Nivestim

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NIVESTIM (NIVESTIM)

Skład:

substancja czynna: filgrastym;

1 prezentowany strzykawka o objętości 1 ml zawiera filgrastymu* 12 mln IU (120 μg)/0,2 ml
lub 30 mln IU (300 μg)/0,5 ml, lub 48 mln IU (480 μg)/0,5 ml;

* (rekombinacyjny ludzki czynnik stymulujący kolonie granulocytów (G-CSF), wytwarzany przez laboratoryjny szczep bakterii Escherichia coli, do którego metodami inżynierii genetycznej wprowadzono gen G-CSF);

substancje pomocnicze: kwas octowy lodowaty, wodorotlenek sodu, sorbitol (E 420), polisorbat 80, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań lub do przetaczania.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Imunostymulatory. Czynniki stymulujące kolonie. Filgrastym. Kod ATC L03A A02.

Właściwości farmakodynamiczne

Nivestim jest lekiem biologicznie równoważnym. Ludzki czynnik stymulujący kolonie granulocytów (G-CSF) to glikoproteina regulująca powstawanie i uwalnianie funkcjonalnie aktywnych neutrofili z szpiku kostnego. Nivestim, zawierający metylonorekombinacyjny ludzki czynnik stymulujący kolonie granulocytów (r-metHuG-CSF) (filgrastym), znacznie zwiększa liczbę neutrofili we krwi obwodowej już w ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu, z niewielkim wzrostem liczby monocytów. U niektórych pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią (CPN) filgrastym może powodować niewielki wzrost liczby krążących eozynofili i bazofili w porównaniu z poziomem wyjściowym; czasem eozynofilia lub bazofilia może występować już przed rozpoczęciem terapii. W zakresie zalecanych dawek filgrastymu obserwuje się zależne od dawki zwiększenie liczby neutrofili. Neutrofile powstające pod wpływem filgrastymu mają normalną lub zwiększoną funkcjonalność, co potwierdzają testy chemotaksji i fagocytozy. Po odstawieniu leku liczba krążących neutrofili zwykle zmniejsza się o 50% w ciągu 1–2 dni i wraca do normy w ciągu 1–7 dni.

Stosowanie filgrastymu u pacjentów poddawanych cytotoksycznej chemioterapii prowadzi do istotnego zmniejszenia częstości, nasilenia i czasu trwania neutropenii oraz neutropenii febrylnej. Filgrastym istotnie skraca czas trwania neutropenii febrylnej, potrzebę leczenia antybiotykami oraz hospitalizację po indukcyjnej chemioterapii w ostrym białaczce mieloidalnej, a także po terapii mieloablatywnej z następującą przeszczepieniem szpiku kostnego, bez wpływu na częstość gorączki i powikłań infekcyjnych oraz bez skrócenia czasu trwania okresu gorączki u pacjentów po terapii mieloablatywnej z następującym przeszczepieniem szpiku kostnego.

Zastosowanie filgrastymu, zarówno samodzielnie, jak i po chemioterapii, mobilizuje wyjście komórek prekursorowych hematopoezy do krwi obwodowej. Zbieranie i przeszczepienie takich autologicznych komórek prekursorowych krwi obwodowej (PBSC) można przeprowadzać po wysokich dawkach chemioterapii, zamiast lub jako uzupełnienie przeszczepienia szpiku kostnego. Przeszczepienie komórek prekursorowych krwi obwodowej przyspiesza regenerację hematopoezy, zmniejszając ryzyko powikłań krwotocznych i potrzebę przetaczania masy płytkowej.

W porównaniu z allogenicznym przeszczepieniem szpiku kostnego, zastosowanie allogenicznych komórek prekursorowych krwi obwodowej, które zostały zmobilizowane za pomocą filgrastymu, u odbiorców wykazało znacznie szybszą regenerację wskaźników hematologicznych, co istotnie skraca czas regeneracji liczby płytek bez konieczności zastępczego leczenia masą płytkową.

Retrospektywne europejskie badanie oceniające stosowanie G-CSF po allogenicznym przeszczepieniu szpiku kostnego u pacjentów z ostrą białaczką wykazało zwiększenie ryzyka reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” (GvHD), śmierci związanej z leczeniem oraz śmiertelności po podaniu G-CSF. W innym retrospektywnym międzynarodowym badaniu z udziałem pacjentów z ostrą i przewlekłą białaczką mieloidalną nie zaobserwowano wpływu leku na ryzyko reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi”, śmiertelność związaną z leczeniem ani ogólną śmiertelność chorych. W ramach metaanalizy badań przeszczepień allogenicznych, w tym wyników 9 prospektywnych randomizowanych badań, 8 badań retrospektywnych i 1 badania typu „przypadek-kontrola”, nie wykazano wpływu terapii na ryzyko ostrych lub przewlekłych reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” ani wcześniejszej śmiertelności związanej z leczeniem.

аАнализа obejmuje badania, w których w określonym okresie przeprowadzano przeszczep szpiku kostnego; w niektórych badaniach stosowano G-CSF.

bАнализа obejmuje pacjentów, którym w określonym okresie przeprowadzano przeszczep szpiku kostnego.

Zastosowanie filgrastymu do mobilizacji krwiotwórczych komórek prekursorowych u zdrowych dawców przed allogenicznym przeszczepem krwiotwórczych komórek prekursorowych

Podawanie zdrowym dawcom filgrastymu w dawce 10 µg/kg masy ciała/dobę podskórnie raz dziennie przez 4–5 dni zazwyczaj umożliwia uzyskanie w wyniku dwóch leukaferezy ilości krwiotwórczych komórek prekursorowych równych lub przekraczających 4 × 10⁶ komórek CD34⁺/kg masy ciała biorcy.

Zastosowanie filgrastymu u dzieci i dorosłych z ciężką przewlekłą neutropenią (ciężką wrodzoną, okresową lub idiopatyczną) prowadzi do trwałego wzrostu bezwzględnej liczby neutrofili we krwi obwodowej, zmniejszenia częstości występowania infekcji oraz innych powiązanych zdarzeń.

Zastosowanie filgrastymu u pacjentów zakażonych HIV pozwala utrzymać normalny poziom neutrofili w celu planowego podawania leków przeciwwirusowych i/lub innych leków mielosupresyjnych. Nie obserwowano objawów nasilenia replikacji HIV u pacjentów zakażonych HIV podczas stosowania filgrastymu.

Podobnie jak inne czynniki wzrostu hematopoezy, G-CSF stymuluje in vitro proliferację ludzkich komórek śródbłonka.

Farmakokinetyka

Randomizowane, otwarte, jednodawkowe, kontrolowane lekiem porównawczym, krzyżowe badanie porównawcze z dwoma okresami z udziałem 46 zdrowych ochotników wykazało, że Nivestim i lek referencyjny mają podobne profile farmakokinetyczne po podaniu podskórnym i dożylnej. Inne randomizowane, podwójnie ślepe, wielodawkowe, kontrolowane lekiem porównawczym, krzyżowe badanie porównawcze z udziałem 50 zdrowych ochotników wykazało, że Nivestim i lek referencyjny mają podobne profile farmakokinetyczne po podaniu podskórnym.

