Nixar® 10 mg

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NIXAR® 10 MG

Skład:

substancja czynna: bilastyna;

1 tabletka dozwolona do rozpuszczenia w jamie ustnej zawiera 10 mg bilastyyny;

substancje pomocnicze: manitol, sodowa sól karboksymetylowej celulozy, stearylofumaran sodu, sukraloza (E 955), aromat grejpfrutowy (główne składniki: gummi arabicum, etylobutyran, triacetyna, metyloantranilian, etanol, D-limonen, linalol).

Postać leku. Tabletki dozwolone do rozpuszczenia w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, lekko podwójnie wypukłe tabletki o średnicy 8 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Inne leki przeciwhistaminowe do stosowania systemowego. Kod ATC R06AX29.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Bilastyna to niesedatywny antagonist histaminy o długim działaniu, wysoce selektywny bloker obwodowych receptorów H1, który nie wiąże się z receptorami muszynowymi.

Po jednorazowym podaniu bilastyna przez 24 godziny hamuje rozwój reakcji skórnych z pęcherzami i zaczerwienieniem wywołanych przez histaminę.

Skuteczność kliniczna. Skuteczność bilastyny badano u dorosłych i u dzieci w wieku nastoletnim. Zgodnie z zaleceniami, potwierdzoną skuteczność u dorosłych i u dzieci w wieku nastoletnim można uznać za akceptowalną dla dzieci, biorąc pod uwagę, że wpływ systemowy 10 mg bilastyny u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg odpowiada wpływowi u dorosłych po przyjęciu 20 mg bilastyny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Ekstrapolacja danych uzyskanych u dorosłych i u dzieci w wieku nastoletnim jest uznawana za uzasadnioną dla tego leku, ponieważ patofizjologia alergicznego rynokonjunktiwitu i przewlekłego pokrzywienia jest taka sama we wszystkich grupach wiekowych.

W badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych i u dzieci w wieku nastoletnim z alergicznym rynokonjunktiwitem (sezonowym i całorocznym), przyjmowanie 20 mg bilastyny raz dziennie przez 14–28 dni okazało się skuteczne w łagodzeniu objawów takich jak kichanie, wydzielanie z nosa, swędzenie w nosie, zatkany nos, swędzenie oczu, łzawienie oraz zaczerwienienie oczu. Objawy były skutecznie kontrolowane przez 24 godziny.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z przewlekłym pokrzywieniem idiopatycznym, stosowanie 20 mg bilastyny raz dziennie przez 28 dni okazało się skuteczne w osłabieniu intensywności swędzenia i zmniejszeniu liczby oraz wielkości pęcherzy, a także w zmniejszeniu dyskomfortu spowodowanego pokrzywieniem. U pacjentów zaobserwowano poprawę jakości snu i jakości życia.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem bilastyny nie obserwowano klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QTc ani żadnego innego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, nawet przy dawce 200 mg na dobę (10-krotnie przekraczającej dawkę kliniczną) przez 7 dni u 9 uczestników lub przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami P-gp, takimi jak ketokonazol (24 uczestników) i erytromycyna (24 uczestników). Ponadto przeprowadzono szczegółowe badanie QT z udziałem 30 ochotników.

W kontrolowanych badaniach klinicznych w zalecanej dawce 20 mg raz dziennie profil bezpieczeństwa bilastyny i placebo w odniesieniu do OUN był podobny, a częstość występowania senności podczas przyjmowania bilastyny statystycznie nie różniła się od częstości przy stosowaniu placebo. Bilastyna w dawkach do 40 mg na dobę nie wpływała na parametry psychomotoryczne w badaniach klinicznych i nie wpływała na zdolność prowadzenia pojazdów w standardowym teście jazdy.

U pacjentów w wieku starszym (≥ 65 lat), którzy brali udział w badaniach II i III fazy, skuteczność i bezpieczeństwo leku nie różniły się od tych u pacjentów młodszych.

