Nimesil®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU NIMESIL® (NIMESIL®)

Skład:

substancja czynna: niemedyd;

1 jednostka dawkowa w opakowaniu po 2 g granulek zawiera niemedydu 100 mg;

substancje pomocnicze: makrogolu etersu cetostearylowego, sacharozę, maltodekstrynę, kwas cytrynowy bezwodny, aromat pomarańczowy.

Postać leku. Granulki do sporządzania zawiesiny doustnej.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: jasnożółty, ziarnisty proszek o zapachu pomarańczy; po częściowym rozpuszczeniu kolor roztworu biały lub jasnożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Nieselektywne niesteroidowe leki przeciwbólowe (NLPZ). Kod ATC M01AX17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nimesulid – niesteroidowy lek przeciww zapalny o działaniu przeciwbólowym i przeciwgorączkowym, który działa jako inhibitor enzymu cyklooksygenazy odpowiedzialnego za syntezę prostaglandyn.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Nimesulid jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu jednorazowej dawki 100 mg nimesulidu u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach i wynosi 3–4 mg/l. Pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) wynosi 20–35 mg·godz/l. Nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic między tymi parametrami a wartościami po przyjmowaniu 100 mg dwa razy dziennie przez 7 dni. Nimesulid wiąże się z białkami osocza w około 97,5%.

Biotransformacja i eliminacja. Nimesulid jest intensywnie metabolizowany w wątrobie różnymi drogami, w tym za pomocą izoenzymu cytochromu P450 CYP2C9. W związku z tym istnieje ryzyko wystąpienia interakcji lekowej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Głównym metabolitem jest pochodna parahydroksy, która również jest farmakologicznie aktywna. Czas wykrycia tego metabolitu we krwi obwodowej jest krótki (około 0,8 godziny), ale stała reakcji jego powstawania jest niska i znacznie mniejsza niż współczynnik absorpcji nimesulidu. Hydroksynimesulid jest jedynym metabolitem wykrywanym w osoczu i występuje niemal całkowicie w formie związanej. Okres półwyladowania wynosi od 3,2 do 6 godzin.

Nimesulid jest wydalany głównie z moczem (około 50% podanej dawki). Tylko 1–3% wydala się w postaci niezmienionej. Hydroksynimesulid – główny metabolit – wykrywany jest wyłącznie w formie glukuronidu. Oколо 29% podanej dawki wydala się z kałem w postaci metabolitów. Profil farmakokinetyczny nimesulidu u pacjentów w podeszłym wieku przy podawaniu jednorazowym i powtarzanym nie ulega zmianie.

W krótkoterminowym badaniu eksperymentalnym przeprowadzonym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek o łagodnym lub średnim stopniu nasilenia (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) oraz u zdrowych ochotników maksymalne stężenie nimesulidu i jego głównego metabolitu w osoczu u chorych nie było wyższe niż u zdrowych ochotników. AUC i okres półwyladowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek były o 50% większe, ale zawsze mieściły się w granicach zakresu parametrów farmakokinetycznych obserwowanych u zdrowych ochotników przyjmujących nimesulid. Powtarzane podawanie nie prowadziło do kumulacji. Nimesulid jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne uzyskane w standardowych badaniach farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności przy powtarzanym podawaniu, genotoksyczności i działania kancerogennego nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. W badaniach toksyczności przy powtarzanym podawaniu nimesulid wykazywał toksyczność przewodu pokarmowego, nerek i wątroby. W badaniach toksyczności rozrodczej po podawaniu samicom w dawkach niepowodujących działania toksycznego obserwowano działanie embriotoksyczne i teratogenne (wady rozwoju szkieletu, rozszerzenie komór mózgu) u królików, ale nie u szczurów. U szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność potomstwa w wczesnym okresie poporodowym oraz działania niepożądane dotyczące rozrodczości.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie bólu ostrego, pierwotnej dysmenorei.

Nimesulid należy stosować wyłącznie jako lek drugiej linii.

Decyzję o przepisaniu nimesulidu należy podejmować po ocenie wszystkich ryzyk związanych z konkretnym pacjentem.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na nimesulid, na inne leki przeciwbólowe niesteroidowe (LZPZ) lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Reakcje nadwrażliwościowe w wywiadzie (np. skurcz oskrzeli, katar sienny, pokrzywka) związane z zastosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych leków niesteroidowych przeciwzapalnych.

Reakcje hepatotoksyczne na nimesulid w wywiadzie.

Jednoczesne stosowanie innych substancji o potencjalnej hepatotoksyczności.

Alkoholizm i uzależnienie narkotykowe.

Krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie związane z wcześniejszym stosowaniem LZPZ.

Jama żołądka w ostrym zaostrzeniu lub obecność w wywiadzie krwawień przewodu pokarmowego, owrzodzeń lub perforacji.

Krwiaki mózgowe lub inne krwawienia, a także choroby towarzyszone krwawieniem.

Ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi.

Ciężka niewydolność serca.

Ciężkie zaburzenia funkcji nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Gorączka i/lub objawy grypopodobne.

Wiek dziecięcy do 12 roku życia.

Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” oraz dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Kortykosteroidy. Kortykosteroidy mogą zwiększać ryzyko powstawania owrzodzeń przewodu pokarmowego lub krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) zwiększają ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Antykoagulancy. LZPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). U pacjentów leczonych nimesulidem, którzy jednocześnie przyjmują warfarynę lub podobne antykoagulancy lub kwas acetylosalicylowy, istnieje zwiększone ryzyko powikłań w postaci krwawień, dlatego taka kombinacja nie jest zalecana (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”) oraz jest przeciwwskazana u chorych z ciężkimi zaburzeniami krzepnięcia (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli nie można uniknąć terapii skojarzonej, konieczna jest staranna kontrola wskaźników krzepnięcia krwi.

Leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) oraz antagoniści angiotensyny II (AAII). LZPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z obniżoną funkcją nerek (np. odwodnieni lub osoby starsze z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i inhibitorów cyklooksygenazy może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do wystąpienia ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Takie interakcje należy brać pod uwagę u pacjentów, którzy muszą stosować leki zawierające nimesulid w połączeniu z inhibitorami ACE lub AAII. Dlatego taką kombinację leków należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy rozważyć konieczność kontroli czynności nerek po rozpoczęciu leczenia wspomocznego oraz okresowego monitorowania po jego zakończeniu.

Inne leki niesteroidowe przeciwzapalne (LZPZ). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków zawierających nimesulid (patrz sekcja „Charakterystyka kliniczna”) z innymi LZPZ, w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych (≥ 1 g jako pojedyncza dawka lub ≥ 3 g na dobę).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ nimesulidu na farmakokinetykę innych leków.

Furosemid. U zdrowych ochotników nimesulid tymczasowo osłabia działanie furosemidu w zakresie wydalania sodu i w mniejszym stopniu – wydalania potasu oraz zmniejsza efekt moczopędny. Jednoczesne stosowanie nimesulidu i furosemidu prowadzi do zmniejszenia (około 20%) pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) oraz kumulatywnej ekspresji furosemidu bez zmiany jego klirensu nerkowego. Wymaga ostrożności jednoczesne stosowanie furosemidu i leków zawierających nimesulid u chorych z zaburzeniami czynności nerek lub serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Lit. Istnieją doniesienia, że LZPZ zmniejszają klirens litu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia w osoczu i toksyczności litu. W przypadku przepisania nimesulidu pacjentowi, który otrzymuje terapię preparatami litu, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę nimesulidu.

Badania in vitro wykazały, że nimesulid jest wypierany z miejsc wiązania przez tolbutamid, kwas salicylowy i kwas walproinowy. Jednakże, pomimo możliwego wpływu na jego stężenie w osoczu krwi, interakcje te nie mają znaczenia klinicznego.

Inne interakcje.

Możliwe interakcje farmakokinetyczne z glibenklamidem, teofiliną, warfaryną, digoksyną, cytydyną i lekami przeciwwątrobowymi (a mianowicie kombinacją wodorotlenków glinu i magnezu) zostały również zbadane in vivo. Nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych interakcji.

Nimesulid hamuje aktywność enzymu CYP2C9. Stężenia w osoczu leków będących substratami tego enzymu mogą wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu leku Nimesil®.

Należy zachować ostrożność, gdy nimesulid stosowany jest mniej niż 24 godziny przed lub mniej niż 24 godziny po podaniu metotreksatu, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia tego ostatniego w surowicy krwi oraz nasilenie jego toksyczności.

Ze względu na wpływ na prostaglandyny nerkowe takie inhibitory syntetazy prostaglandyn, jak nimesulid, mogą nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Niepożądane reakcje można ograniczyć do minimum, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres czasu, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz ryzyko ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

W przypadku braku skuteczności leczenia, terapię należy przerwać.

Należy unikać jednoczesnego stosowania nimesulidu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Pacjentom stosującym lek Nimesil® należy zalecić powstrzymanie się od przyjmowania innych środków przeciwbólowych.

Lek Nimesil® zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi nietolerancjami fruktozy, zespolem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy nie powinni przyjmować tego leku.

W czasie leczenia nimesulidem zaleca się unikać jednoczesnego stosowania leków hepatotoksycznych oraz powstrzymać się od spożywania alkoholu. Stosowanie NLPZ może maskować gorączkę związaną z podstawową infekcją bakteryjną.

Wpływ na wątrobę.

Rzadko zgłaszano poważne reakcje ze strony wątroby związane ze stosowaniem nimesulidu, bardzo rzadko – przypadki zakończone śmiercią (patrz również sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjenci, u których podczas leczenia nimesulidem wystąpią objawy przypominające uszkodzenie wątroby, takie jak anoreksja, nudności, wymioty, ból brzucha, osłabienie, ciemny kolor moczu, lub u których wyniki badań laboratoryjnych funkcji wątroby odbiegają od normy, powinni przerwać terapię. Takim pacjentom nie należy ponownie przepisywać nimesulidu. Zgłaszano uszkodzenia wątroby, w większości przypadków odwracalne, po krótkotrwałym działaniu leku.

