Nexium

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NEXIUM (NEXIUM)

Skład:

substancja czynna: esomeprazol;

1 tabletka powlekana zawiera: magnezu esomeprazolu trójhydrat odpowiadający 40 mg esomeprazolu;

substancje pomocnicze: glicerynowy monosterynian, hydroksypropyloceluloza, hipromeloza, stearyna magnezu, kopolimer metakrylanowy (typ A), celuloza mikrokryształowa, parafina syntetyczna, makrogol, polisorbat 80, crospovidon, stearylofumaran sodu, cukier sferyczny, talk, dwutlenek tytanu (E 171), cytrynian trietylu;

barwniki: tlenek żelaza czerwonobrunatny (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

różowe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane z odbitką 40 mG z jednej strony i z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATX A02B C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Esomeprazol to S-izomer omeprazolu, który zmniejsza wydzielanie kwasu w żołądku dzięki specyficznemu, skierowanemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej (IPP) komórek okładzinowych. Izomery R i S omeprazolu wykazują podobną aktywność farmakodynamiczną.

Mechanizm działania

Esomeprazol to słaba zasada, która koncentruje się i przekształca w formę aktywną w bardzo kwasowym środowisku kanalików sekrecyjnych komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę protonową – oraz tłumi wydzielanie kwasu zarówno podstawowe, jak i stymulowane.

Skutki farmakodynamiczne

Po podaniu doustnym 20 i 40 mg esomeprazolu początek działania leku obserwuje się w ciągu jednej godziny. Po powtarzalnym stosowaniu 20 mg esomeprazolu raz na dobę przez pięć dni, w piątym dniu średnie maksymalne wydzielanie kwasu po stymulacji pentagastryną zmniejsza się o 90% w pomiarach wykonanych 6–7 godzin po podaniu ostatniej dawki leku.

Po pięciu dniach stosowania esomeprazolu w dawkach 20 mg i 40 mg doustnie u pacjentów z objawową chorobą refluksową przełyku (GERD) przez okres 24-godzinny poziom pH wewnątrżżołądkowego powyżej 4 był utrzymywany średnio odpowiednio przez 13 i 17 godzin. Część pacjentów, u których po podaniu esomeprazolu w dawce 20 mg poziom pH żołądka był utrzymywany na poziomie powyżej 4 przez 8, 12 i 16 godzin, wynosiła odpowiednio 76%, 54% i 24%. Odpowiednie wartości przy stosowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg wynosiły 97%, 92% i 56%.

Za pomocą AUC jako pośredniego parametru stężenia leku w osoczu krwi wykazano zależność między hamowaniem wydzielania kwasu a zawartością esomeprazolu w osoczu.

Po stosowaniu esomeprazolu w dawce 40 mg około 78% pacjentów z zapaleniem przełyku spowodowanym refluksiem wykazuje wyleczenie po czterech tygodniach, a 93% – po ośmiu tygodniach leczenia.

Po jednym tygodniu stosowania esomeprazolu w dawce 20 mg dwa razy na dobę w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami u około 90% pacjentów obserwuje się skuteczną eradykację H. pylori.

Po terapii eradykacyjnej przez okres jednego tygodnia nie ma potrzeby dalszej monoterapii lekami antysekrecyjnymi w celu skutecznego leczenia owrzodzenia i usuwania objawów u pacjentów z niepowikłanymi owrzodzeniami dwunastnicy.

W randomizowanym, podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo klinicznej próbie pacjentów z potwierdzonym endoskopijnie krwawieniem z wrzodu żołądkowego klasy Ia, Ib, IIa lub IIb (9%, 43%, 38% i 10% odpowiednio) według Forresta, pacjentów przydzielono do grupy stosującej lek Neksium, roztwór do wlewu (n = 375), lub placebo (n = 389). Po endoskopowym zatrzymaniu krwawienia pacjentom podawano esomeprazol w dawce 80 mg w postaci 30-minutowej wlewu dożylnego, a następnie ciągłego wlewu z szybkością 8 mg/godz. lub placebo przez 72 godziny. Po wstępnym 72-godzinnym okresie wszystkich pacjentów przeniesiono na otwarte doustne stosowanie leku Neksium w dawce 40 mg przez 27 dni w celu hamowania wydzielania kwasu. Częstość nawrotu krwawienia w ciągu 3 dni wyniosła 5,9% w grupie leczonej Neksium i 10,3% w grupie placebo. Po 30 dniach od terapii częstość nawrotów krwawienia w grupie leczonej Neksium i placebo wyniosła odpowiednio 7,7% i 13,6%.