Bezpieczeństwo kliniczne. W 12-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym u dzieci w wieku od 2 do 11 lat (łącznie 509 dzieci, z których 260 otrzymywało 10 mg bilastyny: 58 w wieku od 2 do < 6 lat, 105 w wieku od 6 do < 9 lat i 97 w wieku od 9 do < 12 lat, a 249 dzieci otrzymywało placebo: 58 w wieku od 2 do < 6 lat, 95 w wieku od 6 do < 9 lat i 96 w wieku od 9 do < 12 lat), przy stosowaniu zalecanej dawki pediatrycznej 10 mg raz dziennie profil bezpieczeństwa bilastyny (n = 260) był podobny do profilu bezpieczeństwa przy stosowaniu placebo (n = 249), reakcje niepożądane wystąpiły u 5,8 % i 8,0 % pacjentów przyjmujących odpowiednio 10 mg bilastyny i placebo. Przyjmowanie zarówno 10 mg bilastyny, jak i placebo prowadziło do nieznacznego zmniejszenia senności i efektu sedytywnego w ocenie według kwestionariusza jakości snu pediatrycznego, statystycznie istotnej różnicy między grupami leczenia nie stwierdzono. U dzieci w wieku od 2 do 11 lat po przyjmowaniu 10 mg bilastyny dziennie nie stwierdzono istotnej różnicy w QTc w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Specjalny kwestionariusz jakości życia dzieci z alergicznym rynokonjunktiwitem lub przewlekłym pokrzywieniem wykazał ogólny wzrost wyników po 12 tygodniach bez statystycznie istotnej różnicy między grupami uczestników przyjmujących bilastynę i placebo. W badaniu wzięło udział łącznie 509 dzieci, w tym 479 uczestników z alergicznym rynokonjunktiwitem i 30 uczestników z rozpoznanym przewlekłym pokrzywieniem. 260 dzieci otrzymywało bilastynę, 252 (96,9 %) – w celu leczenia alergicznego rynokonjunktiwitu i 8 (3,1 %) – w celu leczenia przewlekłego pokrzywienia. Analogicznie, 249 dzieci otrzymywało placebo: 227 (91,2 %) – w celu leczenia alergicznego rynokonjunktiwitu i 22 (8,8 %) – w celu leczenia przewlekłego pokrzywienia.

Populacja pediatryczna. Europejska Agencja Leków zrezygnowała z obowiązku przedłożenia wyników badań bilastyny u wszystkich uczestników populacji pediatrycznej w wieku do 2 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, informacja dotycząca stosowania u dzieci).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu bilastyna jest szybko wchłaniana, a jej maksymalna stężenie w osoczu osiągane jest po około 1,3 godziny. Nie obserwowano akumulacji. Średnia wartość biodostępności bilastyny po podaniu doustnym wynosi 61 %.

Rozkład. Badania in vitro i in vivo wykazały, że bilastyna jest substytutem P-gp (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”: „Interakcja z ketokonazolem lub erytromycyną” oraz „Interakcja z dyltiazemem”) oraz OATP (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”: „Interakcja z sokiem grejpfrutowym”). Po podaniu w dawkach terapeutycznych 84–90 % bilastyny wiąże się z białkami osocza.

Biotransformacja. W badaniach in vitro bilastyna nie wykazała zdolności do indukcji ani hamowania aktywności izoenzymów CYP450.

Wydalanie. W badaniu bilansu masy przeprowadzonym u zdrowych dorosłych ochotników po jednorazowym podaniu 20 mg 14C-bilastyny niemal 95 % podanej dawki wykryto w moczu (28,3 %) i kale (66,5 %) w postaci niezmienionej bilastyny, z czego można wywnioskować, że bilastyna u człowieka ulega niewielkiej metabolizacji. Średni okres półtrwania wydalania u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny.

Liniowość. W zakresie badanych dawek (od 5 do 220 mg) bilastyna wykazuje kinetykę liniową z niską zmiennością międzypacjentową.

