Nitrosorbid

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku Nitrosorbid (Nitrosorbideum)

Skład:

substancja czynna: isosorbidu dinitrat;

1 tabletka zawiera isosorbidu dinitratu rozcieńczony 10 mg (0,01 g);

substancje pomocnicze: stearynian wapnia, cukier, skrobia ziemniaczana, laktoza monohydras.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o płaskiej powierzchni i skośnych krawędziach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki rozszerzające naczynia stosowane w kardiologii.

Kod ATC C01D A08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Izosorbiddinitran – jeden z głównowych leków przeciwwijątkowych z grupy nitratów organicznych, obwodowy wazodilatator działający głównie na naczynia żylnicze.

Podobnie jak wszystkie nitraty organiczne, izosorbiddinitran działa jako donator tlenku azotu (NO). NO rozluźnia mięśnie gładkie naczyń krwionośnych (głównie żył i tętnic systemowych) poprzez stymulację guanyloocyklazy i dalsze zwiększenie stężenia cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) wewnątrzkomórkowego. W efekcie stymulowana jest białkowa kinaza zależna od cGMP i zmienia się fosforylacja różnych białek w komórkach mięśni gładkich. To prowadzi do defosforylacji lekkich łańcuchów miozyny i obniżenia kurczliwości.

Działanie izosorbiddinitranu wiąże się ze zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego (rozширzenie naczyń żylniczych obwodowych i zmniejszenie dopływu krwi do przedsionka prawego) oraz obciążenia następczego (zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego naczyń krwionośnych), a także bezpośrednie działanie rozszerzające tętnice wieńcowe. Izosorbiddinitran sprzyja przerychowaniu krążenia wieńcowego do obszarów o obniżonym ukrwieniu. Zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i dławicą piersiową.

Stosowanie izosorbiddinitranu poprawia perfuzję wieńcową bez rozwoju „zjawiska okradania”. Wykazuje działanie przeciwciśnieniowe. W ciężkich postaciach niewydolności serca, dzięki obniżeniu napięcia obwodowych naczyń żylniczych, lek zmniejsza obciążenie serca, ciśnienie w naczyniach krążenia małego i duszność.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po podaniu doustnym wynosi 22% (efekt pierwszego przejścia przez wątrobę). Działanie rozpoczyna się po 15–40 minutach, maksymalny efekt rozwija się po 1,5–2 godzinach, ogólna długość działania – 4–6 godzin i dłużej. Metabolizowany w wątrobie. Okres półtrwania – 4 godziny, może się wydłużać przy stosowaniu kuracyjnym. Wydalany z moczem niemal całkowicie w postaci metabolitów.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Zapobieganie i leczenie napadów dławicy piersiowej, w tym po zawale serca.
• Leczenie przewlekłej niewydolności serca w połączeniu z glikozydami nasercowymi i diuretykami.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na dinitrat izosorbidy, inne nitraty lub którykolwiek składnik leku;
• podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym przy urazach głowy, udarze mózgu krwotocznym), ponieważ rozszerzenie żył może prowadzić do dalszego wzrostu ciśnienia;
• wyrażona hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg), krwawienia, hipowolemia (dinitrat izosorbidy, zmniejszając przypływ żylny, może sprowokować omdlenia);
• ostra niewydolność krążenia (wstrząs, kolaps naczyniowy);
• wstrząs kardiogenny (jeśli nie są podejmowane odpowiednie działania wspierające odpowiedni poziom ciśnienia w końcowej fazie diastoli);
• dławica piersiowa wywołana przerostową kardiomiopatią obturacyjną;
• tamponada serca, zwężenie aorty, zwężenie zastawki mitralnej, zapalenie osierdzia typu constrictivum;
• ostry zawał mięśnia sercowego;
• pierwotne choroby płuc (ze względu na ryzyko wystąpienia hipoksemii spowodowanej przepływem krwi do obszarów hipewentylacji), toksyczny obrzęk płuc, serce płucne;
• ciężka anemia;
• pierwotne zamknięte kątowe drżenie twardówki;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, nadczynność tarczycy;
• jednoczesne stosowanie inhibitorów fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalfil, wardenafil).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory fosfodiesterazy (syldenafil, tadalfil, wardenafil) – stosowanie izosorbidy dinitratu jest przeciwwskazane podczas leczenia dysfunkcji erektilnej tymi lekami, ponieważ istnieje potencjalne niebezpieczeństwo niekontrolowanej hipotensji oraz zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych. W razie potrzeby inhibitory fosfodiesterazy należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 72 godzin od przyjęcia nitratów.

Alkohol – możliwe ciężkie reakcje typu disulfiram-alkohol, w tym ciężka hipotensja, kolaps.

Leki obniżające ciśnienie (np. beta-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści wapnia, naczynioszerzające), fenotiazyny, inne nitraty/nitryty, chinidyna, prokainamid, cykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory monoaminooksydazy (MAO), leki przeciwbólowe narkotyczne – nasilenie działania hipotensyjnego dinitratu izosorbidy, możliwe wystąpienie kolapsu ortostatycznego.