W okresie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziomy gastryny w surowicy krwi wzrastają jako reakcja na zmniejszenie wydzielania kwasu. Poziom chromograniny A (CgA) również wzrasta w wyniku zmniejszenia kwasowości soku żołądkowego. Wzrost poziomu CgA może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych wykrywających nowotwory neuroendokrynne. Zgodnie z opublikowanymi danymi co najmniej 5–14 dni przed oznaczeniem poziomu CgA należy przerwać stosowanie inhibitorów pompy protonowej. Pozwoli to, aby poziom CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu inhibitorami pompy protonowej (IPP), powrócił do zakresu wartości normalnych.

Podczas długotrwałej terapii esomeprazolem zarówno u dzieci, jak i u dorosłych obserwowano zwiększenie liczby komórek typu enterokromafinopodobnych (enterochromaffin-like cells (ECL)), co najprawdopodobniej było spowodowane podwyższeniem stężenia gastryny w surowicy. Wyniki te uznaje się za klinicznie nieistotne.

Podczas długotrwałego leczenia lekami antysekrecyjnymi stwierdzono pewien wzrost częstości powstawania cyst gruczołowych żołądka. Takie zmiany są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania soku żołądkowego; są one dobro jakościowe i ustępują po zakończeniu leczenia.

Zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego z dowolnych przyczyn, w tym w wyniku stosowania inhibitorów pompy protonowej, prowadzi do wzrostu liczby bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może nieco zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych np. Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów możliwe również Clostridium difficile.

Skuteczność kliniczna

W dwóch badaniach z ranitydyną jako aktywnym porównawczym wykazano lepszą skuteczność leku Neksium w leczeniu wrzodów żołądka u pacjentów stosujących niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2).

W dwóch badaniach z placebo jako porównawczym wykazano lepszą skuteczność leku Neksium w profilaktyce wrzodów żołądka i dwunastnicy u pacjentów (w wieku > 60 lat i/lub z już istniejącym wrzodem), którzy stosowali NSAID, w tym selektywne inhibitory COX-2.

Dzieci

W badaniu przeprowadzonym u dzieci z GERD (w wieku od < 1 do 17 lat), które otrzymywały długotrwałe leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP), u 61% dzieci obserwowano hiperplazję komórek ECL niskiego stopnia, której znaczenie kliniczne było nieznane; nie odnotowano rozwoju zapalenia żołądka zanikowego ani guzów karcynoidowych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Esomeprazol jest niestabilny w kwasowym środowisku, dlatego do doustnego stosowania stosuje się granulki z powłoką opóźniającą uwalnianie. W warunkach in vivo tylko niewielka część esomeprazolu przekształca się w izomer R. Lek szybko się wchłania: maksymalne stężenie w osoczu krwi osiąga się w ciągu 1–2 godzin po podaniu. Absolutna biodostępność esomeprazolu po jednorazowym podaniu dawki 40 mg wynosi 64% i wzrasta do 89% przy codziennym podawaniu raz na dobę. Dla dawki 20 mg esomeprazolu te wartości wynoszą odpowiednio 50% i 68%.

Spożycie posiłku spowalnia i zmniejsza wchłanianie esomeprazolu, jednak nie wpływa to istotnie na działanie esomeprazolu na kwasowość wewnątrżżołądkową.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie równowagi u zdrowych ochotników wynosi około 0,22 l/kg masy ciała. Esomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97%.

