %).

Badania kliniczne fazy II i III przeprowadzone w trakcie rozwoju klinicznego obejmowały 2525 dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim przyjmujących różne dawki bilastyny; 1697 z nich otrzymywało bilastynę w dawce 20 mg. W tych badaniach 1362 pacjentów otrzymywało placebo. W trakcie stosowania bilastyny w dawce 20 mg w celu leczenia objawowego alergicznej rynokonjunktewity i przewlekłych idiopatycznych pokrzywek najczęściej obserwowano następujące niepożądane reakcje: bóle głowy, senność, zawroty głowy i zmęczenie. Niepożądane zjawiska te występowały u pacjentów z częstotliwością zbliżoną do tej obserwowanej u pacjentów przyjmujących placebo.

Tabela z danymi dotyczącymi niepożądanych reakcji u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku nastoletnim. Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje, których związek z bilastyną został uznany lub co najmniej uznany za możliwy oraz które w programie rozwoju klinicznego (N = 1697) wystąpiły u ponad 0,1 % pacjentów przyjmujących bilastynę w dawce 20 mg.

Niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości występowania:

Bardzo często (≥ 1/10)

Często (≥ 1/100 do < 1/10)

Niec often (≥ 1/1000 do < 1/100)

Rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000)

Bardzo rzadko (< 1/10000)

Nieznane (dane nie pozwalają na oszacowanie częstości).

Niepożądane reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, jak również te, których częstość jest nieznana, nie są wymienione w tabeli.

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W okresie pogwarancyjnym obserwowano nasilenie akcji serca, tachykardię, reakcje nadwrażliwości (takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, duszność, wysypka, obrzęk lokalny/miejscowy oraz rumień) oraz wymioty.

Opis pojedynczych niepożądanych reakcji u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku dorastającym. Senność, ból głowy, zawroty głowy i zmęczenie obserwowano u pacjentów otrzymujących bilastynę 20 mg lub placebo. Ich częstość wynosiła odpowiednio 3,06 % vs 2,86 % dla senności; 4,01 % vs 3,38 % dla bólu głowy; 0,83 % vs 0,59 % dla zawrotów głowy oraz 0,83 % vs 1,32 % dla zmęczenia.

Informacje uzyskane w trakcie obserwacji pogwarancyjnej potwierdziły profil bezpieczeństwa uzyskany podczas klinicznego opracowywania.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji. Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie obserwacji stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane reakcje poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata. Okres ważności po pierwszym otwarciu fiolki wynosi 6 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.

120 ml w fiolce; 1 fiolka z kubkiem dozującym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

BERLIN-CHEMIE AG.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Glinker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Lokalizacja wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.