Nigisem

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NIGISEM

Skład:

Substancja czynna: sylfenasynu bursztynian;

1 tabletka zawiera sylfenasynu bursztynianu 5 mg lub 10 mg;

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; hydroksypropylometyloceluloza (HPMC); stearynian magnezu;

Otoczka tabletek 5 mg: mieszanka do powlekania filmowego Opadry II Yellow: laktoza jednowodna; hydroksypropylometyloceluloza (HPMC); polietylenoglikol (makrogol); dwutlenek tytanu (E 171); triacetyna; tlenek żelaza żółty (E 172);

Otoczka tabletek 10 mg: mieszanka do powlekania filmowego Opadry Pink: talk; hydroksypropylometyloceluloza (HPMC); polietylenoglikol (makrogol); dwutlenek tytanu (E 171); tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dla tabletek 5 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, powleczone powłoką filmową jasnożółtego koloru;

dla tabletek 10 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, powleczone powłoką filmową jasnoróżowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w urologii. Leki stosowane w leczeniu nadmiernego częstomoczowania i nietrzymania moczu. Kod ATC G04B D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Solfenacyna jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą receptorów cholinergicznych. Pęcherz moczowy jest unerwiany przez nerwy parasympatyczne cholinergiczne. Acetylocholina powoduje skurcz mięśni gładkich mięźnia pęcherza moczowego poprzez oddziaływanie na receptory muszynowe, które są głównie reprezentowane przez podtyp M3.

W badaniach in vitro i in vivo stwierdzono, że solfenacyna jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą receptorów cholinergicznych, głównie podtypu M3. Wykazano również, że solfenacyna wykazuje słabe powinowactwo lub brak powinowactwa do innych receptorów oraz badanych kanałów jonowych.

Wiadomo, że skuteczność leku, badaną w kilku podwójnie ślepych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych u mężczyzn i kobiet z zespołem nadaktywnego pęcherza moczowego, obserwowano już w pierwszym tygodniu leczenia, a efekt ustabilizował się w ciągu następnych 12 tygodni terapii. W badaniach otwartych przy długotrwałym stosowaniu wykazano, że skuteczność utrzymuje się przez co najmniej 12 miesięcy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po przyjęciu tabletek maksymalna stężenie solfenacyny w osoczu (Cmaks) osiągane jest po 3–8 godzinach. Wartości czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) nie zależą od dawki leku. Wartości Cmaks oraz pola pod krzywą (AUC) zwiększają się proporcjonalnie do dawki w zakresie od 5 mg do 40 mg. Biodostępność absolutna wynosi około 90%. Spożycie pokarmu nie wpływa na wartości Cmaks i AUC solfenacyny.

Rozkład. Solfenacyna w dużej mierze (niemal 98%) wiąże się z białkami osocza, głównie z α1-glikoproteiną kwasową.

Metabolizm. Solfenacyna jest w dużej mierze metabolizowana w wątrobie, głównie przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Klirens systemowy solfenacyny wynosi około 9,5 l/godz., a okres półtrwania eliminacji końcowej wynosi 45–68 godzin. Po doustnym podaniu leku w osoczu stwierdzono oprócz solfenacyny jeden metabolit farmakologicznie aktywny (4R-hydroksysolfenacyna) oraz trzy metabolity nieaktywne (N-glukuronid, N-tlenek oraz 4R-hydroksy-N-tlenek solfenacyny).

Wydalanie. Po jednorazowym podaniu 10 mg [14C-oznaczonej] solfenacyny około 70% radioaktywnej znaczki wykryto w moczu i 23% – w kale. W moczu około 11% radioaktywnej znaczki wydalane jest w postaci niezmienionej substancji czynnej; około 18% – w postaci metabolitu N-tlenku, 9% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy-N-tlenku oraz 8% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy (metabolit aktywny).

Zależność dawkowa. W zakresie dawek terapeutycznych farmakokinetyka leku jest liniowa.