Biotransformacja

Esomeprazol ulega całkowitemu metabolizmowi za pomocą układu cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu esomeprazolu zależy od polimorficznej izoformy CYP2C19, która odpowiada za powstawanie metabolitów hydroksy- i dezmetylowych esomeprazolu. Metabolizm pozostałej części zapewnia inna specyficzna izoforma, CYP3A4, która odpowiada za powstawanie esomeprazolu sulfonu, głównego metabolitu obserwowanego w osoczu krwi.

Wydalanie

Parametry podane poniżej odzwierciedlają głównie charakter farmakokinetyki u pacjentów z aktywnym enzymem CYP2C19, u których metabolizm zachodzi szybko.

Całkowity klirens osocza wynosi około 17 l/godz. po jednorazowym podaniu leku i około 9 l/godz. po wielokrotnym podaniu. Okres półtrwania w osoczu krwi wynosi około 1,3 godziny przy regularnym przyjmowaniu leku raz na dobę. Esomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami, a nie obserwuje się tendencji do jego akumulacji w organizmie przy stosowaniu raz na dobę.

Główne metabolity esomeprazolu nie wpływają na wydzielanie kwasu soku żołądkowego. Po doustnym podaniu esomeprazolu do 80% dawki wydala się w postaci metabolitów z moczem, reszta – z kałem. W moczu wykrywa się mniej niż 1% niezmienionego esomeprazolu.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetykę esomeprazolu badano przy stosowaniu leku w dawkach do 40 mg dwa razy na dobę. Pole powierzchni ograniczone krzywą zależności stężenia leku w osoczu krwi od czasu zwiększa się po powtarzalnym przyjmowaniu esomeprazolu. Zwiększenie to jest zależne od dawki i prowadzi do nieliniowego wzrostu stosunku „dawka – AUC” po powtarzalnym stosowaniu leku. Ta zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu i klirensu systemowego, co może być związane z hamowaniem enzymu CYP2C19 przez esomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy.

Grupy specjalne pacjentów

Osoby wolno metabolizujące

Około 2,9 ± 1,5% populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i określa się je jako wolno metabolizujących. U takich osób metabolizm esomeprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym podaniu esomeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę średnie pole powierzchni pod krzywą „stężenie w osoczu krwi – czas” było o około 100% wyższe u wolno metabolizujących niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybko metabolizujących). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi było podwyższone o około 60%. Dane te nie wymagają zmiany dawkowania esomeprazolu.

Płeć

Po jednorazowym podaniu esomeprazolu w dawce 40 mg średnie pole powierzchni pod krzywą „stężenie w osoczu krwi – czas” u kobiet jest o około 30% wyższe niż u mężczyzn. Nie obserwuje się różnicy zależnej od płci przy powtarzalnym stosowaniu leku raz na dobę. Dane te nie wpływają na dawkowanie esomeprazolu.

Naruszenia funkcji wątroby

Metabolizm esomeprazolu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby może być zaburzony. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby szybkość metabolizmu jest zmniejszona, w wyniku czego pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia esomeprazolu w osoczu krwi od czasu wzrasta dwukrotnie. Dlatego maksymalna dawka leku dla pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie powinna przekraczać 20 mg. Esomeprazol ani jego główne metabolity nie wykazują tendencji do akumulacji przy stosowaniu raz na dobę.

Naruszenia funkcji nerek

Nie przeprowadzono badań u pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów esomeprazolu, ale nie za wydalanie głównej substancji, nie przewiduje się zmian metabolizmu esomeprazolu u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci starsi

Metabolizm esomeprazolu ulega nieznacznej zmianie u pacjentów starszych (71–80 lat).

Dzieci w wieku 12–18 lat

Po powtarzalnym stosowaniu esomeprazolu w dawkach 20 mg i 40 mg całkowite narażenie (AUC) oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu krwi (tmax) u dzieci w wieku 12–18 lat były podobne do wartości AUC i tmax u dorosłych przy stosowaniu obu dawek esomeprazolu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nexium, tabletki powlekane otoczką przewlekową, wskazane są u dorosłych pacjentów w następujących stanach:

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego przełyku refluksowego.

Długotrwałe leczenie po wstrzyknięciu dożylnym środka leczniczego w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów trawiennych.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Nexium, tabletki powlekane otoczką przewlekową, wskazane są u dzieci w wieku od 12 lat w następujących stanach:

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego przełyku refluksowego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek ze składników pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Ezomeprazol nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Inhibitory proteazy

Obserwowano interakcje omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie oraz mechanizmy takich zarejestrowanych interakcji nie są zawsze znane. Podwyższone wartości pH soku żołądkowego w okresie leczenia omeprazolem mogą zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne możliwe mechanizmy interakcji obejmują hamowanie aktywności CYP2C19.

Zgłaszano, że współczesne stosowanie omeprazolu obniża stężenia atazanawiru i nelfinawiru w osoczu krwi, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu (40 mg raz dziennie) z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników ekspozycja na atazanawir istotnie spadała (wartości AUC, Cmax i Cmin obniżały się o około 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję atazanawiru. W przypadku jednoczesnego stosowania omeprazolu (20 mg dziennie) z atazanawirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników obserwowano obniżenie ekspozycji na atazanawir o około 30% w porównaniu z ekspozycją zanotowaną przy codziennym stosowaniu 300 mg atazanawiru / 100 mg rytonawiru bez omeprazolu w dawce 20 mg dziennie. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg dziennie) powodowało zmniejszenie średnich wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39%, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 obniżały się o 75–92%. Ze względu na podobieństwo farmakodynamicznych efektów oraz właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu nie zaleca się stosowania ezomeprazolu jednocześnie z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); jednoczesne stosowanie ezomeprazolu z nelfinawirem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Podczas jednoczesnej terapii omeprazolem (40 mg dziennie) i saquinawirem (w połączeniu z rytonawirem) zgłaszano wzrost stężenia saquinawiru w osoczu krwi (80–100%). Leczenie omeprazolem w dawce 20 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję darunawiru (w połączeniu z rytonawirem) i amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem). Leczenie ezomeprazolem w dawce 20 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję amprenawiru (zarówno w połączeniu z rytonawirem, jak i bez niego). Leczenie omeprazolem w dawce 40 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Metotreksat

U niektórych pacjentów obserwowano wzrost stężenia metotreksatu przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W przypadku stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie ezomeprazolu.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu zgłaszano wzrost stężenia takrolimusu w osoczu krwi. Należy prowadzić wzmocnioną kontrolę stężenia takrolimusu oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny); w razie potrzeby należy skorygować dawkowanie takrolimusu.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego podczas leczenia ezomeprazolem i innymi lekami z grupy IPP może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH treści żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków zmniejszających kwasowość w żołądku, absorpcja takich leków jak ketokonazol, itrakonazol, a także erlotynib może być zmniejszona, podczas gdy wchłanianie takich leków jak digoksyna może wzrastać podczas leczenia ezomeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg dziennie) i digoksyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność digoksyny o 10% (u dwóch z dziesięciu badanych osób – do 30%). Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem digoksyny. Należy jednak zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek ezomeprazolu osobom starszym. Należy wzmocnić kliniczne monitorowanie leczenia digoksyną.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego ezomeprazol. W związku z tym przy łączeniu ezomeprazolu z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozapramina, fenytoina itp., stężenia tych leków we krwi mogą wzrastać i może istnieć potrzeba zmniejszenia ich dawki. Należy to szczególnie brać pod uwagę, gdy ezomeprazol jest przepisywany do stosowania „na żądanie”.

Diazepam

Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu w dawce 30 mg powodowało obniżenie klirensu diazepamu, substratu CYP2C19, o 45%.

Fenytoina

Przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg u pacjentów z epilepsją obserwowano wzrost minimalnego stężenia fenytoiny w osoczu krwi o 13%. Zaleca się kontrolę poziomu fenytoiny we krwi na początku terapii ezomeprazolem lub w przypadku jej odstawienia.