Pacjentom stosującym nimesulid, u których pojawiła się gorączka i/lub objawy podobne do grypy, należy przerwać leczenie.

Wpływ na przewód pokarmowy.

Zgłaszano przypadki krwawienia lub wrzodów/przebicia w przewodzie pokarmowym (z objawami wstępnymi lub bez nich, a także bez wywiadu poważnych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego), które mogły mieć śmiertelny skutek i występować w dowolnym czasie trwania leczenia wszystkimi NLPZ. Ryzyko krwawienia, wrzodów lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawek NLPZ, u pacjentów z wywiadem wrzodów żołądka lub dwunastnicy, szczególnie w przypadku powikłania krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) oraz u starszych pacjentów. Takim pacjentom leczenie należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki. U tych pacjentów, jak również u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z substancjami ochronnymi, takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej (patrz poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z wywiadem toksycznego uszkodzenia przewodu pokarmowego, w szczególności starsi pacjenci, powinni donosić o wszelkich nietypowych objawach brzusznym (szczególnie o krwawieniu z przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Wystąpienie krwawienia lub wrzodu/przebicia w przewodzie pokarmowym może mieć miejsce w dowolnym czasie trwania leczenia, z objawami wstępnymi lub bez nich, niezależnie od wywiadu zaburzeń przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia lub wrzodu w przewodzie pokarmowym należy przerwać stosowanie nimesulidu. Nimesulid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami przewodu pokarmowego, w tym z wywiadem wrzodu peptycznego, krwawienia z przewodu pokarmowego, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Crohna (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjentów przyjmujących leki towarzyszące, które mogą zwiększyć ryzyko powstania wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, antykoagulancy (np. warfaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwzakrzepowe, takie jak kwas acetylosalicylowy, należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności.

W przypadku wystąpienia krwawienia lub wrzodów przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących nimesulid, leczenie należy przerwać.

NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ może dojść do ich nasilenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Jednoczesne stosowanie nimesulidu z innymi lekami, takimi jak doustne środki antykoncepcyjne, antykoagulancy, antyagreganty, może spowodować nasilenie choroby Crohna i innych chorób przewodu pokarmowego.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu w wywiadzie wymagają odpowiedniego monitorowania i konsultacji lekarskiej, ponieważ zgłaszano zatrzymanie płynów i obrzęki w wyniku terapii NLPZ.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i długotrwałej terapii, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka powikłań trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Dane dotyczące wykluczenia takiego ryzyka przy stosowaniu nimesulidu są niewystarczające.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy leczyć nimesulidem wyłącznie po dokładnej ocenie stanu zdrowia. Podobną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu.

Ponieważ nimesulid może wpływać na funkcję płytek krwi, należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z diatezą krwotoczną (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). Jednak lek Nimesil® nie może zastąpić kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce chorób układu sercowo-naczyniowego.

Wpływ na nerki.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub z niewydolnością serca należy zachować ostrożność, ponieważ stosowanie nimesulidu może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek. W przypadku pogorszenia stanu leczenie należy przerwać (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych może występować zwiększona częstość występowania niepożądanych reakcji na NLPZ, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, w niektórych przypadkach nawet zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”), a także zaburzeń funkcji nerek, serca i wątroby, dlatego zaleca się odpowiednie monitorowanie kliniczne.

Reakcje skórne.

Bardzo rzadko zgłaszano poważne reakcje skórne, niektóre z nich śmiertelnie niebezpieczne, w tym egzfoliatywne zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy, związane ze stosowaniem NLPZ (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Wydaje się, że największe ryzyko wystąpienia takich reakcji występuje na początku cyklu leczenia, w większości przypadków reakcje pojawiają się w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Nimesulid należy odstawić przy pierwszych objawach wysypek skórnych, uszkodzeń błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Podczas stosowania nimesulidu zgłaszano przypadki ustalonego wysypki lekowej (ang. fixed drug eruption – FDE). Nimesulidu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, u których w wywiadzie występowały przypadki FDE związane z nimesulidem (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Wpływ na płodność.

Stosowanie leku Nimesil® może zaburzać płodność u kobiet i nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom, które mają trudności z zajściem w ciążę, lub tym, które są badane pod kątem niepłodności, należy rozważyć odstawienie leku Nimesil® (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Stosowanie nimesulidu jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne pozwalają stwierdzić, że wczesne stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn w ciąży może zwiększyć ryzyko poronienia oraz wystąpienia urodzajowych wad serca i gastroschizy u płodu. Absolutne ryzyko rozwoju wady układu sercowo-naczyniowego wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania terapii.

U zwierząt stosowanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia strat przed- i po implantacji oraz wzrostu śmiertelności embrionu i płodu. Ponadto zgłaszano, że u zwierząt otrzymujących inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania różnych wad u płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie nimesulidu od 20. tygodnia ciąży może prowadzić do oligohydramniosu w wyniku zaburzonej funkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku w drugim trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży nimesulid nie powinien być stosowany bez konieczności. W przypadku stosowania nimesulidu u kobiet próbujących zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, należy zastosować najniższą możliwą dawkę i najkrótszy możliwy czas leczenia.

Monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu nimesulidu przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie nimesulidu, jeśli zostanie stwierdzony oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą prowadzić do rozwoju u płodu:

• toksycznego uszkodzenia sercowo-płucnego (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzeń funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia (patrz wyżej);

U matki w końcowym okresie ciąży oraz u noworodka możliwe są:

• wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy stosowaniu bardzo niskich dawek;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy nimesulid przenika do mleka matki. Nimesulid jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa).

Płodność.

Tak jak inne NLPZ, leki zawierające nimesulid nie są zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”). Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przebadanym pod kątem niepłodności, należy zalecić odstawienie nimesulidu.

Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas stosowania nimesulidu, lekarz powinien zostać o tym poinformowany.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leków zawierających nimesulid na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn, jednak pacjentom, którzy odczuwają zawroty głowy, uczucie wirującego obrotu (vertigo) lub senność po przyjęciu nimesulidu, należy zalecić powstrzymanie się od kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

W celu zmniejszenia częstości występowania działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas (patrz punkt „Szczególne wskazania”). Maksymalny czas trwania leczenia nimesulidem wynosi 15 dni.

Dorośli. 1 opakowanie (100 mg nimesulidu) 2 razy dziennie po posiłku.

Pacjenci w podeszłym wieku. Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają zmniejszenia dawki dobowej (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Dzieci. Leki zawierające nimesulid są przeciwwskazane u dzieci do 12. roku życia (patrz także punkt „Przeciwwskazania”). Biorąc pod uwagę profil farmakokinetyczny u dorosłych oraz farmakodynamiczne właściwości nimesulidu, nie jest wymagana korekta dawki u dzieci w wieku od 12 do 18 lat.

Upośledzenie funkcji nerek. Biorąc pod uwagę farmakokinetykę, u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki, natomiast u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lek Nimesil® jest przeciwwskazany (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Farmakokinetyka”).

Upośledzenie funkcji wątroby. Stosowanie leku Nimesil® jest przeciwwskazane u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby (patrz punkt „Farmakokinetyka”). Działania niepożądane można zminimalizować poprzez stosowanie leku przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz punkt „Szczególne wskazania”).

Sposób stosowania.

Zawartość opakowania wsypać do szklanki z wodą niegazowaną. Wymieszać łyżką do uzyskania zawiesiny o zapachu pomarańczy. Zawiesinę należy wypić natychmiast po wymieszaniu.

Dzieci.

Lek Nimesil® jest przeciwwskazany u dzieci do 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych są zazwyczaj ograniczone do apatii, senności, nudności, wymiotów i bólu w nadbrzuszu, które zazwyczaj są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Możliwe jest wystąpienie krwawienia z przewodu pokarmowego. Rzadko może wystąpić nadciśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, depresja oddychania i śpiączka. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne przy stosowaniu dawek terapeutycznych leków przeciwbólowych niesteroidowych, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych należy zapewnić leczenie objawowe i wspierające. Nie istnieją specyficzne antydota. Brak informacji dotyczących usuwania nimesulidu za pomocą hemodializy, jednakże biorąc pod uwagę jego wysoki stopień wiązania z białkami osocza (do 97,5%), mało prawdopodobne jest, że dializa będzie skuteczna w przypadku przedawkowania. W przypadku wystąpienia objawów lub po silnym przedawkowaniu w ciągu 4 godzin od przyjęcia leku można rozważyć wywołanie wymiotów i/lub podanie węgla aktywowanego (60–100 g dla dorosłych) i/lub środka przeczyszczającego o działaniu osmotycznym. Wymuszone moczowanie, zasadowienie moczu, hemodializa lub hemoperfuzja mogą być nieskuteczne ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami. Należy kontrolować funkcje nerek i wątroby.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione efekty uboczne podano na podstawie danych z kontrolowanych badań klinicznych* (około 7800 pacjentów) oraz obserwacji z okresu pogwarancyjnego z następującą klasyfikacją częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), w tym pojedyncze przypadki oraz przypadki o nieznanej częstości (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Najczęściej występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Możliwe jest wystąpienie wrzodów trzewnych, perforacji lub krwawień w przewodzie pokarmowym, które czasem stanowią zagrożenie dla życia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Po stosowaniu leków zawierających niemedydol zgłaszano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zgłaszano przypadki wystąpienia obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca w związku z leczeniem lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi. Bardzo rzadko zgłaszano reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny zespół martwicy nabłonka. Badania kliniczne i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia powikłań trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to kontynuować monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności.

3 lata. Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 g w opakowaniu jednodawkowym; po 9 lub 15, lub 30 opakowań jednodawkowych w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Fain Foods and Pharmaceuticals N.T.M. S.P.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Grignano, 43 – 24041 Brembate (BG), Włochy.

Wniosek.

Laboratori GIDOTTE S.p.A.

Adres wnioskodawcy.

Via Livornese, 897, 56122 La Vettola (Pisa), Włochy.