Klirens filgrastymu po podaniu podskórnym i dożylnej odbywa się zgodnie z kinetyką farmakokinetyki pierwszego rzędu. Okres półwydalenia filgrastymu z osocza krwi wynosi około 3,5 godziny, szybkość klirensu – 0,6 ml/min/kg. Przy długotrwałym stosowaniu filgrastymu w ciągu 28 dni po autologicznym przeszczepie szpiku kostnego nie zaobserwowano oznak kumulacji leku ani zmiany okresu półwydalenia. Po podaniu dożylnej i podskórnym filgrastymu obserwuje się pozytywną liniową zależność między dawką a stężeniem leku w osoczu krwi. Po podaniu podskórnym zalecanych dawek stężenie filgrastymu w osoczu krwi przekracza 10 ng/ml przez 8–16 godzin. Objętość rozprowadzenia w krwi wynosi około 150 ml/kg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Skrócenie czasu trwania neutropenii oraz zmniejszenie częstości występowania neutropenii febrylnej u pacjentów poddawanych intensywnej chemioterapii lekami cytotoksycznymi z powodu nowotworów złośliwych (z wyjątkiem przewlekłego białaczki szpikowej i zespołu mielodysplastycznego).
• Skrócenie czasu trwania neutropenii u pacjentów poddawanych terapii mieloablatywnej z następową przeszczepieniem szpiku kostnego, u których istnieje skłonność do wystąpienia długotrwałej ciężkiej neutropenii.
• Mobilizacja prekursorów komórek z krwi obwodowej.
• Długotrwała terapia filgrastymem stosowana w celu zwiększenia liczby neutrofili oraz zmniejszenia częstości i czasu trwania powikłań infekcyjnych u dzieci i dorosłych z ciężką wrodzoną, okresową lub idiopatyczną neutropenią (bezwzględna liczba neutrofili ≤ 0,5 × 10⁹/l) oraz z ostrymi lub nawrotowymi infekcjami w wywiadzie.
• Leczenie trwającej neutropenii (bezwzględna liczba neutrofili ≤ 1,0 × 10⁹/l) u pacjentów z postępującą infekcją HIV w celu zmniejszenia ryzyka infekcji bakteryjnych, gdy inne metody leczenia neutropenii są nieodpowiednie.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania filgrastymu są podobne u dorosłych i dzieci otrzymujących chemioterapię lekami cytotoksycznymi.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania filgrastymu w tym samym dniu co mielosupresyjna chemioterapia cytotoksyczna nie zostały jednoznacznie ustalone. Ze względu na wrażliwość szybko dzielących się komórek mieloidalnych na mielosupresyjną chemioterapię cytotoksyczną, nie zaleca się podawania filgrastymu w ciągu 24 godzin przed oraz 24 godzin po chemioterapii. Wstępne dane uzyskane od niewielkiej liczby pacjentów, którzy jednocześnie otrzymywali filgrastym i 5-fluorouracyl, wskazują na ryzyko nasilenia ciężkości neutropenii.

Możliwe interakcje filgrastymu z innymi czynnikami wzrostu hematopojetycznego oraz cytokinami nie zostały zbadane w badaniach klinicznych.

Ponieważ lit powoduje stymulację uwalniania neutrofili, możliwe jest wzmocnienie działania filgrastymu, jednak nie przeprowadzono badań tej interakcji, dlatego nie ma danych potwierdzających możliwą niebezpieczeństwo jednoczesnego stosowania tych leków.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy koniecznie dokładnie zapisywać w karcie pacjenta nazwę i numer serii podanego leku.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania przy różnych wskazaniach

Reakcje nadwrażliwości

U pacjentów otrzymujących filgrastym obserwowano reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, na początku lub w trakcie leczenia. W przypadku wystąpienia klinicznie istotnych reakcji nadwrażliwości należy całkowicie przerwać stosowanie filgrastymu. Leku nie należy stosować pacjentom z wywiadem reakcji nadwrażliwości na filgrastym lub pegfilgrastym.

Niepożądane działania ze strony układu oddechowego

Po podaniu G-CSF zaobserwowano działania niepożądane ze strony układu oddechowego, w tym chorobę śródmiążową płuc. Ryzyko jest większe u pacjentów z niedawną historią infiltrowania płuc lub zapalenia płuc. Pojawienie się objawów chorób układu oddechowego, takich jak kaszel, gorączka i duszność, w połączeniu z rentgenologicznymi oznakami infiltratów w płucach i pogorszeniem funkcji płuc, może być wczesnym objawem ostrego zespołu napięcia oddechowego (ARDS). W takim przypadku należy przerwać stosowanie filgrastymu i zastosować odpowiednie leczenie.

Głomerulonefryt

Przypadki wystąpienia głomerulonefrytu odnotowano u pacjentów leczonych filgrastymem i pegfilgrastymem. Objawy głomerulonefrytu zazwyczaj ustępowały po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu stosowania filgrastymu i pegfilgrastymu. U tych pacjentów zaleca się kontrolę wyników badania moczu.

Zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych

Zgłaszano przypadki zespołu zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych po stosowaniu G-CSF, charakteryzującego się hipotensją tętniczą, hiperalbuminemią, obrzękami i zagęszczeniem krwi. Ten zespół może zagrozić życiu, jeśli nie zostanie w porę zainicjowane jego leczenie.

Stan pacjentów z zespołem zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych należy dokładnie monitorować i stosować standardową terapię objawową, która może obejmować intensywną terapię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Śledzionomegalia i pęknięcie śledziony

Zazwyczaj bezobjawowe przypadki śledzionomegalii oraz przypadki pęknięcia śledziony odnotowano u pacjentów i zdrowych dawców po stosowaniu filgrastymu. Niektóre przypadki pęknięcia śledziony były śmiertelne. Dlatego należy dokładnie kontrolować wielkość śledziony (za pomocą badania klinicznego lub ultrasonograficznego). Dawców lub pacjentów skarżących się na ból w lewym górnym kwadrancie brzucha lub w lewym ramieniu należy przebadać pod kątem pęknięcia śledziony. Zmniejszenie dawki filgrastymu spowalniało lub zatrzymywało dalszy wzrost śledziony u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, a u 3% pacjentów konieczna była splenektomia.

Wzrost komórek nowotworowych

G-CSF może stymulować wzrost komórek mieloidalnych in vitro, podobne efekty są możliwe również dla niektórych komórek niemieloidalnych in vitro.

Zespół mielodysplastyczny lub przewlekła białaczka szpikowa

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu u pacjentów z zespołem mielodysplastycznym lub przewlekłą białaczką szpikową nie zostały ustalone, dlatego filgrastym nie jest wskazany w tych przypadkach. Szczególną uwagę należy zwrócić na różnicowanie ostrej białaczki szpikowej i transformacji przewlekłej białaczki szpikowej.

Ostra białaczka szpikowa

Z uwagi na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania filgrastymu u pacjentów z wtórną ostrą białaczką mieloblastyczną, lek należy stosować z ostrożnością.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu u pacjentów poniżej 55 roku życia z nowo rozpoznaną ostrą białaczką mieloblastyczną i korzystnymi czynnikami cytogentycznymi [t(8;21), t(15;17) i inv(16)] nie zostały ustalone.

Trombocytopenia

U pacjentów otrzymujących filgrastym odnotowano przypadki trombocytopenii. Należy dokładnie kontrolować liczbę płytek krwi, szczególnie w pierwszych kilku tygodniach terapii filgrastymem. U pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, w przypadku rozwoju trombocytopenii, tj. trwałego zmniejszenia liczby płytek krwi do poziomu < 100 × 10⁹/l, należy tymczasowo przerwać dalszą terapię filgrastymem lub zmniejszyć jego dawkę.

Leukocytoza

U mniej niż 5% pacjentów z chorobami nowotworowymi, którzy otrzymywali dawkę dzienną filgrastymu powyżej 0,3 mln IU/kg (3 μg/kg/dobę), liczba leukocytów wynosiła 100 × 10⁹/l lub więcej. Nie ma doniesień o jakichkolwiek działaniach niepożądanych bezpośrednio spowodowanych rozwojem leukocytozy o takim stopniu nasilenia. Jednakże, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko związane z ciężką leukocytozą, w trakcie leczenia filgrastymem należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów. Jeśli liczba leukocytów przekracza 50 × 10⁹/l po osiągnięciu oczekiwanego minimalnego poziomu, terapię lekiem należy natychmiast przerwać. W trakcie stosowania filgrastymu w celu mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej (KPPO), jeśli liczba leukocytów wzrasta do > 70 × 10⁹/l, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać leczenie lekiem.

Imunogenność

Wszystkie terapeutyczne białka mają potencjał do imunogenności. Jednak ryzyko wytworzenia przeciwciał przeciwko filgrastymowi jest niskie. Wiązanie przeciwciał zachodzi oczekiwane, podobnie jak w przypadku stosowania innych leków biologicznych. Jednak dotychczas nie udowodniono ich działania neutralizującego.

Aortyt

Zgłaszano przypadki wystąpienia aortytu po stosowaniu G-CSF u zdrowych dawców i pacjentów z chorobami nowotworowymi. Objawy obejmowały podwyższenie temperatury ciała, ból brzucha, niedyspozycję, ból pleców oraz podwyższenie poziomu markerów zapalenia (np. białko C-reaktywne i liczba leukocytów). W większości przypadków aortyt rozpoznawano za pomocą tomografii komputerowej i zazwyczaj ustępował po odstawieniu G-CSF (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności związane z chorobami współistniejącymi

Specjalne środki ostrożności dla pacjentów z anomaliami erytrocytów w kształcie sierpa i anemią sierpowatą

U pacjentów z anomaliami erytrocytów w kształcie sierpa lub anemią sierpowatą, w trakcie stosowania filgrastymu, obserwowano przypadki kryzysu sierpowatego, w niektórych przypadkach śmiertelne. Dlatego filgrastym należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z anomaliami erytrocytów w kształcie sierpa lub anemią sierpowatą.