Upośledzenie funkcji nerek. Wpływ bilastyny w przypadku upośledzenia funkcji nerek badano u dorosłych.

W badaniu z udziałem pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek średnia wartość AUC0-∞ (SD) wzrosła z 737,4 (± 260,8) ng•h/ml u osób z normalną funkcją nerek (GFR: > 80 ml/min/1,73 m2) do 967,4 (± 140,2) ng•h/ml u pacjentów z lekkim upośledzeniem (GFR: 50–80 ml/min/1,73 m2), 1384,2 (± 263,23) ng•h/ml u pacjentów ze średnim upośledzeniem (GFR: 30–< 50 ml/min/1,73 m2) i 1708,5 (± 699,0) ng•h/ml u pacjentów z ciężkim upośledzeniem (GFR: < 30 ml/min/1,73 m2). U osób z normalną funkcją nerek średnia wartość okresu półtrwania bilastyny (SD) wynosiła 9,3 godz. (± 2,8), u pacjentów z lekkim upośledzeniem – 15,1 godz. (± 7,7), u pacjentów ze średnim upośledzeniem – 10,5 godz. (± 2,3), a u pacjentów z ciężkim upośledzeniem – 18,4 godz. (± 11,4). U wszystkich pacjentów bilastyna w moczu była niemal nieobecna po 48–72 godzinach od przyjęcia. Te zmiany farmakokinetyczne nie powinny mieć klinicznie istotnego wpływu na bezpieczeństwo bilastyny, ponieważ stężenie bilastyny w osoczu u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek pozostaje w bezpiecznych granicach.

Upośledzenie funkcji wątroby. Dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby są nieobecne. W organizmie człowieka bilastyna nie ulega metabolizacji. Wyniki badania z udziałem pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek wykazały, że bilastyna jest głównie wydalana przez nerki; natomiast z żółcią prawdopodobnie wydala się jedynie w niewielkim stopniu. Zmiany funkcji wątroby nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę bilastyny.

Populacja pediatryczna. Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci uzyskano w badaniu farmakokinetycznym II fazy obejmującym 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym rynokonjunktiwitem lub przewlekłym pokrzywieniem, które przyjmowały 1 tabletę bilastyny rozpraszanej w jamie ustnej, 10 mg raz dziennie. Analiza danych farmakokinetycznych dotyczących stężenia bilastyny w osoczu wykazała, że po przyjęciu bilastyny w dawce 10 mg raz dziennie, zalecanej w leczeniu pacjentów pediatrycznych, jej wpływ systemowy odpowiada wpływowi obserwowanemu u dorosłych i u dzieci w wieku nastoletnim po zastosowaniu leku w dawce 20 mg, a średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wynosi 1014 ng•h/ml. Te wyniki były głównie poniżej maksymalnego bezpiecznego poziomu ustalonego na podstawie danych dotyczących stosowania leku u dorosłych w dawce 80 mg raz dziennie zgodnie z profilem bezpieczeństwa leku. Wyniki te potwierdziły, że dawka bilastyny 10 mg do przyjmowania doustnego raz dziennie jest uzasadnioną dawką terapeutyczną dla pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

Dane bezpieczeństwa przedkliniczne.

Standardowe badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym stosowaniu, genotoksyczności i potencjału kancerogennego bilastyny nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka.

W badaniach toksyczności rozrodczej wpływ bilastyny na płód (przed- i poimplantacyjna śmierć zarodka u szczurów oraz niepełna osifikacja kości czaszki, odcinka mostka i kończyn u królików) obserwowano wyłącznie po podaniu w dawkach toksycznych dla matki. Po zastosowaniu w dawkach niepowodujących wyraźnych działań niepożądanych (NOAEL), wpływ systemowy był znacznie wyższy (> 30-krotnie) niż wpływ systemowy u człowieka po podaniu w zalecanej dawce terapeutycznej.

W badaniu dotyczącym okresu laktacji bilastyna została wykryta w mleku karmiących szczurów po podaniu jednorazowej dawki doustnej (20 mg/kg). Stężenie bilastyny w mleku wynosiło około połowy jej stężenia w osoczu matki. Znaczenie tych wyników dla człowieka jest nieznane.

W badaniu dotyczącym płodności u szczurów doustne podanie bilastyny w dawce do 1000 mg/kg/dzień nie wykazało żadnego wpływu na męskie i żeńskie narządy rozrodcze. Wskaźniki kopulacji, płodności i ciążności nie uległy zmianie.

Zgodnie z danymi badania rozkładu u szczurów, w którym stężenia leku określano metodą autoradiografii, bilastyna nie gromadzi się w OUN.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe nieżytu alergicznego nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki. Lek Nixar® 10 mg wskazany jest u dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Interakcja z pożywieniem. Pożywienie znacząco obniża doustną biodostępność bilastyny, w szczególności przy podawaniu w postaci tabletek 20 mg – o 30%, a w postaci tabletek dozwajalnych 10 mg – o 20%.

Interakcja z sokiem grejpfrutowym. Jednoczesne przyjmowanie bilastyny w dawce 20 mg i soku grejpfrutowego powodowało obniżenie biodostępności bilastyny o 30%. Podobny efekt może również występować przy stosowaniu innych soków owocowych. Stopień zmniejszenia biodostępności może się różnić w zależności od producenta soku i użytych owoców. Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu białka przenośnika OATP1A2, dla którego bilastyna jest substratem (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Leki będące substratami lub inhibitorami OATP1A2, takie jak rytonawir lub ryfampicyna, mogą również zmniejszać stężenie bilastyny w osoczu.

Interakcja z ketokonazolem lub erytromycyną. Jednoczesne przyjmowanie 20 mg bilastyny raz dziennie i 400 mg ketokonazolu raz dziennie lub 500 mg erytromycyny trzy razy dziennie zwiększało AUC bilastyny dwukrotnie, a Cmax – 2–3 razy. Podobne zmiany można wyjaśnić interakcją na poziomie białek przenośników odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelita, ponieważ bilastyna jest substratem dla białka P-gp i nie ulega metabolizmowi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Prawdopodobnie nie wpływają one na profil bezpieczeństwa bilastyny z jednej strony oraz ketokonazolu lub erytromycyny z drugiej. Inne leki będące substratami lub inhibitorami P-gp, takie jak cyklosporyna, mogą również zwiększać stężenie bilastyny w osoczu.

Interakcja z dyltiazemem. Jednoczesne przyjmowanie 20 mg bilastyny raz dziennie i 60 mg dyltiazemu raz dziennie zwiększało Cmax bilastyny o 50%. Podobny efekt można wyjaśnić interakcją na poziomie białek przenośników odpowiedzialnych za wydalenie leków z komórek jelita (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), jednak prawdopodobnie nie wpływa on na profil bezpieczeństwa bilastyny.

Interakcja z alkoholem. Po jednoczesnym zastosowaniu alkoholu i 20 mg bilastyny raz dziennie funkcje psychomotoryczne były podobne do tych obserwowanych po przyjęciu alkoholu i placebo.

Interakcja z lorazepemem. Po zastosowaniu 20 mg bilastyny raz dziennie jednoczesnie z 3 mg lorazepamu raz dziennie przez 8 dni nie zaobserwowano nasilenia depresyjnego działania lorazepamu na OUN.