Dizopiramide – możliwe zmniejszenie skuteczności dinitratu izosorbidy.

Dihydroergotamina – może wzrastać stężenie dihydroergotaminy we krwi, co prowadzi do nasilenia jej działania hipertensyjnego.

Noradrenalina, acetylocholina, histamina – osłabienie ich działania przy stosowaniu z nitratami, ponieważ dinitrat izosorbidy może być ich fizjologicznym antagonistą.

Sympatykomimetyki (w tym adrenalina, efedryna, noradrenalina, naftyzyna, mezaton, izadrin) – możliwe zmniejszenie działania przeciwdławicowego nitratów.

Heparyna – możliwe zmniejszenie jej działania przeciwzakrzepowego.

Hydralazyna – poprawia wyrzut serca w niewydolności serca przy stosowaniu skojarzonym z dinitratem izosorbidy.

Środki miozyne – dinitrat izosorbidy zmniejsza ich skuteczność.

Atropina i inne leki o działaniu M-cholinolitycznym (np. etacizyna, etmozyna) – możliwe zmniejszenie działania rozszerzającego naczynia dinitratu izosorbidy oraz wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Dawcy grup sulfhydrylowych (kaptopril, acetylocysteina, unithiol) przywracają zmniejszoną wrażliwość na lek.

Sapropteryna (tetrahydrobiopteryna, BH4) – kofaktor syntetazy tlenku azotu. Z ostrożnością należy stosować leki zawierające sapropterynę z dowolnymi lekami wywierającymi działanie naczyniorozkurczowe poprzez metabolizm tlenku azotu lub zawierające donory tlenku azotu (w tym nitroglicerynę (NTG), dinitrat izosorbidy (ISDN), mononitrat izosorbidy).

Szczególne wskazania.

Nie stosować leku do łagodzenia napadów choroby wieńcowej.

Aby zapobiec zmniejszeniu się lub utracie efektu terapeutycznego, należy unikać długotrwałego przyjmowania wysokich dawek. W przypadku wystąpienia tolerancji „nitratowej” zaleca się odstawienie Nitrosorbida na 24–48 godzin lub po 3–6 tygodniach regularnego przyjmowania zrobić przerwę trwającą 3–5 dni, zastępując w tym czasie Nitrosorbid innymi lekami przeciwdżemotnymi. Pacjentów należy poinformować, że działanie przeciwdżemotne izosorbdu dinitratu ściśle zależy od schematu dawkowania, dlatego należy dokładnie przestrzegać zaleconego harmonogramu dawkowania. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niedoczynnością tarczycy, z hipotermią, przy niedożywieniu oraz osobom starszym z uwagi na zmiany związane z wiekiem w funkcji wątroby, nerek i serca, towarzyszące choroby oraz przyjmowanie innych leków.

Nitrosorbid należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę.

Aby zapobiec wystąpieniu hipotensji tętniczej oraz bólu głowy „nitratowego”, leczenie należy rozpoczynać od dawki minimalnej. Możliwe jest stosowanie kwasu acetylosalicylowego i/lub acetaminofenu w celu zmniejszenia bólu głowy wywołanego przez izosorbidu dinitrat, bez negatywnego wpływu na działanie przeciwdżemotne izosorbdu nitratu. Leczenie lekiem może powodować rozwój reakcji ortostatycznych, które częściej występują przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków rozszerzających naczynia. Podczas leczenia Nitrosorbiddem należy wstrzymać się od spożycia alkoholu.

U pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy możliwe jest wystąpienie ostrego hemolizy (fawizmu) po zastosowaniu izosorbdu dinitratu.

Przyjmowanie izosorbdu dinitratu może wpływać na wyniki kolorymetrycznego oznaczania cholesterolu.

Pacjentów poddawanych leczeniu поддерживающемu lekiem należy poinformować, że nie wolno im przyjmować leków zawierających inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) z uwagi na ryzyko wystąpienia niekontrolowanej hipotensji.

U chorych z jaskrą zamkniętocięciową możliwe jest podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, dlatego stosowanie nitrosorbidadu jest przeciwwskazane.

Ponieważ lek zawiera laktozę, cukier oraz mleczny cukier, nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi stanami, takimi jak nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niedostateczność sacharozowo-izomaltozowa, niedostateczność laktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania izosorbdu dinitratu w czasie ciąży. W I trymestrze ciąży stosowanie Nitrosorbida jest przeciwwskazane. W II–III trymestrze ciąży lek należy stosować wyłącznie z uwzględnieniem stosunku oczekiwana korzyść dla matki/potencjalne ryzyko dla płodu.

W razie konieczności zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja na lek, należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia podczas leczenia obniżenia zdolności do koncentracji uwagi oraz spowolnienia reakcji psychomotorycznych, zawrotów głowy, zaburzeń widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie i długość terapii ustala lekarz indywidualnie. Preparat zaleca się przyjmować na czczo, jednak w celu zmniejszenia „nitratowego” bólu głowy możliwy jest przyjmowanie leku podczas posiłku.