Osteoporoza

Pacjentom z współistniejącą osteoporozą, którzy otrzymują ciągłą terapię filgrastymem przez ponad 6 miesięcy, zaleca się kontrolę gęstości mineralnej kości.

Szczególne środki ostrożności dla pacjentów z chorobami nowotworowymi

Filgrastymu nie należy stosować w celu zwiększenia dawki chemioterapii cytotoksycznej poza przyjętą schematem leczenia.

Ryzyka związane ze zwiększaniem dawki chemioterapii

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów otrzymujących chemioterapię wysokodawkową, ponieważ skuteczność leczenia nowotworów w tych przypadkach nie została ustalona, a wysokie dawki leków chemioterapeutycznych mogą powodować bardziej wyraźną toksyczność, prowadzącą do reakcji sercowych, płucnych, neurologicznych i dermatologicznych (patrz instrukcja do stosowania lekarstwa dla odpowiedniego leku chemioterapeutycznego).

Wpływ chemioterapii na erytrocyty i płytki krwi

Monoterapia filgrastymem nie zapobiega rozwojowi trombocytopenii i anemii spowodowanych chemioterapią mielosupresyjną. Stosowanie wyższych dawek leków chemioterapeutycznych (np. pełnych dawek zgodnie z przepisanymi schematami) wiąże się z większym ryzykiem rozwoju trombocytopenii i anemii. W takich przypadkach zaleca się regularne kontrolowanie takich parametrów badania krwi jak liczba płytek krwi i hematokryt. Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu pojedynczych lub kombinowanych leków chemioterapeutycznych, które mogą powodować ciężką trombocytopenię.

Stosowanie komórek prekursorowych krwi obwodowej, zmobilizowanych za pomocą filgrastymu, pozwala zmniejszyć nasilenie i czas trwania trombocytopenii po chemioterapii mielosupresyjnej lub mieloablatywnej.

Zespół mielodysplastyczny i ostra białaczka mieloidalna u pacjentów z rakiem piersi i rakiem płuc

W badaniach obserwacyjnych po rejestracji, zespół mielodysplastyczny (ZMD) i ostra białaczka mieloidalna (GBL) były powiązane ze stosowaniem pegfilgrastymu, alternatywnego leku czynnika stymulującego kolonie granulocytów (G-CSF), w połączeniu z chemioterapią i/lub terapią promieniowaniem u pacjentów z rakiem piersi i rakiem płuc. Nie zaobserwowano podobnego związku między stosowaniem filgrastymu a ZMD/GBL. Jednak u pacjentów z rakiem piersi i pacjentów z rakiem płuc należy kontrolować występowanie objawów i objawów ZMD/GBL.

Inne specjalne ostrzeżenia

Działanie filgrastymu u pacjentów z istotnie zmniejszoną liczbą komórek prekursorowych mieloidalnych nie zostało zbadane. Filgrastym zwiększa liczbę neutrofili poprzez działanie głównie na komórki prekursorowe neutrofili. Dlatego u pacjentów ze zmniejszoną liczbą komórek prekursorowych neutrofili (np. w wyniku intensywnej terapii promieniowaniem lub chemioterapii lub wskutek infiltracji szpiku kostnego komórkami nowotworowymi) może występować zmniejszona odpowiedź na stosowanie leku.

U pacjentów, którzy przeszli chemioterapię wysokodawkową z późniejszą transplantacją, odnotowano pojedyncze przypadki chorób naczyniowych, w tym chorobę zatkania żył wątrobowych i zaburzenia gospodarki wodnej.

Zgłaszano rozwój reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” z letalnym skutkiem u chorych, którzy otrzymywali G-CSF po allogenicznej transplantacji szpiku kostnego (patrz sekcja „Działania niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Wzmocnienie hematopoezy w szpiku kostnym w odpowiedzi na terapię czynnikami wzrostu prowadziło do pojawienia się przemijających zmian patologicznych wykrywanych w scyntygrafii kości. Należy to uwzględnić przy interpretacji obrazów wyników skanowania kości.

Szczególne środki ostrożności dla pacjentów poddawanych mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej

Mobilizacja

Nie przeprowadzono prospektywnych, randomizowanych badań porównawczych dwóch zalecanych metod mobilizacji (tylko filgrastym lub filgrastym w połączeniu z chemioterapią mielosupresyjną) z udziałem tych samych grup pacjentów. Indywidualne cechy pacjentów w różnych badaniach oraz różnice w wynikach laboratoryjnego oznaczania liczby komórek CD34+ utrudniają bezpośrednie porównanie danych z tych badań. Dlatego trudno jest zalecić optymalną metodę. Wybór metody mobilizacji powinien zależeć od ogólnych celów leczenia w każdym indywidualnym przypadku.

Stosowanie leków cytotoksycznych w wywiadzie

U pacjentów, którzy wcześniej poddawani byli intensywnej chemioterapii mielosupresyjnej, może występować niewystarczająca mobilizacja komórek prekursorowych krwi obwodowej w celu osiągnięcia zalecanego minimalnego poziomu komórek (≥ 2,0 × 10⁶ komórek CD34+/kg) lub zmniejszona szybkość odnowy liczby płytek krwi.

Niektóre leki cytotoksyczne mają zwiększony toksyczny wpływ na komórki prekursorowe hematopoezy i mogą negatywnie wpływać na ich mobilizację. Długotrwałe stosowanie takich leków jak meloflan, karbustyna i karboplatyna przed zaplanowaną mobilizacją komórek prekursorowych może zmniejszać skuteczność procedury. Jednak stosowanie meloflanu, karboplatyny lub karbustyny w połączeniu z filgrastymem sprzyja mobilizacji komórek prekursorowych krwi. W przypadku potrzeby transplantacji komórek prekursorowych krwi obwodowej zaleca się zaplanowanie mobilizacji komórek macierzystych na początku cyklu leczenia pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii wysokodawkowej należy zwrócić szczególną uwagę na liczbę zmobilizowanych komórek prekursorowych. Jeśli wyniki mobilizacji nie spełniają powyższych kryteriów, należy rozważyć alternatywne opcje leczenia, które nie wymagają stosowania komórek prekursorowych.

Ocena liczby zmobilizowanych komórek prekursorowych

Podczas oceny liczby zmobilizowanych komórek prekursorowych u pacjentów, którzy otrzymywali filgrastym, należy zwrócić szczególną uwagę na metodę ilościowego oznaczania. Wyniki przepływowego analizowania liczby komórek CD34+ różnią się w zależności od zastosowanej metodyki oznaczania, dlatego należy ostrożnie interpretować wyniki liczby komórek oparte na badaniach przeprowadzonych w innych laboratoriach.

Wyniki analizy statystycznej związku między liczbą podanych komórek CD34+ a szybkością normalizacji liczby płytek krwi po chemioterapii wysokodawkowej wskazują na złożoną, ale stałą zależność.

Zalecana minimalna liczba zmobilizowanych komórek na poziomie ≥ 2,0 × 10⁶ komórek CD34+/kg opiera się na opublikowanych danych doświadczeń związanego z odpowiednim odzyskaniem parametrów hematologicznych. Jeśli liczba komórek przekracza minimalny poziom, obserwuje się szybszą normalizację; przy poziomie niższym niż zalecany, odnowa przebiega wolniej.

Szczególne środki ostrożności dla zdrowych dawców poddawanych mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej

Mobilizacja komórek prekursorowych krwi obwodowej nie zapewnia bezpośredniej korzyści klinicznej dla zdrowych dawców i powinna być rozważana wyłącznie w kontekście allogenicznej transplantacji komórek macierzystych.

Dawcy, u których przeprowadza się mobilizację komórek prekursorowych krwi obwodowej, powinni spełniać standardowe wymagania kliniczne i laboratoryjne stawiane dawcom komórek macierzystych. Szczególną uwagę należy zwrócić na parametry hematologiczne i obecność chorób zakaźnych.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania filgrastymu u zdrowych dawców w wieku do 16 lat oraz powyżej 60 lat nie zostały ocenione.

Zanotowano przemijającą trombocytopenię (płytki < 100 × 10⁹/l) po podaniu filgrastymu i leukaferezie u 35% badanych pacjentów. Wystąpiły dwa przypadki obniżenia liczby płytek krwi do poziomu 50 × 10⁹/l, które powiązano z przeprowadzeniem procedury leukaferezy.