Osobliwości farmakokinetyki u poszczególnych grup pacjentów.

Wiek. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od wieku chorych. Badania wykazały, że ekspozycja na solfenacynę (5 mg i 10 mg), wyrażona jako AUC, była podobna u zdrowych ochotników starszych (w wieku od 65 do 80 lat) i u zdrowych ochotników młodszych i dorosłych (< 55 lat). Średnia szybkość absorpcji, wyrażona jako tmax, była nieco niższa, a okres półtrwania eliminacji – o około 20% dłuższy u pacjentów starszych. Te niewielkie różnice nie są klinicznie istotne.

Farmakokinetyki solfenacyny nie badano u dzieci i młodzieży.

Płeć. Farmakokinetyka solfenacyny nie zależy od płci pacjenta.

Rasa. Pochodzenie rasowe nie wpływa na farmakokinetykę solfenacyny.

Niewydolność nerek. AUC i Cmaks solfenacyny u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek nieznacznie różnią się od odpowiednich parametrów u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) ekspozycja na solfenacynę jest znacznie wyższa – wzrost Cmaks wynosi około 30%, AUC – ponad 100% oraz okres półtrwania – ponad 60%. Zaobserwowano statystycznie istotną zależność między klirens kreatyniny a klirens solfenacyny. Farmakokinetyki u pacjentów poddawanych hemodializie nie badano.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (wynik wg skali Childa-Pucha 7–9) wartość Cmaks nie zmienia się, AUC wzrasta o 60%, a okres półtrwania wydłuża się dwukrotnie. Farmakokinetyki u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie badano.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe nagłego (impulsywnego) nietrzymania moczu i/lub częstomoczności, a także nagłych (impulsywnych) parcień na oddanie moczu, charakterystycznych dla pacjentów z zespołem nadreaktywnego pęcherza moczowego.

Przeciwwskazania.

• Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• u pacjentów z zatrzymaniem oddawania moczu, ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego (w tym toksycznym megakolonem), z miastenią poszerzoną (miastenią gravis), z jaskrą z zamkniętym kątem przesionkowym lub z ryzykiem rozwoju tych stanów;
• podczas przeprowadzania hemodializy (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”);
• u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”);
• u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, leczonych silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4, np. ketokonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań.

Interakcje farmakologiczne.

Podczas jednoczesnego stosowania innych leków o działaniu antycholinergicznym mogą występować wyraźniejsze efekty terapeutyczne, jak również niepożądane działania. Po zakończeniu leczenia lekiem Nigisem, przed rozpoczęciem leczenia innymi lekami o działaniu antycholinergicznym należy zachować okres około tygodniowy. Działanie terapeutyczne solifenacyny może ulec osłabieniu podczas jednoczesnego stosowania agonistów receptorów cholinergicznych. Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących perystaltykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid i cyzapryd.

Interakcje farmakokinetyczne.

Badania in vitro wykazały, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje mikrosomalnych enzymów wątrobowych CYP1A1/2, 2C9, 2C19, 2D6 ani 3A4. Dlatego mało prawdopodobne jest, że solifenacyna wpływa na klirens leków metabolizowanych przez enzymy CYP.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę solifenacyny.

Solifenacyna jest metabolizowana przez enzym CYP3A4. Jednoczesne stosowanie ketokonazolu (200 mg/dobę), silnego inhibitora CYP3A4, prowadziło do podwojenia AUC solifenacyny, natomiast przyjmowanie ketokonazolu w dawce 400 mg/dobę powodowało trzykrotne zwiększenie AUC solifenacyny. W związku z tym maksymalna dawka leku Nigisem musi być ograniczona do 5 mg podczas jednoczesnego stosowania z ketokonazolem lub terapeutycznymi dawkami innych silnych inhibitorów enzymu CYP3A4 (np. rytonawirem, nelfinawirem, itrakonazolem) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Jednoczesne stosowanie solifenacyny i silnego inhibitora enzymu CYP3A4 jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby.