Worykonazol

Stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) zwiększało Cmax i AUCτ worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Cylostazol

Omeprazol, jak również ezomeprazol, działają jako inhibitory CYP2C19. W trakcie badania krzyżowego stosowania omeprazolu w dawce 40 mg u zdrowych ochotników zwiększono Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Cizapryd

U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu z ezomeprazolem (40 mg) pole pod krzywą zależności stężenia cizaprydu w osoczu od czasu (AUC) wzrastało o 32%, a okres półtrwania (t½) wzrastał o 31%, ale nie obserwowano istotnego wzrostu maksymalnego stężenia cizaprydu w osoczu. Nie obserwowano również nieznacznego wydłużenia interwału QTc, które występowało przy monoterapii cizaprydem, podczas jednoczesnego stosowania cizaprydu z ezomeprazolem (patrz także sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Warfaryna

W badaniu klinicznym wykazano, że przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg u pacjentów leczonych warfaryną czas krzepnięcia pozostawał w dopuszczalnych granicach. Jednak w okresie po rejestracji zgłoszono kilka pojedynczych przypadków klinicznie istotnego wzrostu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) podczas jednoczesnego stosowania tych leków. Zaleca się monitorowanie na początku i po zakończeniu jednoczesnego stosowania ezomeprazolu u pacjentów leczonych warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

Klopidogrel

Wyniki badań farmakokinetycznych (FK) / farmakodynamicznych (FD) dotyczących interakcji między klopidogrelem (dawka ładunkowa 300 mg / dawka utrzymująca 75 mg dziennie) i ezomeprazolem (40 mg doustnie dziennie), uzyskane w badaniach z udziałem zdrowych ochotników, wykazały zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 40% i zmniejszenie maksymalnego wskaźnika hamowania [wywołanej adenozynodifosforanem (ADP)] agregacji płytek krwi średnio o 14%.

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników, w którym klopidogrel był stosowany razem z ezomeprazolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ustalonej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu do stosowania klopidogrelu jako monoterapii, zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40%. Jednak maksymalne poziomy hamowania (wywołanej ADP) agregacji płytek krwi u tych osób były takie same w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z ezomeprazolem i ASA.

W badaniach obserwacyjnych i klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych aspektów interakcji FK/FD ezomeprazolu w odniesieniu do dużych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Jako środek zapobiegawczy należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Leki badane bez klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina i chinidyna

Zauważono, że ezomeprazol nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny.

Naprokksen lub rofekoksib

W krótkotrwałych badaniach jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z naproksenem lub rofekoksybem nie zaobserwowano żadnej interakcji farmakokinetycznej.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Leki hamujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ezomeprazol metabolizowany jest przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 – klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) – prowadzi do podwojenia ekspozycji (AUC) ezomeprazolu. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i kombinowanego inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji ezomeprazolu. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 – worykonazol – powodował wzrost AUCτ omeprazolu o 280%. Korekta dawki ezomeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna w żadnej z tych sytuacji. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki indukujące aktywność CYP2C19 lub CYP3A4 (takie jak ryfampycyna i ziele św. Jana) mogą prowadzić do obniżenia stężenia ezomeprazolu w osoczu krwi poprzez przyspieszenie tempa jego metabolizmu.

Dzieci

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znaczącej, nieuzasadnionej utraty masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z domieszką krwi lub melena) oraz w przypadku obecności wrzodu żołądka lub podejrzenia jego obecności należy wykluczyć możliwość nowotworu złośliwego, ponieważ leczenie lekiem Nexium może prowadzić do osłabienia objawów i opóźnienia postawienia diagnozy.

Długotrwałe stosowanie leku

Pacjenci przyjmujący lek przez dłuższy okres (szczególnie ci, którzy są leczeni ponad rok) powinni być regularnie kontrolowani przez lekarza.

Leczenie okazjonalne („na żądanie”)

Pacjentów stosujących lek Nexium okazjonalnie należy poinstruować o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku zmiany charakteru objawów.

Eradykacja Helicobacter pylori

W przypadku przepisywania ezomeprazolu w celu eradykacji Helicobacter pylori należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji lekowych pomiędzy wszystkimi składnikami terapii trójskładnikowej. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, dlatego przy przepisywaniu terapii trójskładnikowej pacjentom przyjmującym inne leki metabolizowane przy udziale CYP3A4 (np. cyzapryd) należy uwzględnić możliwe przeciwwskazania i interakcje klarytromycyny z tymi lekami.