W przypadku konieczności przeprowadzenia więcej niż jednej procedury leukaferezy, należy zwrócić szczególną uwagę na dawców, u których liczba płytek krwi przed rozpoczęciem leukaferezy wynosi < 100 × 10⁹/l. Ogólnie, jeśli liczba płytek krwi wynosi < 75 × 10⁹/l, przeprowadzenie leukaferezy nie jest zalecane przy przepisywaniu leków przeciwpłotniczych i zdiagnozowanych zaburzeniach hemostazy.

Stan dawców otrzymujących G-CSF w celu mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej należy monitorować do czasu normalizacji parametrów hematologicznych.

Specjalne środki ostrożności dla biorców allogenicznych komórek prekursorowych krwi obwodowej zmobilizowanych za pomocą filgrastymu

Obecne dane wskazują, że allogeniczne komórki prekursorowe krwi obwodowej zmobilizowane za pomocą filgrastymu charakteryzują się większym stopniem rozwoju ostrych i przewlekłych reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” w porównaniu z przeszczepem szpiku kostnego.

Szczególne środki ostrożności dla pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią

Filgrastymu nie należy stosować pacjentom z ciężką postacią wrodzonej neutropenii, u których występuje białaczka lub oznaki rozwoju białaczki.

Liczba komórek krwi

Możliwe są inne zmiany liczby komórek krwi, w tym anemia i tymczasowy wzrost liczby komórek prekursorowych mieloidalnych, które wymagają ich dokładnego monitorowania.

Transformacja w białaczkę lub zespół mielodysplastyczny

Szczególną uwagę należy zwrócić na diagnozę ciężkiej przewlekłej neutropenii, aby odróżnić ten stan od innych zaburzeń hematologicznych, takich jak anemia aplastyczna, mielodysplazja i mieloleukemia. Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić rozwinięte badanie krwi z określeniem formuły leukocytów i zliczeniem liczby płytek krwi, a także ocenić morfologiczny obraz szpiku kostnego i kariotyp.

U pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią uczestniczących w badaniach klinicznych stosowania filgrastymu obserwowano niską częstość występowania zespołu mielodysplastycznego lub białaczki (około 3%). Te zaburzenia obserwowano wyłącznie u pacjentów z wrodzoną neutropenią. Zespół mielodysplastyczny i białaczka są typowymi powikłaniami tej choroby i nie ma dowodów na związek z zastosowaniem filgrastymu. U około 12% pacjentów bez zaburzeń cytogentycznych przed rozpoczęciem terapii w późniejszych badaniach obserwowano odchylenia, w tym monosomię 7. Obecnie nie wiadomo, czy długotrwała terapia z zastosowaniem filgrastymu u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią zwiększa ryzyko zaburzeń cytogentycznych, zespołu mielodysplastycznego lub transformacji choroby w białaczkę. Takim pacjentom zaleca się regularne (około co 12 miesięcy) badanie morfologiczne i cytogentyczne szpiku kostnego.

Inne specjalne ostrzeżenia

Należy wykluczyć inne przyczyny występowania tymczasowej neutropenii, np. infekcje wirusowe.

U niewielkiej liczby pacjentów odnotowano przypadki hematurii lub białkomoczu. W celu kontroli tych zjawisk należy regularnie przeprowadzać badanie moczu.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u noworodków oraz u pacjentów z autoimmunologiczną neutropenią nie zostały ustalone.

Szczególne środki ostrożności dla pacjentów zakażonych HIV

Liczba komórek krwi

Zaleca się dokładne monitorowanie bezwzględnej liczby neutrofili, szczególnie w pierwszych kilku tygodniach terapii filgrastymem. U niektórych pacjentów możliwa jest bardzo szybka odpowiedź na początkową dawkę filgrastymu ze znacznym wzrostem liczby neutrofili. W pierwszych 2–3 dniach stosowania filgrastymu zaleca się codzienną kontrolę bezwzględnej liczby neutrofili. Następnie w pierwszych dwóch tygodniach należy określać bezwzględną liczbę neutrofili co najmniej 2 razy w tygodniu, a następnie 1 raz w tygodniu lub 1 raz na 2 tygodnie w trakcie terapii wspierającej. W trakcie przerywanego podawania dawek filgrastymu 30 mln IU (300 μg)/dobę u pacjentów mogą występować znaczne wahania bezwzględnej liczby neutrofili. Próbki krwi do oznaczenia minimalnego poziomu bezwzględnej liczby neutrofili zaleca się pobierać bezpośrednio przed podaniem zaplanowanej dawki filgrastymu.

Ryzyka związane ze stosowaniem wysokich dawek leków mielosupresyjnych

Monoterapia filgrastymem nie zapobiega rozwojowi trombocytopenii i anemii spowodowanych chemioterapią mielosupresyjną. W wyniku stosowania większych dawek leków chemicznych lub większej liczby takich leków w połączeniu z filgrastymem ryzyko rozwoju trombocytopenii i anemii u pacjenta może wzrosnąć. Zaleca się regularną kontrolę parametrów badania krwi (patrz powyżej).

Infekcje i nowotwory złośliwe powodujące mielosupresję

Neutropenia może występować w wyniku infiltracji szpiku kostnego patogenami infekcji oportunistycznych, takimi jak np. bakterie z grupy Mycobacterium avium, lub w wyniku nowotworów złośliwych, takich jak chłoniak. W przypadku rozpoznania u pacjentów chorób zakaźnych lub nowotworów złośliwych uszkadzających szpik kostny, należy oprócz filgrastymu do leczenia neutropenii przepisać odpowiednią terapię rozpoznanych chorób. Skuteczność stosowania filgrastymu w leczeniu neutropenii spowodowanej infekcjami uszkadzającymi szpik kostny lub nowotworami złośliwymi nie została ustalona.

Wszyscy pacjenci

Każdy wstępnie napełniony strzykawka wyposażona jest w igłę z nasadką zawierającą epoksypręn – pochodną naturalnego lateksu, która może dotykać igły. Nivestim zawiera sorbitol (E 420). Leku nie należy przepisywać pacjentom z wrodzoną nietolerancją fruktozy (WNF), chyba że jest to konieczne z klinicznego punktu widzenia.

U dzieci poniżej 2 roku życia może jeszcze nie być postawiona diagnoza WNF. Podanie leków dożylnie zawierających sorbitol/fruktozę może stanowić zagrożenie dla życia, dlatego ich stosowanie jest przeciwwskazane w tej populacji, z wyjątkiem przypadków klinicznej konieczności i braku alternatyw.

Przed zastosowaniem tego leku należy wziąć pod uwagę objawy WNF w wywiadzie pacjenta.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę 0,6 mg/ml lub 0,96 mg/ml i uznaje się go za praktycznie bezsodowy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania filgrastymu u ciężarnych kobiet są ograniczone lub całkowicie brak. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną leku. Zwiększoną częstość utraty embrionów obserwowano u królików przy wysokim stężeniu ekspozycji klinicznej i obecności toksyczności dla samicy. Istnieją doniesienia, że filgrastym może przenikać przez barierę łożyskową. Filgrastymu nie zaleca się stosować w czasie ciąży.

<Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy filgrastym lub jego metabolity przenikają do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków i niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/przerwaniu terapii filgrastymem należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

<Fertylność. Filgrastym nie wpływał na funkcję rozrodczą ani płodność samców i samic szczurów.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych maszyn.

Filgrastym może mieć nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych maszyn. Po podaniu filgrastymu może wystąpić zawroty głowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Terapię filgrastymem należy przeprowadzać wyłącznie w specjalistycznych placówkach leczniczych wyposażonych w odpowiednie wyposażenie diagnostyczne oraz przez lekarzy z wystarczającym doświadczeniem w hematologii i stosowaniu G-CSF. Procedury mobilizacji i aferezy komórek należy wykonywać w specjalistycznych placówkach leczniczych przez personel z odpowiednim doświadczeniem w tej dziedzinie oraz z możliwością odpowiedniego monitorowania komórek prekursorowych hematopoezy.

Nivestim w przypadku dożylnej infuzji rozcieńcza się 5 % roztworem glukozy (50 mg/ml) do wstrzykiwania.

Nie zaleca się rozcieńczania do stężenia niższego niż 0,2 mln IU (2 μg)/ml.

Przed zastosowaniem roztwór leku należy wizualnie przejrzeć. Do stosowania dopuszcza się wyłącznie przezroczysty roztwór, nie zawierający cząstek.