Nie badano wpływu induktorów enzymów na farmakokinetykę solifenacyny i jej metabolitów, ani działania substratów o wysokiej powinności do CYP3A4 i jej metabolitów na ekspozycję na solifenacynę. Ponieważ solifenacyna jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, możliwe są interakcje farmakokinetyczne z innymi substratami tego enzymu o wysokiej powinności (np. werapamilem, dyltiazemem) oraz z induktorami enzymu CYP3A4 (np. ryfampycyną, fenytoiną, karbamazepinem).

Wpływ solifenacyny na farmakokinetykę innych leków.

Antykoncepcja doustna. Stosowanie leku nie wpływa na farmakokinetyczne oddziaływanie solifenacyny z doustnymi antykoncepcjami kombinowanymi (etyniloestradiol/lewonorgestrel).

Warfaryna. Stosowanie leku nie wpływa na farmakokinetyczne oddziaływanie R-warfaryny ani S-warfaryny ani na jej wpływ na czas protrombinowy.

Dygoxyna. Stosowanie leku nie wpływa na farmakokinetykę dygoxyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Nigisem należy rozważyć inne możliwe przyczyny częstomoczliwości (np. niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku stwierdzenia infekcji dróg moczowych należy rozpocząć odpowiednią terapię przeciwbakteryjną.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z klinicznie istotną obturacją odpływu pęcherza moczowego, co może wiązać się z ryzykiem zatrzymania moczu;
• z chorobami obturacyjnymi przewodu pokarmowego;
• z ryzykiem obniżenia motoryki przewodu pokarmowego;
• z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz umiarkowaną niewydolnością wątroby (wg skali Childa-Pugh 7–9) (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Sposób dawkowania i stosowania”); dawki dla tych pacjentów nie powinny przekraczać 5 mg;
• przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4, np. ketokonazolu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań” oraz „Sposób dawkowania i stosowania”);
• z przepukliną rozedrżnienia przełykowego i/lub refluksiem żołądkowo-przełykowym i/lub u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki (np. bisfosfoniany), które mogą powodować lub nasilać zapalenie przełyku;
• z neuropatią autonomiczną.

U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniej zdiagnozowany zespół wydłużenia interwału QT oraz hipokaliemia, obserwowano wydłużenie interwału QT oraz migotanie komór (torsade de pointes).

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku nie zostały ustalone u chorych z nadmierną aktywnością zwieracza o pochodzeniu neurogennym.

U niektórych pacjentów stosujących bursztynian solifenacyny wystąpił obrzęk naczynioruchowy z obturacją dróg oddechowych. W przypadku wystąpienia obrzęku Quincka należy przerwać leczenie bursztynianem solifenacyny i podjąć odpowiednie działania lub wdrożyć właściwe leczenie.

U niektórych pacjentów stosujących bursztynian solifenacyny obserwowano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych należy przerwać leczenie bursztynianem solifenacyny i podjąć odpowiednie działania lub wdrożyć właściwe leczenie.

Maksymalny efekt leku osiągany jest nie wcześniej niż po 4 tygodniach terapii.

Skład leku zawiera laktozę. Nie należy przyjmować tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących kobiet, które zajadły w czasie stosowania solifenacyny. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego niekorzystnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny/owodniowy ani poród. Ryzyko potencjalne jest nieznane. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Brak danych dotyczących wydzielania solifenacyny w mleko matki. U myszy solifenacyna i/lub jej metabolity przenikają do mleka i powodują niedobór wzrostu u noworodków w sposób zależny od dawki. Stosowanie leku Nigisem nie jest zalecane w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na to, że solifenacyna, podobnie jak inne leki antycholinergiczne, może powodować nieostre widzenie, rzadko – senność i zwiększoną zmęczalność (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), przyjmowanie leku może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie innych urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka to 5 mg leku 1 raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 10 mg 1 raz dziennie.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z umiarkowaną i umiarkowanie ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min). Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) lek należy stosować ostrożnie w dawce nie przekraczającej 5 mg 1 raz dziennie (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby. Pacjentom z umiarkowaną niewydolnością wątroby (wynik skali Childa-Pugha 7–9) lek należy stosować ostrożnie i nie przekraczać dawki 5 mg 1 raz dziennie (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