Infekcje przewodu pokarmowego

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej może nieco zwiększyć ryzyko rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter (patrz dział „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Ezomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu w żołądku, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku rozwoju hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić w przypadku długotrwałego leczenia pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy B12 w organizmie lub u pacjentów z czynnikami ryzyka obniżonego wchłaniania witaminy B12.

Hipomagnezemia

O hipomagnezemii ciężkiego stopnia donoszono u pacjentów leczonych inhibitorami pompy protonowej (IPP), takimi jak ezomeprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez ponad rok. Hipomagnezemia może przejawiać się poważnymi objawami, takimi jak zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, jednak objawy te mogą się rozwijać niepostrzeżenie i mogą zostać przeoczone. W większości przypadków stan pacjentów z hipomagnezemią poprawiał się po podaniu uzupełniającego magnezu i po odstawieniu leku IPP.

U pacjentów, u których przewiduje się długotrwałe leczenie, oraz u pacjentów leczonych IPP w połączeniu z derytorykami lub innymi lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), pracownicy medyczni powinni rozważyć możliwość oznaczenia stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo w trakcie terapii.

Ryzyko złamań

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie w dużych dawkach i przy długotrwałym leczeniu (> 1 rok), mogą w pewnym stopniu zwiększać ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Dane z badań obserwacyjnych wskazują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre przypadki zwiększonej liczby złamań mogą być związane z innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz adekwatną ilość witaminy D i wapnia.

Podostre układowe toczenie rumieniowate (PURT)

Przy stosowaniu inhibitorów pompy protonowej przypadki PURT były bardzo rzadkie. W przypadku pojawienia się zmian, szczególnie na odsłoniętych działaniom słońca obszarach skóry, i jeśli towarzyszą im bóle stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a pracownik medyczny powinien rozważyć możliwość odstawienia leku Nexium. Rozwój PURT po leczeniu jednym z inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ryzyko wystąpienia PURT przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej.

Stosowanie w połączeniu z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z atazanawirem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej nie można uniknąć, zaleca się dokładne monitorowanie stanu klinicznego pacjentów oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru; dawkę ezomeprazolu nie należy przekraczać 20 mg.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Dlatego na początku lub podczas kończenia leczenia ezomeprazolem należy uwzględnić możliwość interakcji ezomeprazolu z lekami, których metabolizm zachodzi przy udziale CYP2C19. Obserwowano interakcję między klopidogrelem a ezomeprazolem (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje nieokreślone. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Przepisując ezomeprazol w trybie „na żądanie”, należy uwzględnić możliwe skutki interakcji leku Nexium z innymi lekami ze względu na wahania stężenia ezomeprazolu we krwi – patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Ciężkie reakcje skórne (SCARs)

W związku z leczeniem ezomeprazolem donoszono o bardzo rzadkich przypadkach ciężkich skórnych reakcji niepożądanych (SCARs), w tym mrowiażu wielopostaciowym (EM), zespole Stevensa-Johnsona (SJS), toksycznym nekrolizie epidermy (TEN) oraz reakcji na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu.

Pacjentów należy poinformować o możliwych objawach i objawach ciężkich skórnych reakcji niepożądanych EM/SJS/TEN/DRESS i należy zalecić natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem w przypadku pojawienia się jakichkolwiek charakterystycznych objawów lub objawów.

W przypadku pojawienia się objawów ciężkich reakcji skórnych należy natychmiast przerwać przyjmowanie ezomeprazolu i zapewnić dodatkową pomoc medyczną/ścisłą kontrolę stanu pacjenta.

Nie należy ponownie przepisywać leku pacjentom z EM/SJS/TEN/DRESS.

Cukroza

Ten lek zawiera cukrozę.

Jedna tabletka powlekana o mocy 40 mg zawiera 30 mg cukrozy.

Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy, z zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedostatecznością sacharazy-izomaltazy nie należy podawać tego leku.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ze względu na podwyższenie stężenia chromograniny A (CgA) możliwy jest wpływ na wyniki badań laboratoryjnych wykrywających nowotwory neuroendokrynne. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie ezomeprazolem należy przerwać co najmniej 5 dni przed oznaczeniem stężenia CgA (patrz dział „Farmakodynamika”). Jeśli po pierwszym oznaczeniu stężenie CgA i gastryny nie powróciły do zakresu odniesienia, badanie należy powtórzyć po 14 dniach od zakończenia leczenia inhibitorem pompy protonowej.

Zawartość sodu

Jedna tabletka tego leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co oznacza, że można ją uznać za lek bez sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Obecnie brakuje wystarczającej liczby danych klinicznych dotyczących stosowania leku Nexium w czasie ciąży. Dane epidemiologiczne dotyczące stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w czasie ciąży wskazują na brak ryzyka wad wrodzonych i toksycznego wpływu leku na płód. Badania ezomeprazolu u zwierząt nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój embrionalny/fetalny. Badania racemicznej mieszaniny u zwierząt nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, porodu i rozwój poporodowy. Lek należy przepisywać z ostrożnością kobietom w ciąży.

Umiarkowana liczba danych dotyczących kobiet w ciąży (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak ryzyka wad wrodzonych lub toksycznego wpływu ezomeprazolu na stan płodu/zdrowie noworodka.

Wyniki badań u zwierząt wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą ze względu na jego toksyczne działanie.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Brakuje informacji o skutkach wpływu ezomeprazolu na noworodków/dzieci karmione piersią. Ezomeprazolu nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Płodność

Wyniki badań racemicznej mieszaniny omeprazolu u zwierząt wskazują na brak wpływu omeprazolu na płodność przy doustnym stosowaniu leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Ezomeprazol wywiera nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami. Donoszono o takich reakcjach niepożądanych, jak zawroty głowy (rzadko) i nieostrość widzenia (rzadko) (patrz dział „Reakcje niepożądane”). Jeśli wystąpią takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

• Leczenie erozyjnego zapalenia przełyku

40 mg jednorazowo na dobę przez 4 tygodnie.

Pacjentom z nieuleczonym zapaleniem przełyku lub trwającymi objawami zaleca się dodatkowe stosowanie leku przez kolejne 4 tygodnie.

Prolongowane leczenie po wstrzyknięciu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotowi krwawienia z wrzodów trawiennych:

40 mg jednorazowo na dobę przez 4 tygodnie po wstrzyknięciu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotowi krwawienia z wrzodów trawiennych.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona

Zalecana dawka początkowa leku Nexium wynosi 40 mg dwa razy na dobę. Następnie dawkę leku należy dostosować indywidualnie; leczenie trwa tak długo, jak tego wymagają wskazania kliniczne. Na podstawie istniejących danych klinicznych kontrolę stanu można osiągnąć u większości pacjentów przy dawkach od 80 do 160 mg esomeprazolu na dobę. Jeśli dawki przekraczają 80 mg na dobę, dawkę należy podzielić i podawać dwa razy na dobę.

Grupy specjalne pacjentów

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się korekty dawki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku, należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu nasilenia nie wymaga się korekty dawki. Maksymalna dawka leku Nexium u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie powinna przekraczać 20 mg (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku nie wymaga się korekty dawki leku.

Dzieci

Dzieci w wieku od 12 lat

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

• Leczenie erozyjnego zapalenia przełyku:

40 mg jednorazowo na dobę przez 4 tygodnie.

Pacjentom z nieuleczonym zapaleniem przełyku lub trwającymi objawami zaleca się dodatkowe stosowanie leku przez kolejne 4 tygodnie.

Dzieci w wieku poniżej 12 lat

Nie należy stosować tabletek pokrywanych otoczką o działaniu przedłużonym Nexium dzieciom w wieku poniżej 12 lat, ponieważ brakuje danych dotyczących takiego zastosowania.

Sposób stosowania

Tabletkę należy połknąć całą, popijając płynem. Nie należy żuć ani mielić tabletek. U pacjentów mających trudności z połykaniem, tabletki można również rozpuścić w połowie szklanki wody niegazowanej. Nie należy stosować innych płynów, ponieważ mogą one rozpuścić powłokę ochronną oporną na działanie soku żołądkowego. Rozmieszać do rozpadu tabletek, po czym płyn z granulkami należy wypić natychmiast lub w ciągu 30 minut. Napełnić szklankę wodą do połowy, wymieszać pozostałości i wypić. Nie należy żuć ani mielić granulek.