Jeśli Nivestim jest rozcieńczany do stężenia niższego niż 1,5 mln IU (15 μg)/ml w celu leczenia pacjentów, należy dodać ludzką albuminę osocza w takiej ilości, aby końcowa stężenie albuminy wynosiło 2 mg/ml. Na przykład, przy rozcieńczeniu całkowitej dawki filgrastymu mniejszej niż 30 mln IU (300 μg) do końcowej objętości roztworu 20 ml, należy dodać 0,2 ml 20 % roztworu ludzkiej albuminy.

Nivestim nie zawiera substancji konserwujących. W związku z możliwym ryzykiem zakażenia mikrobiologicznego, strzykawki Nivestimu przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku. Po użyciu strzykawkę z resztką roztworu należy zutylizować.

Podczas rozcieńczania 5 % roztworem glukozy (50 mg/ml) do wstrzykiwania, filgrastym jest kompatybilny ze szkłem oraz różnymi rodzajami tworzyw sztucznych, w tym poli(chlorkiem winylu), poliolefiną (kopolimerem polipropylenu i polietylenu) oraz polipropylenem.

Stabilność chemiczna i fizyczna rozcieńczonego roztworu do infuzji wynosi 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli lek nie został podany natychmiast po rozcieńczeniu, czas i warunki przechowywania rozcieńczonego roztworu są odpowiedzialnością personelu medycznego i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, chyba że rozcieńczenie wykonano w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpylnych.

Intensywna chemioterapia lekami cytotoksycznymi

Zalecana dawka dzienna filgrastymu wynosi 0,5 mln IU (5 μg)/kg masy ciała/doba. Pierwszą dawkę leku należy podawać nie wcześniej niż 24 godziny po zakończeniu cytotoksycznej chemioterapii. W randomizowanych badaniach klinicznych stosowano dawkę 230 μg/m²/doba (4,0–8,4 μg/kg masy ciała/doba) w formie podskórnej iniekcji.

Filgrastym stosuje się codziennie, aż liczba neutrofili przekroczy oczekiwany minimum i powróci do wartości normalnych. Po intensywnej chemioterapii nowotworów litych, chłoniaków i chłoniaków limfocytarnych, czas leczenia do osiągnięcia wskazanych kryteriów wynosi około 14 dni. Po terapii indukcyjnej i konsolidacyjnej ostrej białaczki szpikowej czas leczenia może znacznie się wydłużyć (do 38 dni), w zależności od rodzaju, dawki i schematu stosowanej chemioterapii cytotoksycznej.

U pacjentów otrzymujących chemioterapię cytotoksyczną, zwykle w ciągu 1–2 dni po rozpoczęciu stosowania filgrastymu obserwuje się przejściowy wzrost liczby neutrofili. Jednakże, aby osiągnąć trwałą odpowiedź terapeutyczną, leczenie należy kontynuować aż do momentu, gdy liczba neutrofili przekroczy oczekiwane minimum i powróci do wartości normalnych. Nie zaleca się przedwczesnego przerywania stosowania filgrastymu, zanim liczba neutrofili nie przekroczy oczekiwanego minimum.

Sposób stosowania

Filgrastym stosuje się codziennie w postaci podskórnych wstrzykiwań lub dożylnej infuzji w połączeniu z 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwania (50 mg/ml) przez 30 minut (procedura rozcieńczania opisana powyżej). W większości przypadków zaleca się preferować sposób podskórny. Badania dotyczące jednorazowej dawki filgrastymu wykazały, że przy dożylnej aplikacji może dojść do skrócenia czasu działania leku. Kliniczne znaczenie tych danych w przypadku wielokrotnego stosowania leku nie jest znane. Sposób podania należy dobierać indywidualnie, w zależności od specyfiki każdego przypadku klinicznego.

Pacjenci otrzymujący terapię mieloablatywną z kolejną przeszczepieniem szpiku kostnego

Dawki

Zalecana początkowa dawka filgrastymu wynosi 1,0 mln IU (10 μg)/kg/doba. Pierwszą dawkę filgrastymu należy podawać nie wcześniej niż 24 godziny po zakończeniu chemioterapii cytotoksycznej i nie wcześniej niż 24 godziny po przeszczepieniu szpiku kostnego.

Po osiągnięciu minimalnego poziomu neutrofili, dawkę dzienną filgrastymu należy dostosować w zależności od odpowiedzi neutrofili:

Sposób stosowania

Filgrastym może być podawany w formie 30-minutowej lub 24-godzinnej infuzji dożylnej, a także w formie ciągłej 24-godzinnej infuzji podskórnej. Filgrastym należy rozcieńczyć w 20 ml 5 % roztworu glukozy do wlewu (50 mg/ml).

Mobilizacja komórek prekursorowych krwi obwodowej (KPPO) u pacjentów otrzymujących terapię mielosupresyjną lub mieloablatywną z następującą autologiczną transplantacją komórek prekursorowych krwi obwodowej

Dawki

Zalecana dawka filgrastymu do mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej stosowanego jako monoterapii wynosi 1,0 mln j.m. (10 μg)/kg/dobę przez 5–7 kolejnych dni. Zazwyczaj wystarczające są jedna lub dwie sesje leukaferezy w 5. i 6. dniu leczenia. W niektórych przypadkach przeprowadza się dodatkowe sesje leukaferezy. Nie należy zmieniać dawki leku przed zakończeniem ostatniej sesji leukaferezy.

Zalecana dawka filgrastymu do mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej po mielosupresyjnej chemioterapii wynosi 0,5 mln j.m. (5 μg)/kg/dobę, stosowaną od pierwszego dnia po zakończeniu cyklu chemioterapii i kontynuowaną aż do przekroczenia oczekiwanej wartości minimalnej oraz przywrócenia liczby neutrofili do wartości normalnych. Leukaferezę wykonuje się w okresie, gdy bezwzględna liczba neutrofili wzrasta z poziomu < 0,5 × 10⁹/l do > 5,0 × 10⁹/l. Pacjentom, którzy nie otrzymali intensywnej chemioterapii, zazwyczaj wystarcza jedna sesja leukaferezy. W innych przypadkach przeprowadza się dodatkowe sesje leukaferezy.

Sposób stosowania

Stosowanie filgrastymu jako monoterapii do mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej: filgrastym może być podawany w formie 24-godzinnej ciągłej infuzji podskórnej lub w formie iniekcji podskórnej. Do infuzji lek należy rozcieńczyć w 20 ml 5 % roztworu glukozy do wlewu (50 mg/ml).

Stosowanie filgrastymu do mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej po mielosupresyjnej chemioterapii: filgrastym podaje się w formie iniekcji podskórnej.

Mobilizacja komórek prekursorowych krwi obwodowej u zdrowych dawców przed allogeniczną transplantacją komórek prekursorowych krwi obwodowej.

Dawki

Do mobilizacji komórek prekursorowych krwi obwodowej u zdrowych dawców filgrastym stosuje się w dawce 1,0 mln j.m. (10 μg)/kg/dobę przez 4–5 kolejnych dni. Aby zebrać 4 × 10⁶ komórek CD34+/kg masy ciała biorcy, leukaferezę rozpoczyna się w 5. dniu terapii i, jeśli to konieczne, kontynuuje do 6. dnia.

Sposób stosowania

Filgrastym podaje się w formie iniekcji podskórnej.

Długotrwała terapia w celu zwiększenia liczby neutrofili oraz zmniejszenia częstości i czasu trwania powikłań infekcyjnych u dzieci i dorosłych z ciężką przewlekłą neutropenią – wrodzoną, okresową lub idiopatyczną

Dawki

Neutropenia wrodzona: zalecana dawka początkowa wynosi 1,2 mln j.m. (12 μg)/kg/dobę w formie dawki pojedynczej lub podzielonych dawek.

Neutropenia idiopatyczna lub okresowa: zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mln j.m. (5 μg)/kg/dobę w formie dawki pojedynczej lub podzielonych dawek.

Dostosowanie dawki: filgrastym podaje się codziennie w formie iniekcji podskórnej aż do osiągnięcia i stabilnego przekroczenia liczby neutrofili 1,5 × 10⁹/l. Po uzyskaniu odpowiedzi ustala się minimalną dawkę skuteczną w celu utrzymania osiągniętego poziomu. W celu utrzymania odpowiedniej liczby neutrofili zaleca się długotrwałe codzienne stosowanie leku. Po 1–2 tygodniach leczenia początkową dawkę można podwoić lub zmniejszyć o połowę w zależności od skuteczności terapii. Następnie co 1–2 tygodnie można dokonywać indywidualnej korekty dawki w celu utrzymania średniej liczby neutrofili w zakresie od 1,5 × 10⁹/l do 10 × 10⁹/l. U pacjentów z ciężkimi infekcjami można stosować przyspieszony schemat zwiększania dawki. W badaniach klinicznych 97 % pacjentów wykazywało pełną odpowiedź przy stosowaniu dawek ≤ 24 μg/kg/dobę. Bezpieczeństwo długotrwałego stosowania dawek filgrastymu powyżej 24 μg/kg/dobę u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią nie zostało ustalone.

Sposób stosowania

Neutropenia wrodzona, idiopatyczna lub okresowa: filgrastym podaje się w formie iniekcji podskórnej.

Pacjenci zakażeni HIV

Dawki

Odzyskanie liczby neutrofili

Zalecana dawka początkowa filgrastymu wynosi 0,1 mln j.m. (1 μg)/kg/dobę z możliwością zwiększenia do maksymalnie 0,4 mln j.m. (4 μg)/kg/dobę; terapię prowadzi się aż do osiągnięcia i utrzymania normalnej liczby neutrofili (bezwzględna liczba neutrofili > 2,0 × 10⁹/l). W badaniach klinicznych przy stosowaniu tych dawek odpowiedź terapeutyczną uzyskiwało ponad 90 % pacjentów, którzy osiągali przyrost liczby neutrofili średnio po 2 dniach.

Niewielka liczba pacjentów (mniej niż 10 %) potrzebowała dawki do 1,0 mln j.m. (10 μg)/kg/dobę w celu odzyskania liczby neutrofili.

Utrzymanie normalnej liczby neutrofili

Po odzyskaniu liczby neutrofili ustala się minimalną dawkę skuteczną w celu utrzymania normalnej liczby neutrofili. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mln j.m. (300 μg)/dobę co drugi dzień. W celu utrzymania liczby neutrofili na poziomie > 2,0 × 10⁹/l może być wymagana dalsza indywidualna korekta dawki w zależności od wartości bezwzględnej liczby neutrofili u pacjenta. W badaniach klinicznych dawka 30 mln j.m. (300 μg)/dobę od 1 do 7 dni w tygodniu była wystarczająca do utrzymania bezwzględnej liczby neutrofili w zakresie > 2,0 × 10⁹/l przy średniej częstotliwości podawania 3 razy w tygodniu. W celu utrzymania bezwzględnej liczby neutrofili na poziomie > 2,0 × 10⁹/l może być wymagane długotrwałe stosowanie leku.

Sposób stosowania

W celu odzyskania liczby neutrofili i utrzymania ich normalnej liczby filgrastym podaje się w formie iniekcji podskórnej.

Pacjenci w wieku podeszłym

Badania kliniczne filgrastymu obejmowały niewielką liczbę pacjentów w wieku podeszłym. Specjalistycznych badań leku w tej grupie chorych nie przeprowadzono, dlatego brak specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania filgrastymu.

Niewydolność nerek lub wątroby

Badania dotyczące stosowania filgrastymu u pacjentów z ciężką niewydolnością funkcji nerek lub wątroby wykazały, że profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny leku u tych chorych odpowiada parametrom u pacjentów bez takich zaburzeń. W związku z tym grupa ta nie wymaga korekty dawki leku.

Informacja dotycząca samodzielnego stosowania leku przez pacjenta

Ten rozdział zawiera informacje na temat tego, jak samodzielnie podać zastrzyk leku Nivestim. Ważne jest, aby nie próbować samodzielnie wykonywać zastrzyku, jeśli nie przeszedłeś odpowiedniego szkolenia u lekarza lub pielęgniarki. Ważne jest również, aby po użyciu strzykawki wyrzucić ją do pojemnika na przedmioty ostry (odpornego na przebicie). Jeśli nie jesteś pewien, czy samodzielnie wykonywać zastrzyk, lub masz pytania, prosimy o skonsultowanie się z lekarzem lub pielęgniarką.

Jak samodzielnie podać lek Nivestim?

Lek Nivestim zazwyczaj podaje się raz dziennie w formie zastrzyku, zazwyczaj do tkanki znajdującej się bezpośrednio pod skórą. Tę drogę podania nazywa się iniekcją podskórną.

Po nauczeniu się samodzielnego wykonywania zastrzyków nie będziesz musiał czekać w domu na pielęgniarkę ani chodzić codziennie do szpitala lub kliniki po zastrzyki.

Zastrażenie należy wykonywać mniej więcej o tej samej porze każdego dnia.

Najbardziej odpowiednimi miejscami do podania leku są (patrz rys. 1):

• przednia powierzchnia ud,
• brzuch, z wyłączeniem obszaru wokół pępka.

Rys. 1

Najlepiej zmieniać miejsce podania leku za każdym razem podczas wykonywania zastrzyku, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia bolesnych odczuć w miejscu wstrzyknięcia.

Wyposażenie potrzebne do podania

Aby samodzielnie wykonać iniekcję podskórną, będziesz potrzebować:

• Nowej, wstępnie napełnionej strzykawki z lekiem Nivestim.
• Pojemnika na przedmioty ostre (odpornego na przebicie) do bezpiecznego wyrzucenia używanych strzykawek.
• Wacików antyseptycznych (zgodnie z zaleceniem lekarza lub pielęgniarki).

Jak samodzielnie wykonać iniekcję podskórną leku Nivestim?

1. Starać się wykonywać samodzielne zastrzyki mniej więcej o tej samej porze każdego dnia.
2. Wyjąć opakowanie z wstępnie napełnioną strzykawką z lekiem Nivestim z lodówki.
3. Wyjąć blister z wstępnie napełnioną strzykawką z tekturowej paczki. Jeśli w paczce znajduje się więcej niż jeden blister z wstępnie napełnioną strzykawką, odciąć blister zawierający jedną wstępnie napełnioną strzykawkę wzdłuż części perforowanej i odłożyć pozostałe blistry z wstępnie napełnionymi strzykawkami z powrotem do tekturowej paczki, którą należy umieścić z powrotem w lodówce.
4. Otworzyć blister zawierający wstępnie napełnioną strzykawkę, usuwając pokrywkę blistera. Wyjąć wstępnie napełnioną strzykawkę z blistera, trzymając ją za korpus (patrz rys. 2).
   • Nie dotykać szarego kapturka igły ani tłoczyska.

Rys. 2

Sprawdzić strzykawkę, aby upewnić się, że osłona ochronna igły zakrywa korpus wstępnie napełnionej strzykawki (patrz rys. 3). Nie zakładaj osłony ochronnej igły na kapturek igły przed zastrzykiem. Może to aktywować lub zablokować osłonę ochronną igły. Jeśli osłona ochronna zakrywa igłę, oznacza to, że została aktywowana.

Upewnić się, że roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i praktycznie nie zawiera widocznych cząstek. Nie oglądać leku przez plastik urządzenia ochronnego.

Sprawdzić datę na etykiecie strzykawki, aby upewnić się, że termin ważności leku nie minął. Upewnić się, że obok znajduje się pojemnik na przedmioty ostre (odporny na przebicie).

Pozwolić, aby wstępnie napełniona strzykawka ogrzała się do temperatury pokojowej (około 25 °C). Zajmie to 15–30 minut.

• Nie zdejmować kapturka z igły strzykawki, dopóki wstępnie napełniona strzykawka nie osiągnie temperatury pokojowej.
• Nie wstrząsać strzykawką.

Rys. 3

• Nie używaj strzykawki z Nivestimem, jeśli:
  • Opakowanie kartonowe jest otwarte lub uszkodzone.
  • Ochronna nakładka igły jest nieobecna, odłączona lub została już aktywowana.
  • Lek jest mętny, zmienił kolor lub zawiera cząstki.
  • Jakakolwiek część wstępnie napełnionej strzykawki jest pęknięta lub złamana, lub jakakolwiek ilość płynu wyciekła ze strzykawki.
  • Wstępnie napełniona strzykawka upadła. Wstępnie napełniona strzykawka może być uszkodzona, nawet jeśli nie widzisz uszkodzenia.
  • Czapeczka igły jest nieobecna lub niepewnie zamocowana.
  • Upłynął termin ważności podany na etykiecie.

We wszystkich powyższych przypadkach wyrzuć wstępnie napełnioną strzykawkę i użyj nowej.