INSTRUKCJA

do użytku medycznego produktu leczniczego

Nimesil®

(NIMESIL®)

Skład:

substancja czynna: nimesulid;

1 jednostka dawkowa w formie 2 g granulku zawiera 100 mg nimesulidu;

substancje pomocnicze: makrogolu alkilowo-arylowy eter, sacharoza, maltodekstryna, kwas cytrynowy bezwodny, aromat pomarańczowy.

Postać farmaceutyczna. Granulki do zawiesiny doustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: jasnożółty proszek ziarnisty o zapachu pomarańczy; po częściowym rozpuszczeniu kolor roztworu biały lub jasnożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Nieselektywne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Kod ATC M01AX17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nimesulid – niesteroidowy lek przeciwzapalny o działaniu przeciwbólowym i przeciwgorączkowym, działający jako inhibitor enzymu cyklooksygenazy odpowiedzialnej za syntezę prostaglandyn.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Nimesulid jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu dawki jednorazowej 100 mg nimesulidu u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach i wynosi 3–4 mg/l. Pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) wynosi 20–35 mg·godz/l. Nie zaobserwowano żadnej statystycznie istotnej różnicy między tymi parametrami a wartościami po przyjmowaniu 100 mg dwa razy dziennie przez 7 dni. Do 97,5 % nimesulidu wiąże się z białkami osocza.

Biotransformacja i eliminacja. Nimesulid jest intensywnie metabolizowany w wątrobie różnymi drogami, w tym za pomocą izoenzymu cytochromu P450 CYP2C9. Dlatego istnieje ryzyko wystąpienia interakcji lekowych przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi za pośrednictwem CYP2C9 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Głównym metabolitem jest pochodna parahydroksy, która również jest farmakologicznie aktywna. Czas wykrycia tego metabolitu we krwi obwodowej jest krótki (około 0,8 godziny), ale stała szybkości jego powstawania jest niska i znacznie mniejsza niż współczynnik absorpcji nimesulidu. Hydroksynimesulid jest jedynym metabolitem wykrywanym w osoczu i występuje niemal całkowicie w formie związanej. Okres półtrwania wynosi od 3,2 do 6 godzin.

Nimesulid jest wydalany głównie z moczem (około 50 % dawki). Tylko 1–3 % wydaje się w niezmienionej formie. Hydroksynimesulid – główny metabolit – wykrywany jest wyłącznie w formie glukuronidu. Oколо 29 % podanej dawki wydaje się z kałem w postaci metabolitów. Profil farmakokinetyczny nimesulidu u pacjentów w podeszłym wieku po dawce pojedynczej i wielokrotnej nie ulega zmianie.

W krótkoterminowym badaniu eksperymentalnym przeprowadzonym u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek w stopniu lekkim lub średnim (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) oraz u zdrowych ochotników maksymalne stężenie nimesulidu i jego głównego metabolitu w osoczu u chorych nie było wyższe niż stężenie u zdrowych ochotników. AUC i okres półtrwania u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek były o 50 % większe, ale zawsze mieściły się w granicach zakresu parametrów farmakokinetycznych obserwowanych u zdrowych ochotników przyjmujących nimesulid. Powtarzane podawanie nie prowadziło do kumulacji. Nimesulid jest przeciwwskazany u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne uzyskane w standardowych badaniach farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, genotoksyczności i działania rakotwórczego nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. W badaniach toksyczności przy wielokrotnym podawaniu nimesulid wykazywał toksyczność dla przewodu pokarmowego, nerek i wątroby. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej po podawaniu samicom w dawkach nie wywierających działania toksycznego obserwowano działanie embryotoksyczne i teratogenne (wady rozwoju szkieletu, rozszerzenie komór mózgu) u królików, ale nie u szczurów. U szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność potomstwa w wczesnym okresie poporodowym oraz działania niepożądane dotyczące płodności.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie bólu ostrego, pierwotnej dysmenorei.

Nimesulid należy stosować wyłącznie jako lek drugiej linii.

Decyzję o przepisaniu nimesulidu należy podejmować po ocenie wszystkich ryzyk związanych z konkretnym pacjentem.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na nimesulid, na inne leki przeciwnowotoczne niesteroidowe (NPLZ) lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

W wywiadzie reakcje nadwrażliwościowe (np. astma oskrzelowa, katar sienny, pokrzywka) związane z zastosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych leków przeciwnowotocznych niesteroidowych.

W wywiadzie reakcje hepatotoksyczne na nimesulid.

Jednoczesne stosowanie innych substancji o potencjalnej hepatotoksyczności.

Alkoholizm i uzależnienie narkotykowe.

Krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie związane z wcześniejszym stosowaniem NPLZ.

Jaskrze żołądka lub dwunastnicy w fazie zaostrzenia lub obecność w wywiadzie krwawień przewodu pokarmowego, owrzodzeń lub perforacji.

Krwiaki mózgowe lub inne krwawienia, a także choroby towarzyszone krwawieniem.

Ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi.

Ciężka niewydolność serca.

Ciężkie zaburzenia czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby.

Gorączka i/lub objawy grypopodobne.

Wiek dziecięcy do 12 roku życia.

Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” oraz dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Kortykosteroidy. Kortykosteroidy mogą zwiększać ryzyko powstania owrzodzenia przewodu pokarmowego lub krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) zwiększają ryzyko powstania owrzodzeń lub krwawień przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”).

Antykoagulancy. NPLZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). U pacjentów leczonych nimesulidem, którzy jednocześnie przyjmują warfarynę lub podobne antykoagulancy lub kwas acetylosalicylowy, istnieje zwiększone ryzyko powikłań w postaci krwawień, dlatego taka kombinacja nie jest zalecana (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”) oraz jest przeciwwskazana u chorych z ciężkimi zaburzeniami krzepnięcia (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli nie można uniknąć terapii skojarzonej, należy przeprowadzać staranne monitorowanie wskaźników krzepnięcia krwi.

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEC) oraz antagoniści angiotensyny II (AAII). NPLZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z obniżoną czynnością nerek (np. odwodnionych lub starszych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne stosowanie IEC i inhibitorów cyklooksygenazy może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do wystąpienia ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Należy brać pod uwagę możliwość takich interakcji u pacjentów, którzy muszą stosować leki zawierające nimesulid, w połączeniu z IEC lub AAII. Dlatego taką kombinację leków należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy rozważyć konieczność kontroli czynności nerek po rozpoczęciu leczenia wspomagającego oraz okresowego monitorowania po jego zakończeniu.

Inne leki przeciwnowotoczne niesteroidowe (NPLZ). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków zawierających nimesulid (patrz sekcja „Charakterystyka kliniczna”) z innymi NPLZ, w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych (≥ 1 g jako dawka pojedyncza lub ≥ 3 g na dobę).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ nimesulidu na farmakokinetykę innych leków.

Furosemid. U zdrowych ochotników nimesulid tymczasowo osłabia działanie furosemidu w odniesieniu do wydalania sodu i w mniejszym stopniu – wydalania potasu oraz zmniejsza efekt moczopędny. Jednoczesne stosowanie nimesulidu i furosemidu prowadzi do zmniejszenia (o około 20%) pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) oraz kumulatywnej ekspresji furosemidu bez zmian jego klirensu nerkowego. Jednoczesne stosowanie furosemidu i leków zawierających nimesulid u chorych z zaburzeniami czynności nerek lub serca wymaga ostrożności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lit. Istnieją doniesienia, że NPLZ obniżają klirens litu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia w osoczu i toksyczności litu. W przypadku przepisania nimesulidu pacjentowi przyjmującemu leki zawierające lit, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę nimesulidu.

Badania in vitro wykazały, że nimesulid jest wypierany z miejsc wiązania przez tolbutamid, kwas salicylowy i kwas walproinowy. Jednakże, pomimo możliwego wpływu na jego stężenie w osoczu krwi, takie interakcje nie mają znaczenia klinicznego.

Inne interakcje.

Możliwe interakcje farmakokinetyczne z glibenklamidem, teofiliną, warfaryną, digoksyną, cyklopirozyną i lekami przeciwwątrobowymi (w szczególności kombinacja wodorotlenku glinu i magnezu) zostały również zbadane in vivo. Nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych interakcji.

Nimesulid hamuje aktywność enzymu CYP2C9. Stężenia leków będących substratami tego enzymu mogą wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu leku Nimesil®.

Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania nimesulidu mniej niż 24 godziny przed lub mniej niż 24 godziny po podaniu metotreksatu, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia tego ostatniego w surowicy krwi i nasilenie jego toksyczności.

Z powodu wpływu na prosteaglandyny nerkowe takie inhibitory syntazy prostaglandyn, jak nimesulid, mogą nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny.

Szczególne środki ostrożności.

Skutki uboczne można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz ryzyko ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

W przypadku braku skuteczności leczenia terapię należy przerwać.

Należy unikać jednoczesnego stosowania niemazydłu z NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2. Pacjentom przyjmującym lek Nimesil® należy zalecić wstrzymanie się od stosowania innych środków przeciwbólowych.

Preparat Nimesil® zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadką, dziedziczną nietolerancją fruktozy, z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego leku.

Podczas leczenia niemazydłem zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania leków hepatotoksycznych oraz wstrzymanie się od spożywania alkoholu. Stosowanie NLPZ może maskować gorączkę związaną z podstawową infekcją bakteryjną.

Wpływ na wątrobę.

Rzadko zgłaszano poważne reakcje ze strony wątroby związane ze stosowaniem niemazydłu, w tym bardzo rzadko przypadki zakończone śmiercią (patrz również sekcja „Skutki uboczne”). Pacjenci, u których podczas leczenia niemazydłem wystąpią objawy przypominające objawy uszkodzenia wątroby, takie jak anoreksja, nudności, wymioty, ból brzucha, zmęczenie, ciemny kolor moczu, lub u których wyniki badań laboratoryjnych funkcji wątroby odbiegają od normy, powinni przerwać terapię. Takim pacjentom nie należy ponownie przepisywać niemazydłu. Zgłaszano uszkodzenia wątroby, najczęściej odwracalne, po krótkotrwałym działaniu leku.