U pacjentów, którzy nie mogą połykać, tabletki należy rozpuścić w wodzie niegazowanej i podać przez sondę żołądkową. Ważne jest dokładne sprawdzenie przydatności wybranej strzykawki i sondy. Poniżej zamieszczono instrukcje dotyczące przygotowania i podania leku przez sondę.

Podawanie leku przez sondę żołądkową

1. Umieścić tabletkę w odpowiedniej strzykawce i nabrać do strzykawki około 25 ml wody oraz około 5 ml powietrza. W przypadku niektórych sond może być konieczne rozcieńczenie leku w 50 ml wody, aby uniknąć zatkania sondy granulkami tabletki.
2. Natychmiast zacząć wstrząsać strzykawką przez około 2 minuty w celu rozpuszczenia tabletki.
3. Trzymać strzykawkę końcówką do góry i upewnić się, że końcówka nie jest zatkana.
4. Podłączyć strzykawkę do sondy, nadal trzymając strzykawkę skierowaną do góry.
5. Wstrząsnąć strzykawką i obrócić ją końcówką do dołu. Natychmiast podać 5–10 ml rozpuszczonego leku do sondy. Po podaniu ponownie obrócić strzykawkę do poprzedniego położenia i wstrząsnąć (strzykawkę należy trzymać końcówką do góry, aby uniknąć zatkania końcówki).
6. Obrócić strzykawkę końcówką do dołu i podać kolejne 5–10 ml leku do sondy. Powtórzyć tę procedurę aż do całkowitego opróżnienia strzykawki.
7. Nabrać do strzykawki 25 ml wody i 5 ml powietrza oraz powtórzyć punkt 5, jeśli konieczne jest spłukanie osadu pozostałego w strzykawce. W przypadku niektórych sond może być konieczne nabicie 50 ml wody.

Dzieci.

Nie należy stosować tabletek pokrywanych otoczką o działaniu przedłużonym Nexium dzieciom w wieku poniżej 12 lat, ponieważ brakuje danych dotyczących takiego zastosowania.

Stosuje się u dzieci w wieku od 12 lat przy następujących wskazaniach:

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

• leczenie erozyjnego zapalenia przełyku.

Przedawkowanie.

Do chwili obecnej dane dotyczące celowego przedawkowania są bardzo ograniczone. Objawy opisane po przyjęciu leku w dawce 280 mg obejmowały objawy ze strony przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowe przyjęcie esomeprazolu w dawce 80 mg nie powodowało żadnych negatywnych skutków. Nie zna się specyficznego antydotum. Esomeprazol silnie wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego wyprowadzenie za pomocą dializy jest niewielkie. Jak przy każdym przedawkowaniu, należy podjąć leczenie objawowe i wspierające.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej obserwowane efekty uboczne podczas badań klinicznych (a także w okresie po rejestracyjnym stosowania leku) to ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania leku jest taki sam dla różnych postaci leków, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych oraz populacji pacjentów. Nie zaobserwowano zależności efektów ubocznych od dawki.

Wykaz efektów ubocznych w formie tabeli

Poniżej wymieniono efekty uboczne związane z ezomeprazolem, które wystąpiły lub były podejrzewane podczas badań klinicznych leku oraz w okresie po rejestracyjnym jego stosowania. Żaden z efektów nie okazał się zależny od dawki. Reakcje zostały ułożone według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie posrejestracyjnym stosowania leku. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem produktu leczniczego. Osoby sprawujące opiekę zdrowotną są zobowiązane do zgłaszania wszelkich przypadków podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w celu ochrony przed wilgocią.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w opakowaniu blisterowym; 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

AstraZeneca AB / AstraZeneca AB.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Gertunavägen, Södertälje, 152 57, Szwecja / Gartunavagen, Sodertalje, 152 57, Sweden.