1. Znajdź wygodne, dobrze oświetlone miejsce do wykonania zastrzyku i sprawdź przepisaną dawkę.
2. Dokładnie umyj ręce wodą z mydłem.
3. Trzymaj wstępnie napełnioną strzykawkę za korpus ochronnej nakładki igły, tak aby czapeczka igły była skierowana do góry.
   • Nie trzymaj strzykawki za tłoczek, sam tłok lub czapeczkę igły.
   • W żadnym wypadku nie cofaj tłoka.
   • Nie zdejmuj czapeczki z igły wstępnie napełnionej strzykawki, dopóki nie będziesz gotowy do podania leku.
4. Zdejmij czapeczkę z igły strzykawki: trzymając strzykawkę za korpus, ostrożnie, bez kręcenia, odłącz czapeczkę ruchem prosto od ciała (patrz rys. 4). Wyrzuć czapeczkę igły. Nie zakładaj ponownie czapeczki na igłę. Nie naciskaj na tłok, nie dotykaj igły i nie wstrząsaj strzykawką.

Rys. 4

1. Strzykawka jest teraz gotowa do użycia. Możesz zauważyć małą bąbelkę powietrza w strzykawce. Nie musisz usuwać tej bąbelki powietrza przed zastrzykiem. Wprowadzenie roztworu z bąbelkiem powietrza jest nieszkodliwe.
2. Zdecyduj, gdzie podać Nivestim: znajdź miejsce na przedniej części brzucha lub przedniej powierzchni uda. Za każdym razem wybieraj inne miejsce do zastrzyku. Nie wybieraj obszaru, który jest wrażliwy, zaczerwieniony, pokryty siniakami lub bliznami. Przetrzyj skórę chusteczką antyseptyczną.
3. Złap palcami dużą fałdę skóry, ostrożnie, aby nie dotykać oczyśczonego obszaru.
4. Drugą ręką trzymaj wstępnie napełnioną strzykawkę tak, jak trzymałbyś ołówek. Szybkim ruchem, podobnym do rzutu oszczepem, wprowadź igłę w skórę pod kątem około 45°, jak pokazano na rysunku 5 poniżej.

Rys. 5

1. Delikatnie cofnij tłok, aby sprawdzić, czy nie pojawiła się krew w strzykawce. Jeśli widzisz krew wewnątrz strzykawki, wyjmij igłę i ponownie wprowadź ją w inne miejsce. Powoli opuszczaj tłok, aż cały zawartość strzykawki zostanie podana.
2. Po podaniu roztworu wyjmij igłę ze skóry.
3. Upewnij się, że ochronna nakładka pokrywa igłę zgodnie z poniższymi instrukcjami dotyczącymi aktywnej lub pasywnej ochronnej nakładki igły.
4. Nie próbuj ponownie założyć czapeczki igły. Umieść strzykawkę w pojemniku na przedmioty ostry (odpornym na przebicie).
   • Przechowuj używane strzykawki w miejscu niedostępnym dla dzieci.
   • Nigdy nie wyrzucaj używanych strzykawek do odpadów komunalnych.

Pamiętaj

Większość osób może nauczyć się samodzielnie wykonywać zastrzyki podskórne, ale jeśli odczuwasz duże trudności, proszę, nie bój się poprosić o pomoc i poradę swojego lekarza lub pielęgniarki.

Użycie aktywnej, ultra-bezpiecznej ochronnej nakładki igły dla leku Nivestim, roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, 12 mln JEDN. (120 μg)/0,2 ml

Do wstępnie napełnionej strzykawki jest przymocowana aktywna, ultra-bezpieczna ochronna nakładka chroniąca przed urazami igłą. Podczas używania wstępnie napełnionej strzykawki trzymaj ręce z tyłu igły.

1. Wykonaj zastrzyk, stosując technikę opisaną powyżej.
2. Po zakończeniu zastrzyku przesuń ochronną nakładkę igły do przodu, aż igła będzie całkowicie przykryta (urządzenie „kliknie” na swoim miejscu) (patrz rys. 6).

Rys. 6

Użycie pasywnej, ultra-bezpiecznej ochronnej nakładki igły dla leku Nivestim, roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, 30 mln JEDN. (300 μg)/0,5 ml oraz Nivestim, roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, 48 mln JEDN. (480 μg)/0,5 ml

Do wstępnie napełnionej strzykawki jest przymocowana pasywna, ultra-bezpieczna ochronna nakładka chroniąca przed urazami igłą. Podczas używania wstępnie napełnionej strzykawki trzymaj ręce z tyłu igły.

1. Wykonaj zastrzyk, stosując technikę opisaną powyżej.
2. Naciskaj na tłok, trzymając się za kołnierz palcem, aż cała dawka zostanie podana (patrz rys. 7). Pasywna ochronna nakładka igły NIE zostanie aktywowana, dopóki nie zostanie podana cała dawka.

Rys. 7

1. Wyjmij igłę ze skóry, następnie puść tłok, aby strzykawka mogła przesunąć się do góry, aż cała igła będzie przykryta i zablokowana (rys. 8).

Rys. 8

Dzieci.

Stosowanie leku u dzieci z ciężką przewlekłą neutropenią i chorobami onkologicznymi

W programie badań klinicznych ciężkiej przewlekłej neutropenii 65 % pacjentów miało poniżej 18 lat. Dla tej grupy wiekowej, która obejmowała głównie dzieci z wrodzoną neutropenią, skuteczność leczenia była oczywista. Profile bezpieczeństwa leku u dzieci z ciężką przewlekłą neutropenią nie różniły się.

Dane badań klinicznych stosowania filgrastymu u dzieci wskazują, że lek ma takie same profile bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i dorosłych otrzymujących chemioterapię cytotoksyczną.

Zalecana dawka dla dzieci i dorosłych otrzymujących mielosupresyjną chemioterapię cytotoksyczną jest taka sama.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania filgrastymu są nieznane.

1–2 dni po odstawieniu leku liczba krążących neutrofili zazwyczaj spada o 50 %, a po 1–7 dniach powraca do normy.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa

Do najpoważniejszych skutków ubocznych, które mogą wystąpić podczas leczenia filgrastymem, należą: reakcja anafilaktyczna, poważne skutki uboczne ze strony układu oddechowego (w tym zapalenie międzybłoniowe płuc i zespół ostrej niewydolności oddechowej – ARDS), zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych, ciężka splenomegalia/rozszczepienie śledziony, transformacja do białaczki lub zespołu mielodysplastycznego u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, reakcja „przeszczep przeciwko gospodarzowi” u pacjentów po alogenicznej przeszczepie szpiku kostnego lub przeszczepie komórek macierzystych krwi obwodowej, a także krwawienie sierpowate u pacjentów z anomaliami krwawienia sierpowatego.

Najczęstsze skutki uboczne: gorączka, ból układu mięśniowo-szkieletowego (w tym ból kości, pleców, artrody, miody, kończyn, mięśni, klatki piersiowej, szyi), anemia, wymioty i nudności. W badaniach klinicznych 10% pacjentów z chorobami nowotworowymi doświadczyło bólu mięśniowo-szkieletowego o lekkim lub umiarkowanym nasileniu, a 3% – bólu ciężkiego.

Przegląd skutków ubocznych

Poniżej przedstawiono skutki uboczne, o których informacje uzyskano z badań klinicznych i zgłoszeń spontanicznych.

W ramach każdej grupy według częstości skutki uboczne są wymienione w kolejności malejącej ich nasilenia. Taki podział pokazuje różne profile niepożądanych reakcji w prezentowanych grupach chorych.

Ze względu na częstość występowania skutki uboczne dzieli się na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000).

Infekcje i inwazje

Często: sepsa, zapalenie oskrzeli, infekcje górnych dróg oddechowych i układu moczowego.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego

Bardzo często: trombocytopenia, anemiad.

Często: splenomegaliaa, obniżenie stężenia hemoglobinyd.

Rzadko: leukocytozaa.

Bardzo rzadko: pęknięcie śledzionya, anemia sierpowata z krwawieniem, hematopoeza ekstramedularna.

Zaburzenia układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość, nadwrażliwość na lek a, reakcja „przeszczep przeciwko gospodarzowi”b.

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia ze strony układu trawiennego i metabolizmu

Często: obniżenie apetytud, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi.

Rzadko: hiperurykemia, podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi.

Bardzo rzadko: obniżenie stężenia glukozy we krwi, pseudopodagraa (chondrokalkynoza pirofosforanu), zaburzenia objętości płynów.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: ból głowya.

Często: zawroty głowy, hipozestezja, parestezja.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Często: nadciśnienie tętnicze, hipotensja.