Pacjentom przyjmującym niemazydł, u których pojawia się gorączka i/lub objawy podobne do grypy, należy przerwać leczenie.

Wpływ na przewód pokarmowy.

Zgłaszano krwawienia lub wrzody/przebicia w przewodzie pokarmowym (z objawami wstępnymi lub bez nich, z wywiadem ciężkich powikłań ze strony przewodu pokarmowego lub bez), które mogły mieć śmiertelny skutek i występować w dowolnym czasie trwania leczenia wszystkimi NLPZ. Ryzyko krwawienia, wrzodów lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawek NLPZ, u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie jeśli były one powikłane krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom leczenie należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki. U tych pacjentów, jak również u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z substancjami ochronnymi, takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej (patrz poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z toksycznym uszkodzeniem przewodu pokarmowego w wywiadzie, zwłaszcza pacjenci starsi, powinni donosić o wszelkich nietypowych objawach brzusznym (szczególnie o krwawieniu z przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Krwiaki lub wrzody/perforacje przewodu pokarmowego mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, z objawami wstępnymi lub bez nich, z wywiadem powikłań ze strony przewodu pokarmowego lub bez. W przypadku pojawienia się krwawienia lub wrzodów w przewodzie pokarmowym stosowanie niemazydłu należy przerwać. Niemazydł należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami przewodu pokarmowego, w tym z wrzodami trawiennymi, krwawieniem z przewodu pokarmowego, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub chorobą Crohna w wywiadzie (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Pacjentów przyjmujących leki współistniejące, które mogą zwiększyć ryzyko powstania wrzodów lub krwawień, takie jak kortykosteroidy doustne, antykoagulancy takie jak warfaryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub środki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy, należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności.

W przypadku wystąpienia krwawienia lub wrzodów przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących niemazydł leczenie należy przerwać.

NLPZ należy przepisywać ostrożnie pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna) w wywiadzie, ponieważ możliwe jest ich nasilenie (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Jednoczesne stosowanie niemazydłu z innymi lekami, takimi jak doustne środki antykoncepcyjne, antykoagulancy, środki przeciwpłytkowe, może spowodować nasilenie choroby Crohna i innych chorób przewodu pokarmowego.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego lub średniego stopnia w wywiadzie wymagają odpowiedniego monitorowania i konsultacji lekarskiej, ponieważ zgłaszano zatrzymanie płynów i obrzęki w wyniku terapii NLPZ.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają na stwierdzenie, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z nieznacznym zwiększeniem ryzyka powikłań trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar. Dane dotyczące wykluczenia takiego ryzyka przy stosowaniu niemazydłu są niewystarczające.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy leczyć niemazydłem wyłącznie po dokładnej ocenie stanu. Podobną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu.

Ponieważ niemazydł może wpływać na funkcję płytek krwi, należy stosować go ostrożnie u pacjentów z diatezą krwotoczną (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). Jednakże lek Nimesil® nie może zastąpić kwasu acetylosalicylowego w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym.

Wpływ na nerki.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek lub z niewydolnością serca powinni stosować się do środków ostrożności, ponieważ stosowanie niemazydłu może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek. W przypadku pogorszenia leczenie należy przerwać (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych może występować zwiększona częstość występowania skutków ubocznych NLPZ, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, w niektórych przypadkach zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Skutki uboczne”), a także zaburzeń funkcji nerek, serca i wątroby, dlatego zaleca się odpowiednie monitorowanie kliniczne.

Reakcje skórne.

Bardzo rzadko zgłaszano poważne reakcje skórne, niektóre z nich śmiertelnie niebezpieczne, w tym odspajający się egzemat, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, związane ze stosowaniem NLPZ (patrz sekcja „Skutki uboczne”). Wydaje się, że pacjenci są najbardziej narażeni na ryzyko takich reakcji na początku cyklu leczenia, w większości przypadków reakcje pojawiają się w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Niemazydł należy odstawić przy pierwszych objawach wysypki skórnej, uszkodzenia błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Podczas stosowania niemazydłu zgłaszano przypadki ustalonego wysypki lekowego (UWL). Niemazydłu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, u których w wywiadzie występowały przypadki UWL związane z niemazydłem (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Wpływ na płodność.

Stosowanie leku Nimesil® może zaburzać płodność u kobiet i nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom, które mają trudności z zajściem w ciążę lub które są poddawane badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć odstawienie leku Nimesil® (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Stosowanie niemazydłu jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane epidemiologiczne pozwalają na stwierdzenie, że wczesne stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn w ciąży może zwiększyć ryzyko poronienia i wystąpienia wad serca i gastroschizy u płodu. Absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko zwiększa się wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania terapii.

U zwierząt stosowanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia strat przed- i poimplantacyjnych oraz do zwiększonej śmiertelności embrionów i płodów. Ponadto zgłaszano, że u zwierząt otrzymujących inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy zwiększała się częstość występowania różnych wad płodu, w tym sercowo-naczyniowych.