Dorosłym stosuje się doustnie, po 10–20 mg (1–2 tabletki) 3–4 razy na dobę, 30 minut przed posiłkiem, nie rozżuwając, wypijając wystarczającą ilość płynu. W przypadku niewystarczającej skuteczności leczenia możliwe jest stopniowe zwiększenie dawki do maksymalnej – 120 mg na dobę.

W celu ustalenia indywidualnego dawkowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca istotne znaczenie ma monitorowanie hemodynamiki.

Interwał między dawkami leku powinien wynosić co najmniej 4 godziny.

Pacjenci w wieku podeszłym: dawkę można zmniejszyć, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek i/lub wątroby.

Dzieci.

Brak doświadczeń w stosowaniu u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy: obniżenie ciśnienia tętniczego, bladość, nasilone pocenie się, słabe napełnienie tętna, zawroty głowy, ból głowy, hipotensja ortostatyczna, osłabienie, odruchowa tachykardia, hipertermia, nudności, wymioty, biegunka, stan otępienia. Ponieważ podczas biotransformacji izosorbidy dinitratu wydzielają się jony nitrytowe, nie można wykluczyć możliwości rozwoju metahemoglobinemii z towarzyszącym sinicą, uczuciem niepokoju, utratą przytomności, zatrzymaniem serca.

W przypadku nadmiernych dawek możliwe jest zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego z pojawieniem się objawów mózgowych, w tym drgawek.

Leczenie: w przypadku hipotensji tętniczej pacjentowi należy nadać pozycję poziomą z podniesionymi kończynami dolnymi, zapewnić dopływ tlenu. Jeśli ciśnienie tętnicze nie normalizuje się, należy skorygować objętość krwi krążącej, w ciężkich przypadkach wskazane jest podanie dopaminy oraz sympatykomimetyków. Stosowanie adrenaliny (epinefryny) jest przeciwwskazane. W przypadku metahemoglobinemii, w zależności od ciężkości stanu, można stosować antydoty: witaminę C (1 g doustnie), błękit metylenowy (do 50 ml 1 % roztworu dożylne), niebieski toluidynowy (początkowo 2–4 mg/kg masy ciała dożylne, następnie – w zależności od ciężkości stanu), a także terapię tlenową, hemodializę, terapię przetoczeniową. W przypadku wystąpienia objawów zatrzymania oddychania lub krążenia należy natychmiast zastosować środki resuscytacyjne.

Działania niepożądane.

Z układu odpornościowego: możliwe reakcje alergiczne w postaci gorączki, wysypki na skórze, pokrzywki, świądu, przejściowego zaczerwienienia twarzy i tułowia; zapalenie naczyń z zaczerwienieniem skóry, uczuciem gorąca, potliwością, napromienieniem; obrzęk Quinckego; łuszyczyca egzfoliatywna/zespół Stevensa-Johnsona.

Z układu pokarmowego: możliwe nudności, wymioty; zgaga, zaparcia, uczucie lekkiego pieczenia języka, suchość w ustach.

Z układu nerwowego: możliwe zawroty głowy, ból głowy („ból głowy nitratowy” na początku leczenia, który zazwyczaj stopniowo mija lub ustępuje przy dalszym stosowaniu leku, ale może być silny i trwały); krwawienie do przysadki u pacjentów z niezdiagnozowanym guzem przysadki.

Z układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, hipotensja tętnicza; rzadko – niedokrwienie mózgu i kolaps; hipotensja ortostatyczna z odruchową tachykardią, kołatanie serca oraz objawy niedokrwienia mózgu (w tym senność, zawroty głowy, osłabienie, nieostrość widzenia) – najczęściej na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki; obrzęki obwodowe, zazwyczaj u pacjentów z niewydolnością lewej komory; nasilenie lub zwiększenie częstości napadów anginy spowodowane obniżeniem ciśnienia tętniczego, bladość skóry; kolaps związany z bradykardią, zaburzeniami rytmu serca i stanem synkopalnym. Hipowentylacja pęcherzykowa z późniejszą hipoksjemią i ryzykiem rozwoju hipoksji/infarktu mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą wieńcową.

Z układu krwionośnego i chłonnego: działania niepożądane hematologiczne, w tym metemoglobinemia, przypadki anemii hemolitycznej wywołanej dinitratem izosorbidu u pacjenta z współistniejącym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.

Z narządów wzroku: nieostrość widzenia; jaskra zamkniętoszparowa; przypadki halucynacji wzrokowych; zwężenie pola widzenia.

Inne: opisano przypadki rozwoju tolerancji na dinitrat izosorbidu, a także tolerancji krzyżowej wobec innych nitratów. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek i/lub skrócenie odstępu między dawkami może prowadzić do osłabienia lub nawet utraty działania leku. Opisano przypadki istotnego wzrostu stężenia reniny i aldosteronu we krwi, związanego ze zmniejszeniem szybkości filtracji kłębuszkowej i klirensu wody osmotycznie wolnej u chorych na marskość wątroby, szczególnie z wodobrzuszem.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 15 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 20 tabletek w blisterze; po 2 lub 3 blistery w pudełku z tektury.

Kategoria dostępności.

Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Monfarm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 19161, obwód czarczyński, rejon umiański, wś Awramówka, ul. Zawodzka 8.