Rzadko: choroba zatorowa żył wątrobowychg.

Bardzo rzadko: zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatycha, aortyt.

Zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia klatki piersiowej i przestrzeni międzyłojowej

Często: krwawienie z płuc, duszność, kaszel a, ból gardła i jamy ustnej a,d, krwawienia z nosa.

Rzadko: ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej a, niewydolność oddechowa a, obrzęk płuc a, krwawienia płucne, choroby międzybłoniowe płuc a, infiltraty płucne a, hipoksja.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Bardzo często: biegunka a,d, wymioty a,d, nudności a.

Często: ból w jamie ustnej e, zaparcia d.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego

Często: hepatomegalia, podwyższenie stężenia fosfatazy zasadowej we krwi.

Rzadko: podwyższenie stężenia aminotransferazy asparaginianowej i gamma-glutamylotransferazy.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Bardzo często: łysienie a.

Często: wysypka a, rumień.

Rzadko: wysypka makularna i plamnicza.

Bardzo rzadko: zapalenie naczyń skórnych a, zespół Sweeta (ostry gorączkowy neutrofilowy dermatosis).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanek łącznych

Bardzo często: ból mięśniowo-szkieletowy w.

Często: skurcze mięśni.

Rzadko: osteoporoza.

Bardzo rzadko: zmniejszenie gęstości kości, nasilenie reumatoidalnego zapalenia stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Często: dysuria, hematuria.

Rzadko: białkomocz.

Bardzo rzadko: gruźlica nerek, patologiczne zmiany w wynikach badania moczu.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Bardzo często: zwiększone zmęczenie a, zapalenie błon śluzowych a, gorączka.

Często: ból w klatce piersiowej a, ból a, osłabienie a, złe samopoczucie d, obrzęk obwodowy d.

Rzadko: reakcja w miejscu wstrzyknięcia.

Urazy, zatrucia i komplikacje proceduralne

Często: reakcja przetoczna d.

a Zob. „Opis skutków ubocznych”.

b Zarejestrowano przypadki reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” i śmiertelne przypadki u pacjentów po alogenicznej przeszczepie szpiku kostnego (zob. „Opis skutków ubocznych”).

w Obejmuje ból kości, pleców, artrody, miody, kończyn, bólu mięśniowo-szkieletowego, bólu klatki piersiowej, szyi.

g Przypadki zarejestrowano w okresie po rejestracji leku u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego lub mobilizacji komórek macierzystych krwi obwodowej.

d Skutki uboczne występujące częściej u pacjentów leczonych filgrastymem w porównaniu z grupą placebo i związane z konsekwencjami istniejącej choroby nowotworowej lub leczenia chemioterapią cytotoksyczną.

Opis skutków ubocznych

Nadwrażliwość

Obserwowano reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksję, wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, duszność i hipotensję, które rozwijały się na początku lub po terapii w trakcie badań klinicznych i w okresie po rejestracji leku. W większości przypadków reakcje te występowały po wstrzyknięciu dożylnym leku. Czasem objawy reakcji powtarzały się po ponownym podaniu leku, co sugeruje istnienie związku przyczynowo-skutkowego. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych należy całkowicie przerwać stosowanie filgrastymu.

Skutki uboczne ze strony układu oddechowego

W trakcie badań klinicznych i po rejestracji leku obserwowano niepożądane zjawiska ze strony płuc, w tym choroby międzybłoniowe płuc, obrzęk i infiltraty płucne. W niektórych przypadkach te powikłania prowadziły do niewydolności oddechowej lub zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), które mogą mieć śmiertelny skutek (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Splenomegalia i pęknięcie śledziony

Po podaniu filgrastymu obserwowano przypadki splenomegalii i pęknięcia śledziony. Niektóre przypadki pęknięcia śledziony były śmiertelne (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych

Przypadki zespołu zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych zarejestrowano u pacjentów po zastosowaniu G-CSF. Przypadki te występowały ogólnie u pacjentów z chorobami nowotworowymi, sepsą, podczas chemioterapii lub aferzy (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zapalenie naczyń skórnych

Zgłaszano przypadki zapalenia naczyń skórnych u pacjentów leczonych filgrastymem. Mechanizm rozwoju zapalenia naczyń u tych pacjentów jest nieznany. Podczas długotrwałego leczenia zapalenie naczyń skórnych zarejestrowano u 2% pacjentów z wrodzoną neutropenią.

Leukocytoza

Leukocytoza (liczba leukocytów (białych krwinek) > 50 × 10⁹/l) występowała u 41% zdrowych dawców, a przejściowa trombocytopenia (liczba płytek < 100 × 10⁹/l) po podaniu filgrastymu i leukaferezie – u 35% dawców (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zespół Sweeta

U pacjentów leczonych filgrastymem zarejestrowano przypadki zespołu Sweeta (ostry gorączkowy neutrofilowy dermatosis).

Pseudopodagra

U pacjentów z chorobami nowotworowymi zgłaszano pseudopodagrę (chondrokalkynozę pirofosforanu).

Reakcja „przeszczep przeciwko gospodarzowi”

Zgłaszano rozwój reakcji „przeszczep przeciwko gospodarzowi” z końcem śmiertelnym u chorych, którzy otrzymywali G-CSF po alogenicznej przeszczepie szpiku kostnego (zob. sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Farmakodynamika”).

Dzieci

Dane z badań klinicznych stosowania filgrastymu u dzieci wskazują, że lek wykazuje podobne profile bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i dorosłych otrzymujących chemioterapię cytotoksyczną, co sugeruje brak różnic wiekowych w farmakokinetyce filgrastymu. Jedynym powszechnym skutkiem ubocznym u dzieci był ból mięśniowo-szkieletowy, który nie różnił się objawami od bólu u dorosłych.

Obecnie istnieje niewystarczająca ilość danych do dalszej oceny stosowania filgrastymu u dzieci.

Inne specjalne populacje

Pacjenci starsi.

Nie stwierdzono różnic w bezpieczeństwie i skuteczności filgrastymu u osób powyżej 65 roku życia w porównaniu z młodszych dorosłych (w wieku od 18 lat), którzy otrzymywali chemioterapię cytotoksyczną; praktyka kliniczna nie wykazała różnic w odpowiedzi terapeutycznej w tych dwóch grupach wiekowych. Obecnie istnieje niewystarczająca ilość danych do oceny stosowania filgrastymu u pacjentów starszych w innych zatwierdzonych wskazaniach.

Dzieci z wrodzoną neutropenią

U dzieci z ciężką przewlekłą neutropenią, które otrzymywały filgrastym przez dłuższy czas, zaobserwowano przypadki zmniejszenia gęstości mineralnej kości i osteoporozy.

Zgłaszanie podejrzanych skutków ubocznych

Po rejestracji leku bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzanych skutków ubocznych. To umożliwia ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzane skutki uboczne zgodnie z wymogami prawa.

Okres ważności. 30 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze 2–8 °C w miejscu chronionym przed światłem.

Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przypadkowe zamrożenie trwające nie dłużej niż 24 godziny nie wpływa na stabilność leku Nivestim. W takim przypadku strzykawki można rozmrozić, a następnie przechowywać w lodówce do dalszego zastosowania. Jeśli zamrożenie trwało dłużej niż 24 godziny lub strzykawki były zamrażane więcej niż jeden raz, leku Nivestim nie należy stosować.

W celu jego ambulatoryjnego zastosowania pacjent może wyjąć lek z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (nie wyższej niż 25 °C) przez jeden okres do 15 dni w ramach okresu ważności leku. Leku nie należy ponownie umieszczać w lodówce po zakończeniu tego okresu, należy go zutylizować.

Niezgodność.

Nivestim nie należy rozcieńczać roztworami chlorku sodu.

Szkło i plastik mogą absorbować rozcieńczony filgrastym. Nie występuje to przy rozcieńczaniu leku w 5% roztworze glukozy.

Leku nie można mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Dawki po 12 mln j. (120 μg)/0,2 ml: po 0,2 ml w przezroczystej szklanej strzykawce (klasa I). Po 1 strzykawce o pojemności 1 ml w blisterze w tece kartonowej.

Dawki po 30 mln j. (300 μg)/0,5 ml oraz 48 mln j. (480 μg)/0,5 ml: po 0,5 ml w przezroczystej szklanej strzykawce (klasa I). Po 1 lub 5 wstępnie napełnionych strzykawek o pojemności 1 ml w blisterze w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Hospira Zagreb d.o.o.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Prudničke šose 60, 10291 Prigorje Brdovečko, Chorwacja.