Stosowanie niemazydłu od 20. tygodnia ciąży może spowodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku w drugim trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży niemazydł nie powinien być stosowany bez konieczności. W przypadku stosowania niemazydłu kobietom próbującym zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, należy przepisać najniższą możliwą dawkę i najkrótszy możliwy czas trwania leczenia.

Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu niemazydłu przez kilka dni począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie niemazydłu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą prowadzić do rozwoju u płodu:

• toksycznego uszkodzenia płucno-sercowego (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcji nerek, które może postępować do niewydolności nerek z rozwojem małowodzia (patrz wyżej);

U matki w końcowym okresie ciąży i u noworodka możliwe są:

• wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy stosowaniu bardzo niskich dawek;
• hamowanie kurczliwości macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy niemazydł przenika do mleka matki. Niemazydł jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa).

Płodność.

Tak jak inne NLPZ, leki zawierające niemazydł nie są zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub poddawanym badaniom z powodu bezpłodności, należy przerwać stosowanie niemazydłu.

Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas stosowania niemazydłu, lekarz powinien zostać o tym poinformowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leków zawierających niemazydł na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn, jednak pacjentom, którzy odczuwają zawroty głowy, uczucie wirującego świata lub senność po przyjęciu niemazydłu, należy zalecić wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

W celu zmniejszenia częstości występowania działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Maksymalny okres leczenia lekami zawierającymi nimesulid wynosi 15 dni.

Dorośli. 1 woreczek (100 mg nimesulidu) 2 razy na dobę po posiłku.

Pacjenci w wieku podeszłym. Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają zmniejszenia dawki dobowej (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Dzieci. Leki zawierające nimesulid są przeciwwskazane u dzieci poniżej 12. roku życia (patrz również punkt „Przeciwwskazania”). Biorąc pod uwagę profil farmakokinetyczny u dorosłych oraz farmakodynamiczne właściwości nimesulidu, nie jest wymagana korekta dawki u dzieci w wieku od 12 do 18 roku życia.

Zaburzenia funkcji nerek. Biorąc pod uwagę farmakokinetykę, u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki, natomiast u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lek Nimesil® jest przeciwwskazany (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji wątroby. Stosowanie leku Nimesil® jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz punkt „Farmakokinetyka”). Działania niepożądane można zminimalizować stosując lek przez możliwie najkrótszy okres czasu konieczny do kontrolowania objawów (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania.

Zawartość woreczka należy wsypać do szklanki z wodą niegazowaną. Zmieszać łyżką do uzyskania zawiesiny o zapachu pomarańczy. Zawiesinę należy wypić natychmiast po zmieszaniu.

Dzieci.

Lek Nimesil® jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) są zazwyczaj ograniczone do apatii, senności, nudności, wymiotów i bólu w nadbrzuszu, które zazwyczaj są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Możliwe jest wystąpienie krwawienia przewodu pokarmowego. Rzadko możliwe są nadciśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, niedodysk i śpiączka. Opisywano reakcje anafilaktyczne przy stosowaniu dawek terapeutycznych NLPZ, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania NLPZ należy zapewnić leczenie objawowe i wspierające. Nie istnieją specyficzne antydoty. Brak informacji dotyczących usuwania nimesulidu metodą hemodializy, jednak biorąc pod uwagę jego wysoki stopień wiązania z białkami osocza (do 97,5%), mało prawdopodobne jest, że dializa będzie skuteczna w przypadku przedawkowania. W obecności objawów lub po silnym przedawkowaniu w ciągu 4 godzin od przyjęcia leku można rozważyć wywołanie wymiotów i/lub podanie węgla aktywowanego (60–100 g dla dorosłych) oraz/lub środka przeczyszczającego o działaniu osmotycznym. Wymuszone moczowanie, zasadowienie moczu, hemodializa lub hemoperfuzja mogą być nieskuteczne ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami. Należy monitorować funkcje nerek i wątroby.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione efekty uboczne podano na podstawie danych z kontrolowanych badań klinicznych* (około 7800 pacjentów) oraz obserwacji z okresu po wprowadzeniu na rynek, z następującą klasyfikacją częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000), w tym pojedyncze przypadki, o nieznanej częstości (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Najczęściej występują działania niepożądane ze strony układu pokarmowego. Możliwe wystąpienie wrzodów peptycznych, perforacji lub krwawień z przewodu pokarmowego, które czasem stanowią zagrożenie dla życia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Po stosowaniu leków zawierających nimesulid zgłaszano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie zapalenia jelu i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zgłaszano przypadki obrzęku, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca w związku z leczeniem lekami przeciwbólowymi przeciwzapalnymi. Bardzo rzadko zgłaszano reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy. Badania kliniczne i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych leków przeciwzapalnych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może powodować nieznaczne zwiększenie ryzyka powikłań trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności.

3 lata. Nie stosować leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 g w opakowaniu jednostkowym; po 9 lub 15, lub 30 opakowań w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Laboratorios Menarini S.A.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Alfonso XII, 587, Badalona, Barcelona, 08918, Hiszpania.

Wnioskodawca.

Laboratori Guidotti S.p.A.

Lokalizacja wnioskodawcy.

Via Livornese, 897, 56122 La Vettola (Pisa), Włochy.