Populacja pediatryczna. U dzieci nie przeprowadzono badań interakcji bilastyny w postaci tabletek dozwajalnych. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego w zakresie interakcji bilastyny u dzieci z innymi lekami, pożywieniem lub sokami owocowymi, przy przepisywaniu bilastyny dzieciom należy obecnie uwzględnić wyniki badań interakcji uzyskane u dorosłych. Brak danych klinicznych, które pozwoliłyby na ustalenie, czy zmiany AUC lub Cmax spowodowane interakcjami wpływają na profil bezpieczeństwa bilastyny u dzieci.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Populacja pediatryczna. Ze względu na brak ustalenia skuteczności i bezpieczeństwa stosowania bilarstyny u dzieci poniżej 2. roku życia oraz niewielkie doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku od 2 do 5 lat, bilarstyna nie powinna być stosowana w tych grupach wiekowych.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek jednoczesne stosowanie bilarstyny z inhibitorami białka P-glikoproteinowego, takimi jak np. ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir lub dyltiazem, może prowadzić do wzrostu stężenia bilarstyny we krwi i tym samym do zwiększenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Dlatego pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek należy unikać jednoczesnego stosowania bilarstyny i inhibitorów białka P-glikoproteinowego.

Lek ten zawiera 0,0015 mg alkoholu (etanolu) w każdej tabletce dozwolonej do rozpraszania w jamie ustnej, co oznacza 1 mg / 100 g (0,001 % m/m). Ilość zawarta w jednej tabletce do rozpraszania w jamie ustnej o masie 150 mg odpowiada 0,00004 ml piwa lub 0,00002 ml wina. Tak niewielka ilość etanolu w tym leku nie wywoła żadnych zauważalnych skutków.

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania bilarstyny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą, poród ani rozwój poporodowy (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Z uwagi na środki ostrożności zaleca się unikanie przyjmowania leku Nixar® 10 mg w okresie ciąży.

Karmienie piersią. Nie przeprowadzono badań dotyczących wydzielania bilarstyny w mleko ludzkie. Dostępne dane farmakokinetyczne wskazują, że u zwierząt bilarstyna przenika do mleka (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/przerwaniu leczenia lekiem Nixar® 10 mg należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia bilarstyną dla matki.

Fertylność. Dane kliniczne są nieobecne lub ograniczone. Badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Badanie przeprowadzone u dorosłych w celu oceny wpływu bilarstyny na zdolność prowadzenia pojazdów wykazało, że leczenie bilarstyną w dawce 20 mg nie wpływało na umiejętność prowadzenia pojazdów. Niemniej jednak, ponieważ indywidualna reakcja na lek może się różnić, pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia pojazdów silnikowych lub pracy z innymi maszynami, dopóki nie ustalą własnej reakcji na bilarstynę.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Doustnie.

Tabletkę rozpraszającą się w jamie ustnej należy położyć do jamy ustnej, gdzie szybko się rozpraszcza w ślinie, co ułatwia jej przełknięcie.

Alternatywnie tabletkę rozpraszającą się w jamie ustnej można rozproszyć w wodzie przed zażyciem. Nie należy używać soku grejpfrutowego ani żadnych innych soków owocowych do rozpraszania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dawkowanie.

Populacja pediatryczna.

• Dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała nie mniejszej niż 20 kg.

10 mg bilastyny (1 tabletka rozpraszająca się w jamie ustnej) raz na dobę w celu złagodzenia objawów alergicznego rynokonjunktYWITu (sezonowego rynitu alergicznego i przewlekłego rynitu alergicznego) oraz pokrzywki.

Tabletkę rozpraszającą się w jamie ustnej należy stosować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku lub soku owocowym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

• Dzieci w wieku do 6 lat o masie ciała do 20 kg.

Dostępne obecnie dane opisano w sekcjach „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego bilastyny nie należy stosować w tej grupie wiekowej.

Dorośli i młodzież (od 12. roku życia) mogą stosować tabletki bilastyny o dawce 20 mg.

Czas trwania leczenia.

W przypadku alergicznego rynokonjunktYWITu leczenie należy ograniczyć do okresu narażenia na alergeny. W przypadku sezonowego rynitu alergicznego leczenie można przerwać po ustąpieniu objawów i wznowić po ich ponownym pojawieniu się. W przypadku przewlekłego rynitu alergicznego pacjentom można zaproponować leczenie ciągłe w okresach narażenia na alergeny. W przypadku pokrzywki czas trwania leczenia zależy od typu, długości trwania i dynamiki dolegliwości.

Grupy pacjentów szczególnych.

Upośledzenie funkcji nerek. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bilastyny u dzieci z upośledzeniem funkcji nerek nie są ustalone. Badania przeprowadzone u dorosłych z grupy szczególnego ryzyka (pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek) wykazały, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki bilastyny u dorosłych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Upośledzenie funkcji wątroby. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bilastyny u dzieci z upośledzeniem funkcji wątroby nie są ustalone. Brak doświadczenia z klinicznego stosowania u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby zarówno u dorosłych, jak i u pacjentów pediatrycznych. Jednakże, ponieważ bilastyna nie jest metabolizowana i wydalana z moczem oraz kałem w niezmienionej postaci, upośledzenie funkcji wątroby nie powinno prowadzić do wzrostu działania systemowego do niebezpiecznego poziomu u dorosłych pacjentów. Dlatego u dorosłych pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Ponieważ skuteczność i bezpieczeństwo stosowania bilastyny u dzieci w wieku do 2 lat nie są ustalone, a doświadczenie z klinicznego stosowania u dzieci w wieku od 2 do 5 lat jest ograniczone, bilastyny nie należy przepisywać tym grupom wiekowym.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących przedawkowania u dzieci.

Informacje dotyczące ostrzego przedawkowania bilastyną uzyskano w trakcie badań klinicznych prowadzonych podczas rozwoju leku u dorosłych oraz w wyniku obserwacji po wprowadzeniu na rynek. W badaniach klinicznych po podaniu dorosłym zdrowym ochotnikom (n = 26) dawek bilastyny przekraczających dawkę terapeutyczną 10–11-krotnie (220 mg jako dawka pojedyncza lub 200 mg na dobę przez 7 dni), częstość występowania działań niepożądanych była dwukrotnie wyższa niż przy stosowaniu placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to zawroty głowy, ból głowy i nudności. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych ani istotnego wydłużenia interwału QTc. Dane zebrane podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek są zgodne z wynikami badań klinicznych.

W starannie przeprowadzonym badaniu krzyżowym interwałów QT/QTc z udziałem 30 zdrowych dorosłych ochotników krytyczna ocena wpływu wielokrotnej dawki bilastyny (100 mg × 4 dni) na repolaryzację komór nie wykazała istotnego wydłużenia interwału QTc.

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające.

Nieznany jest specyficzny antydotum dla bilastyny.

Efekty uboczne.

Ogólny profil bezpieczeństwa u pacjentów w wieku pediatrycznym. Podczas klinicznej opracowywania częstość, typ i ciężkość efektów ubocznych u nastolatków (w wieku od 12 do 17 lat) były takie same jak u dorosłych. Informacje zebrane w tej grupie (nastolatkowie) podczas obserwacji pozarejestrowej potwierdziły wyniki badań klinicznych.

Odsetek dzieci (2–11 lat), u których obserwowano efekty uboczne po leczeniu alergicznego rinitu i koniunktYWITIS lub przewlekłej idiopatycznej pokrzywki lekem Bilastyna w dawce 10 mg w trakcie 12-tygodniowego kontrolowanego badania klinicznego, był porównywalny z odsetkiem pacjentów otrzymujących placebo (68,5% vs 67,5%).

Najczęściej obserwowane efekty uboczne u 291 dzieci (2–11 lat), które otrzymywały Bilastynę (w postaci tabletów rozpuszczalnych w ustach) w trakcie badań klinicznych (#260 dzieci otrzymywało lek w badaniu bezpieczeństwa, 31 dzieci – w badaniu farmakokinetyki), to ból głowy, alergicznym koniunktYWITIS, rinit i ból brzucha. Te same efekty uboczne występowały z porównywalną częstością u 249 pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela z danymi o efektach ubocznych u pacjentów w wieku pediatrycznym. Poniżej w tabeli przedstawiono efekty uboczne, które prawdopodobnie były powiązane z Bilastyną i występowały u ponad 0,1% dzieci (2–11 lat), które otrzymywały Bilastynę w trakcie klinicznej opracowywania.

Częstość występowania efektów ubocznych jest podana następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, jak również te, których częstość jest nieznana, nie zostały uwzględnione w tabeli.

#260 dzieci otrzymywało lek w trakcie badań klinicznych oceny bezpieczeństwa, 31 dzieci otrzymywało lek w trakcie badań farmakokinetycznych.

Opis poszczególnych działań niepożądanych w populacji pediatrycznej. Bóle głowy, bóle brzucha, uczuleniowy zapalenie spojówek i zapalenie błony śluzowej nosa obserwowano zarówno u dzieci leczonych bilastyne w dawce 10 mg, jak i u dzieci otrzymujących placebo. Zaobserwowane częstości: 2,1 % vs. 1,2 % dla bólu głowy; 1,0 % vs. 1,2 % dla bólu brzucha; 1,4 % vs. 2,0 % dla uczuleniowego zapalenia spojówek i 1,0 % vs. 1,2 % dla zapalenia błony śluzowej nosa.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku poniżej 18 lat. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku poniżej 18 lat cierpiących na uczuleniowy zapalenie nosa i spojówek lub przewlekłe idiopatyczne pokrzywki, częstość występowania działań niepożądanych podczas leczenia bilastyne w dawce 20 mg była porównywalna z częstością występowania działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących placebo (12,7 % vs. 12,8 %).

Badania kliniczne II i III fazy przeprowadzone w trakcie klinicznego rozwoju leku objęły 2525 dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku poniżej 18 lat, którzy otrzymywali różne dawki bilastyne, w tym 1697 pacjentów otrzymujących bilastyne w dawce 20 mg. W tych badaniach 1362 pacjentów otrzymywało placebo. Pacjenci, którzy otrzymywali bilastyne w dawce 20 mg z powodu uczuleniowego zapalenia nosa i spojówek lub przewlekłych idiopatycznych pokrzywek, najczęściej zgłaszali następujące działania niepożądane: ból głowy, senność, zawroty głowy i zmęczenie. Działania niepożądane te występowały z częstością porównywalną do częstości występowania działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela z danymi dotyczącymi działań niepożądanych u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Poniższa tabela zawiera działania niepożądane, które najprawdopodobniej były związane z bilastyne i wystąpiły u ponad 0,1 % pacjentów otrzymujących bilastyne w dawce 20 mg w trakcie klinicznego rozwoju leku (N = 1697).

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, jak również te, których częstość jest nieznana, nie zostały uwzględnione w tabeli.

Częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W okresie postmarketingowym obserwowano przyspieszone bicie serca, tachykardię, reakcje nadwrażliwości (takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, duszność, wysypka, obrzęk zlokalizowany/miejscowy oraz zaczerwienienie) oraz wymioty.

Opis wybranych działań niepożądanych u dorosłych pacjentów i pacjentów w wieku dorastającym. Senność, ból głowy, zawroty głowy i zmęczenie obserwowano zarówno u pacjentów leczonych biletynem w dawce 20 mg, jak i u pacjentów otrzymujących placebo. Częstotliwość tych zdarzeń wynosiła odpowiednio: 3,06% vs 2,86% dla senności; 4,01% vs 3,38% dla bólu głowy; 0,83% vs 0,59% dla zawrotów głowy oraz 0,83% vs 1,32% dla zmęczenia.

Dane zebrane w okresie postmarketingowym potwierdziły profil bezpieczeństwa obserwowany podczas badań klinicznych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu odgrywa ważną rolę, umożliwiając ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z jego stosowaniem. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane specjalne warunki przechowywania.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 1 lub 3 blistery w tece kartonowej.

Kategoria sprzedaży.

Na receptę.

Producent.

A. Menarini Manufacturing Logistics and Services S.r.l.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Via Campo di Pile, 67100 L’Aquila (AQ), Włochy.

Wniosek składający.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Lokalizacja wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.