W przypadku stosowania silnych inhibitorów cytochromu P450 3A4

Maksymalna dawka leku powinna być ograniczona do 5 mg przy jednoczesnym stosowaniu z ketokonazolem lub terapeutycznymi dawkami innych silnych inhibitorów izoformy cytochromu CYP3A4, np. rytonawirem, nelfinawirem, itrakonazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Lek należy przyjmować doustnie, połykając tabletki w całości, popijając płynem, niezależnie od spożycia pokarmu.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań oceniających bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci, dlatego lek Nigisem nie powinien być stosowany u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie sukcytanem solifenacyny może prowadzić do ciężkich efektów antycholinergiczych. Najwyższa dawka sukcinianu solifenacyny przypadkowo zażyta przez jednego pacjenta wynosiła 280 mg w ciągu 5 godzin, co spowodowało zaburzenia psychiczne nie wymagające hospitalizacji.

Leczenie. W przypadku przedawkowania sukcytanem solifenacyny pacjentowi należy podać węgiel aktywowany. Przesuwienie żołądka może być pomocne, jeśli zostanie wykonane w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku, natomiast nie należy wywoływać wymiotów.

W przypadku innych efektów antycholinergiczych objawy należy leczyć w następujący sposób:

• ciężkie efekty antycholinergicze ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak halucynacje lub podwyższona pobudliwość: leczenie fizostygminą lub karbokolem;
• drgawki lub podwyższoną pobudliwość: leczenie benzodiazepinami;
• niewydolność układu oddechowego: leczenie – sztuczna wentylacja płuc;
• tachykardię: leczenie – beta-blokerami;
• zatrzymanie moczu: leczenie – cewnikowanie;
• midriazę: leczenie – kroplami do oczu, np. pilokarpiną, i/lub umieszczeniem pacjenta w ciemnym pomieszczeniu.

Tak jak w przypadku przedawkowania innymi lekami o działaniu antycholinergicznym, szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wyższym ryzykiem wydłużenia się odcinka QT (przy hipokalcemii, bradykardii, przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących wydłużenie odcinka QT) oraz na pacjentów z chorobami serca (ischemia mięśnia sercowego, arytmię, niewydolność serca).

Efekty uboczne.

Lek Nigisem może powodować działania niepożądane związane z działaniem antycholinergicznym solifenacyny, które zazwyczaj są słabe lub umiarkowane. Ich częstość zależy od dawki leku.

Najczęstszym objawem ubocznym jest suchość w ustach, obserwowana u 11% pacjentów przyjmujących dawkę 5 mg na dobę, u 22% pacjentów przyjmujących 10 mg na dobę oraz u 4% pacjentów przyjmujących placebo. Suchość w ustach była zazwyczaj słaba i tylko w pojedynczych przypadkach prowadziła do przerwania leczenia. Ogólnie lek był dobrze tolerowany (około 99%) i około 90% pacjentów przyjmowało lek przez cały okres badania trwający 12 tygodni.

W poniższej tabeli przedstawiono inne działania niepożądane zarejestrowane podczas badań klinicznych leku Nigisem oraz w okresie pozarejestracyjnym.

*okres po rejestracji.

Zgłaszanie niepożądanych działań ubocznych.

Zgłaszanie działań ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze; po 3 blistery w paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „KIJEWSKI ZAWÓD WITAMINOWY”.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska, 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua